บทที่ 3: ความงามที่แท้จริงและหัวใจของเรา
ความงามที่แท้จริง · แคโรลิน มาเฮนนีย์ และนิโคล วิทเทเคอร์
เอพริลกับเอวาเป็นผู้หญิงที่มีความแตกต่างกันเป็นอย่างมาก แต่ในความต่างนั้นพวกเธอก็มีสิ่งที่เหมือนกัน และเหมือนฉันกับคุณด้วย ซึ่งเหมือนกันมากจนเกินกว่าที่บอกได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น
ปัญหาที่ไม่เคยจางหายไปที่เอพริลมีคือ เธอรู้สึกกังวลเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาของเธอตลอดเวลา
เมื่อตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันกังวลกับรูปร่างหน้าตาของตัวเองเสมอ ฉันอยากเป็นที่ยอมรับและรู้สึกว่าไม่ใช่ส่วนเกิน ฉันมักจะรู้สึกตลอดเวลาว่าดีไม่พอ ฉันรู้สึกว่าฉันจะต้องทำบางสิ่งบางอย่างเสมอเพื่อให้ใครสักคนรักฉัน และเมื่อพระเจ้าทรงอวยพรให้ฉันได้แต่งงานกับผู้ชายที่รักพระองค์และรักฉันด้วย ฉันคิดว่าปัญหาที่ฉันเคยมีมาตลอดชีวิตของฉันนั้นจบลงแล้ว ซึ่งในบางมุมก็เป็นความจริง แต่ในบางมุมมันกลับไม่ใช่
ถึงแม้กระทั่งตอนนี้ฉันยังกังวลกับรูปร่างหน้าตาของตัวเองในรูปแบบอื่นที่แตกต่างออกไป ฉันต้องการที่จะดูเป็นผู้ใหญ่และได้รับความเคารพนับถือจากคนรอบตัว ฉันอยากเข้ากับแม่คนอื่น ๆ ได้ นี่เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ฉันรู้สึกแย่เหลือเกินที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองดีไม่พอ แล้วฉันควรจะต้องทำอย่างไร ฉันควรจะ
ออกไปซื้อเสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่ทั้งชุดไหม หรือต้องทำผมทรงใหม่ที่ดูทันสมัยกว่านี้ หรือต้องแต่งหน้าให้สวยตลอดเวลาหรือเปล่า
ในขณะที่ฉันพยายามสอนลูกของฉันให้อยู่ในทางของพระเจ้า ตัวฉันเองกลับมีปัญหากับเรื่องเหล่านี้ตลอดเวลา ก่อนหน้านี้ไม่นาน ลูกสาวของฉันอยากให้ฉันทำผมของเธอให้เหมือนกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่โรงเรียน และอยากแต่งตัวให้มากขึ้นเพราะมันจะทำให้เธอดูสวยขึ้น
และในระหว่างที่ฉันพยายามอธิบายให้ลูกสาวของฉันเข้าใจเกี่ยวกับความงามที่แท้จริง ฉันก็ต้องรู้สึกสะอึกกับคำพูดของตัวเอง ทำไมนะเหรอ นั่นก็เป็นเพราะว่าตัวฉันเองก็ยังมีปัญหาแบบนี้ด้วยเช่นกัน เป็นปัญหาที่ฉันรู้สึกว่าแก้ไม่ได้มาตลอดทั้งชีวิตของฉัน และฉันอยากจะหลุดพ้นจากปัญหานี้เหลือเกิน
เอพริลอยากเป็นที่ชื่นชอบของคนอื่นและอยากรู้สึกว่าไม่ใช่ส่วนเกิน เธออยากเป็นคนที่มีเสน่ห์และอยากเป็นที่ยอมรับ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนว่าดีไม่พอตลอดเวลา เสียงพึมพำภายในหัวของเธอคอยเฝ้าตอกย้ำว่าเธอดีไม่พอและนำไปสู่ความสงสัยในตัวเอง ความคิดเหล่านี้วนเวียนอยู่รอบตัวเธอเหมือนเมฆหมอกที่ดูเหมือนไม่มีวันจางหายไป
มีบางอย่างบอกเธอว่ามันไม่ควรเป็นแบบนี้ ฉันจะให้รูปร่างหน้าตาเป็นปัญหาใหญ่ไปตลอดชีวิตของฉันอย่างนั้นจริงๆ ในฐานะที่ฉันโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ฉันยังปล่อยเรื่องนี้ไม่ได้อีกหรือ
วงจรนี้ดูเหมือนจะเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในชีวิตของลูกสาวตัวน้อยของเธอ เอพริลหวังว่าเธอจะสามารถช่วยลูกสาวของเธอให้หลุดพ้นจากปัญหาเดียวกันนี้ได้ ขอเพียงแค่วิธีให้เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไร
คำแนะนำที่ดีกลับกลายเป็นร้าย
หลายคนคงคิดว่า เอพริลเป็นคนมีความภาคภูมิใจในตนเองต่ำ พวกเขาแค่อยากให้เอพริลรู้ว่า เธอสวยในแบบที่เธอเป็น บุคคลที่ห่วงใยด้วยความหวังดีจะพยายามโน้มน้าวให้เอพริลเห็นว่า ตัวเธอเองเป็นที่ชื่นชอบของคนอื่น ๆ สิ่งที่เอพริลต้องทำก็มีเพียงแค่ไม่ต้องใส่ใจกับสิ่งที่โลกนี้พยายามใส่เข้ามาในหัวของเธอว่า ผู้ที่สวยควรจะเป็นอย่างไร ขอให้เธอเชื่อมั่นว่า เธอเป็นคนพิเศษและเป็นคนสวยก็พอ
หลายครั้งที่คริสเตียนที่ให้คำแนะนำด้วยความบริสุทธิ์ใจมักจะข้ามขั้นตอนในการแนะนำไปสักหน่อย คุณสวยในแบบที่คุณเป็น เพราะพระเจ้าสร้างคุณและพระองค์ทรงคิดว่าคุณสวย หากคุณเชื่อว่านี่คือความจริง คุณจะรู้สึกดีกับตัวเองมากขึ้น
