บทที่ 2: เวรกรรมและหลักประกันของคริสเตียน
คริสต์ศาสนาแบบเวรกรรม · อี.ดี. เบิร์นส์
ข้อพระคัมภีร์ท่องจำ
“ในความรักนั้นไม่มีความกลัว แต่ความรักที่สมบูรณ์นั้นก็ขับไล่ความกลัวออกไปเสีย” (1 ยอห์น 4:18ก)
คริสตจักรรีเดมชันคอมมูนิตี้เป็นเจ้าภาพจัดค่ายพ่อ-ลูกประจำปีบนภูเขาที่อยู่นอกเมืองแห่งหนึ่ง งานนี้ถูกออกแบบมาให้เป็นช่วงเวลาแห่งการรื้อฟื้นและการเชื่อมสัมพันธ์กันอีกครั้งระหว่างบุรุษในช่วงวัยต่างๆ ในคริสตจักร โดยปกติแล้วพวกเขาจะวางแผนทำกิจกรรม เช่น ตกปลา เดินป่า ตั้งแคมป์ และการใช้เวลาส่วนตัวกับพระเจ้ารอบกองไฟ
ทุกคืนขณะที่พวกเขาย่างมาร์ชแมลโลว์หรือจิบช็อกโกแลตร้อน นพดล วิทยากรรับเชิญพยายามกระตุ้นให้เหล่าบุรุษ “เชื่อฟังอย่างถึงที่สุด” หัวข้อของเขาสำหรับสัปดาห์นี้คือ “ผ่านการทดสอบ” ซึ่งอ้างอิงมาจากพระธรรม 1 ยอห์น
คืนหนึ่ง นพดลเทศนาเร้าใจให้พวกผู้ชายยอมจำนนอย่างสุดชีวิต ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าการให้พระเยซูทรงเป็นจอมเจ้านายในชีวิตของตน เขาขอให้ทุกคนตรวจสอบว่าตนเชื่อฟังเพียงใด และทดสอบว่าพวกเขารอดจริงหรือไม่
นพดลยกตัวอย่างจากชีวิตของเขาตอนที่ต่อสู้ดิ้นรนกับหลักประกันความรอด เขาไม่เคยรู้สึกว่าตนเองดีพอ เขาเล่าถึงตอนที่ธุรกิจสตาร์ทอัพของตนเองที่สูญเสียเงินเร็วกว่าที่ตนจะบริหารได้ การแต่งงานปีที่สองก็เริ่มควบคุมไม่ได้จนใกล้จะหย่าร้าง และอาการบาดเจ็บเดิมๆ จากการเล่นกีฬาของเขาก็เริ่มกำเริบอีกครั้งด้วยความเจ็บปวดเรื้อรัง สามสิ่งที่เขารักมากที่สุดในชีวิต ได้แก่ ความสำเร็จ เพศสัมพันธ์ และสุขภาพ ล้วนหลุดลอยไปจากมือของเขา ดังนั้นเขาจึงต่อสู้กับความขมขื่นและความสงสัยในความสัมพันธ์ของตนกับพระเจ้า เขาเติบโตมาในฐานะเด็กคริสเตียนที่ดี แต่เมื่อชีวิตของเขาได้รับการปลดปล่อย เขาก็รู้ว่ามีบางอย่างต้องเปลี่ยนแปลง เขาจำต้องเปลี่ยน พระเจ้าพยายามเรียกร้องความสนใจจากเขา ต้องมีปัญหาที่เขาจะต้องหาเจอ เพื่อเขาจะแก้ไขมันได้
นพดลอธิบายว่าชีวิตของเขาพังทลาย เพราะเขาไม่ได้ให้พระเยซูเป็นจอมเจ้านายในชีวิต เขาเป็นเพียงแฟนคลับแต่ไม่ใช่สาวก นพดลยกกรณีที่ว่าความเชื่อที่ปราศจากการกระทำนั้นได้ตายไปแล้ว และคริสเตียนแท้จริงจะแสวงหาความสัตย์ซื่อ ไม่ใช่ความเชื่อ (ยากอบ 2:26) ความเชื่อมีไว้สำหรับผู้เชื่อใหม่ ความสัตย์ซื่อมีไว้สำหรับผู้เชื่อที่แท้จริง นพดลดึงเอาเรื่องความรักชาติออกมาเรียกคนเหล่านี้ให้มีความสัตย์ซื่อและความจงรักภักดีอย่างต่อเนื่อง ในฐานะบททดสอบที่พวกเขาต้องผ่านเพื่อพิสูจน์ว่าพวกเขาเป็นสาวกของพระคริสต์อย่างแท้จริง นพดลได้ย้ำถึง 1 ยอห์น 2:3 ซ้ำแล้วซ้ำอีกว่า “ถ้าเราประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ เราจะมั่นใจได้ว่าเรารู้จักพระองค์” เงื่อนไขในการผ่านการทดสอบคืออะไร? นั่นก็คือการเชื่อฟัง นพดลกล่าวว่าวิธีเชื่อฟังและข้อพิสูจน์สำหรับหลักประกันมีอยู่ใน 1 ยอห์น 2:7-11 นั่นคือบททดสอบแห่งความรัก
นพดลเน้นประเด็นนี้อย่างเอาจริงเอาจังทุกคืน “เรารู้ได้ว่าพระเจ้าทรงรักเราเพราะเราเชื่อฟังพระองค์ด้วยการรักผู้อื่น” กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ หลักประกันความรอดของเราจะเพิ่มมากขึ้นตราบเท่าที่เราเติบโตในการเชื่อฟังพระเจ้าโดยการรักผู้อื่น ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเราได้รับประกันความรอดของเราแล้ว ถ้าเราเชื่อฟังพระเจ้าและรักผู้อื่นมากขึ้น เราก็จะได้รับพระพรมากขึ้นเรื่อย ๆ
