บทที่ 7: ความเพียรพยายามสู้ทนของธรรมิกชน

จากบทที่แล้วที่เราได้เห็นด้วยกันก็คือ คนของพระเจ้าจะสู้ทนจนถึงที่สุดและจะไม่หลงหายไปเลย คนที่พระองค์ทรงรู้ล่วงหน้า พระองค์ก็ทรงกำหนดไว้ คนที่พระองค์ทรงกำหนดไว้ พระองค์ก็ทรงเรียก คนที่พระองค์ทรงเรียก พระองค์ก็ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม และคนที่พระองค์ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม พระองค์ก็ทรงให้รับพระเกียรติสิริด้วย (โรม 8:30) คนในกลุ่มนี้จะไม่มีใครหลงหายไปเลย การเป็นคนในกลุ่มนี้ คือ การถูกพิทักษ์รักษาไว้ตลอดนิรันดร์

แต่เมื่อเราพูดถึงหลักคำสอนของความเพียรพยายามสู้ทนของธรรมิกชน เราหมายถึงมากกว่านั้น เราหมายความว่าธรรมิกชนจะยืนหยัดและจะต้องยืนหยัดในความเชื่อและการเชื่อฟังที่มาจากความเชื่อ การทรงเลือกนี้เป็นการเลือกอย่างไม่มีเงื่อนไข แต่การได้รับเกียรติสิรินั้นไม่ใช่ ในพระคัมภีร์มีคำเตือนมากมายที่บอกว่าผู้ที่ไม่ยึดมั่นในพระคริสต์จะหลงหายไปในที่สุด

ข้อสรุป 8 ข้อต่อไปนี้ คือข้อสรุปของผมเกี่ยวกับหลักคำสอนที่สำคัญนี้

1. เราต้องสู้ทนในความเชื่อให้จนถึงที่สุดหากเราจะได้รับการช่วยให้รอด

นี่มีความหมายว่าข่าวประเสริฐ คือ เครื่องมือของพระเจ้าในการสู้ทนของความเชื่อนั้น เช่นเดียวกับการบังเกิดของความเชื่อ เราไม่ได้เพิกเฉยต่อการทรงเรียกให้เพียรพยายามสู้ทนเพียงเพราะคนๆ หนึ่งได้ประกาศความเชื่อในพระคริสต์ ราวกับว่าเราสามารถมั่นใจจากมุมมองของเราเองได้เลยว่า ตอนนี้คนๆ นั้น ได้รอดพ้นจากเงื้อมมือของมารร้ายแล้ว การต่อสู้แห่งความเชื่อยังจะมีให้สู้ คนที่ได้รับการทรงเลือกจะต้องสู้ศึกนั้น และโดยพระคุณอันอำนาจอธิปไตยของพระเจ้า พวกเขาจะชนะศึกของการต่อสู้นี้ เราจะต้องยึดมั่นในความเชื่อจนถึงที่สุดหากเราจะได้รับการช่วยให้รอด

ใน 1 โครินธ์ 15:1-2 เปาโลแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการสู้ทนนี้ว่า “พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอให้คำนึงถึงข่าวประเสริฐที่ข้าพเจ้าเคยประกาศแก่ท่านทั้งหลายนั้น พวกท่านได้รับไว้และได้ตั้งมั่นอยู่บนนั้นแล้ว และท่านจะได้รับความรอดโดยข่าวประเสริฐนั้น ถ้าพวกท่านยังยึดมั่นในคำที่ข้าพเจ้าประกาศนั้น นอกจากว่าท่านเชื่อแบบไร้ผล” คำว่า “ถ้าท่านยังยึดมั่น” แสดงให้เห็นว่ามีการเริ่มต้นเชื่อปลอมในชีวิตคริสเตียน พระเยซูทรงเล่าอุปมาเรื่องดินเพื่อเตือนถึงการเริ่มต้นความเชื่อปลอมเหล่านี้ไว้ว่า

เมล็ดพืชซึ่งหว่านตกในที่ดินซึ่งมีพื้นหินนั้นได้แก่บุคคลที่ได้ยินพระวจนะ แล้วก็รับทันทีด้วยความยินดี แต่ไม่มีรากลึกในตัวจึงทนอยู่ชั่วคราว และเมื่อเกิดการยากลำบาก หรือการข่มเหงต่างๆ เพราะพระวจนะนั้น เขาก็เลิกเสียในทันทีทันใด และเมล็ดซึ่งหว่านกลางหนามนั้น ได้แก่บุคคลที่ได้ฟังพระวจนะ แต่ความกังวลของโลก และการล่อลวงของทรัพย์สมบัติรัดพระวจนะนั้นเสีย จึงไม่เกิดผล (มัทธิว 13:20-22)

พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ ดังที่เปาโลกล่าวไว้ใน 1 โครินธ์ 15:1-2 ว่าเป็นการ “เชื่อแบบไร้ผล” ซึ่งหมายถึงความเชื่อปลอม เป็นการมาหาพระคริสต์ด้วยเหตุผลอื่นๆ ที่ไม่ได้เป็นความรักในพระสิริของพระเจ้าและความเกลียดชังความบาปของตน เปาโลกล่าวว่าหลักฐานที่แสดงว่าความเชื่อของเราเป็นความเชื่อแท้จริง คือ การที่เรา “ยึดมั่นในพระคำ” การที่เรายังคงสู้ทนอยู่

ในทำนองเดียวกันเปาโลกล่าวใน โคโลสี 1:21-23 ว่า “และเมื่อก่อนนี้พวกท่านถูกตัดขาดจากพระเจ้า และเป็นศัตรูในใจโดยการทำชั่วต่างๆ แต่บัดนี้พระเจ้าโปรดให้คืนดีกับพระองค์เองโดยความตายของพระกายที่เป็นเนื้อหนังของพระคริสต์ เพื่อจะถวายพวกท่านเป็นผู้บริสุทธิ์ ไร้มลทิน และปราศจากตำหนิเฉพาะพระพักตร์ของพระองค์ [ถ้าท่านดำรงและตั้งมั่นอยู่ในความเชื่อ] 1 อย่างแน่วแน่ มั่นคงและไม่โยกย้ายไปจากความหวังในข่าวประเสริฐที่ท่านได้ยิน ซึ่งได้ประกาศแก่มนุษย์ทุกคนทั่วใต้ฟ้า และข้าพเจ้าเปาโลเป็นผู้ปรนนิบัติของข่าวประเสริฐนี้” และอีกครั้งใน 2 ทิโมธี 2:11-12 “คำกล่าวนี้สัตย์จริง คือถ้าเราตายกับพระองค์แล้ว เราก็จะมีชีวิตอยู่กับพระองค์ ถ้าเราสู้ทน เราก็จะได้ครองร่วมกับพระองค์”

