บทที่ 6: การทรงเลือกอย่างไม่มีเงื่อนไข

ถ้าเราทุกคนเสื่อมทรามอย่างสิ้นเชิงจนเราไม่สามารถมาถึงพระเจ้า หากไม่ได้บังเกิดใหม่โดยพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ของพระเจ้า และถ้าพระคุณเฉพาะเจาะจงนี้ถูกซื้อมาโดยพระคริสต์บนไม้กางเขน ดังนั้นก็เป็นที่ชัดเจนว่าความรอดของเราแต่ละคนทุกคนล้วนเป็นการทรงเลือกของพระเจ้าทั้งสิ้น พระองค์ทรงเลือกคนเหล่านั้นที่พระองค์จะทรงสำแดงพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ และสำหรับคนเหล่านั้นที่พระองค์ทรงซื้อมา

การทรงเลือก หมายถึงการเลือกของพระเจ้าที่จะช่วยคนที่พระองค์ทรงเลือกให้รอด การทรงเลือกนี้ไม่มีเงื่อนไขตรงที่ว่า ไม่มีสิ่งใดเลยที่มนุษย์จะกระทำได้เพื่อให้พระเจ้าเลือกที่จะช่วยเขาให้รอด มนุษย์ตายแล้วในการละเมิดและการบาปของพวกเขา ดังนั้น มนุษย์จึงไม่สามารถที่จะทำเงื่อนไขขึ้นมาเพื่อให้พระเจ้าจะทรงเลือกและช่วยเขาให้รอดจากความตายของเขาได้

เราไม่ได้กำลังบอกว่าความรอดขั้นสุดท้าย คือ ความรอดที่ไม่มีเงื่อนไข ซึ่งไม่เป็นความจริง เราจำเป็นต้องบรรลุเงื่อนไขของความเชื่อ ตัวอย่างเช่น เราต้องเชื่อในพระคริสต์เพื่อเราจะได้ชีวิตนิรันดร์ แต่ความเชื่อไม่ได้เป็นเงื่อนไขอย่างหนึ่งของการทรงเลือก ในทางกลับกัน การทรงเลือกเป็นเงื่อนไขอย่างหนึ่งของความเชื่อ (ความเชื่อเป็นผลจากการทรงเลือก) ด้วยเหตุที่ว่าพระเจ้าทรงเลือกเราเอาไว้แล้วตั้งแต่ก่อนทรงสร้างโลก พระองค์จึงซื้อการทรงไถ่เราที่ไม้กางเขน และจากนั้นก็ประทานชีวิตฝ่ายวิญญาณผ่านทางพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ให้กับเรา และนำเราไปสู่ความเชื่อ

การทรงเลือกมาก่อนความเชื่อ

กิจการ 13:48 บันทึกให้เราได้รู้ว่าคนต่างชาติตอบสนองต่อการประกาศข่าวประเสริฐในเมืองอันทิโอกแคว้นปิสิเดียอย่างไร “เมื่อคนต่างชาติได้ยินอย่างนั้นก็มีความยินดีและสรรเสริญพระวจนะของพระเจ้า และคนทั้งหลายที่ทรงหมายไว้แล้วเพื่อให้ได้ชีวิตนิรันดร์ก็เชื่อถือ” ขอให้สังเกตว่าตรงนี้ไม่ได้บอกว่า คนทั้งหลายที่เชื่อจึงถูกเลือกและหมายไว้เพื่อจะได้ชีวิตนิรันดร์ แต่กล่าวไว้ว่า คนทั้งหลายที่ทรงหมายไว้แล้วเพื่อให้ได้ชีวิตนิรันดร์ (นั่นคือ คนที่พระเจ้าได้ทรงเลือกไว้แล้ว) ก็เชื่อถือ การทรงเลือกของพระเจ้ามาก่อนความเชื่อและทำให้ความเชื่อเป็นไปได้ นี่คือเหตุผลที่ชัดเจนแน่นอนที่บางคนเชื่อในขณะที่บางคนไม่เชื่อ

ในทำนองเดียวกัน พระเยซูตรัสกับพวกยิวใน ยอห์น 10:26 ว่า “พวกท่านไม่เชื่อเพราะท่านไม่ได้เป็นแกะของเรา” ขอให้สังเกตอีกครั้งหนึ่งว่า พระเยซูไม่ได้ตรัสว่า “พวกท่านไม่ใช่แกะของเรา เพราะท่านไม่ได้เชื่อ” ใครก็ตามที่เป็นแกะคือสิ่งที่พระเจ้าได้ตัดสินใจก่อนที่เราจะเชื่อแล้ว นี่คือมูลฐานของเราและทำให้เราเกิดความเชื่อขึ้น “พวกท่านไม่เชื่อเพราะท่านไม่ได้เป็นแกะของเรา” เราเชื่อเพราะเราเป็นแกะที่พระเจ้าทรงเลือกไว้แล้ว ไม่ใช่ว่าเราไม่ได้เป็นแกะเพราะเราไม่ได้เชื่อ (ดู ยอห์น 8:47; 18:37 ประกอบ)

