บทที่ 5: เพราะเหตุใดทุกสิ่งทุกอย่างจึงเกี่ยวกับพระเจ้า

“พระคริสต์ทรงทนทุกข์ครั้งเดียวเป็นพอเพราะบาป คือพระองค์ผู้ชอบธรรม เพื่อผู้ไม่ชอบธรรม เพื่อจะนำ [พวกเรา] ไปถึงพระเจ้า” (1 เปโตร 3:18)

“แต่บัดนี้ในพระเยซูคริสต์ ท่านทั้งหลายซึ่งเมื่อก่อนอยู่ไกล ได้เข้ามาใกล้โดยพระโลหิตของพระคริสต์” (เอเฟซัส 2:13)

“แล้วข้าพระองค์จะไปยังแท่นบูชาของพระเจ้า ไปยังพระเจ้าผู้ทรงเป็นความยินดีอย่างที่สุดของข้าพระองค์” (สดุดี 43:4)

เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างถูกพูดไปและจบสิ้นแล้ว พระเจ้าทรงเป็นข่าวประเสริฐ ข่าวประเสริฐ หมายถึง “ข่าวดี” สิ่งสำคัญแรกของคริสต์ศาสนาไม่ใช่ศาสนศาสตร์ แต่เป็นข่าวดี ซึ่งเป็นเหมือนกับเชลยในศึกสงครามที่ได้ยินข่าวสารจากวิทยุสื่อสารที่ถูกซ่อนเอาไว้ว่า ฝ่ายพันธมิตรมาถึงแล้ว การช่วยกู้เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น แล้วพวกทหารยามก็สงสัยว่า เหตุใดเชลยศึกจึงพากันดีอกดีใจ

แต่สิ่งที่ดีที่สุดของข่าวดีนี้คืออะไรกัน? ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นจบลงในที่เดียวกัน นั่นคือ ที่พระเจ้าพระองค์เอง ทุกถ้อยคำของข่าวประเสริฐจะต้องเป็นการนำเราไปถึงพระองค์ มิฉะนั้น มันก็จะไม่ใช่ข่าวประเสริฐเลย ตัวอย่างเช่น “ความรอด” จะไม่เป็นข่าวดีเลย หากมันเป็นเพียงการช่วยให้รอดจากนรกเท่านั้น แต่ไม่ใช่เพื่อพระเจ้า “การให้อภัย” จะไม่เป็นข่าวดีเลย หากมันเพียงแค่การช่วยบรรเทาความรู้สึกผิด แต่ไม่ได้เป็นหนทางไปสู่พระเจ้า “การถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม” จะไม่เป็นข่าวดีเลย หากมันเพียงทำให้เราเป็นที่ยอมรับตามกฎบัญญัติต่อพระเจ้า แต่ไม่ได้นำมาซึ่งการสามัคคีธรรมกับพระเจ้า “การไถ่บาป” จะไม่เป็นข่าวดีเลย หากมันเป็นเพียงการช่วยปลดปล่อยเราจากพันธนาการของบาป แต่ไม่ได้นำพาเราไปถึงพระเจ้า และ “การทรงรับเป็นบุตร” จะไม่เป็นข่าวดีเลย หากมันเพียงแต่ทำให้เราได้อยู่ในครอบครัวของพระบิดา แต่ไม่ได้อยู่ในอ้อมแขนของพระองค์

นี่เป็นสิ่งที่สำคัญมาก หลายคนดูเหมือนจะเปิดใจรับเอาข่าวดีนี้ แต่ไม่เอาพระเจ้า ไม่มีหลักฐานที่มั่นใจว่าเรามีหัวใจใหม่เพียงเพราะเราต้องการหนีให้พ้นจากนรก เพราะมันเป็นความปรารถนาที่สมบูรณ์ตามธรรมชาติ ไม่ใช่ความปรารถนาที่เหนือธรรมชาติอะไร และมันไม่จำเป็นที่จะต้องมีหัวใจใหม่เพื่อที่จะมีความต้องการที่จะได้รับการปลดปล่อยทางจิตใจของการให้อภัย หรือการลบล้างพระพิโรธของพระเจ้า หรือการได้รับมรดกในอาณาจักรของพระองค์ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เข้าใจได้โดยไม่ต้องมีการเปลี่ยนแปลงชีวิตฝ่ายวิญญาณใดๆ คุณไม่จำเป็นต้องบังเกิดใหม่เพื่อที่จะมีใจปรารถนาสิ่งเหล่านี้ เพราะแม้แต่พวกมารซานตานก็ยังปรารถนาสิ่งเหล่านี้เช่นกัน