เปาโลกำลังดำเนินตามคำสอนของพระเยซูในข้อเหล่านี้ พระเยซูตรัสใน มาระโก 13:13 ว่า “คนที่สู้ทนจนถึงที่สุดจะรอด” และหลังจากพระองค์เป็นขึ้นจากตาย พระเยซูตรัสกับคริสตจักรต่างๆ ในวิวรณ์ว่า “คนที่ชนะ เราจะให้เขากินผลจากต้นไม้[แห่ง]ชีวิต” (วิวรณ์ 2:7) “จงซื่อสัตย์จวบจนวันตาย และเราจะมอบมงกุฎแห่งชีวิตให้แก่เจ้า” (วิวรณ์ 2:10; เทียบกับ 2:17, 25-26; 3:5, 11-12, 21) นี่คือสิ่งที่เราหมายถึงเกี่ยวกับความสำคัญจำเป็นของการสู้ทนจนถึงที่สุด—ประโยคที่เราต้องยึดมั่นเอาไว้

แต่คำอธิบายอย่างชัดเจนนั้นเป็นไปตามลำดับขั้นตอน ความเพียรพยายามสู้ทนในความเชื่อไม่ได้หมายความว่า ธรรมิกชนนั้นจะไม่ต้องผ่านฤดูกาลแห่งความสงสัยและความมืดทางฝ่ายวิญญาณ ตลอดจนความไม่เชื่อในพระสัญญาและความดีงามของพระเจ้า “ข้าพระองค์เชื่อ ที่ยังขาดความเชื่ออยู่นั้นขอทรงช่วยให้เชื่อด้วยเถิด” (มาระโก 9:24 TNCV) ไม่ใช่คำอธิษฐานที่ขัดแย้งกัน ขนาดของความไม่เชื่อสามารถมีอยู่ร่วมกับความเชื่อแท้ได้

เพราะฉะนั้น สิ่งที่เราหมายถึงเมื่อเราพูดว่าความเชื่อแท้จะต้องสู้ทนให้จนถึงที่สุดก็คือ แทนที่จะเป็นการพิสูจน์ว่าตัวเราเองเป็นคนหน้าซื่อใจคดกับสิ่งที่เราอ้างตนว่าเราได้เชื่อ เราจะต้องไปไม่ถึงจุดที่ละทิ้งพระคริสต์ด้วยหัวใจที่แข็งกระด้างจนไม่สามารถกลับมาได้ ตัวอย่างของหัวใจที่แข็งกระด้างดังกล่าวคือเอซาว

จงระวังให้ดีอย่าให้ใครขาดจากพระคุณของพระเจ้า…อย่าให้ใครเป็นคนที่ประพฤติผิดทางเพศ หรือเป็นคนไม่นับถือพระเจ้าเหมือนอย่างเอซาว ผู้ขายสิทธิของบุตรหัวปี เพราะเห็นแก่อาหารเพียงมื้อเดียว เพราะพวกท่านก็รู้อยู่แล้วว่า ต่อมาภายหลังเมื่อเอซาวอยากได้รับพรนั้นเป็นมรดก เขาก็ถูกปฏิเสธ และไม่พบหนทางแก้ไข แม้ว่าเขาได้แสวงหาพร [การกลับใจ] นั้นจนน้ำตาไหล (ฮีบรู 12:15-17)

เอซาวกลายเป็นคนด้านชาฝ่ายจิตวิญญาณและแข็งกระด้างในความรักตามที่เขามีต่อโลก จนกระทั่งเมื่อเขาพยายามกลับใจ เขาก็ทำไม่ได้ สิ่งที่เขาทำได้คือร้องไห้น้ำตาไหลกับผลที่ตามมาจากความโง่เขลาของตนเอง ไม่ใช่กับความน่าเกลียดที่แท้จริงของบาปของตนเอง หรือเมื่อเขาหมิ่นพระเกียรติพระเจ้าโดยเห็นแก่อาหารเพียงมื้อเดียวที่ได้แลกกับสิทธิพิเศษทั้งหมดที่พระเจ้าจะทรงประทานให้กับบุตรหัวปี

ในทางกลับกัน พันธสัญญาใหม่ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดเพื่อจะแน่ใจได้ว่าเราจะไม่สิ้นหวัง คิดว่าการหันหลังกลับและความดื้อรั้นในบาปเป็นหนทางเดียวเท่านั้น มันเป็นไปได้ที่จะกลับใจและกลับไปอีก การหลงกลับไปและกลับมาเป็นกระบวนการหนึ่งที่รวมอยู่ใน “ความเพียรพยายามสู้ทนของธรรมิกชน” ตัวอย่างเช่น ยากอบกล่าวว่า “ให้คนนั้นรู้เถิดว่าผู้ที่นำคนบาปกลับจากทางผิดของเขา จะช่วยวิญญาณจิตของคนบาปนั้นให้รอดจากความตาย และจะทำให้บาปมากมายได้รับการอภัย” (ยากอบ 5:20) และยอห์นกล่าวว่า “ถ้าใครเห็นพี่น้องของตนทำบาปชนิดที่ไม่นำไปสู่ความตาย ก็ให้คนนั้นทูลขอ และพระองค์ก็จะประทานชีวิตแก่คนที่ทำบาปซึ่งไม่นำไปสู่ความตาย…การอธรรมทุกอย่างเป็นบาป แต่บาปที่ไม่นำไปสู่ความตายก็มีอยู่” (1 ยอห์น 5:16-17) จุดมุ่งหมายของยอห์นในที่นี้คือให้ความหวังแก่ผู้ที่อาจถูกทดลองจนเกิดสิ้นหวัง และแก่ผู้ที่รักพวกเขาและอธิษฐานเผื่อพวกเขา ยอห์นเริ่มจดหมายฝากของเขาในลักษณะเดียวกับที่เขาลงท้ายว่า “ถ้าเรากล่าวว่าเราไม่มีบาป เราก็หลอกตัวเอง และสัจจะไม่ได้อยู่ในตัวเราเลย ถ้าเราสารภาพบาปของเรา พระองค์ทรงซื่อสัตย์และเที่ยงธรรม ก็จะทรงโปรดยกบาปของเรา และจะทรงชำระเราให้พ้นจากการอธรรมทั้งสิ้น” (1 ยอห์น 1:8-9)