จากนั้นนพดลให้ความหวังแก่เหล่าบุรุษ โดยเป็นพยานถึงพลังของการเชื่อฟังจากชีวิตของเขา เมื่อเขาถึงจุดต่ำสุดและสงสัยในความรอดของตนเอง เขาก็สาบานว่าจะเชื่อฟังพระเจ้าอย่างจริงจัง ขณะที่เขาพยายามแสดงการโอบอ้อมอารีต่อภรรยาที่ห่างเหิน ความสุขในชีวิตแต่งงานของเขาก็กลับดีขึ้นมาอย่างช้าๆ ตอนนี้พวกเขากำลังมีช่วงเวลาที่ดีในชีวิต และสำหรับเรื่องความใกล้ชิดสนิทสนมของพวกเขาล่ะ? ร้อนแรงมาก ขณะที่เขาทำงานเพื่อความพึงพอใจของลูกค้าในธุรกิจของเขา เขาประหลาดใจกับการที่พระเจ้าเพิ่มยอดขายจนมาถึงจุดที่เขาขายธุรกิจของตนได้ และประสบความสำเร็จในการเริ่มต้นและขยายธุรกิจเพิ่มเติมอีกห้าธุรกิจ ทั้งหมดนี้เพราะเขาจริงจังกับการติดตามพระเจ้า และบางที สิ่งที่ยากที่สุดก็คือ นพดลเรียนรู้ที่จะรักตัวเอง เขาให้ความสำคัญกับการดูแลตนเอง การทานอาหารที่ดีเพื่อสุขภาพ การนอนหลับที่ดีขึ้น และการออกกำลังกายมากขึ้น ตั้งแต่นั้นมา ความเจ็บปวดเรื้อรังส่วนใหญ่ก็บรรเทาลง และร่างกายดูมีกล้ามเนื้อมากขึ้น คล้ายกับผู้ชายที่อายุสามสิบกว่า ไม่ใช่ชายวัยกลางคนอีกต่อไป เขาแสดงศักยภาพเต็มที่ในการงานของตนเอง ผลจากการเชื่อฟังพระเจ้าจะให้ผลตอบแทนเสมอ นพดลดำรงชีวิตเป็นแบบอย่างของชีวิตจงรักภักดีที่พระเจ้าทรงอวยพร
ให้คะแนนการทดสอบของคุณเอง “A” มีไว้เพื่อหลักประกันใช่หรือไม่?
จากตัวอย่างข้างต้น คริสเตียนทุกคนต้องต่อสู้ดิ้นรนเรื่องหลักประกันความรอด อันที่จริง ทุกคน ทั้งผู้เชื่อหรือผู้ไม่เชื่อ ต่างต่อสู้กับความรู้สึกไม่มั่นคงและวิตกกังวล มันไม่ใช่แค่ปัญหาของคริสเตียนเท่านั้น แต่เป็นปัญหาของมนุษย์ที่ล้มลงในบาป ยังไม่มีอุดมการณ์ใด ระบบค่านิยมใด หรือความเชื่อทางวัฒนธรรม/ศาสนาอื่นใดที่ให้ระบบซึ่งรับประกันหลักประกันนี้ได้ บางส่วนอาจบอกเป็นนัยถึงระดับของหลักประกันโดยอิงจากการยึดมั่นในหลักศีลธรรมหรือพิธีกรรมบางอย่าง แต่มีเพียงความเชื่อคริสเตียนเท่านั้นที่รับประกันว่า คุณสามารถมีหลักประกันได้อย่างแท้จริง
เมื่อคริสเตียนมีปัญหาเรื่องหลักประกัน เรามักจะคิดว่า เราต้องการพระคัมภีร์เพื่อสอนเราถึงวิธีดำเนินชีวิตในลักษณะที่ทำให้รู้สึกมั่นใจ และดังที่อธิบายไว้ข้างต้น พระธรรม 1 ยอห์นเป็นข้อความคลาสสิกที่หลายคนใช้เป็นบททดสอบว่า “เป็นคริสเตียนแท้หรือไม่” สำหรับชีวิตคริสเตียน น่าเสียดายที่คริสเตียนจำนวนมากเข้าใจผิดว่าหลักประกันใน 1 ยอห์นทำงานอย่างไร ในชีวิตคริสเตียนส่วนใหญ่ของผม ผมอ่าน 1 ยอห์นเป็นรายการเงื่อนไขที่ต้องปฏิบัติตามอย่างเชื่อฟังเพื่อให้ได้มาซึ่งความรู้สึกมั่นใจในความรอด แต่มีแค่บางช่วงเวลาที่ดีเท่านั้น ซึ่งผมรู้สึกมั่นใจในความรอดหลังจากอ่าน 1 ยอห์น โดยปกติแล้ว ผมรู้สึกกังวลว่าตัวเองจะเป็นคริสเตียนปลอม ผมรักพระเจ้าสุดหัวใจจริงหรือ? ผมจะพูดได้จริงๆ ว่าผมรักคนรอบข้างมากเท่ากับรักตัวเองหรือเปล่า? และถ้าผมตอบว่า “ใช่” ผมเป็นคนโกหกหรือเปล่า? ท้ายที่สุด ยอห์นกล่าวว่า “ผู้ที่กล่าวว่า “ข้าพเจ้ารู้จักพระองค์ แต่ไม่ได้ประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ คนนั้นเป็นคนพูดมุสาและสัจจะไม่ได้อยู่ในเขาเลย” (1 ยอห์น 2:4)
พวกเราหลายคนเข้าใจผิดถึงจุดประสงค์ของ 1 ยอห์น เมื่อเราฉีกข้อพระคัมภีร์บางข้อที่ไม่น่าสบายใจออกจากบริบท เป้าหมายหลักของยอห์นคือเพื่อปลอบโยนบรรดาผู้ที่เชื่อ ยอห์นไม่ได้เขียนเพื่อกระตุ้นให้พวกเขาสงสัยในความรอดหรือความสุขของพระเจ้ากับพวกเขา หากพวกเขาไม่ผ่านการทดสอบ