ความไม่มีเงื่อนไขในโรม 9 1

ในพระธรรมโรมบทที่ 9 เปาโลเน้นถึงการทรงเลือกอย่างไม่มีเงื่อนไข ในข้อ 11-12 เปาโลอธิบายถึงหลักการที่พระเจ้าทรงใช้ในการเลือกยาโคบแทนที่จะเป็นเอซาวไว้ว่า “แม้ก่อนบุตรนั้นเกิดมา และยังไม่ได้ทำดีหรือชั่ว (เพื่อพระประสงค์ของพระเจ้าในการทรงเลือกนั้นจะตั้งมั่นคงอยู่ ไม่ใช่ตามการประพฤติแต่ตามซึ่งพระองค์ทรงเรียก) พระองค์จึงตรัสแก่นาง [เรเบคาห์] นั้นว่า ‘พี่จะปรนนิบัติน้อง’” การทรงเลือกของพระเจ้าจะตั้งมั่นคงอยู่ในความไม่มีเงื่อนไขของตัวมันเอง เพราะการทรงเลือกนี้เกิดขึ้นก่อนที่เราจะเกิดมา หรือก่อนที่เราจะทำดีหรือชั่ว

ผมรู้ว่านักตีความบางคนจะพูดว่าโรม 9 ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการทรงเลือกปัจเจกบุคคลสำหรับการถูกกำหนดไว้นิรันดร์แล้วของพวกเขา แต่เกี่ยวข้องกับกลุ่มคนในบทบาททางประวัติศาสตร์ของพวกเขาเท่านั้น ซึ่งผมคิดว่าการตีความแบบนี้ไม่ถูกต้อง หลักๆ เลยก็เพราะว่า มันไม่สอดคล้องกับปัญหาที่เปาโลกล่าวถึงในบทนี้ คุณสามารถดูได้ด้วยตนเองโดยอ่านโรมบทที่ 9 ตั้งแต่ข้อ 1-5 ซึ่งเมื่อเปาโลกล่าวในข้อที่ 6 ว่า “แต่ไม่ใช่ว่าพระวจนะของพระเจ้าได้ล้มเหลวไป” สิ่งที่ชัดเจนก็คือมีบางอย่างทำให้ดูเหมือนกับว่าพระสัญญาของพระเจ้าได้ล้มเหลวไป แล้วสิ่งนั้นคืออะไร?

คำตอบอยู่ในข้อ 2 และ 3 ที่เปาโลกล่าวว่า “ข้าพเจ้ามีความทุกข์หนักและความเจ็บร้อนในใจเสมอ พร้อมที่จะถูกสาป และถูกตัดขาดจากพระคริสต์เพราะเห็นแก่พี่น้องของข้าพเจ้า คือเชื้อชาติของข้าพเจ้าตามเนื้อหนัง” ปัญหาที่ลึกที่สุดที่เปาโลกำลังพูดถึงอยู่นั้น ไม่ใช่ว่าทำไมอิสราเอลในฐานะชนชาติหนึ่งถึงมีบทบาทอย่างนี้หรืออย่างนั้นในประวัติศาสตร์ แต่เป็นเพราะคนมากมายในชนชาติอิสราเอลถูกสาปแช่ง และถูกตัดขาดจากพระคริสต์ กล่าวอีกนัยคือ พวกเขามีการกำหนดนิรันดร์ของแต่ละคนเป็นเดิมพัน และตามธรรมชาติการโต้แย้งของเปาโลก็ยืนยันถึงเรื่องนี้ เพราะสิ่งแรกที่เขาพูดเพื่อยืนยันว่าพระวจนะของพระเจ้าไม่ได้ล้มเหลวไป คือ “เพราะว่าไม่ใช่ทุกคนที่เกิดมาจากอิสราเอลนั้นเป็นคนอิสราเอลแท้” (โรม 9:6) กล่าวอีกนัยคือ แต่ละคนในอิสราเอลที่พินาศ ไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของอิสราเอลแท้เลย จากนั้น เปาโลจึงพูดต่อโดยแสดงให้เห็นถึงการทรงเลือกอย่างไม่มีเงื่อนไขของพระเจ้าที่ทำงานภายในอิสราเอล 2