ดังนั้น เมื่อเราพูดถึงความจำเป็น (และความแน่นอน ดูด้านล่าง) ของการสู้ทน เราไม่ได้หมายถึงว่าจะทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ และเราไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีการดิ้นรนต่อสู้หรือขนาดของความไม่เชื่ออีกเลย เราจะต้องระลึกถึงทุกสิ่งที่เราได้เห็นมาแล้วในหนังสือเล่มนี้ การเป็นของพระคริสต์คือความจริงเหนือธรรมชาติที่พระเจ้าทรงให้เกิดขึ้น และพระเจ้าทรงเป็นผู้ที่ทรงพิทักษ์รักษาไว้ (เยเรมีย์ 32:40) ธรรมิกชนไม่ได้ถูกกำหนดไว้โดยสิ่งที่พวกเขา “ทำ” แต่ถูกกำหนดโดยสิ่งที่พวกเขา “เป็น” พวกเขาได้เกิดใหม่แล้ว พวกเขาเป็นคนที่ถูกสร้างใหม่ พวกเขาไม่ได้เป็นคนที่จะเข้าหรือจะออกจากธรรมชาติใหม่ได้เอง นี่คือการงานของพระเจ้า และไม่สามารถเพิกถอนได้ แต่ผลของความเชื่อและการเชื่อฟังนั้นก็จะเป็นการต่อสู้จนถึงที่สุด และการสู้ทนก็จะกล่าวว่า ศึกนี้จะต้องสู้ และการสู้ศึกนี้ ที่สุดแล้วก็จะได้รับชัย

2. การเชื่อฟังที่พิสูจน์ให้เห็นถึงการถูกสร้างใหม่จากภายในโดยพระเจ้า คือสิ่งจำเป็นสำหรับความรอดสุดท้าย

นี่ไม่ได้หมายความว่าพระเจ้าต้องการความสมบูรณ์แบบ เห็นได้ชัดจากฟีลิปปี 3:12 ว่าพันธสัญญาใหม่ไม่ได้กำหนดว่าคนที่ถูกนับว่าชอบธรรมในพระเยซูคริสต์โดยทางความเชื่อจะต้องสมบูรณ์แบบปราศจากบาปเพื่อที่จะได้รับความรอดในท้ายที่สุด “ไม่ใช่ว่าข้าพเจ้าได้รับแล้ว หรือดีพร้อมแล้ว แต่ข้าพเจ้ากำลังบากบั่นมุ่งไปเพื่อที่จะฉวยไว้เพราะพระเยซูคริสต์ทรงฉวยข้าพเจ้าไว้” (ดู 1 ยอห์น 1:8-10 และมัทธิว 6:12 ประกอบ) แต่พันธสัญญาใหม่เรียกร้องให้เราได้รับการเปลี่ยนแปลงทางศีลธรรมและดำเนินชีวิตใหม่ ตัวอย่างเช่น

• “จงมุ่งมั่นที่จะอยู่อย่างสงบสุขกับทุกคนและที่จะได้ความบริสุทธิ์ เพราะถ้าปราศจากความบริสุทธิ์แล้ว ก็จะไม่มีใครได้เห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าเลย” (ฮีบรู 12:14)
• “เพราะว่าถ้าท่านดำเนินชีวิตตามเนื้อหนังแล้ว ท่านจะต้องตาย แต่ถ้าโดยทางพระวิญญาณ ท่านทำลายกิจการของร่างกาย ท่านก็จะดำรงชีวิตได้” (โรม 8:13)
• “การงานของเนื้อหนังนั้นเห็นได้ชัด คือการล่วงประเวณี การโสโครก การเสเพล การนับถือรูปเคารพ การถือวิทยาคม การเป็นศัตรูกัน การวิวาทกัน การริษยากัน การฉุนเฉียวกัน การใฝ่สูง การทุ่มเถียงกัน การแตกก๊กกัน การอิจฉากัน การเมาเหล้า การเล่นเป็นพาลเกเร และการอื่นๆ ในทำนองนี้ ซึ่งข้าพเจ้าเคยเตือนพวกท่านมาก่อนว่า คนที่ประพฤติเช่นนั้นจะไม่มีส่วนในแผ่นดินของพระเจ้า” (กท. 5:19-21 ดูใน อฟ. 5:5 และ 1 คร. 6:10 ด้วย)
• “ถ้าเราประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ เราจะมั่นใจได้ว่าเรารู้จักพระองค์ ผู้ที่กล่าวว่า “ข้าพเจ้ารู้จักพระองค์ แต่ไม่ได้ประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ คนนั้นเป็นคนพูดมุสาและสัจจะไม่ได้อยู่ในเขาเลย แต่ผู้ที่ประพฤติตามพระวจนะของพระองค์ ความรักของพระเจ้าก็บริบูรณ์อยู่ในผู้นั้นอย่างแท้จริง เพราะเหตุนี้แหละเราจึงรู้ว่าเราอยู่ในพระองค์ ผู้ที่กล่าวว่าตนอยู่ในพระองค์ ผู้นั้นก็ควรดำเนินชีวิตเหมือนพระองค์” (1 ยอห์น 2:3-6 ดูใน 1 ยอห์น 3:4-10, 14; 4:20 ด้วย)
• “พระเยซูจึงตรัสกับพวกยิวที่วางใจในพระองค์ว่า “ถ้าพวกท่านยึดมั่นในคำสอนของเรา ท่านก็เป็นสาวกของเราอย่างแท้จริง” (ยอห์น 8:31 ดูใน ลูกา 10:28; มัทธิว 6:14-15; 18:35; ปฐก. 18:19; 22:16-17; 26:4-5; 2 ทิโมธี 2:19 ด้วย)