เราจำเป็นต้องรู้บริบทของจดหมายฝากฉบับนี้ คนสามกลุ่มกำลังก่อให้เกิดปัญหาภายในคริสตจักร (1) ผู้ที่เชื่อว่าทุกสิ่งที่ไม่ใช่วัตถุนั้นดี ดังนั้นมีเพียงความเป็นจริงฝ่ายวิญญาณเท่านั้นที่สำคัญ นั่นคือสิ่งใดที่ทำต่อเนื้อหนังนั้นไม่มีผลกระทบสำคัญตามมา (2) ผู้ที่เชื่อว่าพระเยซูเป็นเพียงพระวิญญาณซึ่งปรากฏเป็นเนื้อหนัง และ (3) ผู้ที่ละทิ้งความเชื่อและออกจากคริสตจักรไปอย่างสิ้นเชิง คนในกลุ่มที่สามคือผู้ที่วิตกกังวลต่อสภาพฝ่ายวิญญาณของตนไม่ใช่ธรรมิกชน เมื่อพิจารณาถึงความน่าปวดใจและน่าปวดหัวที่พี่น้องจอมปลอมเหล่านี้เป็นต้นเหตุ ยอห์นจึงเขียนเพื่อให้คำรับรองแก่ผู้ที่เชื่อพระคริสต์ในฐานะพระเจ้าผู้บังเกิดเป็นมนุษย์ ผู้สิ้นพระชนม์เพื่อบาปและเป็นขึ้นจากตาย ยอห์นอธิบายจุดประสงค์ของตนว่าคือการปลอบโยนเหล่าธรรมิกชน: “ข้อความเหล่านี้ข้าพเจ้าเขียนถึงท่านทั้งหลายที่วางใจในพระนามของพระบุตรของพระเจ้า เพื่อให้ท่านรู้ว่าท่านมีชีวิตนิรันดร์” (1 ยอห์น 5:13)
จุดมุ่งหมายของ 1 ยอห์นคือการปลอบโยนธรรมิกชนด้วยความจริงที่ว่า พระเจ้าทรงรักพวกเขาอย่างแท้จริง ธรรมิกชนควรพักสงบ มั่นใจในหลักคำสอนของพระคริสต์ คริสเตียนจะเติบโตในหลักประกันของพวกเขาโดยการศึกษาตำแหน่งต่างๆ ของพระคริสต์ (ผู้เผยพระวจนะ ปุโรหิต และกษัตริย์) และอำนาจของพระองค์ที่จะให้อภัยและนับเป็นผู้ธรรมชอบ หน้าที่ของครูผู้มีความรอบรู้ซึ่งแยกแยะพระวจนะอย่างถูกต้องคือ ทำให้คริสเตียนมั่นใจในความเชื่อและเสริมสร้างงานภายนอกของพระเจ้าบนไม้กางเขน คำสอนนี้เป็นกุญแจสำคัญสำหรับหลักประกันอย่างแท้จริง เพราะกิจการภายนอกของพระเจ้าตรีเอกภาพบนภูเขากลโกธาได้สำเร็จเสร็จสิ้นแล้ว กิจการภายนอกนี้ไม่มีลำเอียง ไม่เกี่ยวข้องกับเรา และได้ถูกทำให้เสร็จสมบูรณ์แล้วเพื่อเรา แต่ถ้าเรามองไปที่กิจการภายในของพระเจ้าในชีวิตของเรา เราจะเห็นเพียงกระบวนการของการเปลี่ยนแปลง ซึ่งเรายังต้องใช้ทั้งชีวิตในการเติบโต กระบวนการชำระให้บริสุทธิ์เป็นเรื่องส่วนตัว เกี่ยวข้องกับตัวเรา และยังไม่เสร็จสมบูรณ์ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ หลักประกันของเราอยู่บนพื้นฐานของการงานอันเสร็จสมบูรณ์ของพระคริสต์ที่ได้ทำเพื่อเราเมื่อสองพันปีที่แล้ว ไม่ใช่กิจที่พระคริสต์กำลังทำให้เสร็จสมบูรณ์ในเราทุกวันนี้ หลักประกันความรอดของเราขึ้นอยู่กับความเชื่อของเราไม่ใช่คุณภาพของความสัตย์ซื่อของเรา ความสัตย์ซื่อของเราเป็นผลสืบเนื่องที่จำเป็นของความรอด และเราควรชื่นชมยินดีเมื่อเราเห็นหลักฐานที่จำเป็นของความรอด แต่ความสัตย์ซื่อของเราไม่เคยเป็นเงื่อนไขที่จำเป็นต่อความรอดของเราเลย ความสัตย์ซื่อของพระคริสต์ต่างหากที่เป็นเพียงเงื่อนไขเดียวที่จำเป็นสำหรับความรอดของเรา ดังนั้นหลักประกันของเราจึงอยู่ในพระคริสต์และราชกิจของพระองค์เพื่อเราเท่านั้น ลองพิจารณาบางตัวอย่างของคำยืนยันและการหนุนใจที่ยอห์นมอบให้กับธรรมิกชนที่วิตกกังวล:
- 1 ยอห์น 2:12–14: “ลูกทั้งหลายเอ๋ย ข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงท่าน เพราะว่าบาปของท่านได้รับการอภัยแล้ว ด้วยเห็นแก่พระนามของพระองค์ ท่านทั้งหลายที่เป็นบิดา ข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงท่าน เพราะท่านรู้จักพระองค์ผู้ทรงดำรงอยู่ตั้งแต่ปฐมกาล ท่านทั้งหลายที่เป็นคนหนุ่ม ข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงท่าน เพราะท่านได้ชนะมารร้ายนั้น ท่านทั้งหลายที่เป็นลูก ข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงท่าน เพราะพวกท่านรู้จักพระบิดา ท่านทั้งหลายที่เป็นบิดา ข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงท่าน เพราะท่านรู้จักพระองค์ผู้ทรงดำรงอยู่ตั้งแต่ปฐมกาล ท่านทั้งหลายที่เป็นคนหนุ่ม ข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงท่าน เพราะพวกท่านมีกำลังมาก และพระวจนะของพระเจ้าดำรงอยู่ในพวกท่าน และท่านชนะมารร้ายนั้นแล้ว”