ดังที่เราเรียนรู้ในบทที่แล้ว ความจริงที่สำคัญที่ฝังอยู่ในคำแนะนำนี้ คือ มนุษย์ทุกคนที่ถูกสร้างตามพระฉายของพระเจ้านั้นมีศักดิ์ศรี และนั่นหมายความว่า เราทุกคนมีความงดงามโดยกำเนิด
แต่ความจริงอันงดงามนี้มักจะไม่ช่วยเราเมื่อเรารู้สึกไม่สวยหรือกังวลเรื่องรูปร่างหน้าตาของเรา ฉันสามารถโน้มน้าวให้ตัวเองคิดว่า ฉันสวยได้ แต่ก็เพียงแค่ไม่นานเท่านั้น ทันทีที่น้ำหนักของฉันขึ้นมาสักเล็กน้อยหรือเดินผ่านผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าหรือดูสวยกว่าฉัน เพียงเท่านี้ฟองสบู่นั้นก็พร้อมที่จะระเบิดออกอย่างรวดเร็ว
ทำไมความจริงข้อนี้ถึงไม่ซึมลึกลงไปในหัวใจของเรา ทำไมความจริงอันน่าตื่นตะลึงที่ว่า เราสวยเพราะเราถูกสร้างขึ้นตามพระฉายของพระเจ้านั้น ถึงไม่สามารถขจัดความรู้สึกว่าด้อยกว่าคนอื่นและความสงสัยในตนเองของเราออกไปให้หมดสิ้นได้
เหตุผลหนึ่งก็คือ เรามักจะเข้าใจผิดว่าความจริงนี้ล้าสมัยเกินไปสำหรับเรา เมื่อเราเลิกจดจ่อที่พระเจ้าและหันมาจดจ่ออยู่ที่ตัวเราเอง เราก็บิดเบือนความจริงนี้ จาก “พระเจ้าทรงงดงามและทรงสร้างเราตามพระฉายของพระองค์” กลายเป็น “เรางดงามเพราะพระเจ้าทรงสร้างเรา” นี่คือคำแนะนำที่ไม่ถูกต้องที่คนทั่วไปมักจะยกมาเป็นคำแนะนำให้กับคนแบบเอพริล เหตุผลที่ไม่ถูกต้อง คือ ทุกสิ่งเริ่มต้นและสิ้นสุดที่เรา
เมื่อเราจดจ่ออยู่ที่ตัวเราเอง นั่นเท่ากับว่าเรากำลังสร้างปัญหาขึ้นมา นั่นเป็นเพราะว่าการจดจ่ออยู่แต่กับตัวเองคือปัญหาของเรา ความมั่นใจในตนเองที่ลดลงมักเกิดจากการหมกมุ่นอยู่กับตนเอง การชอบเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น และการพยายามทำตัวให้เป็นที่ชื่นชอบของคนรอบข้าง รวมไปถึงการพยายามทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ตนเองรู้สึกเป็นส่วนเกินนั้นคือ การหมกมุ่นอยู่แต่กับตัวเอง “การเห็นคุณค่าในตนเองต่ำมักจะหมายความว่า คน ๆ นั้นคิดถึงตนเองในแง่ที่สูงจนเกินไป” เอ็ด เวลช์ อธิบาย “ฉันหมกมุ่นอยู่กับตัวเองมากเกินไป ฉันรู้สึกว่าฉันสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่าที่ฉันได้รับอยู่ในตอนนี้ เหตุผลที่ฉันรู้สึกแย่กับตัวเองก็คือฉันปรารถนาที่จะมีบางสิ่งบางอย่างที่มากกว่านั้น ฉันอยากจะสัมผัสการเป็นคนสำคัญแม้จะเป็นช่วงเวลาไม่นานก็ตาม” 1
ความรู้สึกว่ารูปร่างหน้าตาของเราดีไม่พอนั้นมักจะเกิดขึ้นเพราะเรารู้สึกว่าเราสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่าที่เราได้รับอยู่ในตอนนี้ ตัวอย่างเช่นเรื่องของเอพริล แม้ว่าพระเจ้าจะทรงอวยพรเธอด้วยการทรงประทานสามีที่รักเธอในแบบที่เธอเป็นให้กับเธอก็ตาม แต่ปัญหาเรื่องรูปร่างหน้าตาของเธอก็ยังกลับมากวนใจเธอเสมอ นั่นเพราะเธอปรารถนาบางสิ่งที่มากกว่าที่พระเจ้าทรงประทานให้
เราอาจจะไม่ได้รู้สึกเหมือนว่าเรากำลังไขว่คว้าอะไรที่ยิ่งใหญ่สักหน่อย เราก็แค่อยากจะเข้ากับคุณแม่คนอื่น ๆ ให้ได้ก็แค่นั้น หรือไม่ก็เราก็แค่อยากจะเข้ากับสาวคนดังในโรงเรียนให้ได้ก็เท่านั้นเอง แต่ไม่ว่าเราจะพยายามเท่าไรมันก็ดูเหมือนว่าเราไม่มีวันได้รับความชื่นชอบจนเรารู้สึกพอใจ หรือมีส่วนร่วมมากพอที่จะทำให้เรามีความสุข เรารู้สึกว่าเราไม่เคยได้รับสิ่งที่เราคิดว่าเราสมควรจะได้รับ
นี่คือเหตุผลว่าทำไมเราจึงรู้สึกมีปัญหากับรูปร่างหน้าตาของเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า เราไม่เคยรู้สึกพึงพอใจ แต่ยังมีความหวังสำหรับเอพริลและสำหรับคุณ รวมถึงสำหรับตัวฉันด้วย เมื่อเราวิเคราะห์ปัญหาทางด้านความงามที่เรามีได้อย่างแม่นยำ เราก็จะสามารถหลุดพ้นจากวงจรที่ชั่วร้ายนี้ได้
ต้องเปล่าประโยชน์มากเท่าใดจึงจะถือว่ามากเกินไป
เอวาก็มีปัญหาเรื่องความงามเหมือนกัน เมื่อมองแวบแรก ปัญหาของเอวาดูเหมือนจะตรงกันข้ามกับปัญหาของเอพริล “ฉันเป็นตัวอย่างของคนที่เปล่าประโยชน์” เอวาเขียน