ขอเตือนอีกครั้งหนึ่งว่า ห้ามใครนำข้อพระคัมภีร์เหล่านี้ไปใช้ในแนวทางของความสมบูรณ์แบบ จดหมายฝากฉบับแรกของยอห์นเขียนขึ้นเพื่อช่วยเรารักษาความสมดุลย์ที่สอดคล้องกับในพระคัมภีร์ที่นี่ แง่หนึ่งกล่าวว่า “ผู้ที่เกิดจากพระเจ้าไม่ทำบาป เพราะเชื้อของพระเจ้าอยู่ในคนนั้น และเขาทำบาปไม่ได้ เพราะเขาเกิดจากพระเจ้า” (1 ยอห์น 3:9) แต่ในอีกแง่หนึ่ง กล่าวว่า “ถ้าเรากล่าวว่าเราไม่มีบาป (กล่าวถึง ณ ตอนนี้ไม่ใช่ในอดีต) เราก็หลอกตัวเอง และสัจจะไม่ได้อยู่ในตัวเราเลย” (1 ยอห์น 1:8) และ “ข้าพเจ้าเขียนข้อความเหล่านี้ถึงท่านทั้งหลายเพื่อท่านจะได้ไม่ทำบาป และถ้าใครทำบาป เราก็มีผู้ช่วยทูลขอพระบิดาเพื่อเรา คือพระเยซูคริสต์ผู้ทรงเที่ยงธรรมนั้น” (1 ยอห์น 2:1)

ความเพียรพยายามสู้ทนของธรรมิกชนนั้นไม่ได้เป็นเครื่องรับประกันความสมบูรณ์แบบ แต่เป็นการที่พระเจ้าจะพิทักษ์รักษาเราในการต่อสู้ศึกแห่งความเชื่อนี้ เพื่อเราจะเกลียดชังบาปของเรา และไม่มีวันที่จะอยู่ร่วมกับบาปได้อย่างสบายใจอีกต่อไป

3. ผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกไว้จะไม่มีวันหลงหายไป

นี่คือเหตุผลที่เราเชื่อในความมั่นคงปลอดภัยนิรันดร์ กล่าวคือ เป็นความมั่นคงปลอดภัยนิรันดร์ของผู้ที่พระเจ้าทรงเลือก ตามความหมายโดยนัยคือพระเจ้าจะทรงกระทำพระราชกิจของพระองค์ในเรา เพื่อให้ผู้ที่พระองค์ทรงเลือกไว้สำหรับความรอดนิรันดร์สามารถสู้ทนอยู่ในความเชื่อจนถึงที่สุดได้โดยพระองค์ และสามารถดำเนินชีวิตตามรูปแบบชีวิตใหม่ได้โดยฤทธิ์เดชของพระวิญญาณบริสุทธิ์

เราได้เห็นการงานของพระเจ้าที่เป็นเหมือนห่วงของลูกโซ่ที่ไม่อาจขาดจากกันได้ใน โรม 8:30 (TNCV) แล้วว่า “บรรดาผู้ที่ทรงกำหนดไว้ก่อนนั้น พระองค์ก็ทรงเรียกด้วย บรรดาผู้ที่พระองค์ทรงเรียก พระองค์ก็ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมด้วย บรรดาผู้ที่ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม พระองค์ก็ทรงให้รับพระเกียรติสิริด้วย” สิ่งที่เห็นได้ชัดเจนจากพระคัมภีร์ข้อนี้ คือ ผู้ที่ได้รับการทรงเรียกอย่างเกิดผลให้เข้าสู่ความหวังแห่งความรอดอย่างแท้จริงนั้น จะสู้ทนจนถึงที่สุดและจะได้รับพระเกียรติสิริ ซึ่งไม่มีการล้มเลิกกลางคันในลำดับที่กล่าวถึงนี้ สิ่งเหล่านี้เป็นพระสัญญาของพระเจ้าที่หยั่งรากลึกในการทรงเลือกอย่างไม่มีเงื่อนไขตั้งแต่แรก และในอำนาจอธิปไตยสูงสุด การเปลี่ยนแปลง และพระคุณแห่งการสู้ทนตามที่เราได้เห็นไปแล้วก่อนหน้านี้ ความเกี่ยวโยงกันที่เป็นเหมือนห่วงของลูกโซ่เหล่านี้ไม่อาจถูกทำลายลงได้ เพราะการงานแห่งการช่วยให้รอดของพระเจ้านั้นไม่มีข้อผิดพลาด และพันธสัญญาใหม่ของพระองค์นั้นไม่สามารถถูกเพิกถอนได้

อีกครั้งหนึ่ง เปาโลกำลังดำเนินตามคำสอนของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเขาที่ว่า

แกะของเราย่อมฟังเสียงของเรา เรารู้จักแกะเหล่านั้น และแกะนั้นก็ตามเรา เราให้ชีวิตนิรันดร์แก่แกะทั้งหลาย แกะเหล่านั้นจะไม่มีวันพินาศและจะไม่มีใครแย่งชิงแกะนั้นไปจากมือของเราได้ พระบิดาของเราผู้ประทานแกะนั้นให้แก่เราทรงเป็นใหญ่กว่าทุกสิ่ง และไม่มีใครสามารถชิงไปจากพระหัตถ์ของพระบิดาได้ เรากับพระบิดาเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน (ยอห์น 10:27-30; ดู อฟ. 1:4-5 ประกอบ)

เราได้เห็นมาก่อนหน้านี้แล้วว่าการเป็นแกะของพระเยซู หมายถึงการเป็นผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกและมอบให้กับพระบุตร กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ พระสัญญาของพระเยซูที่จะไม่ให้แกะของพระองค์สักตัวเดียวหลงหายไปนั้น คือ พระสัญญาสูงสุดของพระบุตรของพระเจ้าที่จะพิทักษ์รักษาความเชื่อของผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกไว้ ตามที่พระบุตรได้สละชีวิตของพระองค์เพื่อพวกเขา

4. ผู้เชื่อบางคนหลงหายไปจากทางของพระเจ้า และหากเขายังยืนกรานเช่นนั้น สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่า พวกเขาไม่ได้มีความเชื่อแท้และพวกเขาไม่ได้เกิดจากพระเจ้า

1 ยอห์น 2:19 กล่าวว่า “พวกเขาได้ออกไปจากเรา แต่เขาก็ไม่ได้เป็นของเรา เพราะว่าถ้าเขาเป็นของเรา เขาก็จะอยู่กับเราต่อไป แต่การที่เขาได้ออกไปนั้นแสดงให้เห็นชัดว่าเขาไม่ได้เป็นของเรา” ในทำนองเดียวกัน อุปมาเรื่องดิน 4 ชนิดตามที่พระเยซูได้อธิบายไว้ในลูกา 8:9-14 แสดงให้เห็นเป็นภาพของคนที่ “ได้ยินแล้วก็รับพระวจนะนั้นด้วยความยินดี แต่ไม่มีราก เชื่อได้เพียงชั่วคราว เมื่อถูกทดลองก็หลงไป”