- 1 ยอห์น 2:21: “ข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงพวกท่าน ไม่ใช่เพราะท่านไม่รู้ความจริง แต่เพราะท่านรู้แล้ว และรู้ว่าคำมุสาไม่ได้มาจากความจริง”
- 1 ยอห์น 3:1–2: “ลองคิดดู พระบิดาได้ประทานความรักแก่เราเพียงไร ที่เราได้ชื่อว่าเป็นลูกของพระเจ้า และเราก็เป็นอย่างนั้น เหตุที่ชาวโลกไม่รู้จักเรา ก็เพราะเขาไม่รู้จักพระองค์ ท่านที่รักทั้งหลาย เดี๋ยวนี้เราเป็นลูกของพระเจ้า และเราจะเป็นอย่างไรต่อไปข้างหน้านั้นเรายังไม่รู้ แต่เรารู้ว่าในเวลาที่พระองค์จะเสด็จมาปรากฏนั้น เราจะเป็นเหมือนอย่างพระองค์ เพราะว่าเราจะเห็นพระองค์อย่างที่พระองค์ทรงเป็นอยู่นั้น”
- 1 ยอห์น 3:19–21: “เช่นนี้แหละ เราก็จะรู้ว่าเราอยู่ฝ่ายสัจจะ และใจเราจะหมดกังวลเฉพาะพระพักตร์พระองค์ เมื่อใจของเรากล่าวโทษตัวเราเอง พระเจ้าทรงยิ่งใหญ่กว่าใจของเรา และพระองค์ทรงทราบทุกสิ่ง ท่านที่รักทั้งหลาย ถ้าใจของเราไม่ได้กล่าวโทษเรา เราก็มีความมั่นใจที่จะเข้าเฝ้าพระเจ้า”
- 1 ยอห์น 4:9-10: “ความรักของพระเจ้าก็เป็นที่ประจักษ์แก่เราโดยข้อนี้ คือพระเจ้าทรงใช้พระบุตรองค์เดียวของพระองค์เข้ามาในโลก เพื่อเราจะได้ดำรงชีวิตโดยพระบุตร ความรักที่ข้าพเจ้าพูดถึงนี้ไม่ใช่ที่เรารักพระเจ้า แต่ที่พระองค์ทรงรักเรา และทรงใช้พระบุตรของพระองค์มาเพื่อเป็นเครื่องบูชาลบบาปของเรา”
ความรักที่ไม่สมบูรณ์ก่อให้เกิดความวิตกกังวล
ยอห์นกล่าวว่า “ในความรักนั้นไม่มีความกลัว แต่ความรักที่สมบูรณ์นั้นก็ขับไล่ความกลัวออกไปเสีย” (1 ยอห์น 4:18) ความรักที่สมบูรณ์นั้นไม่ใช่ความรักที่เรามีต่อพระเจ้า แต่เป็นความรักของพระเจ้าที่มีต่อเราอย่างสมบูรณ์และไม่ลำเอียง และความรักนั้นไม่ได้เป็นเพียงอารมณ์ความรู้สึกอ่อนไหวที่พระเจ้ามีต่อเรา ราวกับว่าความรักนี้ขึ้นอยู่กับว่าเราเชื่อฟังและรักพระองค์เป็นการตอบแทนได้ดีเพียงใด ความรักนั้นมีรากฐานมาจากเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่มีผลกระทบฝ่ายวิญญาณอย่างแท้จริง พระเจ้าทรงรักเราก่อน แม้ขณะที่เราตายเพราะบาปของเรา และได้ส่งพระคริสต์มารับพระพิโรธของพระเจ้าเพราะบาปของเรา (1 ยอห์น 4:10) เปาโลกล่าวอย่างชัดเจนยิ่งขึ้นว่า “แต่พระเจ้าทรงสำแดงความรักของพระองค์แก่เรา คือขณะที่เรายังเป็นคนบาปอยู่นั้น พระคริสต์สิ้นพระชนม์เพื่อเรา” (โรม 5:8) คุณต้องการที่จะรู้หรือไม่ว่าพระเจ้ารักคุณอย่างไร? คุณต้องทำอะไรบ้าง? ทำให้พระองค์ประทับใจหรือ? สรรเสริญพระองค์หรือ? รับใช้พระองค์หรือ? ข้อนี้บอกว่าพระเจ้าทรงแสดงให้เราเห็นความรักที่พระองค์ทรงมีต่อเรา ด้วยการใช้กริยาในรูปปัจจุบันกาล ดังนั้น วันนี้พระเจ้าทรงสำแดงความรักต่อเรา แต่สำแดงอย่างไร? ในรูปแบบใด? ก็โดยการย้ำเตือนเราผ่านทางพระวิญญาณครั้งแล้วครั้งเล่าว่า ในขณะที่เราตายในบาปของเรา พระคริสต์ได้สิ้นพระชนม์บนไม้กางเขนแสนทารุณของโรมเพื่อเรา ความจริงทางประวัติศาสตร์อันไม่ลำเอียงของการที่พระคริสต์ถูกตรึงบนไม้กางเขนเพื่อคนบาป คือข้อความที่พระเจ้ากำลังบอกคุณในวันนี้ว่า พระองค์ทรงรักคุณ ความรักในลักษณะนี้และในคุณภาพเช่นนี้ควรขจัดความกลัวออกไป ความรักนี้ควรทำให้จิตวิญญาณของคุณท่วมทันด้วยสันติสุขและการรับประกัน พระเจ้ารักฉัน!