นี่เป็นความผิดของฉันเอง และฉันไม่อยากจะตำหนิใครในเรื่องบาปของฉัน เหมือนที่ฉันได้พูดไปแล้ว ความเปล่าประโยชน์ของฉันถูกขับเคลื่อนโดยการเติบโตในครอบครัวที่ให้ความสำคัญกับรูปกายภายนอกเป็นอย่างมาก บ้านของเรามีกระจกทุกห้อง! วันหนึ่งฉันลองนับดู ฉันพบว่า ในบ้านหลังเล็ก ๆ ของเรา เรามีกระจกบานใหญ่ทั้งหมดถึง 17 บาน และยังมีผนังด้านหนึ่งที่เป็นกระจกอีกด้วย ครอบครัวของเราหมกมุ่นกับรูปร่างหน้าตาเสื้อผ้าหน้าผมของเราอย่างไร ตอนนี้พวกเราก็ยังคงเป็นเช่นนั้น แม่ของฉันทำศัลยกรรม พี่ชายและพ่อของฉันหมดเงินไปกับการซื้อเสื้อผ้าเป็นจำนวนมาก แล้วก็ยังมีฉันอีกคนที่แย่ที่สุดในบรรดาพวกเขาทั้งหมด ทุกวันฉันหมกมุ่นอยู่กับรูปร่างหน้าตาของตัวเอง ก่อนไปมหาวิทยาลัย ฉันต้องแน่ใจว่าเสื้อผ้าหน้าผมของฉันจะต้องเป๊ะทุกอย่างเพื่อให้เมื่อคนมองมาที่ฉันพวกเขาจะคิดว่า “ดูผู้หญิงคนนั้นสิสวยจังเลย” ฉันรู้สึกวิตกจริตกับรูปลักษณ์ภายนอกและสิ่งที่คนอื่นคิดเกี่ยวกับตัวฉัน
หากความกังวลเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาและสิ่งที่คนอื่นคิดเกี่ยวกับตัวเราจะทำให้เราเป็น “บุคคลตัวอย่างแห่งความเปล่าประโยชน์” พวกเราหลายคนเลยล่ะที่ต้องยกมือขึ้นไม่ว่าจะรู้สึกขายหน้าสักแค่ไหนก็ตาม แล้วคำจำกัดความของความเปล่าประโยชน์คืออะไรกันแน่ ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าฉันกำลังดำเนินชีวิตแบบเปล่าประโยชน์
แต่เนื่องจากคำตอบก็ไม่ได้ชัดเจนเสมอไป ดังนั้น เราจึงคิดแนวทางขึ้นมาเพื่อสนองมโนธรรมของเราว่า มันไม่ใช่เรื่องเปล่าประโยชน์หรอก ตราบใดก็ตามที่ฉันไม่ซื้อรองเท้ามากเกินไป หรือใช้เวลาอยู่หน้ากระจกมากเกินไป หรือทำตัวเหมือนเธอคนนั้น เราทุกคนต่างรู้จักผู้หญิงบางคนหมกมุ่นอยู่กับการดูสวยและมีสไตล์ ผู้หญิงประเภทที่ออกกำลังกายตลอดเวลา ช้อปปิ้งอยู่เสมอ ควบคุมดูแลการรับประทานอาหารของตนเองทุกมื้อ ไม่เคยใส่เสื้อผ้าซ้ำ ๆ กัน และถ้าเราไม่ถึงขั้นนั้น เราก็น่าจะโอเคนะ
แต่ไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่อวดความหน้าตาดีของเธอเท่านั้นที่ความเปล่าประโยชน์ เราทุกคนล้วนอ่อนแอไม่ว่าเราจะเติบโตมาในบ้านที่มีกระจก 17 บานหรือมีกระจกเพียงแค่บานเดียวก็ตาม สิ่งเหล่านี้ไม่ว่าเราจะมีมากหรือน้อยก็ตาม ได้แก่ การภาคภูมิใจในรูปลักษณ์ภายนอกของเรา การพยายามเรียกร้องความสนใจ การพยายามเพื่อให้ได้มาซึ่งการยอมรับจากคนอื่น การอยากให้คนอื่นชื่นชม ทั้งหมดล้วนเป็นความเปล่าประโยชน์
ถ้าเราแต่งตัวหรือแต่งหน้าเพื่ออยากให้คนอื่นชม ถ้าเราออกกำลังกายและควบคุมอาหารเพื่อให้คนอื่นมองว่าเราดูดี ถ้าเราจินตนาการไปเองว่าตัวเองเป็นคนมีเสน่ห์ เราก็กำลังแสดงความเปล่าประโยชน์
สำหรับเราทุกคนความเปล่าประโยชน์ไม่ได้วัดจากชั่วโมงที่เราใช้ส่องหน้ากระจกและไม่ได้วัดจากจำนวนรองเท้าที่เราสะสมไว้ (แม้ว่าสิ่งเหล่านี้อาจจะใช้เป็นตัวชี้วัดได้ก็ตาม) แต่วัดจากแรงจูงใจในการซื้อรองเท้าและเวลาที่หมดไปกับการส่องกระจก
พวกเราส่วนใหญ่ไม่ได้ยอมรับความเปล่าประโยชน์เองอย่างถ่อมใจเหมือนอย่างที่เอวาทำ เราทุกคนต่างก็ต้องการให้คนอื่นสนใจและยอมรับในรูปกายภายนอกของเรา แน่นอนว่าเอวาไม่ใช่ “คนที่แย่ที่สุด”
ปลายทางที่พระเจ้าทรงสร้างผู้หญิง
แล้วผู้หญิงที่มีความนับถือตนเองต่ำมีอะไรที่เหมือนกับผู้หญิงที่มีปัญหาเรื่องความเปล่าประโยชน์ เมื่อมองแวบแรกพวกเขาดูเหมือนว่าไม่มีอะไรเหมือนกันเลย
แต่ความจริงก็คือ ทั้งสองต้องการให้ผู้คนสนใจและยอมรับในรูปกายภายนอกของพวกเขา ความนับถือตนเองที่ต่ำเป็นเพียงอีกด้านของความเปล่าประโยชน์ที่ถูกพลิกออกมาเท่านั้น ได้แก่ ความหยิ่ง ความผิดหวัง การไม่ได้รับการยอมรับ ทั้งสองด้านของความเปล่าประโยชน์ คือ เรื่องที่ร้ายแรง เพราะพระเจ้าแต่เพียงพระองค์เดียวเท่านั้นที่สมควรได้รับความสนใจและการชื่นชมทั้งหมด
เมื่อพระเจ้าทรงสร้างเราตามพระฉายของพระองค์ ทรงทำให้เราสวยงาม และประทานรสนิยมแห่งความงามเพื่อชื่นชมโลกใบนี้ที่งดงาม พระเจ้าไม่ได้สร้างเราขึ้นมาเพื่อให้เราใช้เวลาให้หมดไปอย่างเปล่าประโยชน์โดยพยายามทำตัวให้เป็นที่ยอมรับและไม่รู้สึกเป็นส่วนเกิน หรือใช้เวลาเพื่อแต่งหน้าทำผมเพียงเพื่อให้คนอื่นพูดว่า “ดูสิ เธอสวยไม่ใช่เล่นนะ!”