ข้อเท็จจริงของความเป็นไปได้นี้ คือ เหตุผลที่ว่าทำไมงานพันธกิจด้านข่าวประเสริฐในคริสตจักรท้องถิ่นทุกแห่ง ถึงต้องมีคำเตือนมากมายแก่สมาชิกคริสตจักรให้สู้ทนในความเชื่อ และไม่เข้าไปพัวพันกับสิ่งเหล่านั้นซึ่งอาจบีบรัดพวกเขาและส่งผลให้พวกเขาถูกพิพากษาลงโทษ ศิษยาภิบาลไม่รู้ว่าในหมู่ผู้ฟังใครคือดินดีและใครคือดินไม่ดี ฉะนั้นแล้ว คำเตือนและคำแนะนำของเขาให้สู้ทนจึงเป็นวิธีที่เขาช่วยให้ธรรมิกชนยึดมั่นอยู่ในความเชื่อ หากพวกเขาได้ยินคำเตือนและเอาใจใส่ระมัดระวังตามนั้น นี่แหละ คือข้อยืนยันความถ่อมใจและการมีหัวใจแห่งความเชื่อที่ดีของพวกเขา

5. พระเจ้าทรงนับเราว่าเป็นผู้ชอบธรรมอย่างสมบูรณ์ผ่านการกระทำที่แท้จริงครั้งแรกของการช่วยให้รอดโดยทางความเชื่อ แต่นี่คือประเภทของความเชื่อที่สู้ทนและเกิดผลใน “การเชื่อฟังด้วยความเชื่อ”

ประเด็นนี้ เป็นการเน้นย้ำถึงความจำเป็นของความเพียรพยายามสู้ทนในความเชื่อ และการเชื่อฟังไม่ได้หมายความว่าพระเจ้ากำลังเฝ้าคอยสังเกตความเพียรพยายามสู้ทนและการเชื่อฟังของเราก่อนที่พระองค์จะประกาศว่าเราเป็นผู้ชอบธรรมอย่างครบสมบูรณ์ในความเป็นหนึ่งเดียวกับพระเยซูคริสต์ โรม 5:1 กล่าวว่าเรา “ถูกชำระให้ชอบธรรมโดยความเชื่อแล้ว” นี่เป็นการกระทำที่เกิดขึ้นในอดีต ครั้งแรกที่เราเชื่อในพระเยซู เรากลายเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์ ในการเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์นั้น ความชอบธรรมของพระคริสต์ก็ถูกนับว่าเป็นของเราในวินาทีนั้น เปาโลกล่าวว่าเขามุ่งหวังที่ “จะได้เห็นว่า[เขา]อยู่ในพระองค์ ไม่มีความชอบธรรมที่ได้มาจากธรรมบัญญัติ มีแต่ที่ได้มาโดยความเชื่อในพระคริสต์ คือความชอบธรรมที่มาจากพระเจ้าโดยความเชื่อ” (ฟีลิปปี 3:9) 

รากฐานที่ทำให้พระเจ้าทรงยอมรับเรา คือ พระคริสต์เท่านั้น โดยพระโลหิตและความชอบธรรมของพระองค์ “พระเจ้าทรงทำพระองค์ผู้ทรงไม่มีบาปให้บาป เพราะเห็นแก่เรา เพื่อเราจะได้เป็นคนชอบธรรมของพระเจ้าทางพระองค์” (2 โครินธ์ 5:21) “คนจำนวนมากก็เป็นคนชอบธรรม เพราะพระองค์ผู้เดียวที่ได้ทรงเชื่อฟังอย่างนั้น” (โรม 5:19) บทบาทของความเชื่อของเราไม่ใช่การกระทำสิ่งที่ดีงามเพื่อให้พระเจ้าทรงตอบแทนด้วยความรอด ประเด็นก็คือว่า ความเชื่อเป็นการรับเอาพระคริสต์ผู้ทรงกระทำสิ่งที่เราทำเองไม่ได้ พระคริสต์ทรงรับโทษบาปของเราแทนเรา และทรงจัดเตรียมความสมบูรณ์ให้เรา ความเชื่อไม่ใช่รากฐานที่ทำให้พระเจ้าทรงยอมรับเรา แต่เป็นวิธีการหรือเครื่องมือในการรวมเราเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์ ผู้เดียวเท่านั้นที่เป็นรากฐานทำให้พระเจ้ายอมรับเรา

บทบาทของการเชื่อฟังในการที่เราถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม คือ หลักฐานที่แสดงว่าความเชื่อของเรานั้นเป็นความเชื่อที่แท้จริง การกระทำด้วยความรักของเราไม่ใช่รากฐานแรกหรือสุดท้ายที่ทำให้เราเป็นที่ยอมรับจากพระเจ้า แต่เป็นสิ่งที่ตรวจสอบความเชื่อแท้และแสดงออกให้คนอื่นได้เห็นถึงการงานอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้าที่ทรงประทานการเกิดใหม่และทรงสร้างหัวใจใหม่แห่งความเชื่อให้กับเรา เปาโลกล่าวถึงเรื่องนี้ไว้ว่า “ในพระเยซูคริสต์นั้น การเข้าสุหนัตหรือไม่เข้าสุหนัตไม่เกิดประโยชน์อันใด แต่ความเชื่อซึ่งแสดงออกเป็นการกระทำด้วยความรักนั้นสำคัญ” (กท. 5:6) สิ่งที่มีความสำคัญต่อพระเจ้าในการนับว่าเราเป็นผู้ชอบธรรม คือ ความเชื่อที่แสดงออกเป็นการกระทำด้วยความรัก ไม่ใช่ความรักของเราเองที่ทำให้พระเจ้าทรงเป็น 100 เปอร์เซ็นต์ (ความสมบูรณ์) สำหรับเรา แต่เป็นเพราะพระเจ้าทรงเป็น 100 เปอร์เซ็นต์ (ความสมบูรณ์) สำหรับเราโดยทางความเชื่อในพระคริสต์ จึงทำให้เราสามารถที่จะรักได้ ความรักเป็นผลของพระวิญญาณ และเราได้รับพระวิญญาณโดยการการกระทำแรกคือความเชื่อ (กาลาเทีย 3:2)