พระคุณแห่งการทรงเลือกที่ไม่มีเงื่อนไขของพระเจ้า ถูกเน้นย้ำกันอีกครั้งใน โรม 9:15-16 “‘เราประสงค์จะกรุณาใคร เราก็จะกรุณาคนนั้น และเราจะเมตตาใคร เราก็จะเมตตาคนนั้น’ เพราะฉะนั้น ทุกสิ่งจึงไม่ขึ้นกับความตั้งใจหรือความมานะของมนุษย์ แต่ขึ้นอยู่กับพระเมตตาของพระเจ้า” ธรรมชาติของความเมตตาที่เราต้องการ คือ ความเมตตาที่ปลุกเจตจำนงและเปลี่ยนเจตจำนง เราได้เห็นกันมาแล้วในบทของพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้และความเสื่อมทรามอย่างสิ้นเชิงว่า เราไม่สามารถรักพระเจ้า หรือวางใจพระเจ้า หรือติดตามพระคริสต์ได้เลย ความหวังเดียวของเราคือพระเมตตาอันอำนาจอธิปไตยและพระเมตตาที่ไม่อาจต้านทานได้ของพระเจ้าเท่านั้น หากนี่เป็นความจริง สิ่งที่เปาโลกล่าวในที่นี้ก็สมเหตุสมผล เราไม่ได้อยู่ในสถานะที่สมควรได้รับพระเมตตาหรือได้รับซึ่งพระเมตตาเองได้ แต่ถ้าเราได้รับพระเมตตา นั่นก็เป็นเพราะว่าพระเจ้าทรงเลือกที่จะเมตตาเราเท่านั้น ซึ่งนี่คือสิ่งที่เปาโลกล่าวว่า “เราประสงค์จะกรุณาใคร เราก็จะกรุณาคนนั้น และเราจะเมตตาใคร เราก็จะเมตตาคนนั้น”

ในพระธรรมโรม 11:7 เปาโลเน้นอีกครั้งถึงธรรมชาติของการทรงเลือกปัจเจกบุคคลในอิสราเอล “พวกอิสราเอลไม่พบสิ่งที่เขาแสวงหา แต่กลุ่มที่พระเจ้าได้ทรงเลือกไว้นั้นเป็นผู้ได้พบ ส่วนคนอื่น ๆ มีใจแข็งกระด้างไป” ดังนั้น ตลอดพระธรรมโรมบทที่ 9-11 เปาโลจึงอนุมานว่าการทรงเลือกนั้นเกี่ยวข้องกับความเป็นปัจเจกบุคคล การทรงกำหนดไว้นิรันดร์ และความไม่มีเงื่อนไข ซึ่งผมเชื่อว่ามีพระสัญญาแห่งพันธสัญญาของพระเจ้าสำหรับอิสราเอล แต่นั่นไม่ได้ขัดแย้งหรือยกเลิกความเป็นปัจเจกบุคคลที่เป็นแรงขับเคลื่อนนิรันดร์ของโรมบทที่ 9 เลย หลักการของความไม่มีเงื่อนไขนั้น เห็นได้ชัดเจนที่สุดในโรม 9:11 พระเจ้าทรงเลือกด้วยวิธีนี้เพื่อที่ว่า “แม้ก่อนบุตรนั้นเกิดมาและยังไม่ได้ทำดีหรือชั่ว เพื่อพระประสงค์ของพระเจ้าในการทรงเลือกนั้นจะตั้งมั่นคงอยู่”

พระคัมภีร์อีกตอนหนึ่งที่ทรงพลังของความไม่มีเงื่อนไข

เอเฟซัส 1:3-6 เป็นพระคัมภีร์อีกตอนหนึ่งที่ทรงพลังเกี่ยวกับความไม่มีเงื่อนไขของการทรงเลือกและการกำหนดเราให้เป็นลูกของพระเจ้า

สาธุการแด่พระเจ้าพระบิดาของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ผู้ประทานพรฝ่ายจิตวิญญาณทุกอย่างแก่เราในสวรรคสถานโดยพระคริสต์ ดังเช่น ในพระคริสต์ พระเจ้าทรงเลือกเราตั้งแต่ก่อนทรงสร้างโลก เพื่อให้เราบริสุทธิ์และปราศจากตำหนิในสายพระเนตรของพระองค์ พระองค์ทรงกำหนดเราไว้ล่วงหน้าด้วยความรัก ให้เป็นบุตรของพระองค์โดยทางพระเยซูคริสต์ ตามความชอบพระทัยและพระประสงค์ของพระองค์ เพื่อเป็นที่ยกย่องพระคุณอันรุ่งโรจน์ของพระองค์ที่ทรงให้แก่เราเปล่า ๆ ในพระเยซูที่พระองค์ทรงรัก