พระเจ้าสร้างเราเพื่อพระสิริของพระองค์ เราถูกสร้างขึ้นมาเพื่อนมัสการ ชื่นชมยินดี และถวายเกียรติแด่พระเจ้าผู้งดงามของเรา พระองค์ทรงสร้างเราเพื่อเป้าหมายสูงสุดนี้ ดังที่โจนาธาน เอ็ดเวิร์ดส์ กล่าวไว้ว่า “ให้คิดและตื่นตะลึง [ใน] ความสมบูรณ์แบบอันเปี่ยมด้วยพระสิริของพระองค์” 2
หากเด็กคนใดที่ได้ท่องจำหลักข้อเชื่อแบบย่อ พวกเขาจะรู้ว่า “เป้าหมายที่สำคัญที่สุดของมนุษย์คือการถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าและชื่นชมยินดีในพระองค์ตลอดไป” 3 นี่คือสาเหตุที่พระคัมภีร์เตือนเราซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ “จงถวายพระเกียรติซึ่งควรแก่พระนามของพระองค์แด่พระยาห์เวห์ จงนมัสการพระยาห์เวห์ผู้ทรงงดงามในความบริสุทธิ์” (สดด. 29:2) และ “จงร้องเพลงสดุดีพระสิริแห่งพระนามของพระองค์ จงถวายเพลงสรรเสริญพระสิริของพระองค์!” (สดด. 66:2)
พระสิริเป็นของพระเจ้าและเป็นของพระองค์แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น “สง่าราศีของเรานั้น เราจะไม่ให้ผู้อื่น” (อสย. 48:11) พระเจ้าทรงบอกเรา พระคัมภีร์ทั้งเล่มสะท้อนสิ่งนี้ นี่คือสิ่งที่เราถูกสร้างขึ้นมาเพื่อ นี่คือเป้าหมายสูงสุดของเราในชีวิต คือ เพื่อพระสิริมาสู่พระเจ้าผู้งดงามของเรา
แต่ความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ คือ เมื่อเราพยายามเรียกร้องความสนใจเพื่อความสวยงามของเราเอง เราก็ไม่ได้ยกย่องพระเจ้าในฐานะที่พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงงดงามอีกต่อไป
“บาปทำให้เรากลายเป็นขโมย” พอล ทริปป์ อธิบายว่า:
คงไม่มีวันไหนสักวันเดียวที่เราไม่ได้คิดหาวิธีขโมยพระสิริอันเป็นของพระเจ้าโดยชอบธรรมแต่เพียงผู้เดียว ความบาปทำให้เราขโมยเรื่องราวของพระเจ้าเอามาเขียนใหม่โดยเปลี่ยนให้ตัวเราเองกลายเป็นตัวเอกของเรื่องและให้ชีวิตของเราเป็นศูนย์กลางของทุกสิ่ง แต่ในความจริง เรื่องราวมีเพียงเรื่องราวเดียวและเป็นเรื่องขององค์พระผู้เป็นเจ้าเท่านั้น ทุกครั้งที่เราพยายามทำให้ตัวเราเองอยู่ในตำแหน่งของพระเจ้านั้นก็เท่ากับว่าเราพาตัวเองเข้าไปในสงครามที่ต่อสู้กับพระองค์ เป็นสงครามที่รุนแรง เป็นการต่อสู้เพื่อแย่งชิงพระสิริของพระเจ้า แผนการที่จะยึดตำแหน่งของพระเจ้า คือ สิ่งที่อยู่เบื้องหลังละครที่แสนเศร้าทุกเรื่องบนโลกใบนี้ ความบาปทำให้เรากลายเป็นหัวขโมยที่คอยจ้องแต่จะขโมยพระสิริของพระเจ้า 4
รากของปัญหาของเราเกี่ยวกับเรื่องรูปร่างหน้าตา คือ “การต่อสู้แย่งชิงเพื่อให้ได้มาซึ่งพระสิริของพระเจ้า” ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงที่ดูดีและมั่นใจในตัวเองหรือผู้หญิงที่ขาดความมั่นใจและซึมเศร้า พวกเธอต่างก็อยากได้พระสิริของพระเจ้าให้กลายมาเป็นของตัวเอง เพื่อยกย่องความงามของตนเอง พวกเธอต่างต้องการเป็นศูนย์กลางของความสนใจ และพวกเราทุกคนก็ล้วนแล้วแต่ต้องการเช่นกัน
เราอาจจะกำลังกระโดดโลดเต้น โบกไม้โบกมือ และร้องตะโกนด้วยหวังว่าทุกคนในห้องจะละสายตาจากจุดสนใจหลัก ซึ่งนั่นก็คือพระเจ้าผู้งดงามของเรา และหันมามองที่ตัวเราแทน หรือเป็นไปได้ที่เรากำลังแอบยืนครุ่นคิดอยู่ที่มุมห้องเพราะคนเหล่านั้นไม่หันมามอง ในทั้งสองกรณีเรากำลังไขว่คว้าเพื่อให้ได้มาซึ่งพระสิริที่เป็นของพระเจ้าเพียงผู้เดียว
บางคนอาจจะอวดความงดงามของตนเองเพื่อให้ได้รับการยกย่องสรรเสริญ บางคนอาจครุ่นคิดและวิตกกังวลเกี่ยวกับการยกย่องสรรเสริญที่ไม่ได้รับ เราส่วนใหญ่ก็มักจะทำทั้งสองแบบอย่างละนิดอย่างละหน่อย แต่เมื่อใดก็ตามที่เราพยายามเรียกร้องความสนใจและความชื่นชมในความงามของตนเอง ไม่ว่าเราจะประสบความสำเร็จหรือไม่ก็ตาม เราก็กำลังขโมยพระสิริที่พระเจ้าแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้นที่สมควรได้รับ