ด้วยเหตุนี้ ความจำเป็นของการสู้ทนในความเชื่อและการเชื่อฟังเพื่อความรอดสุดท้ายนั้น จึงไม่ได้หมายความว่า พระเจ้าจะทรงรอจนถึงวาระสุดท้ายก่อนที่พระองค์จะทรงยอมรับเรา รับเราเป็นลูก และนับว่าเราเป็นผู้ชอบธรรม เราไม่ได้ต่อสู้ศึกแห่งความเชื่อเพื่อทำให้พระเจ้าเป็น 100 เปอร์เซ็นต์ (ความสมบูรณ์) สำหรับเรา ซึ่งเรื่องนี้เกิดขึ้นในตอนที่เราถูกรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์โดยการกระทำครั้งแรกคือความเชื่อของเราแล้ว แต่เราต่อสู้เพราะพระเจ้าทรงเป็น 100 เปอร์เซ็นต์ (ความสมบูรณ์) สำหรับเรา เปาโลกล่าวถึงเรื่องนี้ไว้ว่า “ไม่ใช่ว่าข้าพเจ้าได้รับแล้ว หรือดีพร้อม[สมบูรณ์] 2 แล้ว แต่ข้าพเจ้ากำลังบากบั่นมุ่งไปเพื่อที่จะฉวยไว้ เพราะพระเยซูคริสต์ทรงฉวยข้าพเจ้าไว้” (ฟีลิปปี 3:12) พระคริสต์ทรงฉวยเราไว้ให้เป็นของพระองค์แล้ว นี่คือวิธีที่เราสู้ทนต่อไป ในการพิพากษาครั้งสุดท้ายตามการกระทำ (ไม่ใช่ตามพื้นฐานของการกระทำ) เมื่อถึงเวลาที่การกระทำเหล่านั้นในห้องพิจารณาคดีของพระเจ้าที่เกี่ยวข้องกับการถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมจะเป็นหลักฐานของความเชื่อที่มองไม่เห็นและความเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์ต่อทุกคนแล้ว พระคริสต์จะทรงเป็นรากฐานเดียวที่ทำให้เราได้รับการยอมรับจากพระเจ้าเหมือนในเวลานี้

6. พระเจ้าทรงทำกิจให้ผู้ที่พระองค์ทรงเลือกมีความเพียรพยายามสู้ทน

เราไม่ได้ถูกทิ้งให้อยู่ตัวคนเดียวในการต่อสู้ศึกแห่งความเชื่อ ความแน่ใจของเราได้หยั่งรากในความรักอันอำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้าที่จะช่วยให้เราทำในสิ่งที่พระเจ้าทรงเรียกให้เราทำ ข้อพระคัมภีร์ต่อไปนี้คือคำอธิบายทั้งหมดของพันธสัญญาใหม่ที่เราได้พิจารณากันมาแล้วในบทที่ 5 พระเยซูทรงซื้อพระสัญญาของพระเจ้าทั้งสิ้นไว้สำหรับเรา เมื่อพระองค์ทรงหลั่งพระโลหิตของพระองค์ (ลูกา 22:20; 2 โครินธ์ 1:20)

หนึ่งในพระสัญญาที่ล้ำค่าที่สุดในบรรดาคำสัญญาที่เกี่ยวข้องกับพันธสัญญาใหม่ ตามคำมั่นสัญญาที่แน่นอนของพระเจ้าที่จะทำให้เรามีความเพียรพยายามสู้ทน คือ “เราจะทำพันธสัญญานิรันดร์กับพวกเขาวาเราจะไม่หันไปจากการทำความดีแก่พวกเขา และเราจะบรรจุความยำเกรงเราไว้ในใจของพวกเขา เพื่อเขาจะไม่หันไปจากเรา” (เยเรมีย์ 32:40) พระสัญญานี้ถูกกล่าวซ้ำ ๆ หลายครั้งในคำอธิบายอย่างน่าอัศจรรย์ในพันธสัญญาใหม่:

• “โดยฤทธิ์เดชของพระเจ้า[เราได้รับการคุ้มครอง]ทางความเชื่อให้เข้าในความรอด ซึ่งพร้อมจะปรากฏในวาระสุดท้าย” (1 เปโตร 1:5)
• “แด่พระองค์ผู้ทรงสามารถปกป้องพวกท่านไม่ให้สะดุดล้ม และทรงตั้งพวกท่านอยู่เบื้องหน้าพระสิริของพระองค์ โดยปราศจากตำหนิและมีความร่าเริงยินดี ขอพระเกียรติ ความยิ่งใหญ่ อานุภาพ และสิทธิอำนาจ จงมีแด่พระเจ้าองค์เดียวผู้เป็นพระผู้ช่วยให้รอดของเรา โดยทางพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ทั้งในอดีตกาล ปัจจุบันกาล และในกาลต่อๆ ไปเป็นนิตย์ อาเมน” (ยูดา 24-25)
• “ขอให้พระเจ้าแห่งสันติสุขทรงชำระท่านทั้งหลายให้เป็นคนบริสุทธิ์หมดจด และทรงรักษาทั้งวิญญาณ จิตใจ และร่างกายของท่านไว้ให้ปราศจากการติเตียน จนถึงวันที่พระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราจะเสด็จมา พระองค์ผู้ทรงเรียกท่านนั้นซื่อสัตย์ และพระองค์จะทรงทำให้สำเร็จ” (1 เธสะโลนิกา 5:23-24)
• “ข้าพเจ้าแน่ใจอย่างนี้ว่าพระองค์ผู้ทรงเริ่มต้นการดีไว้ในพวกท่าน จะทรงทำให้สำเร็จจนถึงวันแห่งพระเยซูคริสต์” (ฟีลิปปี 1:6)
• “[พระเยซูคริสต์]จะทรงให้พวกท่านมั่นคงอยู่จนถึงที่สุด เพื่อให้ท่านปราศจากที่ติในวันของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา พระเจ้าทรงเป็นผู้ซื่อสัตย์ พระองค์ทรงเรียกพวกท่านให้สัมพันธ์สนิทกับพระบุตรของพระองค์ คือพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา” (1 โครินธ์ 1:8-9)
• “ขอพระเจ้าแห่งสันติสุข ผู้ทรงนำพระผู้เลี้ยงแกะยิ่งใหญ่คือพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของพวกเราขึ้นมาจากความตาย โดยโลหิตแห่งพันธสัญญานิรันดร์ ทรงให้พวกท่านเพียบพร้อมด้วยสิ่งดีทุกอย่าง เพื่อที่จะทำตามพระทัยของพระองค์ โดยทรงทำงานในเรา ให้เกิดผลเป็นที่พอพระทัยในสายพระเนตรของพระองค์ทางพระเยซูคริสต์ ขอพระสิริจงมีแด่พระองค์สืบๆ ไปเป็นนิตย์ อาเมน” (ฮีบรู 13:20-21)