นักตีความบางคนโต้แย้งว่าการทรงเลือกตั้งแต่ก่อนการทรงสร้างโลกนี้ เป็นเพียงการทรงเลือกหนึ่งของพระคริสต์เท่านั้น ซึ่งไม่ใช่การทรงเลือกปัจเจกบุคคลที่จะอยู่ในพระคริสต์จริงๆ การตีความแบบนี้ก็เท่ากับเป็นการบอกว่าไม่มีการทรงเลือกปัจเจกบุคคลให้มาถึงความรอดอย่างไม่มีเงื่อนไข พวกเขาบอกว่าพระคริสต์ทรงถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าในฐานะผู้ที่ได้รับการทรงเลือกของพระเจ้า และความรอดของแต่ละบุคคลนั้นขึ้นอยู่กับการริเริ่มที่จะเอาชนะความเสื่อมทรามของพวกเขาและรวมเป็นหนึ่งกับพระคริสต์โดยทางความเชื่อของพวกเขาเอง พระเจ้าไม่ได้ทรงเลือกพวกเขา ด้วยเหตุนี้ พระเจ้าจึงไม่สามารถทำให้พวกเขากลับใจเชื่อได้ พระองค์เพียงแต่เป็นผู้เริ่มต้นประกาศความผิดได้เท่านั้น แต่ในที่สุดแล้ว จะต้องรอดูว่าใครจะปลุกความแน่วแน่ชี้ขาดให้ตัวเองจากความตายและเลือกพระเจ้าได้

การตีความนี้ไม่ตรงตามข้อ 11 ที่กล่าวว่า “เรา…ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าตามพระเจตนารมณ์ของพระเจ้าผู้ทรงทำกิจทุกอย่างตามพระดำริแห่งพระทัยของพระองค์” และไม่เข้ากับข้อที่ 4 ด้วย ความหมายสามัญทั่วไปของคำว่า “เลือก” ในข้อ 4 คือการเลือกสรรหรือการเลือกออกจากกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง (ดูตัวอย่าง ลูกา 6:13; 14:7; ยอห์น 13:18; 15:16, 19) ดังนั้น ความหมายตามธรรมชาติของข้อ 4 ก็คือการที่พระเจ้าทรงเลือกประชากรของพระองค์ออกจากมนุษยชาติทั้งหมดก่อนการทรงสร้างโลก โดยพินิจดูพวกเขาในความสัมพันธ์กับพระคริสต์องค์พระผู้ไถ่บาปของพวกเขา ซึ่งนี่เป็นวิธีตามธรรมชาติของการอ่านพระคัมภีร์ข้อนี้ 

นี่เป็นความจริงที่ว่าการทรงเลือกทั้งหมดสัมพันธ์กับพระคริสต์ การที่พระคริสต์ต้องถูกตรึงบนไม้กางเขนนั้นอยู่ในพระทัยของพระเจ้าตั้งแต่ก่อนทรงสร้างโลกแล้ว (วิวรณ์ 13:8) จะไม่มีการทรงเลือกคนบาปไปสู่ความรอดเลย ถ้าหากพระคริสต์ไม่ได้ถูกกำหนดให้สิ้นพระชนม์เพราะบาปของพวกเขา ดังนั้น ตามความเข้าใจนี้ พวกเขาเป็นผู้ที่ได้รับเลือกในพระคริสต์ แต่เป็น “พวกเขา” ผู้ที่ถูกเลือกออกจากโลกเพื่อมาอยู่ในพระคริสต์

นอกจากนี้ เนื้อความในข้อที่ 5 ยังได้หยิบยกการทรงเลือกผู้คนให้อยู่ในพระคริสต์อีกด้วย ไม่ใช่แค่การทรงเลือกพระคริสต์เท่านั้น ซึ่งกล่าวตามตัวอักษรว่า “ทรงกำหนดเราไว้ล่วงหน้าให้เป็นบุตรโดยทางพระเยซูคริสต์” เรา คือผู้ที่ถูกกำหนดไว้ไม่ใช่พระคริสต์ พระองค์ทรงเป็นผู้ที่ทำให้การทรงเลือก การกำหนดไว้ล่วงหน้า และการรับคนบาปเป็นลูกเป็นไปได้ ดังนั้น การเลือกเราจึงเป็นการทรงเลือก “ผ่านทางพระองค์” และไม่มีการพูดในนี้ว่าพระเจ้าทรงพินิจดูการทรงเลือกเพียงพระคริสต์เท่านั้น คริสเตียนมาถึงความเชื่อ ถูกรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์ และถูกปกคลุมด้วยพระโลหิตของพระองค์ เพราะเราถูกเลือกไว้แล้วตั้งแต่ก่อนการทรงสร้างโลกสำหรับการกำหนดของความบริสุทธิ์นี้

