บทที่ 2: รากฐานทางประวัติศาสตร์
ห้าประเด็น · จอห์น ไพเพอร์
จอห์น คาลวิน (John Calvin) นักศาสนศาสตร์ที่มีชื่อเสียงและเป็นศิษยาภิบาลในเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เขาได้เสียชีวิตลงในปี ค.ศ. 1564 คาลวินเป็นผู้ที่มีอิทธิพลมากที่สุดในการปฏิรูปศาสนานิกายโปรเตสแตนต์ควบคู่ไปกับมาร์ติน ลูเธอร์ในประเทศเยอรมนี คำอธิบายข้อพระคัมภีร์และหนังสือสถาบันแห่งศาสนาคริสเตียน (Institutes of the Christian Religion) ของเขายังคงมีอิทธิพลอย่างมากต่อคริสเตียนทั่วโลก
คริสตจักรที่ได้สืบทอดหลักคำสอนของคาลวินมักจะถูกเรียกว่า กลุ่มปฏิรูป (Reformed) ซึ่งเป็นหลักคำสอนที่ไม่เห็นด้วยกับแนวคำสอนของลูเทอแรนหรือแองกลิกัน/เอพิสโคปาเลียน และถึงแม้ว่าไม่ใช่คริสตจักรแบ๊บติสต์ทุกแห่งจะยึดถือหลักศาสนศาสตร์ของกลุ่มปฏิรูป แต่ตามธรรมเนียมปฏิบัติที่สำคัญของแบ๊บติสต์ที่ซึ่งมาจากหลักคำสอนนั้น ยังคงสะท้อนถึงความเป็นศูนย์กลางของหลักคำสอนของกลุ่มปฏิรูปอยู่
อาร์มีเนียนและเรมอนสเทรนท์ส (Remonstrants)
ความขัดแย้งระหว่างคำสอนของอาร์มีเนียน (Arminianism) และคำสอนของคาลวิน (Calvinism) เกิดขึ้นในประเทศฮอลแลนด์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 1600 ผู้ที่เป็นจุดเริ่มต้นหลักคำสอนอาร์มีเนียน คือ เจคอบ อาร์มีเนียส (Jacob Arminius: ค.ศ.1560–1609) อาร์มีเนียสได้ศึกษาในเจนีวาภายใต้การสอนของธีโอดอร์ เบซ่า (Theodore Beza) ผู้สานต่อหลักคำสอนของคาลวิน และต่อมาอาร์มีเนียสได้เป็นศาสตราจารย์ด้านศาสนศาสตร์ ณ มหาวิทยาลัยเลย์เดน (The University of Leyden) ในปี ค.ศ.1603
อาร์มีเนียสเริ่มปฏิเสธคำสอนบางอย่างของคาลวินทีละเล็กทีละน้อย จนในที่สุดความขัดแย้งนี้ได้แพร่กระจายไปทั่วประเทศฮอลแลนด์ที่ซึ่งคริสตจักรปฏิรูปตั้งอยู่เป็นจำนวนมาก กลุ่มที่ยึดถือคำสอนของอาร์มีเนียนได้ทำคำสอนห้าประเด็นของตัวเองขึ้นมา และเสนอต่อเจ้าหน้าที่ของรัฐผู้มีอำนาจในประเทศฮอลแลนด์ในปี ค.ศ. 1610 ภายใต้ชื่อเรมอนสเทรนท์สซึ่งลงนามโดยผู้มีอำนาจที่เกี่ยวข้องจำนวน 46 ท่าน
การตอบสนองอย่างเป็นทางการของผู้ที่ยึดถือหลักคำสอนของคาลวินมาจากการประชุมที่เมืองดอร์ท (Synod of Dort) ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1618 ถึงวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1619 เพื่อพิจารณาห้าประเด็นนี้ โดยมีสมาชิก 84 คน และคณะกรรมการฝ่ายฆราวาสอีก 18 คน ที่ประชุมนี้ได้บันทึกข้อตกลงที่เป็นที่รู้จักกันในชื่อ เคนอนส์ ออฟ ดอร์ท (Canons of Dort) ข้อตกลงเหล่านี้ยังคงเป็นส่วนหนึ่งในคำยอมรับของคริสตจักรปฏิรูปในประเทศอเมริกาและคริสตจักรปฏิรูปแห่งคริสเตียน (The Christian Reformed Church) คริสตจักรต่าง ๆ เหล่านี้ระบุคำสอนห้าประเด็นสำคัญของคาลวินในการกล่าวตอบโต้คำสอนห้าประเด็นของอาร์มีเนียนที่กลุ่มเรมอนสเทรนท์สได้ทำขึ้นมา