บางครั้งผมถามผู้คนว่า ทำไมคุณถึงเชื่อว่าพรุ่งนี้เช้าคุณจะตื่นขึ้นมาเป็นคริสเตียนอยู่? ทำไมคุณถึงคิดว่าพรุ่งนี้เช้าเมื่อคุณตื่นขึ้นมาแล้วคุณจะยังได้รับความรอดโดยทางความเชื่อ? การที่ผมถามเช่นนี้ก็เพื่อทดสอบว่าพวกเขามีทัศนคติอย่างไรเกี่ยวกับความเพียรพยายามสู้ทนที่พวกเขามีคำตอบตามหลักพระคัมภีร์นั้นไม่ใช่: ฉันรู้ว่าฉันจะเลือกเชื่อในวันพรุ่งนี้ ฉันได้อุทิศตนกับพระเยซูแล้ว นั่นคือความมั่นใจที่เปราะบางมากๆ

คำตอบพบได้ในข้อพระคัมภีร์เหล่านี้ พระเจ้าทรงสัตย์ซื่อ พระเจ้าจะทรงทำกิจในตัวฉัน พระเจ้าจะพิทักษ์รักษาฉันไว้ พระเจ้าจะทรงกระทำกิจของพระองค์ให้สำเร็จ คำตอบนั้น คือ การงานของพระเจ้าที่ทรงทำกิจอยู่อย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่ความมุ่งมั่นของเราเอง เมื่อผมถามคำถามนี้ ผมกำลังดูว่าจะมีใครบ้างไหมที่มองความปลอดภัยนิรันดร์ว่าเป็นเหมือนการฉีดวัคซีน เราได้รับการฉีดวัคซีนเมื่อเรากลับใจเชื่อ และไม่สามารถติดโรคแห่งความไม่เชื่อได้อีก ซึ่งนี่นำไปสู่การเปรียบเทียบที่ไม่ถูกต้อง เพราะมันบอกเป็นนัยว่าการรักษานั้นเกิดขึ้นเองโดยอัตโนมัติโดยปราศจากการทำงานอย่างต่อเนื่องของแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่ ความเพียรพยายามสู้ทนนี้ไม่ได้เป็นเหมือนการฉีดวัคซีน แต่เป็นเหมือนโปรแกรมบำบัดโรคตลอดชีวิตที่แพทย์ผู้ยิ่งใหญ่จะอยู่เคียงข้างคุณตลอดทาง พระองค์จะไม่มีวันทอดทิ้งเรา (ฮีบรู 13:5) นั่นคือวิธีที่เราสู้ทน และนั่นคือวิธีที่ทำให้เราเกิดความแน่ใจ

7. เพราะฉะนั้น เราจึงควรกระตือรือร้นที่จะยืนยันการทรงเรียกและการทรงเลือกของเรา

พระธรรม 2 เปโตร 1:10-11 กล่าวว่า “เพราะเหตุนั้น พี่น้องทั้งหลาย จงพยายามมากขึ้นที่จะยืนยันการทรงเรียกและการทรงเลือกพวกท่านนั้น เพราะว่าถ้าพวกท่านทำเช่นนั้น ท่านจะไม่มีวันล้มลง เพราะโดยวิธีนี้ ทางที่จะเข้าอาณาจักรนิรันดร์ของพระเยซูคริสต์ องค์พระผู้เป็นเจ้าและพระผู้ช่วยให้รอดของเรา จะถูกจัดเตรียมอย่างพร้อมมูลให้กับพวกท่าน” ประเด็นของเปโตรไม่ใช่ว่าการทรงเรียกและการทรงเลือกเราของพระเจ้านั้นเปราะบางและจำเป็นต้องรับการช่วยประคับประคอง ตัวอย่างเช่น เราได้เห็นอย่างชัดเจนจากโรม 8:29-30 แล้วว่าการทรงเรียกและการทรงเลือก เป็นความจริงที่มั่นคงที่สุดของพระเจ้าที่เชื่อมโยงกันในห่วงโซ่แห่งความรอดที่ไม่อาจขาดจากกันได้

ความหมายของเปโตรก็คือว่า จงกระตือรือร้นที่จะรักษาความแน่ใจและยืนยันการทรงเรียกและการทรงเลือกของพระเจ้าอย่างต่อเนื่อง โดยการดำเนินชีวิตด้วยความดีใจในการทรงเรียกและการทรงเลือกนี้ เปโตรอธิบายในข้อก่อนหน้านี้ว่า โดย “ฤทธิ์เดชของพระเจ้าได้ให้ทุกสิ่งแก่เรา ที่จำเป็นต่อชีวิตและต่อการดำเนินตามทางพระเจ้า โดยการรู้จักพระองค์ ผู้ได้ทรงเรียกเราด้วยพระสิริและคุณธรรมของพระองค์เอง” (2 เปโตร 1:3) พระองค์ไม่ได้ปล่อยให้เราอยู่ตามลำพังเพื่อยืนยันการทรงเรียกและการทรงเลือกของเรา

ด้วยฤทธิ์เดชของพระเจ้า เราจึงเติบโตในความเชื่อ คุณธรรม ความรู้ การควบคุมตัวเอง ความทรหดอดทน ความยำเกรงพระเจ้า ความรักฉันพี่น้องและความรัก (2 ปต. 1:5-7) กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เราพยายามอย่างกระตือรือร้นที่จะวางใจในพระสัญญาและฤทธิ์เดชของพระเจ้าอย่างสุดซึ้งจนพระวิญญาณได้ประหารความบาปในชีวิตของเรา และดำเนินตามเป้าหมายแห่งความรักอย่างปีติยินดีความเชื่อที่แสดงออกเป็นการกระทำด้วยความรัก (กท. 5:6) คือวิธีที่ทำให้เราแน่ใจในการทรงเรียกและการทรงเลือกของเรา