บางทีอาจจะเป็นเนื้อหาที่สำคัญที่สุด

บางทีเนื้อหาพระคัมภีร์ตอนนี้อาจเป็นตอนที่สำคัญที่สุดของหลักคำสอนของการทรงเลือกอย่างไม่มีเงื่อนไข คือ โรม 8:28-33 (TNCV):

และเรารู้ว่าในทุกๆ สิ่งพระเจ้าทรงทำให้เกิดผลดีแก่บรรดาผู้ที่รักพระองค์ คือผู้ที่ได้ทรงเรียกตามพระประสงค์ของพระองค์ เพราะบรรดาผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกไว้ล่วงหน้าแล้ว พระองค์ก็ทรงกำหนดไว้ก่อนแล้วให้เป็นเหมือนพระบุตรของพระองค์ เพื่อพระบุตรจะได้เป็นบุตรหัวปีท่ามกลางพี่น้องมากมาย และบรรดาผู้ที่ทรงกำหนดไว้ก่อนนั้น พระองค์ก็ทรงเรียกด้วย บรรดาผู้ที่พระองค์ทรงเรียก พระองค์ก็ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมด้วย บรรดาผู้ที่ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม พระองค์ก็ทรงให้รับพระเกียรติสิริด้วย เช่นนี้แล้วเราจะว่าอย่างไร? ถ้าพระเจ้าทรงอยู่ฝ่ายเราใครเล่าจะต่อสู้เราได้? พระองค์ผู้ไม่ได้ทรงหวงพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ แต่ได้ประทานพระบุตรนั้นแก่เราทุกคน พระองค์จะไม่ยิ่งทรงเมตตาประทานสิ่งสารพัดแก่เราพร้อมกับพระบุตรหรือ? ใครจะฟ้องร้องบรรดาผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกไว้? ก็พระเจ้าเองทรงนับว่าเราเป็นผู้ชอบธรรม

บ่อยครั้งที่ข้อพระคัมภีร์ตอนนี้ถูกใช้เพื่อโต้แย้งกับการทรงเลือกอย่างไม่มีเงื่อนไข โดยเฉพาะในข้อ 29 ซึ่งกล่าวไว้ว่า “บรรดาผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกไว้ล่วงหน้าแล้ว (หรือทรงรู้ล่วงหน้า - ผู้แปล) พระองค์ก็ทรงกำหนดไว้ก่อนแล้ว” ดังนั้น บางคนจึงกล่าวว่าผู้คนไม่ได้ถูกเลือกมาอย่างไม่มีเงื่อนไข พวกเขาถูกเลือกบนพื้นฐานของความเชื่อที่ทรงทราบล่วงหน้า ซึ่งพวกเขาทำเองได้โดยปราศจากการช่วยเหลือของพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ และซึ่งพระเจ้าก็ทรงทราบอยู่แล้ว

แต่เรื่องนี้ใช้ไม่ได้กับวิธีที่เปาโลขยายข้อโต้แย้งของเขา ขอให้สังเกต โรม 8:30 ที่กล่าวว่า “และบรรดาผู้ที่ทรงกำหนดไว้ก่อนนั้น พระองค์ก็ทรงเรียกด้วย บรรดาผู้ที่พระองค์ทรงเรียก พระองค์ก็ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมด้วย บรรดาผู้ที่ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม พระองค์ก็ทรงให้รับพระเกียรติสิริด้วย” มุ่งเน้นไปที่ข้อเท็จจริงที่ว่าบรรดาผู้ที่พระเจ้าทรงเรียก พระองค์ก็ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมด้วยก็ทรงให้รับพระเกียรติสิริด้วย” มุ่งเน้นไปที่ข้อเท็จจริงที่ว่าบรรดาผู้ที่พระเจ้าทรงเรียก พระองค์ก็ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมด้วย

