บทที่ 2: พระเจ้าทรงรักฉันได้อย่างไร

“ในพระเยซูนั้น เราได้รับการไถ่โดยพระโลหิตของพระองค์ คือได้รับการยกโทษจากการละเมิดโดยพระคุณอันอุดมของพระเจ้า” (เอเฟซัส 1:7)

“พระเจ้าทรงรักโลกดังนี้ คือได้ประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ เพื่อทุกคนที่วางใจในพระบุตรนั้นจะไม่พินาศ แต่มีชีวิตนิรันดร์” (ยอห์น 3:16)

“อันที่จริง มีน้อยคนนักจะยอมตายเพื่อคนชอบธรรม แต่บางทีจะมีคนยอมตายเพื่อคนดีก็ได้ แต่พระเจ้าทรงสำแดงความรักของพระองค์แก่เรา คือขณะที่เรายังเป็นคนบาปอยู่นั้น พระคริสต์สิ้นพระชนม์เพื่อเรา” (โรม 5:7-8)

ขนาดความรักของพระเจ้าที่มีให้แก่เราสามารถวัดได้จากสองสิ่ง สิ่งแรกคือ ระดับของการเสียสละที่พระองค์ทรงกระทำเพื่อช่วยเราให้รอดจากโทษของบาปของเรา อีกสิ่งหนึ่งก็คือ ระดับของความไม่คู่ควรของเราเมื่อพระองค์ทรงช่วยเราให้รอด

เราสามารถได้ยินขนาดของการเสียสละของพระองค์ได้ในประโยคนี้ “พระเจ้า…ได้ประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์” (ยอห์น 3:16) และเรายังได้ยินในคำว่า “พระคริสต์” อีกด้วย ชื่อนี้มาจากรากศัพท์คำในภาษากรีก คริสโตส “Christos” หรือ “ผู้ที่ได้รับการเจิมไว้” หรือ “พระเมสสิยาห์” คำนี้เป็นคำที่แสดงถึงสง่าราศีอันยิ่งใหญ่ พระเมสสิยาห์จะทรงเป็นกษัตริย์ของอิสราเอล พระองค์จะทรงมีชัยชนะเหนือโรมและนำสันติสุขและความปลอดภัยมาสู่อิสราเอล ซึ่งสรุปได้ว่า ผู้ที่พระเจ้าทรงส่งมาเพื่อช่วยคนบาปให้รอดนั้น คือพระบุตรของพระองค์เอง เป็นพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ และเป็นกษัตริย์ที่ได้รับการเจิมไว้ของอิสราเอล-ซึ่งแท้จริงแล้ว พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ของคนทั้งโลก (อิสยาห์ 9:6-7)

เมื่อเราพิจารณาถึงการตายอันน่าสยดสยองโดยการถูกตรึงบนไม้กางเขนที่พระคริสต์ทรงทนทุกข์ทรมานนั้น เราก็จะเห็นได้อย่างชัดเจนว่า เครื่องบูชาที่พระบิดาและพระบุตรทรงกระทำนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าจะบรรยายได้ (แม้กระทั่งไม่มีที่สิ้นสุด) เมื่อคุณพิจารณาระยะทางระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ แต่พระเจ้าก็ยังเลือกที่จะเสียสละครั้งนี้เพื่อช่วยเราให้รอด

ขนาดของความรักที่พระองค์ทรงมีต่อเราจะเพิ่มขึ้น เมื่อเราพิจารณาถึงความไม่คู่ควรของเรา “บางทีจะมีคนยอมตายเพื่อคนดีก็ได้ แต่พระเจ้าทรงสำแดงความรักของพระองค์แก่เรา คือขณะที่เรายังเป็นคนบาปอยู่นั้น พระคริสต์สิ้นพระชนม์เพื่อเรา” (โรม 5:7-8) เราสมควรได้รับการลงโทษจากพระเจ้า ไม่ใช่การสละพระชนม์ชีพของพระองค์

ผมเคยได้ยินบางคนพูดว่า “พระเจ้าไม่ได้ตายเพื่อกบ ดังนั้น พระองค์จึงตอบสนองต่อคุณค่าของเราในฐานะมนุษย์” ซึ่งนี่เป็นการกลับตาลปัตรพระคุณของพระเจ้า เราทั้งหลายแย่ยิ่งกว่ากบเหล่านั้นเสียอีก กบไม่ได้ทำบาป พวกมันไม่ได้กบฏและปฏิบัติต่อพระเจ้าด้วยการดูหมิ่นพระองค์ว่าไม่สำคัญในชีวิตของพวกเขา ที่พระเจ้าไม่ได้ตายเพื่อกบ ก็เพราะพวกมันไม่ได้ชั่วร้ายมากพอ เราต่างหากที่เป็นคนชั่วร้าย หนี้บาปของเรามีมากมายจนมีเพียงการเสียสละพระชนม์ของพระเจ้าเท่านั้นที่จะสามารถชำระหนี้บาปของเราได้

การสละพระชนม์ชีพของพระองค์เพื่อเรามีเพียงคำอธิบายเดียวเท่านั้น ไม่ใช่เพราะเราสมควรได้รับ แต่เพราะ “พระคุณอันอุดมของพระองค์” (เอเฟซัส 1:7) ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นเป็นการให้โดยไม่คิดมูลค่า ซึ่งมันไม่ใช่การตอบสนองของพระเจ้าต่อคุณค่าของเรา แต่เป็นคุณค่าอันเหลือล้นที่ไม่มีสิ้นสุดของพระองค์ แท้จริงแล้ว นี่แหละคือความรักของพระเจ้าที่มีอยู่ในท้ายที่สุด: ความปรารถนาต้องการที่จะนำพาคนบาปที่ไม่คู่ควร มารับสิ่งที่จะทำให้เรามีความสุขที่สุดตลอดไปด้วยการจ่ายราคาอย่างมหาศาล นั่นคือ ความงดงามอันไม่มีที่สิ้นสุดของพระองค์