ดังนั้น สิ่งที่เรียกว่าคำสอนห้าประการนี้จึงไม่ใช่สาระสำคัญที่กลุ่มผู้ยึดถือหลักคำสอนของคาลวินทำขึ้นมาเพื่อสรุปหลักคำสอนของพวกเขา แต่ถูกทำขึ้นมาเพื่อเป็นการโต้ตอบคำสอนห้าประเด็นของอาร์มีเนียนที่ไม่เห็นด้วยกับหลักคำสอนของคาลวิน
หัวใจของศาสนศาสตร์ตามหลักพระคัมภีร์
การให้จุดยืนเชิงบวกตามหลักพระคัมภีร์เกี่ยวกับห้าประเด็นนี้มีความสำคัญมากกว่าการรู้รูปแบบการโต้แย้งที่เกิดขึ้นในตอนแรก ห้าประเด็นนี้ยังคงเป็นหัวใจของศาสนศาสตร์ตามหลักพระคัมภีร์และเป็นคำสอนที่สำคัญ การที่เรายึดมั่นอยู่บนประเด็นเหล่านี้ส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อมุมมองของเราที่มีต่อพระเจ้า มนุษย์ ความรอด การลบล้างบาป การบังเกิดใหม่ ความมั่นใจในความรอด การนมัสการ และพันธกิจของเรา
เมื่อเวลาผ่านไป (ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเมื่อไรหรืออย่างไร) ห้าประเด็นนี้ได้ถูกสรุปออกมาเป็นตัวย่อภาษาอังกฤษ ได้แก่ TULIP
T - ความเสื่อมทรามอย่างสิ้นเชิง (Total depravity)
U – การทรงเลือกอย่างไม่มีเงื่อนไข (Unconditional election)
L – การลบล้างบาปอย่างจำกัด (Limited atonement)
I - พระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ (Irresistible grace)
P – ความเพียรพยายามสู้ทนของธรรมิกชน (Perseverance of the saints)
ผมไม่ได้บอกว่าห้าประเด็นนี้ทำให้คุณค่าทางศาสนศาสตร์ของกลุ่มปฏิรูปลดน้อยลง ปัจจุบันนี้มีนักเขียนจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่มีรากฐานมาจากเพรสไบทีเรียนได้กล่าวเช่นนี้เพราะคนจำนวนมาก (เช่นผมคนหนึ่งที่เป็นแบ๊บติสต์) ที่เรียกตัวเองว่าเป็นผู้ยึดถือหลักคำสอนของคาลวิน (Calvinists) แต่กลับไม่ได้ยอมรับขนบธรรมเนียมของกลุ่มปฏิรูปในทุกแง่มุม ตัวอย่างเช่น ในหนังสือ Calvin and the Reformed Tradition 1 ของริชาร์ด มุลเลอร์ (Richard Muller) และในหนังสือ Ten Myths About Calvinism 2 ของเคเนธ เจ. สจ๊วต (Kenneth J. Stewart) ทำให้เห็นอย่างชัดเจนว่า คาลวินและระบบศาสนศาสตร์ของเขานั้นมีสาระสำคัญที่ครอบคลุมหลากหลายประเด็นที่กว้างและลึกซึ้งยิ่งกว่าห้าประเด็นที่ผมกำลังจะกล่าวถึงในหนังสือเล่มนี้เสียอีก ห้าประเด็นนี้เพียงแต่มุ่งเน้นไปที่จุดศูนย์กลางเดียวคือการทรงช่วยมนุษย์คนบาปให้รอดของพระเจ้า และผมไม่ได้บอกว่าห้าประเด็นนี้เป็นหลักคำสอนห้าประการแห่งพระคุณที่ดีที่สุด ซึ่งก็ไม่แตกต่างจากหนังสือคำสอนเล่มอื่นๆ ที่อาจเกิดความเข้าใจผิดได้ จัสติน เทเลอร์ (Justin Taylor) ได้รวบรวมข้อสรุปที่มีประโยชน์เกี่ยวกับความจริงเหล่านี้ไว้โดยได้พยายามอธิบายออกมาในหลาย ๆ รูปแบบ 3