การทรงเรียกในข้อ 30 นี้ ไม่ได้ถูกประทานมาให้กับมนุษย์ทุกคน เหตุผลที่เรารู้ว่าไม่ใช่ก็เพราะบรรดาผู้ที่พระองค์ทรงเรียก ก็ถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมด้วย ระหว่าง “การทรงถูกเรียก” และ “การถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม” นั้น มีความเกี่ยวข้องกันที่ไม่อาจขาดจากกันได้ คือ “บรรดาผู้ที่พระองค์ทรงเรียก พระองค์ก็ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมด้วย” แต่ไม่ใช่มนุษย์ทุกคนจะถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม ดังนั้น จึงไม่ใช่มนุษย์ทุกคนที่ถูกเรียก ด้วยเหตุนี้ การทรงเรียกในข้อ 30 จึงไม่ใช่การทรงเรียกแบบทั่วไปให้กลับใจที่นักเทศน์หลายคนได้เสนอให้ หรือที่พระเจ้าทรงประทานผ่านทางความงดงามของธรรมชาติ ทุกคนได้รับการทรงเรียก (แบบทั่วไป) เหมือนกัน แต่การทรงเรียกตามข้อ 30 นั้น ถูกประทานมาให้เฉพาะกับบรรดาผู้ที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้ให้เป็นเหมือนพระบุตรของพระองค์เท่านั้น (ข้อ 29) และเป็นการทรงเรียกที่สำคัญจำเป็นต่อการถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม คือ “บรรดาผู้ที่พระองค์ทรงเรียก พระองค์ก็ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมด้วย”

เรารู้ว่าการถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมเกิดขึ้นได้โดยทางความเชื่อเท่านั้น “เพราะเราเห็นว่า คนหนึ่งคนใดจะถูกชำระให้ชอบธรรมได้ก็โดยอาศัยความเชื่อ นอกเหนือการประพฤติตามธรรมบัญญัติ” (โรม 3:28; เทียบกับ 5:1) แล้วอะไรคือการทรงเรียกนี้ที่ประทานให้กับบรรดาผู้ที่ถูกกำหนดไว้ซึ่งนำไปสู่การถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมอย่างไม่มีวันผิดพลาด? เราได้เห็นสิ่งนี้มาก่อนแล้วในบทที่ 4 เมื่อพูดถึงพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ นี่เป็นการทรงเรียกที่กล่าวไว้ใน 1 โครินธ์ 1:23-24 ว่า “เราประกาศเรื่องพระคริสต์ทรงถูกตรึงที่กางเขนนั้น อันเป็นสิ่งที่พวกยิวสะดุด และพวกต่างชาติถือว่าเป็นเรื่องโง่ แต่สำหรับพวกที่พระเจ้าทรงเรียกนั้น ทั้งพวกยิวและพวกกรีก ต่างถือว่าพระคริสต์ทรงเป็นฤทธานุภาพและพระปัญญาของพระเจ้า” กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ การทรงเรียกนี้ไม่ใช่การเทศนาที่เป็นการประกาศแก่พวกยิวและพวกต่างชาติ แต่เป็นการทรงเรียกที่เกิดขึ้นผ่านการเทศนาเข้ามาในใจของผู้ฟังบางคน การทรงเรียกนี้ ปลุกพวกเขาจากความตายและเปลี่ยนการรับรู้เกี่ยวกับไม้กางเขนเพื่อให้พวกเขายอมรับว่าเป็นฤทธานุภาพและพระปัญญาของพระเจ้า กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ คำว่า การทรงเรียก ในโรม 8:30 เป็นพระคุณที่ก่อให้เกิดความเชื่ออย่างไม่อาจต้านทานได้

ตอนนี้ ให้พิจารณาความต่อเนื่องตามความคิดของเปาโลอีกครั้งใน โรม 8:30 ที่กล่าวว่า “บรรดาผู้ที่ทรงกำหนดไว้ก่อนนั้น พระองค์ก็ทรงเรียกด้วย บรรดาผู้ที่พระองค์ทรงเรียก พระองค์ก็ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมด้วย บรรดาผู้ที่ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม พระองค์ก็ทรงให้รับพระเกียรติสิริด้วย” ระหว่างการถูกกำหนดไว้ก่อนแล้วและการถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม มีการทรงเรียกอยู่ในนั้นด้วย เนื่องจากการถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมเกิดขึ้นโดยทางความเชื่อเท่านั้น การทรงเรียกจึงต้องเป็นการงานของพระเจ้าโดยพระองค์ทรงเรียกให้ความเชื่อเกิดขึ้นมา และเนื่องจากการทรงเรียกเกิดผลในการถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมเสมอ (ผู้ที่พระองค์ทรงเรียก พระองค์ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม) การทรงเรียกนี้จึงต้องเป็นอำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้า กล่าวคือ การทรงเรียกนี้จะมีชัยชนะเหนือทุก ๆ การต่อต้านที่มาขัดขวาง ดังนั้น การทรงเรียกในข้อ 30 จึงเป็นการงานแห่งอำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้า ที่เป็นการนำคน ๆ หนึ่งมาถึงความเชื่อ ซึ่งโดยทางความเชื่อเขาจึงถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม

ตอนนี้ ขอให้สังเกตความหมายโดยนัยที่มีความหมายของการทรงรู้ล่วงหน้าในข้อ 29 เมื่อเปาโลกล่าวว่า “เพราะบรรดาผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกไว้ล่วงหน้าแล้ว (หรือทรงรู้ล่วงหน้าแล้ว - ผู้แปล) พระองค์ก็ทรงกำหนดไว้ก่อนแล้ว” เปาโลไม่ได้หมายความว่า (แม้หลายคนพยายามทำให้เปาโลหมายความแบบนั้น) พระเจ้าทรงรู้ล่วงหน้าว่ามนุษย์คนไหนจะใช้เจตจำนงเสรีของตนเพื่อจะมาถึงความเชื่อ เพื่อที่พระองค์จะได้กำหนดเขาไว้ให้เป็นบุตร เพราะพวกเขาได้เลือกที่จะมาด้วยเจตจำนงเสรีของพวกเขาแล้ว ซึ่งมันจะหมายความเช่นนี้ไม่ได้ เพราะเราได้เห็นจากข้อ 30 แล้วว่าสาเหตุสำคัญของความเชื่อเพื่อให้ถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมนั้น ไม่ได้เกิดจากเจตจำนงของมนุษย์ที่ล้มลงในบาปเลย แต่เป็นการทรงเรียกด้วยอำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้า

พระเจ้าไม่ได้ทรงรู้ล่วงหน้าว่าใครจะมาถึงความเชื่อนอกเหนือจากการสร้างความเชื่อของพระองค์ เพราะไม่มีใครเลยที่จะมาถึงความเชื่อด้วยตัวเองได้ ใครก็ตามที่เชื่อก็ “ถูกเรียก” ให้มาถึงความเชื่อโดยพระคุณอันอำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้าทั้งสิ้น เมื่อพระเจ้าทรงทอดพระเนตรจากนิรันดร์สู่อนาคตและทรงเห็นความเชื่อของผู้ที่พระองค์ทรงเลือก พระองค์ก็เห็นการงานของพระองค์เอง และพระองค์ทรงเลือกที่จะทำเช่นนั้นสำหรับคนบาปที่ตาย และตาบอด และกบฏต่อพระเจ้าอย่างไม่มีเงื่อนไข เพราะเราไม่มีวันที่จะบรรลุเงื่อนไขของความเชื่อได้ เราเป็นคนตาบอดและตายแล้วฝ่ายจิตวิญญาณ

ดังนั้น การทรงรู้ล่วงหน้าใน โรม 8:29 จึงไม่ใช่แค่การตระหนักรู้ถึงบางสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตนอกเหนือจากการกำหนดไว้ล่วงหน้าของพระเจ้า แต่เป็นความรู้ประเภทหนึ่งที่บ่งบอกถึงเนื้อหาบทตอนในพันธสัญญาเดิม เช่น ในปฐมกาล 18:19 (“เพราะเราเลือก [แปลตามตัวอักษร คือ รู้จัก] เขา [อับราฮัม] แล้ว เพื่อเขาจะได้กำชับลูกหลาน… ให้รักษาพระมรรคาของพระยาห์เวห์”) และเยเรมีย์ 1:5 (“เราได้รู้จักเจ้าก่อนที่เราได้ก่อร่างตัวเจ้าขึ้นในครรภ์ และก่อนที่เจ้าคลอดจากครรภ์ เราก็ได้กำหนดตัวเจ้าไว้ เราได้แต่งตั้งเจ้าเป็นผู้เผยพระวจนะแก่บรรดาประชาชาติ”) และอาโมส 3:2 (THKJV) (“ในบรรดาครอบครัวทั้งสิ้นในโลกนี้ เจ้า [อิสราเอล] เท่านั้นที่เรารู้จัก”) พระเจ้าทรง “รู้จัก” ครอบครัวทั้งสิ้นในโลกในแง่หนึ่ง แต่ความหมายในที่นี้ก็คือ อิสราเอลเอ๋ย เจ้าเท่านั้นที่เราได้เลือกไว้ให้เป็นของเรา 