แต่คริสต์ศาสนาแบบเวรกรรมนี้ ส่วนใหญ่มาจากความเข้าใจที่บกพร่องเกี่ยวกับความรักซึ่งพระเจ้ามีต่อเรา เราถูกกระตุ้นให้เติบโตในหลักประกันเพราะเราวิตกกังวล และถ้าความรักที่สมบูรณ์ขจัดความกลัวออกไป ในทางกลับกัน ความรักที่ไม่สมบูรณ์ก็ทำให้เกิดความวิตกกังวล แนวโน้มของเราที่จะพยายามทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้พระเจ้ารู้สึกดีกับเราเผยให้เห็นว่า เราไม่มีหลักประกันและไม่มีสันติสุขในความรักของพระองค์ เพราะว่ามุมมองที่เรามีต่อความรักของพระเจ้านั้นเล็กเกินไป หรือพูดตรงๆ ก็คือ เราคิดว่าพระเจ้าทรงรักเหมือนกับที่เรารักหรือเคยถูกรัก
ถ้าเราสัตย์จริง เราทุกคนก็จะยอมรับทันทีว่า ความรักเป็นสิ่งที่เข้าใจยาก มีการใช้จ่ายเงินหลายพันล้านดอลลาร์เพื่อความรักที่เน้นทางเพศสุดกู่ และการทำตลาดในเรื่องนี้ราวกับว่า นี่เป็นการค้นพบตนเองและให้ความพึงพอใจในตนเอง ใครก็ตามที่ติดหล่มกับการเสพติดทางเพศจะรู้ว่าสิ่งที่บรรจุอยู่ในฐานะ “รักแท้” นั้น คือการสูญเสียที่แท้จริง เป็นการสูญเสียสิ่งที่ทำให้มนุษย์มีความพิเศษตามพระฉายของพระเจ้า-การลดทอนความเป็นมนุษย์ของเราเอง แต่อีกฝั่งหนึ่งของความรักของมนุษย์ แม้แต่ในครอบครัวเดี่ยวที่มีศีลธรรม รักษาขนบธรรมเนียม และมีระเบียบเรียบร้อยที่สุด ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจิตวิญญาณแห่งความรักอันอบอุ่นปกคลุมทั้งบ้าน ความรู้สึกของความรักและสันติสุขก็ยังเกิดขึ้นและจากไป แม้แต่สุดยอดคุณพ่อก็เป็นพ่อที่ไม่สมบูรณ์แบบ ทุกครอบครัวมีกฎกติกาที่ไม่ได้เขียนไว้ และมีเพียงผู้ที่ปฏิบัติตามข้อกำหนดเท่านั้นจึงจะได้รับประโยชน์ แม้ในช่วงเวลาหอมหวานที่สุดของความสามัคคีในครอบครัว ซึ่งทุกคนมีความสุขและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แต่อารมณ์ความรักและการเคารพต่อพ่อแม่ก็จางหายไปได้ แม้ว่าเมื่อเหล่าบุรุษที่ผ่านการสู้รบอันดุเดือดหรือสิ้นสุดการเดินทางครั้งยิ่งใหญ่มาด้วยกัน แต่ความผูกพันฉันท์พี่น้องก็ลดน้อยลง แม้แต่ความพลุ่งพล่านของสารโดปามีนจากความใกล้ชิดทางเพศก็ลดลง
ประสบการณ์ของมนุษย์ที่เรียกว่า “ความรัก” จะไม่คงอยู่ตลอดไป แม้ในช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยม เมื่อเวลาดูเหมือนจะหยุดลง ความรักก็พุ่งผ่านข้ามจิตสำนึกของเราดั่งสายฟ้าในนภาที่มืดมน สวยงามและหายวับไป เหมือนกับดวงอาทิตย์ตกลับขอบฟ้า ดวงวิญญาณโหยหาความรักอีกครั้ง เราสัมผัสได้แต่ไม่เคยรู้จักมันจริง ๆ มันปลุกความปรารถนาในตัวเรา ให้ปรารถนาบางสิ่งบางอย่างจากโลกอื่น เพราะไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ที่สามารถดับความกระหายของเราได้
ดังนั้นเราจึงฉายภาพความรักที่ไม่สมบูรณ์ต่อพระเจ้า เพราะมนุษย์เราอ้างอิงจากสิ่งชั่วคราว เปลี่ยนแปลงได้ วัดได้ และมีเงื่อนไข ความรักที่ไม่สมบูรณ์เช่นนี้ทำให้เกิดความวิตกกังวล ที่ซึ่งความรักนั้นเป็นสิ่งที่ลึกลับ สันติสุขก็เป็นรหัสลับที่ยากจะถอดรหัส และเวรกรรมก็กลายเป็นกุญแจของเราในการถอดรหัสปริศนานั้น
หลักประกันคืออะไร?