8. ความเพียรพยายามสู้ทนนี้เป็นสิ่งที่ทำร่วมกันเป็นชุมชน

พระเจ้าไม่เคยต้องการให้เราสู้ศึกแห่งความเชื่อตามลำพัง เราจะต้องต่อสู้เพื่อกันและกัน หนึ่งในประโยคที่น่าทึ่งที่สุดของเปาโลเกี่ยวกับการสู้ทนของผู้ที่พระเจ้าทรงเลือก คือ 2 ทิโมธี 2:10 “ข้าพเจ้าจึงยอมสู้ทนทุกอย่าง เพราะเห็นแก่พวกที่ทรงเลือกไว้คนนั้น เพื่อเขาทั้งหลายจะได้รับความรอดที่มีอยู่ในพระเยซูคริสต์พร้อมทั้งศักดิ์ศรีนิรันดร์” สำหรับหลาย ๆ คน นี่เป็นเรื่องน่าประหลาดใจ ผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกจะได้รับความรอดในศักดิ์ศรีนิรันดร์ในท้ายที่สุดมิใช่หรือ? คำตอบคือใช่ คนเหล่านั้นที่พระองค์ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม พระองค์จะให้รับพระเกียรติสิริด้วย

แต่คำถามนี้หักล้างข้อสันนิษฐานหนึ่งที่ว่าประเด็นสุดท้ายนั้นมีไว้เพื่อจะถูกลบออกไป—ข้อสันนิษฐานที่ว่าผลลัพธ์บางอย่างบอกเป็นนัยว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องสู้ทนต่อไป นี่คือข้อผิดพลาด ความรอดเป็นสิ่งแน่นอนสำหรับผู้ที่พระเจ้าทรงเลือก ความรอดนี้จะไม่มีวันล้มเหลวไปได้ แต่วิธีที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้เพื่อให้ความรอดเป็นสิ่งที่แน่นอน คือ โดยการประทานสิทธิอำนาจให้แก่มนุษย์ผู้เป็นอีกฝ่ายหนึ่งในการต่อสู้ศึกแห่งความเชื่อ เปาโลมองพันธกิจแห่งพระวจนะของเขาว่าเป็นสิ่งสำคัญจำเป็นอย่างยิ่งต่อการสู้ทนของผู้ที่พระเจ้าทรงเลือก

ยกตัวอย่างง่ายๆ สมมติว่าพระเจ้าได้กำหนดไว้ล่วงหน้าแล้วว่าตะปูตัวหนึ่งจะมีขนาด 2 คูณ 4 โดยมีหัวตะปูที่ราบเสมอกับพื้นผิวของกระดาน แน่นอนว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น พระเจ้าคือพระเจ้าและพระองค์ทรงวางแผนไว้แล้ว นั่นหมายความว่าพระเจ้าจะไม่แยแสกับค้อนแล้วใช่ไหม? ไม่ใช่เลย อันที่จริงพระเจ้ายังทรงกำหนดไว้แล้วด้วยว่าวิธีที่ตะปูจะเข้าไปในกระดานได้นั้น ก็โดยการถูกตอกด้วยค้อน

ในทำนองเดียวกัน ผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกจะรอดในท้ายที่สุดอย่างแน่นอนพร้อมด้วยศักดิ์ศรีนิรันดร์ นี่หมายความว่าพระเจ้าทรงไม่แยแสกับพันธกิจในโลกที่จะพาพวกเขาไปให้ถึงความรอดใช่ไหม? ไม่ใช่เลย พระเจ้าได้ทำให้ความรอดเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด และเหตุผลที่ความรอดนี้จะมีความแน่นอนมั่นคงอยู่ก็เพราะว่าพระเจ้าทรงอำนาจอธิปไตยสูงสุดเหนือวิธีการเหล่านี้เช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงอยู่เหนือจุดที่มันจะสิ้นสุดลง

เราเห็นความจริงนี้ที่สามารถประยุกต์ใช้กับเราทุกคนได้ในฮีบรู 3:12-13 “นี่แน่ะ พี่น้องทั้งหลาย จงระวังให้ดี เพื่อจะไม่มีคนหนึ่งคนใดในพวกท่านมีใจชั่วและไม่เชื่อ คือใจที่พาท่านหลงไปจากพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ แต่จงหนุนใจกันและกันทุกวัน ตลอดเวลาที่เรียกกันว่า “วันนี้” เพื่อจะไม่มีใครในพวกท่านมีใจดื้อรั้นไป เพราะการล่อลวงของบาป” พระเจ้าจะไม่ปล่อยให้ผู้ที่พระองค์ทรงเลือกไว้สักคนเดียว “สะดุดล้มลง” สู่ความพินาศ แต่วิธีที่พระองค์จะพิทักษ์รักษาเราไม่ให้สะดุดล้มลง (ยูดา 24) ก็คือโดยการเตือนสติซึ่งกันและกันจากผู้เชื่อคนอื่นๆ ในชีวิตของเรา นี่เป็นหนึ่งในเครื่องบรรณาการสูงสุดที่สามารถจ่ายให้กับคริสตจักรได้ พระเจ้าทรงแต่งตั้งพระกายของพระคริสต์ให้เป็นเครื่องมือในการพิทักษ์รักษาผู้ที่พระองค์ทรงเลือกไว้

เราจะจบบทนี้ด้วยความหวังและคำอธิษฐานว่าคุณจะดำดิ่งลงลึกไปในพระคุณแห่งการทรงพิทักษ์รักษาของพระเจ้า หากคุณยังอ้อยอิ่งอยู่กับความจริงนี้และปล่อยให้มันจมดิ่งหายไป คุณจะพบว่าความแน่นอนของพระคุณแห่งพันธสัญญาในการพิทักษ์รักษาของพระเจ้าที่มีต่อคุณนั้น เป็นพื้นฐานความมั่นใจของคุณที่ยิ่งใหญ่กว่า แข็งแกร่งกว่า และหอมหวานมากกว่ามุมมองใด ๆ ของความปลอดภัยนิรันดร์ที่ไม่มีตัวตนและเกิดขึ้นเองอัตโนมัติเหมือนการฉีดวัคซีน การได้รู้ว่าพระเจ้าทรงเลือกคุณ เรียกคุณ ประทานความเชื่อแก่คุณ จะไม่มีวันทอดทิ้งคุณ จะพิทักษ์รักษาคุณ และจะถวายคุณเป็นผู้ไร้ตำหนิเฉพาะพระพักตร์แห่งพระสิริของพระองค์ด้วยความปิติยินดีอย่างยิ่ง-ความมั่นใจนี้ก็นำความปีติยินดี พละกำลัง และความกล้าหาญมาสู่ชีวิตของคุณอย่างมั่นคง ขอพระเจ้าทรงนำพาคุณลงไปแม้กระทั่งลึกลงไปในพระคุณแห่งการสู้ทนของพระเจ้าให้มากยิ่งขึ้น