ดังที่ ซี. อี. บี. แครนฟิลด์ (C.E.B. Cranfield) กล่าวเกี่ยวกับการรู้ล่วงหน้าใน โรม 8:29 ไว้ว่า “การรู้อย่างเฉพาะเจาะจงในตัวคนใดคนหนึ่งอย่างนี้ คือ พระคุณแห่งการทรงเลือกของพระเจ้า” การทรงรู้ล่วงหน้าเช่นนี้ แทบจะไม่แตกต่างอะไรกับการทรงเลือกเลย “บรรดาผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกไว้ล่วงหน้า (กล่าวคือทรงรู้ล่วงหน้า) พระองค์ก็ทรงกำหนดไว้ก่อนแล้วให้เป็นเหมือนพระบุตรของพระองค์”

ดังนั้น สิ่งที่เนื้อหาพระคัมภีร์อันงดงามตอนนี้ (โรม 8:28-33) ได้สอนเรา คือ พระเจ้าทรงทำการงานแห่งการไถ่ประชากรของพระองค์เสร็จสิ้นสมบูรณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ พระองค์ทรงรู้ล่วงหน้า (นั่นคือทรงเลือก) ชนชาติหนึ่งเพื่อพระองค์เองตั้งแต่ก่อนการทรงสร้างโลก พระองค์ทรงกำหนดล่วงหน้าไว้แล้วว่าชนชาตินี้จะมีลักษณะตามพระฉายาของพระบุตรของพระองค์ พระองค์ทรงเรียกพวกเขาให้มาถึงพระองค์โดยทางความเชื่อ พระองค์ทรงนับว่าพวกเขาเป็นคนชอบธรรมโดยทางความเชื่อเท่านั้น และในที่สุดพระองค์จะทรงโปรดให้พวกเขาได้รับพระเกียรติสิริด้วย และจะไม่มีสิ่งใดแยกพวกเขาออกจากความรักของพระเจ้าในพระคริสต์ได้ตลอดนิจนิรันดร์ (โรม 8:39) ขอพระเกียรติและคำสรรเสริญจงมีแด่พระเจ้า!

หากคุณเป็นผู้เชื่อคนหนึ่งในพระคริสต์ คุณได้รับความรักจากพระเจ้าตลอดนิรันดร์แล้ว พระองค์ทรงโปรดปรานคุณตั้งแต่ก่อนการทรงสร้างโลก พระองค์ทรงเลือกคุณเมื่อพระองค์พินิจดูเห็นคุณในสภาพที่สิ้นหวัง พระเจ้าทรงเลือกคุณโดยปราศจากเงื่อนไขให้กลับมาหาพระองค์ เราไม่สามารถอวดตัวเองในการที่พระเจ้าทรงเลือกเราได้เลย เพราะหากเราทำเช่นนั้น เราก็คงเข้าใจความหมายของการทรงเลือกอย่างไม่มีเงื่อนไขผิดไปเป็นอย่างมาก เมื่อเราไม่สามารถทำอะไรเพื่อกำชับสั่งให้ตัวเองมาถึงพระเจ้าได้เลย เป็นพระเจ้าต่างหากที่ทรงโปรดปรานเราอย่างแท้จริง

การทรงเลือกที่เกิดขึ้นกับเรานี้ เป็นการทรงเลือกที่เกิดขึ้นเช่นเดียวกับชนชาติอิสราเอล “ที่พระยาห์เวห์ทรงรักและทรงเลือกท่านทั้งหลายนั้น ไม่ใช่เพราะท่านทั้งหลายมีจำนวนมากกว่าชนชาติอื่น… แต่เพราะพระยาห์เวห์ทรงรักท่านทั้งหลาย” (ฉธบ. 7:7-8) ขอให้อ่านอย่างระมัดระวัง พระเจ้าทรงรักคุณเพราะพระองค์ทรงรักคุณ พระองค์เลือกที่จะรักคุณเช่นนั้นตลอดนิรันดร์ และเนื่องจากความรักที่พระองค์ทรงมีต่อคุณนั้นไม่มีจุดเริ่มต้น การทรงเลือกจึงไม่มีจุดสิ้นสุดเช่นกัน

สิ่งที่เรากำลังศึกษาในหนังสือเล่มนี้ เป็นเพียงวิธีหนึ่งที่พระเจ้าทรงกระทำให้ความรักนิรันดร์ของพระองค์เป็นที่ประจักษ์ในประวัติศาสตร์ เพื่อไถ่คนของพระองค์ และนำเราเข้าสู่ความเพลิดเพลินอานนท์ตลอดนิรันดร์ในพระเจ้า ขอพระเจ้านำคุณไปสู่ประสบการณ์ของพระคุณอันอำนาจอธิปไตยอันมหัศจรรย์นี้ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น และยิ่งขึ้นต่อไป