เส้นทางสู่ความพอใจอันแสนหวานที่ทำให้ใจสงบเย็น
โจรขโมยพระสิริของพระเจ้า ขนาดนั้นเลยหรือ อาจจะฟังดูรุนแรงไปสักหน่อย แต่ถึงแม้ว่าอาจจะดูรุนแรงไปสักหน่อยก็ตาม เราก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาแต่งหน้าแต่งตัวต่อไปเพื่อขโมยพระสิริของพระเจ้า
ผู้หญิงทุกคนที่ใจได้รับการเปลี่ยนแปลงโดยข่าวประเสริฐจะปรารถนาที่จะถวายเกียรติแด่พระเจ้าด้วยชีวิตของเธอ เราทุกคนต่างก็อ่อนไหวต่อการล่อลวงที่เปล่าประโยชน์และจดจ่ออยู่แต่ที่ตัวเราเอง การเปิดเผยแรงจูงใจของเราว่าเป็น “โจรขโมยพระสิริของพระเจ้า” ช่วยให้เราเข้าใจทุกสิ่ง เมื่อเราตระหนักได้ว่า เรากำลังจดจ่ออยู่แต่กับตัวเอง หรือรู้สึกผิดเพราะความไร้สาระของเรา นี่คือการทำงานของสิ่งที่เรียกว่าจิตสำนึก สิ่งเหล่านี้เป็นตัวบ่งชี้จากพระวิญญาณบริสุทธิ์ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ในฐานะคริสเตียน เราจะไม่สามารถขโมยพระสิริของพระเจ้าและรู้สึกดีเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้อีกต่อไป และนี่ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี!
เมื่อเราเห็นได้ว่าปัญหาที่แท้จริงของเราคืออะไร เราก็สามารถเริ่มก้าวไปในทิศทางที่ถูกต้องได้ เราจะสามารถละทิ้งการยกย่องสรรเสริญตนเอง ความพยายามทั้งหมดที่เราเคยทุ่มเทลงไปเพื่อให้ตัวเราเองดูสวยขึ้นจะถูกนำไปทุ่มเทในทางที่สอดคล้องกับเป้าหมายตั้งแต่เริ่มแรกของมัน คือ “ให้ผู้โอ้อวด อวดองค์พระผู้เป็นเจ้า” (1 คร. 1:31)
เป็นเวลาหลายปีที่ฉันไม่เข้าใจความจริงของพระเจ้าเกี่ยวกับปัญหาที่ฉันมีเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาของฉัน ตอนที่ฉันเรียนชั้นมัธยม ฉันรู้สึกเสียใจหากฉันไม่ได้อยู่ในกลุ่มคนดังในโรงเรียน ฉันรู้สึกเสียใจที่พ่อแม่มีเงินไม่พอที่จะให้ฉันซื้อเสื้อผ้าตามเทรนด์แฟชั่นในตอนนั้นได้
ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ตาม แต่ฉันก็ยังมักจะเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นเสมอและกังวลมากเกินไปเกี่ยวกับรูปลักษณ์ภายนอกของฉัน เมื่อมองย้อนกลับไป ฉันมองเห็นว่าความกังวลของฉันเกี่ยวกับรูปลักษณ์ภายนอกนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าความเปล่าประโยชน์และการหมกมุ่นอยู่แต่กับตัวเองเท่านั้น แน่นอนว่าฉันยังต้องต่อสู้กับความคิดที่จะให้คนอื่นยกย่องสรรเสริญตัวฉัน แต่การเข้าใจธรรมชาติที่แท้จริงของต้นตอที่ทำให้ฉันมีปัญหากับรูปร่างหน้าตาของตัวเองช่วยให้ฉันพบบาปได้เร็วขึ้น และต่อต้านกับบาปนั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
แล้วเราจะแยกแยะแรงจูงใจในการยกย่องตนเองที่แทรกซึมเข้ามาในการแสวงหาความงามของเราได้อย่างไร เจ ไอ แพ็กเกอร์ เสนอวิธีแยกแยะที่มีประโยชน์ไว้ดังนี้ ได้แก่:
การแยกแยะ คือ ให้ถามตัวเองว่าคุณพอใจหรือไม่พอใจมากน้อยเพียงใดเมื่อพระเจ้าได้รับการสรรเสริญแต่คุณไม่ได้รับ และในทางกลับกัน หากคุณได้รับการสรรเสริญแต่พระเจ้าไม่ได้รับ คุณรู้สึกอย่างไร คริสเตียนที่เติบโตในพระเจ้าจะพอใจและไม่รู้สึกร้อนใจที่ตนเองไม่ได้รับการยกย่องสรรเสริญจากคนรอบข้าง แต่เขาผู้นั้นจะรู้สึกไม่ดีหากคนไม่ถวายเกียรติแด่พระเจ้า 5
นี่คือความพอใจอันแสนหวานที่ทำให้ใจสงบเย็น เป็นความพอใจที่ไม่รู้สึกวุ่นวายใจว่าคนอื่นจะหันมาสนใจหรือคนอื่นจะยอมรับตนหรือไม่ สิ่งเดียวที่สนใจคือการตระหนักถึงความงดงามของพระเจ้าเท่านั้น
เป็นอิสระอย่างแท้จริง
หวังว่าเราคงจะเริ่มเห็นหนทางที่จะออกจากปัญหาความกังวลใจเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาของเราแล้ว