ตัวอย่างเช่น ทิโมธี จอร์จ (Timothy George) ชอบ ROSES มากกว่า TULIP ซึ่ง ROSES ย่อมาจาก ความเสื่อมทรามอย่างร้ายแรง (Radical depravity), พระคุณที่ทรงมีชัยชนะ (Overcoming grace), การทรงเลือกโดยอธิปไตยสูงสุด (Sovereign election), ชีวิตนิรันดร์ (Eternal life), การทรงไถ่เพียงอย่างเดียว (Singular redemption) ส่วนโรเจอร์ นิโคล (Roger Nicole) ชอบตัวย่อ GOSPEL (มีทั้งหมด 6 ประเด็น) ซึ่งย่อมาจาก พระคุณ (Grace), พระคุณที่ผูกข้อสัญญา (Obligation grace), พระคุณอันอำนาจอธิปไตยสูงสุด (Sovereign grace), พระคุณที่จัดเตรียมเอาไว้ (Provision-making grace), พระคุณที่สัมฤทธิ์ผล (Effectual grace), พระคุณที่คงอยู่นิรันดร์ (Lasting grace)
ในขณะที่คนอื่น ๆ ไม่ได้พยายามให้คำจำกัดความโดยใช้ตัวย่อแบบนี้ ตัวอย่างเช่น เจมส์ มอนโกเมอรี่ บอยซ์ (James Montgomery Boice) แนะนำไว้แบบนี้ คือ ความเสื่อมทรามอย่างร้ายแรง (Radical depravity), การทรงเลือกอย่างไม่มีเงื่อนไข (Unconditional election), การทรงไถ่อย่างเฉพาะเจาะจง (Particular redemption), พระคุณที่มีประสิทธิภาพ (Efficacious grace), พระคุณแห่งความเพียรพยายามสู้ทน (Persevering grace) ส่วนเกรก ฟอสเตอร์ (Greg Forster) ได้เสนอไว้ดังนี้ว่า
- สภาพของมนุษย์ก่อนได้รับความรอด: ต่อต้านพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง
- พระราชกิจของพระบิดาในเรื่องความรอด: ทางเลือกที่ไม่มีเงื่อนไข
- พระราชกิจของพระบุตรในเรื่องความรอด: ความรอดเฉพาะปัจเจกบุคคล
- พระราชกิจของพระวิญญาณในเรื่องความรอด: การเปลี่ยนแปลงที่เหนือธรรมชาติ
- สภาพของมนุษย์หลังได้รับความรอด: ความเพียรพยายามสู้ทนในความเชื่อ
และผมไม่ได้บอกว่าหลักคำสอนตามลำดับแบบ TULIP คือ สิ่งที่จำเป็นและมีประโยชน์มากที่สุดเมื่อใช้สอนความหมายของแต่ละประเด็น แต่เพื่อให้แน่ใจว่าคำสอนที่ปฏิบัติสืบต่อกันมานี้มีความสมเหตุสมผลดี TULIP จึงเริ่มต้นที่ความต้องการของมนุษย์ในความรอด (ความเสื่อมทรามอย่างสิ้นเชิง) ตามมาด้วยขั้นตอนที่พระเจ้าทรงกระทำเพื่อช่วยประชากรของพระองค์ให้รอด พระเจ้าทรงเลือก (การทรงเลือกอย่างไม่มีเงื่อนไข) จากนั้นพระองค์ทรงส่งพระเยซูมารับโทษชดใช้บาปทั้งหลายของผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกไว้ (การลบล้างบาปอย่างจำกัด) จากนั้นพระเจ้าก็ทรงชักนำประชากรของพระองค์มาสู่ความเชื่ออย่างมิอาจถูกขัดขวางได้ (พระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้) และสิ่งสุดท้ายคือการทำให้พวกเขาสู้ทนจนถึงที่สุด (ความเพียรพยายามสู้ทนของธรรมิกชน)
อย่างไรก็ตาม ผมพบว่าผู้คนมักจะเข้าใจประเด็นเหล่านี้ได้ง่ายขึ้น หากเราเรียงลำดับตามสิ่งที่ได้ประสบพบเจอหลายครั้งในตอนที่เรามาเป็นคริสเตียน
- เราประสบและตระหนักถึงความเสื่อทรามของเราเป็นสิ่งแรกและมีความต้องการที่จะรอด
- จากนั้นเราก็ประสบกับพระคุณของพระเจ้าที่ไม่อาจต้านทานได้ซึ่งนำเราไปสู่ความเชื่อ
- เราจึงวางใจการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์เพื่อการลบล้างบาปทั้งสิ้นของเราครั้งเดียวเป็นพอ
- จากนั้นเราก็ค้นพบว่าเบื้องหลังพระราชกิจของพระเจ้าที่ทรงลบล้างบาปของเราและนำเรามาสู่ความเชื่อ คือการทรงเลือกอย่างไม่มีเงื่อนไขของพระเจ้า
- และในที่สุด เราจึงพักสงบอยู่ในพระคุณแห่งการทรงเลือกของพระองค์เพื่อประทานพละกำลังและเจตจำนงแก่เราที่จะสู้ทนในความเชื่อให้จนถึงที่สุด
นี่คือลำดับที่เรากล่าวถึงก่อนหน้านี้ ซึ่งผมจะพยายามอธิบายสิ่งที่ผมเชื่อว่าพระคัมภีร์ได้สอนไว้ในห้าประเด็นเหล่านี้ ความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ของผม คือ การช่วยให้คุณมีประสบการณ์กับพระคุณของพระเจ้าให้มากยิ่งขึ้น ถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าด้วยความเข้าใจและเชื่อในความจริงของพระองค์ที่ทรงเปิดเผยไว้ในพระคัมภีร์
ผมอธิษฐานขอให้ผมพร้อมจะเปลี่ยนความคิดใด ๆ ของตัวเองที่ขัดแย้งกับความจริงของพระคัมภีร์ ผมไม่ได้สนใจจอห์น คาลวิน เป็นพิเศษหรือพบว่าสิ่งที่เขาสอนนั้นไม่ถูกต้อง แต่โดยทั่วไปแล้ว ผมเต็มใจที่จะถูกเรียกว่าเป็นพวกที่ยึดถือคำสอนของคาลวินในห้าประเด็นนี้ เพราะว่าชื่อนี้ได้ผูกติดกับประเด็นเหล่านี้มานานหลายศตวรรษแล้ว และเพราะผมพบว่าสิ่งที่คาลวินสอนนั้นเป็นการสัตย์ซื่อต่อพระคัมภีร์ ซึ่งพระคัมภีร์คือสิทธิอำนาจสูงสุดของเรา
ผมขอแบ่งปันสิ่งที่โจนาธาน เอ็ดเวิร์ดส์ (Jonathan Edwards) ได้กล่าวไว้ในคำนำของหนังสือที่ยอดเยี่ยมของเขาชื่อ The Freedom of the Will “ข้าพเจ้าไม่ควรเหมารวมว่าการถูกเรียกเป็นพวกคาลวินเป็นสิ่งที่ผิดเพราะเห็นแก่ความแตกต่าง ถึงแม้ข้าพเจ้าจะปฏิเสธอย่างขันแข็งว่าไม่ได้พึ่งพาคาลวินหรือเชื่อในหลักคำสอนที่ข้าพเจ้าเองยึดถืออยู่เพียงเพราะคาลวินเชื่อและสอน; แต่ก็จะกล่าวไม่ได้ว่าข้าพเจ้าเชื่อทุกอย่างตามที่เขาสอนเช่นกัน” 4
มันอาจจะเป็นประโยชน์สำหรับผู้อ่านบางคน หากจะสรุปความหมายของหลักคำสอนห้าประเด็นนี้โดยพอสังเขป ก่อนที่เราจะลงรายละเอียดในพระคัมภีร์มากขึ้น บางทีการได้ลิ้มรสด้วยตัวเองก่อนอาจปลุกความคิดและถามตัวเองขึ้นมาว่า ทำไมฉันถึงเชื่อว่าความจริงเหล่านี้จะขยายพระคุณอันล้ำค่ายิ่งของพระเจ้าและมอบความชื่นชมยินดีที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดให้กับคนบาปที่ไร้ซึ่งความหวังในการช่วยตัวเองให้รอดได้
ความเสื่อมทรามอย่างสิ้นเชิง
ความเสื่อมทรามที่เป็นความบาปของเรานั้นฝังรากลึกและแข็งแกร่งอย่างมาก ถึงขนาดที่ทำให้เราต้องตกเป็นทาสของบาปและไม่สามารถเอาชนะการกบฏและความมืดบอดทางศีลธรรมของตัวเองได้ ความสามารถของเราในการช่วยตัวเองให้รอดพ้นจากอำนาจของบาปได้นั้น คือ ศูนย์ เราจำเป็นต้องพึ่งพระคุณของพระเจ้าเท่านั้นจึงจะสามารถเอาชนะการกบฏของเรา เปิดตาของเราให้มองเห็น และชักนำเราไปหาพระผู้ช่วยให้รอดได้อย่างสำเร็จ
การทรงเลือกอย่างไม่มีเงื่อนไข