แท้จริงแล้วเราสามารถมีประสบการณ์กับสันติสุขกับพระเจ้าได้ แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่เฉพาะบุคคลเท่านั้น เพราะสันติสุของพระเจ้าเป็นความจริงที่แน่นอน มั่นคง และไม่เปลี่ยนแปลง “เพราะฉะนั้น เมื่อเราถูก[นับว่าชอบชอบ] โดยความเชื่อแล้ว เราจึงอยู่อย่างสงบสุขเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าทางพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา” (โรม 5:1) ประสบการณ์แห่งสันติสุขของเราในปัจจุบันมีรากฐานมาจากพระสัญญาที่ไม่อาจทำลายได้ซึ่งเราถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม (ณ จุดหนึ่งในอดีตซึ่งมีผลอย่างต่อเนื่อง) ผ่านทางความเชื่อเท่านั้น ในพระคริสต์เท่านั้น แต่จนกว่าเราจะหยุดเล่นทำตามกฎที่ถูกต้อง หรือใช้วิธีที่ดีที่สุด หรือมั่นใจในเจตนาบริสุทธิ์ และยอมจำนนต่อทุกสิ่งเพื่อจะได้มีเวลาพักสงบในใจ เราจะทนทุกข์ในทะเลทรายเวรกรรมแห่งความรู้สึกว่าตนไม่เคยดีพอ เราอาจสงสัยว่า เราได้ทำอะไรไปจนพระเจ้าคลายความโปรดปรานในตัวเรา หรือเราอาจสงสัยว่า เราควรทำเรื่องใดให้ดีกว่านี้ เพื่อให้พระองค์โปรดปราดเรามากขึ้น เราลงเอยด้วยการที่เราสร้างหลักประกันชั่วคราวให้กับตัวเองว่า แม้บางครั้งเราจะไม่มีสันติสุขกับพระเจ้า แต่เราจะทำมันได้อย่างแน่นอน แล้วเราก็ยอมแพ้ต่อการทดลองใจ เรารู้สึกละอายใจ เรารู้สึกกังวล เราจริงจังกับการเชื่อฟังอีกครั้ง เราอุทิศชีวิตของเราอีกครั้ง และครั้งนี้เราตั้งใจจริงๆ วงจรก็เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
หลักประกันไม่ใช่ความรู้สึกหลักที่เราได้รับจากการรับรู้ถึงการเชื่อฟังของเรา โดยพื้นฐานแล้ว หลักประกันนี้หยั่งรากลงในความเชื่อเท่านั้น นั่นคือความเชื่อในพระคริสต์เท่านั้น และความเชื่อก็เรียกร้องความรู้ การยอมรับ และการวางใจ เราต้องรู้จักหลักคำสอนในพระคัมภีร์เกี่ยวกับพระคริสต์ ทั้งเรื่องการที่ทรงเป็นมนุษย์และทรงเป็นพระเจ้า ตำแหน่งของพระองค์ที่ทรงเป็นทั้งผู้เผยพระวจนะ ปุโรหิต และกษัตริย์ เราต้องรู้จักคำสอนในพระคัมภีร์เกี่ยวกับกิจแห่งการทรงไถ่ของพระคริสต์ด้วย พระองค์ทรงทำสิ่งที่บทบัญญัติเรียกร้องจนครบถ้วน เพื่อให้เราชอบธรรม ทรงทำตามบทบัญญัติเพื่อชดใช้บาปของเรา ทรงทำให้พระสัญญาของพระเจ้ามั่นคงแน่นอนผ่านการเป็นขึ้นจากตาย และทรงให้พระพรของพระเจ้าผ่านทางการสถิตของพระวิญญาณบริสุทธิ์ เราต้องยอมรับและประกาศว่า คำสอนเหล่านี้เป็นความจริง และโดยส่วนตัวแล้ว เราต้องวางใจในพระคริสต์และราชกิจของพระองค์เพื่อเรา
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เราต้องรู้ว่าพระเยซูชาวนาซาเร็ธตายบนไม้กางเขน และเป็นขึ้นจากตาย นั่นคือประวัติศาสตร์ เรายอมรับว่าพระเยซู ผู้เป็นพระเจ้าแท้และมนุษย์แท้ได้สิ้นพระชนม์เพื่อบาปและเป็นขึ้นจากตาย เพื่อคนบาปจะถูกนับว่าชอบธรรม-นั่นคือหลักคำสอน เราต้องสารภาพด้วยปากและวางใจว่าพระเยซูได้ทรงกระทำทั้งสิ้นนี้ด้วยความรักเพื่อเรา คนบาปที่ต้องการพระเมตตา-นั่นคือข่าวประเสริฐ ถึงกระนั้น ความรู้และการยอมรับ แม้จะจำเป็นแต่ก็ไม่ใช่ความเชื่อที่ช่วยให้รอด แม้แต่พวกมารร้ายยังรู้และยอมรับประวัติศาสตร์ของไม้กางเขนและการเป็นขึ้นจากตาย และสิ่งที่พระคัมภีร์สอนเกี่ยวกับพระคริสต์และราชกิจแห่งการไถ่ของพระองค์ แต่ความเชื่ออย่างมารร้ายนี้ไม่ใช่ความเชื่อที่ช่วยให้รอด
ข่าวประเสริฐของพระคริสต์เป็นเป้าหมายแห่งหลักประกันของเรา สิ่งที่เราต้องมีเพื่อเป็นหลักประกันคือการวางใจอย่างสุดใจที่ได้รับและพักพิงอยู่ในพระคริสต์และราชกิจของพระองค์เพื่อเรา นั่นเป็นความเชื่อเท่านั่นหรือ โซลา ฟีเต (sola fide) แม้ว่าจะไม่ใช่ต้นแบบแห่งความสัตยซื่ออันเป็นเลิศ แต่อับราฮัมก็เป็นแบบอย่างแห่งความเชื่อเท่านั้นอย่างแน่นอน อับราฮัมได้