คำพูดที่พูดว่า “คุณสวยในแบบที่คุณเป็น” นั้นไม่เพียงพอที่จะทำลายวงจรความซึมเศร้าที่เกิดจากการนับถือตนเองต่ำได้ เพราะมันไม่สามารถแก้ไขปัญหาที่แท้จริงของเราได้ และกฎเกณฑ์ในระดับที่ผิวเผินก็ไม่สามารถช่วยระงับความเปล่าประโยชน์และทำให้จิตใต้สำนึกของเราสงบลงเลย
เราทราบแล้วว่าการจดจ่ออยู่แต่กับตัวเองและการกระทำที่เปล่าประโยชน์นั้น คือ การขโมยพระสิริของพระเจ้า และเมื่อเราเข้าใจว่าการที่เรามัวแต่สนใจแต่ตัวเองและการกระทำที่เปล่าประโยชน์นั้นแย่กว่าที่เราคิดไว้ เราก็สามารถก้าวไปสู่การกลับใจและสัมผัสกับอิสรภาพที่ได้หลุดพ้นจากวิตกกังวลกับรูปกายภายนอกของเรา โปรดจำไว้เสมอว่า มีเพียงข่าวประเสริฐของพระเยซูคริสต์เท่านั้นที่สามารถปลดปล่อยเราให้เป็นอิสระได้ มีเพียงการสิ้นพระชนม์เพื่อไถ่บาปของพระผู้ช่วยให้รอดเท่านั้นที่เราจะได้รับการอภัยจาก “การขโมยพระสิริของพระเจ้า” และได้รับกำลังที่จะสรรเสริญความงดงามของพระเจ้า
พระผู้ช่วยให้รอดผู้ทรงงดงามของเราทรงเสด็จมาเพื่อปลดปล่อยเราจากตัวเราเอง “และพระองค์สิ้นพระชนม์เพื่อทุกคน เพื่อบรรดาคนที่มีชีวิตอยู่จะไม่อยู่เพื่อตัวเองอีกต่อไป แต่จะอยู่เพื่อพระองค์ที่สิ้นพระชนม์ และทรงเป็นขึ้นมาเพราะเห็นแก่เขาทั้งหลาย” (2 คร. 5:15) เมื่อเราทิ้งการพยายามหาการถูกยกย่องสรรเสริญจากคนรอบข้าง เราจะรู้จักความสุขที่แท้จริงและความพอใจที่ทำให้ใจสงบเย็นที่เกิดจากอิสรภาพที่แท้จริง ซี เอส ลูอิส กล่าวไว้ดังนี้:
ตราบใดที่เรายังรู้สึกถูกรบกวนจากการเห็นแก่ตัว เราก็จะยังคงแสวงหาความสุขจากการได้รับการยอมรับจากคนอื่น แต่ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด คือ ช่วงเวลาที่เราลืมตัวตนที่เราหวงแหน และนึกถึงสิ่งอื่นๆ แทน อาทิ พระเจ้า, เพื่อนมนุษย์, สัตว์, สวน, ท้องฟ้า ฯลฯ
นักคิดชาวอังกฤษอีกคน จี เค เชสเตอตัน สังเกตปัญหาในมนุษยชาติเช่นเดียวกับที่ลูอิสเห็น และการชื่นชมยินดีในพระคุณของพระเจ้าจะทำให้เราเป็นอิสระจากความเห็นแก่ตัวและความหยิ่ง:
ชีวิตของคุณจะสามารถขยายขอบเขตชีวิตได้ออกไปกว้างมากขึ้นอีกสักเพียงใด หากตัวคุณมีขนาดเล็กลง คุณจะหลุดพ้นจากชีวิตของคุณที่เปรียบเสมือนโรงละครเล็ก ๆ ที่แสนจะน่าเบื่อหน่ายที่เล่นแต่เรื่องเดิม ๆ ซ้ำ ๆ วนไปวนมา คุณจะพบว่าตนเองเป็นอิสระอยู่ภายใต้ท้องฟ้าอันแสนกว้างใหญ่ ลองคิดดูว่าคุณจะมีความสุขที่แท้จริงมากขึ้นเพียงไร อีกทั้งคุณจะยังสามารถเป็นตัวของตัวเองได้มากขึ้นอีกเท่าใด หากพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ได้ทุบจักรวาลอันเล็กกะจ้อยร่อยอันแสนจะคับแคบและน่าอึดอัดของคุณให้แตกกระจาย และปลดปล่อยตัวคุณให้ออกมาอยู่ในที่โล่งอันแสนกว้างใหญ่ เป็นอิสระเหมือนที่คนอื่น ๆ เฝ้าคอย 7
ยาแก้ความปรารถนาที่อยากได้การยกย่องสรรเสริญจากผู้อื่น
แล้วเราจะลืมตัวตนที่เราหวงแหนนี้ไปได้อย่างไร เพื่อบินไปสู่ท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่แสนอิสระ นั่นก็โดย มองเห็นความงามของพระเจ้า ดังที่ดาวิดได้แสดงตัวอย่างนี้ให้เราทราบในพระธรรมสดุดี:
ข้าพเจ้าทูลขอสิ่งหนึ่งจากพระยาห์เวห์
ซึ่งข้าพเจ้าจะเสาะแสวงหา
คือที่ข้าพเจ้าจะได้อยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์
ตลอดวันคืนแห่งชีวิตของข้าพเจ้า
การเพ่งมองดูความงดงามของพระเจ้าเป็นยาแก้ความปรารถนาที่อยากได้การยกย่องสรรเสริญจากผู้อื่นของเราได้เป็นอย่างดีดังที่ เอ็ด เวลช์ ได้อธิบายไว้ว่า:
ถ้าเพียงแค่เราจะมีบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่พอ มีกำลังมากพอ น่าดึงดูดพอที่จะดึงความสนใจของเราออกจากตัวเราเพียงชั่วขณะหนึ่ง เพื่อมุ่งความสนใจไปที่อื่นก็คงจะดี บางครั้งข้าพเจ้าคิดว่าบทเรียนอันยิ่งใหญ่ประการหนึ่งของข่าวประเสริฐที่ข้าพเจ้าได้เรียนรู้ในชีวิตของข้าพเจ้าเองก็คือ การที่ข้าพเจ้าสามารถคิดถึงตัวเองให้น้อยลงได้
ลองนึกดูสิว่ามันจะเป็นอย่างไรหากเราอยู่ในวิวรณ์บทที่ 4 สถานที่ที่คุณพบว่าตัวเองอยู่ต่อหน้าพระบัลลังก์ของพระเจ้า คุณรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อคุณอยู่ต่อหน้าพระบัลลังก์ของพระเจ้า คุณคงจะไม่มัวแต่มานั่งนึกถึงแต่รูปกายภายนอกของตัวเองใช่ไหม เราคงไม่มัวคิดว่าผมของเราจะเป็นอย่างไร หรือมัวแต่กังวลเรื่องน้ำหนักตัวของเรา แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ความสนใจทั้งหมดที่เรามีจะถูกดึงดูดไปที่พระองค์ผู้ซึ่งงดงามอย่างแท้จริง สิทธิพิเศษอย่างหนึ่งในการได้อยู่ในสวรรค์ คือ การที่เราจะได้มองดูที่พระบัลลังก์ของพระเจ้าและเห็นความงดงามในแง่มุมใหม่ ๆ ทุกวัน วันแล้ววันเล่า 8
ข่าวประเสริฐช่วยให้เราไม่ต้องคิดถึงตัวเองบ่อยนัก เราไม่จำเป็นต้องรอจนถึงวินาทีที่เราได้ไปอยู่ในสวรรค์เหมือนที่บอกไว้ในวิวรณ์ 4 เราสามารถทำได้เลยตอนนี้และต้องพยายามเพ่งมองดูที่ความงดงามของพระเจ้าตลอดชีวิตของเราเช่นเดียวกับดาวิด การตัดสินใจอย่างตั้งใจทุกวันเพื่อเพ่งมองดูที่ความงดงามของพระเจ้าทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง นี่คือวิธีที่เราจะสามารถเริ่มละทิ้งความกังวลเกี่ยวกับตัวเองและเกี่ยวกับความสวยงามของรูปกายภายนอกของเรา
ดังนั้น ดังที่ฉันแนะนำในบทที่แล้ว ให้ใช้เวลาอ่านพระคัมภีร์ทุกวันเพื่อค้นหาแง่มุมใดแง่มุมหนึ่งในความงดงามของพระเจ้า และนำมาใคร่ครวญ รวมถึงจดจำให้ขึ้นใจว่าพระเจ้า คือ “ผลรวมของคุณสมบัติทั้งสิ้นที่น่าพึงปรารถนา” ให้ถามตัวเองว่าคุณสมบัติที่พึงปรารถนาของพระเจ้าข้อใดที่ปรากฏในข้อที่คุณกำลังอ่าน
เขียนข้อพระคัมภีร์ลงในบัตรคำหรือในกระดาษ หรือส่งเป็นข้อความหรืออีเมลถึงตัวคุณเอง หรือตั้งเป็นวอลเปเปอร์ในมือถือหรือในคอมพิวเตอร์ของคุณ วางไว้ในที่ที่หยิบหรือมองเห็นได้สะดวก หาเวลาว่างในแต่ละวันเพื่อชื่นชมความงดงามของพระเจ้า ขอบคุณพระองค์สำหรับความดีของพระองค์ สรรเสริญพระองค์ในความบริสุทธิ์ของพระองค์ นมัสการฤทธานุภาพและความงดงามของพระองค์
และคุณรู้ไหมว่า ในช่วงเวลาสั้น ๆ เหล่านี้ เราจะไม่คิดถึงตัวเอง เราจะไม่กังวลว่าผมหรือน้ำหนักตัวของเราจะเป็นอย่างไร เราจะไม่เรียกร้องความสนใจหรือกังวลว่าคนอื่นจะยอมรับเราหรือไม่ เราจะลืมตัวตนที่เราถือว่าเป็นสิ่งล้ำค่าสำหรับเรา แต่จะมุ่งความสนใจทั้งหมดของเราไปที่พระเจ้าผู้ทรงเป็นขุมทรัพย์ล้ำค่าของเรา เราจะอยู่ภายใต้ท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่แสนอิสระ
เมื่อเราค่อย ๆ ฝึกฝนช่วงเวลาที่จะลืมการจดจ่ออยู่แต่ที่ตัวเองและหันไปตั้งใจใคร่ครวญถึงน้ำพระทัยของพระเจ้า เวลาในการใคร่ครวญก็จะค่อย ๆ เพิ่มขึ้น จากนาทีกลายเป็นชั่วโมง จากหนึ่งชั่วโมงกลายเป็นหลายชั่วโมง จากหลายชั่วโมงกลายเป็นวัน เป็นช่วงเวลาแห่งการแสวงหาและนมัสการพระผู้ช่วยให้รอดและจดจ่ออยู่ที่ตัวเองน้อยลง เมื่อเราเห็นความงดงามของพระเจ้า พระผู้ช่วยให้รอดของเราก็จะยิ่งใหญ่ขึ้น และตัวตนของเราที่เรายึดถือก็จะสำคัญน้อยลง ๆ รวมถึงปัญหาเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาของเราด้วยเช่นกัน
จอห์น ไพเพอร์ กล่าวไว้ดังนี้ว่า:
การหมกมุ่นอยู่กับรูปร่าง เส้นผม และผิวพรรณมากเกินไปเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่า ไม่ใช่พระเจ้าแต่ตัวตนของเราต่างหากที่ได้ถูกเคลื่อนเข้าสู่จุดศูนย์กลาง เมื่อพระเจ้าทรงเป็นศูนย์กลางในชีวิตของเรา เหมือนที่ดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางของระบบสุริยจักรวาล สิ่งนี้จะเติมเต็มความปรารถนาของผู้หญิงที่มีต่อความงาม ต่อการเป็นที่นิยมชมชอบ ต่อความจริง และต่อความรัก ไม่ว่าเป็นในด้านอาหาร การแต่งกาย การออกกำลังกาย เครื่องสำอาง ท่าทาง และหน้าตา ทุกสิ่งจะยังคงอยู่ในวงโคจรที่เหมาะสมของมัน เฉกเช่นเดียวกับที่ดาวเคราะห์ทั้งหมดโคจรอยู่รอบ “ดวงอาทิตย์” 9
ความย้อนแย้งที่น่ายินดี
สำหรับเอพริลและเอวา รวมถึงสำหรับคุณและฉันด้วย ข่าวประเสริฐได้หยิบยื่นอิสรภาพจากการจดจ่ออยู่แต่กับตัวเองและการทำสิ่งที่เปล่าประโยชน์ เพื่อที่เราจะสามารถมองและอวดความงดงามของพระผู้ช่วยให้รอดของเราได้ตลอดชีวิตของเรา
แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น พระวจนะของพระเจ้าบอกเราว่า เมื่อเราสรรเสริญความงามของพระเจ้า เราจะได้รับคำสรรเสริญจริงๆ! นี่คือความย้อนแย้งที่น่ายินดีอย่างหนึ่งในพระคัมภีร์ “เสน่ห์เป็นของหลอกลวง และความงามก็ไม่จีรัง แต่สตรีที่ยำเกรงพระยาห์เวห์ สมควรได้รับคำสรรเสริญ” (สภษ. 31:30)
เราอ่านข้อพระคัมภีร์นี้หลายครั้งและอาจจะแทบไม่ทันสังเกตครึ่งหลังของพระคัมภีร์ข้อนี้ แต่ข้อนี้ได้ถูกกล่าวไว้อย่างชัดเจนในพระคัมภีร์ของพระเจ้า ผู้หญิงที่จดจ่ออยู่กับตัวเองและใช้ชีวิตให้หมดไปกับการแสวงหาเสน่ห์และความสวยงามจะจบลงด้วยการถูกล่อลวงและคว้าน้ำเหลว แต่ผู้หญิงที่เคยขโมยเกียรติแต่ตอนนี้ไม่ได้ทำเช่นนี้แล้ว ผู้หญิงที่ยำเกรงพระเจ้าและยกย่องพระเจ้าจะได้รับคำสรรเสริญสำหรับความงามของตัวเธอเอง
เมื่อพยายามอยากให้คนอื่นยกย่องสรรเสริญในความงามของตัวคุณเอง กลับไม่ได้อะไรเลย แต่เมื่อสรรเสริญความงดงามของพระเจ้า คุณกลับได้รับคำสรรเสริญ ช่างเป็นพระคุณที่น่าอัศจรรย์จริงๆ!
ในตัวของผู้หญิงที่ดำเนินชีวิตในทางของพระเจ้านั้นไม่มีอะไรที่คู่ควรแก่การสรรเสริญ แต่เมื่อเธอสรรเสริญพระเจ้า เธอจะได้รับการเปลี่ยนแปลงใหม่ คนอื่น ๆ จะสังเกตเห็นและสรรเสริญเธอ ผู้คนจะถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าสำหรับพระคุณของพระองค์ที่ทรงแสดงออกมาในชีวิตของเธอ
ขอให้เราทุกคนพยายามเป็นที่รู้จักและได้รับการสรรเสริญในฐานะสตรีที่สรรเสริญและชื่นชมความงามของพระเจ้า
“พระเกียรตินี้มิใช่มีแก่เหล่าข้าพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ มิใช่มีแก่เหล่าข้าพระองค์เลย แต่แด่พระนามของพระองค์” (สดด. 115:1)
คำถามที่ช่วยในการศึกษา
บทที่ 3: ความงามที่แท้จริงและหัวใจของเรา
- คุณคิดว่าตัวเองเหมือนเอพริลหรือเอวามากกว่ากัน เพราะเหตุใด
- เหตุใดปัญหาเรื่องรูปร่างหน้าตาของเราจึงดูเหมือนจะเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า และเพราะเหตุใดคำแนะนำที่บอกว่า “คุณสวยในแบบที่คุณเป็น” จึงไม่ค่อยช่วยเราสักเท่าไร
- ความนับถือตนเองต่ำเป็นอีกด้านของความเปล่าประโยชน์ได้อย่างไร คุณเคยเห็นสิ่งนี้ในชีวิตของคุณเองในด้านใดบ้าง
- หากการกระทำในสิ่งที่เปล่าประโยชน์คือการโอ้อวดรูปลักษณ์ภายนอกของเราและยังเป็นการพยายามเรียกร้องความสนใจ รวมถึงการที่เราอยากให้ผู้อื่นยอมรับและแสวงหาการยกย่องตัวเรา มีสิ่งใดบ้างที่ล่อลวงให้เราทำเช่นนั้น
- การ “พยายามเรียกร้องความสนใจด้วยรูปลักษณ์ภายนอกของเรา” และ “การร้องไห้เพราะเราไม่ได้รับความสนใจเหล่านั้น” ทั้งสองสิ่งนี้พยายามขโมยพระสิริของพระเจ้าผู้ทรงสง่าราศีอย่างไร
- เราต้องเข้าใจอะไรบ้างเพื่อที่จะสามารถเป็นอิสระจากปัญหาเรื่องรูปร่างหน้าตาของเรา การเพ่งดูความงดงามของพระเจ้าเป็นยาถอนพิษแห่งการปรารถนาให้ผู้อื่นยกย่องสรรเสริญเราได้อย่างไร