การทรงเลือกของพระเจ้าเป็นการกระทำแบบไม่มีเงื่อนไข เป็นพระคุณที่พระเจ้าทรงประทานให้อย่างเปล่า ๆ ผ่านทางพระเยซูพระบุตรของพระองค์ตั้งแต่ก่อนที่โลกนี้จะก่อร่างสร้างขึ้น ในพระราชกิจนี้ พระเจ้าได้ทรงเลือกผู้ที่พระองค์จะทรงปลดปล่อยจากการเป็นทาสของบาปไว้แล้วตั้งแต่ก่อนการทรงสร้างโลก และนำพวกเขาเหล่านั้นมาสู่การกลับใจและรับความรอดโดยทางความเชื่อในพระเยซู
การลบล้างบาปอย่างจำกัด
การลบล้างบาปครั้งเดียวของพระคริสต์นั้น เพียงพอแล้วสำหรับมนุษย์ทุกคนและมีประสิทธิภาพสำหรับผู้ที่วางใจในพระองค์ คำว่า “จำกัด” ไม่ได้เป็นความจำกัดในคุณค่าหรือจำกัดไม่เพียงพอที่จะช่วยทุกคนที่เชื่อให้รอด แต่เป็นความเต็มขนาดของประสิทธิภาพในการช่วยให้รอด ของการลบล้างบาปที่พระเยซูคริสต์ทรงทำสำเร็จแล้วนั้นมี “จำกัด” ไว้สำหรับผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกไว้แล้วเท่านั้น ความเพียงพอของประสิทธิภาพในการลบล้างบาปนั้นเพียงพอสำหรับทุกคน—ใครก็ตามที่เชื่อ—จะถูกปกคลุมด้วยพระโลหิตของพระคริสต์ และมีแผนการของพระเจ้าในการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์ที่จะต้องสำเร็จตามพระสัญญาแห่งพันธสัญญาใหม่ที่มีไว้สำหรับเจ้าสาวของพระคริสต์ที่ถูกเลือกสรรไว้ เพราะฉะนั้น พระคริสต์จึงสิ้นพระชนม์เพื่อทุกคน แต่ไม่ใช่ในลักษณะเดียวกันสำหรับทุกคน
พระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้
นี่หมายความว่าการต่อต้านขัดขวางพระเจ้าที่มนุษย์ทุกคนกระทำต่อพระองค์ทุกๆ วัน (โรม 3:10-12; กิจการ 7:51) ได้ถูกเอาชนะอย่างอัศจรรย์ในเวลาที่เหมาะสมโดยพระคุณแห่งการทรงช่วยให้รอดของพระเจ้า พระเจ้าทรงเลือกที่จะช่วยกบฏเหล่านั้นที่ไม่สมควรได้รับความรอดให้รอดอย่างเปล่า ๆ
ความเพียรพยายามสู้ทนของธรรมิกชน
เราเชื่อว่าทุกคนที่ถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมจะมีชัยเหนือการต่อสู้ศึกแห่งความเชื่อ พวกเขาจะยืนหยัดอยู่ในความเชื่อและจะไม่ยอมจำนนต่อศัตรูฝ่ายจิตวิญญาณของพวกเขา ความเพียรพยายามสู้ทนนี้เป็นพระสัญญาแห่งพันธสัญญาใหม่ซึ่งได้รับมาโดยพระโลหิตของพระคริสต์ และการงานของพระเจ้าที่ทรงทำกิจอยู่ในเรา ซึ่งไม่ใช่เป็นการทำให้ง่ายขึ้น แต่เป็นการประทานสิทธิอำนาจและหนุนใจให้เราเฝ้าระวังเพื่อในท้ายที่สุดแล้วเราจะพูดได้ว่า ข้าพเจ้าได้ต่อสู้อย่างเต็มกำลัง ไม่ใช่ตัวข้าพเจ้าเองเป็นคนทำ แต่เป็นพระคุณของพระเจ้าซึ่งอยู่กับข้าพเจ้าที่ทำ (2 ทธ. 4:7; 1 คร. 15:10)
ตอนนี้เรากลับมาให้คำอธิบายตามพระคัมภีร์และการถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมสำหรับแต่ละประเด็นในห้าประเด็นนี้ ผมไม่ได้อธิษฐานขอให้ผมพิสูจน์ได้อย่างถูกต้อง แต่ผมขอให้พระวจนะของพระเจ้าถูกอธิบายออกมาอย่างชัดเจนแท้จริง และทั้งความคิดและจิตใจของเราจะอ่อนน้อมยอมรับสิ่งที่เป็นความจริงนั้น