“เชื่อมั่นว่า พระเจ้าทรงสามารถทำสิ่งที่ทรงสัญญาได้ ด้วยเหตุนี้เอง พระองค์ทรงถือว่าท่านเป็นคนชอบธรรมแต่ข้อความว่า “ทรงถือว่าท่านเป็นคนชอบธรรม” นั้น ไม่ได้เขียนไว้สำหรับท่านแต่ผู้เดียว แต่สำหรับเราด้วย ที่ทรงถือว่าเราเป็นคนชอบธรรม คือเราที่เชื่อในพระองค์ผู้ทรงให้พระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราเป็นขึ้นจากความตาย คือพระเยซูผู้ทรงถูกมอบให้ถึงความตาย เพราะการล่วงละเมิดของเรา คือผู้ที่พระเจ้าทรงให้เป็นขึ้นเพื่อให้เราเป็นคนชอบธรรม” (โรม 4:21-25)
หลักประกันของเราอยู่ในพระคริสต์ หลักประกันของเราอยู่ในพระเจ้าผู้ทรงรักษาพระสัญญาของพระองค์ ผู้ทรงปฏิญาณต่อความเจ็บปวดของพระองค์เองและไม่เปลี่ยนแปลง หลักประกันของเราไม่ใช่มาจากความรู้สึกชื่นชมยินดีของเราเป็นหลัก ไม่ใช่มาจากการเชื่อฟังภักดีของเรา ไม่ใช่มาจากคำสรรเสริญสุดอลังการของเรา บรรดาสิ่งเหล่านี้เป็นผลที่เป็นเหมือนหลักฐานให้เห็นถึงรากฐานของข่าวประเสริฐในชีวิตของเรา และเราสรรเสริญพระเจ้าสำหรับสิ่งเหล่านั้น สิ่งเหล่านั้นเพิ่มความปรีดาในหลักประกันในพระคริสต์ แต่ไม่ได้แทนที่สถานะหลักประกันของเราซึ่งไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวเราเอง สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่รากฐานของหลักประกันของเรา รากฐานหลักประกันของเราคือความรักอันสมบูรณ์ ไม่คิดมูลค่า และดำรงอยู่ตลอดไปของพระเจ้าในพระคริสต์ต่อคนบาป เราสามารถพักสงบได้อย่างมีสันติสุข โดยมีหลักประกันว่าพระเจ้าทรงรักที่จะช่วยคนบาป ลองพิจารณาตัวอย่างนี้:
เรื่องเล่าการสนทนาของชาวฮีบรูสามคนในอียิปต์ที่เดินเล่นอยู่นอกบ้านไม่กี่ชั่วโมงก่อนจะถึงเทศกาลปัสกา ชายคนหนึ่งมีความกังวลอย่างยิ่ง เขาจึงถามเพื่อนบ้านอย่างเขินอายว่า “ท่านกังวลเรื่องที่พระยาห์เวห์จะทรงประหารบุตรหัวปีทุกคนในคืนนี้หรือเปล่า?” เพื่อนบ้านของเขาตอบว่า “ไม่มีทาง! ข้ามั่นใจอย่างยิ่งว่าพระเจ้าจะพาเราผ่านเรื่องนี้ไปได้ ข้าไม่มีความกังวลในโลกนี้” และเพื่อนบ้านคนที่สองของเขาก็พูดเบาๆ ว่า “ข้าไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ สิ่งที่ข้ารู้ก็คือเราควรจะเอาเลือดของลูกแกะตัวผู้อายุหนึ่งขวบที่ไร้ตำหนิมาทาที่เสาประตูบ้านของเรา”
หลังจากหารือเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขารู้ว่าเป็นคำสั่งนั้น พวกเขาทั้งหมดตกลงที่จะเอาเลือดมาทาที่บ้านของตนแล้วเข้าไปข้างในและพักผ่อนจนถึงเช้า และหลังจากที่พระยาห์เวห์ทรงประหารบุตรหัวปีทั้งหมดในอียิปต์คืนนั้น ในกลุ่มชาวฮีบรูสามคนนี้ ครัวเรือนของใครได้รับผลกระทบหนักที่สุด? ชายผู้วิตกกังวลและมีความเชื่อน้อย? ชายผู้มั่นใจและมีความเชื่ออันโดดเด่น? หรือชายผู้ตื้นเขินทางความเชื่อ? คำตอบคือไม่มีใครได้รับผลกระทบเลย ความรอดของพวกเขาขึ้นอยู่กับสมรรถภาพของเลือดลูกแกะและความสัตย์ซื่อในพระสัญญาของพระเจ้าเท่านั้น เลือดลูกแกะในแต่ละบ้านเพียงพอสำหรับพระยาห์เวห์ที่จะผ่านเว้นไปใช่หรือไม่? ใช่แล้ว พระยาห์เวห์ทรงสัตย์ซื่อต่อพระวจนะของพระองค์ใช่หรือไม่? ใช่แล้ว ชายแต่ละคนรู้ถึงพระสัญญา ยอมรับว่าเป็นความจริง และพักสงบอยู่ใต้เลือดของลูกแกะนั้น นั่นแหละคือความหมายของ โซลา ฟีเด (Sola fide) เท่านั้น เราไม่ได้โอ้อวดความเชื่อของเราผสมกับความสามารถของเราที่จะรู้สิ่งใด เชื่อฟังสิ่งใดๆ หรือประสบสิ่งใดๆ หากมีสิ่งใดที่นอกเหนือไปจากนั้น นั่นไม่ใช่คริสต์ศาสนา เราโอ้อวดพระโลหิตนั้น 5