การมีความต้องการสิ่งเหล่านี้ไม่ผิด อันที่จริง มันเป็นความโง่เขลาที่ไม่ต้องการ แต่หลักฐานที่ว่าเราได้รับการเปลี่ยนแปลงแล้วนั้น คือว่าเราต้องการสิ่งเหล่านี้ก็เพราะว่าสิ่งเหล่านี้ทำให้เรามีความปีติยินดีของพระเจ้า นี่คือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่พระคริสต์ทรงตายเพื่อที่จะได้มันมา “พระคริสต์ทรงทนทุกข์ครั้งเดียวเป็นพอเพราะบาป คือพระองค์ผู้ชอบธรรมเพื่อผู้ไม่ชอบธรรม เพื่อจะนำ [พวกเขา] ไปถึงพระเจ้า” (1 เปโตร 3:18)

เหตุใดนี่จึงเป็นแก่นหลักของข่าวประเสริฐ? ก็เพราะเราถูกสร้างมาเพื่อให้มีความสุขอย่างครบบริบูรณ์ และมั่นคงนิรันดร์จากการได้เห็นและได้ดื่มด่ำพระสิริของพระเจ้า หากความปีติยินดีที่สุดของเรามาจากบางสิ่งที่เล็กน้อยกว่าพระสิริของพระเจ้า เราก็เป็นคนที่บูชารูปเคารพและไม่ได้ถวายพระเกียรติแด่พระองค์ พระเจ้าทรงสร้างเราในลักษณะที่ว่า พระสิริของพระองค์จะถูกสำแดงออกมาผ่านทางความยินดีของเราในพระสิริของพระองค์ ข่าวประเสริฐของพระคริสต์คือข่าวดีที่พระเจ้าทรงยอมสละชีวิตของพระบุตรของพระองค์ และพระองค์ทรงกระทำทุกอย่างที่จำเป็นเพื่อทำให้เราหลงรัก พร้อมด้วยกับสิ่งที่จะทำให้เรามีความสุขตลอดนิรันดร์และมีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งนั่นก็คือ ตัวพระองค์เอง

เป็นเวลานานก่อนที่พระคริสต์จะเสด็จมาในโลก พระเจ้าทรงเปิดเผยพระองค์ว่าเป็นแหล่งแห่งความยินดีที่ครบบริบูรณ์และเป็นนิรันดร์ “พระองค์ทรงสำแดงวิถีแห่งชีวิตแก่ข้าพระองค์ ต่อพระพักตร์พระองค์มีความยินดีเปี่ยมล้น ในพระหัตถ์ขวาของพระองค์มีความเพลิดเพลินอยู่เป็นนิตย์” (สดุดี 16:11) จากนั้นพระองค์ทรงส่งพระคริสต์ลงมาเพื่อทนทุกข์ “เพื่อจะนำ [พวกเรา] ไปถึงพระเจ้า” นี่หมายความว่าพระองค์ทรงส่งพระคริสต์มาเพื่อนำเราไปสู่ความยินดีเปี่ยมล้นที่ลึกที่สุดและยาวนานที่สุดที่มนุษย์คนหนึ่งจะสามารถมีได้ ดังนั้น จงฟังคำเชื้อเชิญนี้: “จงหันกลับจากการเริงสำราญชั่วคราวในบาป” (ฮีบรู 11:25) และเชิญมาพบ “ความยินดีตลอดไป” เชิญมาหาพระคริสต์เถิด