หลักประกันขับเคลื่อนชีวิตคริสเตียน การเติบโต และการรับใช้
ดังที่เราจะเห็นในบทต่อๆ ไป วิธีที่เราเข้าใจหลักประกันของเราต่อพระเจ้ามีอิทธิพลโดยตรงต่อวิธีที่เรารับรู้การดำเนินชีวิตแบบคริสเตียน ต่อบทบาทของเราในการเติบโตของคริสเตียนและผลลัพธ์ของการเติบโตในชีวิตของเรา รวมทั้งบทบาทของเราในการรับใช้แบบคริสเตียนและผลลัพธ์ของการรับใช้ในชีวิตผู้อื่น ความสำคัญของการได้เข้าใจหลักคำสอนเรื่องสิทธิ์ในการรับประกันตามหลักพระคัมภีร์นั้นสำคัญมากจนไม่อาจกล่าวเกินจริงได้ การเข้าใจพื้นฐานของหลักประกันของเราเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งสำหรับการเติบโตในพระคุณและการรับใช้โดยพระวิญญาณ ถ้าเราเข้าใจพื้นฐานหลักประกันของเราผิดและสับสนกับความรู้สึกดีๆ หรือการทำสิ่งดี หรือประสบการณ์ในแต่ละวัน หรือการเป็นสาวก หรือการเติบโตฝ่ายวิญญาณ ความพยายามทั้งสิ้นในการประกาศจะถูกผสมไปด้วยข้อผิดพลาด ความชอบธรรมจากการกระทำของตน และความคิดผิดๆ เกี่ยวกับเวรกรรมของคริสเตียน แรงจูงใจและวิธีการของเราในการเติบโตและการรับใช้ของคริสเตียนคือดัชนีชี้วัดว่า เราเข้าใจพื้นฐานของหลักประกันต่อพระเจ้าอย่างไร
อับเฉาถ่วงเรือของเรา
เมื่อกลับมาดูเรื่องตัวอย่างตอนต้นบทนี้ เราทุกคนอาจตีความการเปลี่ยนแปลงในชีวิตเหมือนที่นพดลอธิบายไว้ ในฤดูกาลหนึ่งดูเหมือนว่า ชีวิตไม่น่าจะเลวร้ายไปกว่านี้แล้ว แต่ก็ไม่มีบาปใดที่ไม่เห็นชัดว่าเป็นต้นเหตุ ดังนั้น เราจึงพยายามถอดรหัสสิ่งที่พระเจ้าอาจสอนเรา อย่างไรก็ตาม มีบทเรียนที่เราอยากเรียนรู้เพื่อจะได้ไม่ต้องทำเรื่องแบบนี้อีก หากเราเรียนรู้กฎการเล่นเกมอย่างถูกต้อง เราจะชนะและไม่แพ้ในครั้งต่อไป และเมื่อฤดูกาลเปลี่ยนแปลงและช่วงเวลาดีๆ ใกล้เข้ามา เราก็ดีใจที่เราผ่านการทดสอบ การเชื่อฟังและความเชื่ออันเข้มแข็งของเราทำให้เราผ่านพ้นไปได้ พระเจ้าทรงพอพระทัยที่จะเอนตาชั่งให้เป็นไปตามความโปรดปรานในตัวเราตอนนี้แล้ว ดังนั้นเมื่อเราร้องเพลงสรรเสริญพระองค์โดยยกมือขึ้นสูงและรู้สึกถึงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เรามั่นใจได้ว่า พระเจ้าจะมีความสุขกับเรา ถ้าเรามีความสุขในพระเจ้า นั่นต้องหมายความว่า พระองค์ทรงมีความสุขกับเรา แม้ว่าอารมณ์นั้นอาจรุนแรงและเกินจินตนาการ แต่นั้นไม่ใช่พื้นฐานสำหรับหลักประกันของเรา ในฐานะนักดนตรีที่ได้รับการฝึกฝน ผมชอบร้องเพลงด้วยภาระใจและความรักอันลึกซึ้งต่อพระเจ้า เพลงเคร่งขรึมที่ขาดการพลวัตรของระดับเสียงและรูปแบบคอร์ดที่ไพเราะ ก็ดูเหมือนจะไม่เหมาะกับการสรรเสริญอันมีพระคริสต์เป็นศูนย์กลาง สิ่งดีที่สุดคือเมื่อความรักของเราและความจริงอันรุ่งโรจน์ที่เรายืนยันนั้น พลุ่งขึ้นพร้อมกัน แน่นอนว่าผมสรรเสริญพระเจ้าสำหรับความรู้สึกชื่นชมยินดี มีช่วงเวลาที่พระเจ้าประทานให้เราได้เพลิดเพลิน แต่ผมต้องเตือนตัวเองแม้ในช่วงเวลาแห่งอารมณ์ของการสรรเสริญอย่างจริงใจว่า ความมั่นคงปลอดภัยและสันติสุขของเราผูกพันเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าเท่านั้น ไม่ใช่ความรู้สึกของเรา ไม่ใช่พลวัตรทางดนตรีที่เปลี่ยนไป
พระเจ้าสำแดงความรักของพระองค์แก่เราทุกวันโดยเตือนเราถึงไม้กางเขนที่เต็มไปด้วยพระโลหิต อุโมงค์ว่างเปล่า และพระสัญญาทั้งปวงที่เกี่ยวข้องล้วนเป็นจริงและเป็นตามนั้นในพระคริสต์ เราชื่นชมยินดีในความหวังในพระสิริของพระเจ้า ความหวังนี้มีให้เราเพลิดเพลินกับบางส่วนตอนนี้ ขณะที่เรามองไปที่ไม้กางเขนนั้นและหวังในบรรดาพระสัญญาที่พระเจ้าทรงรักษาไว้สำหรับผู้เชื่อ ความรักของพระเจ้าหลั่งไหลเข้าสู่จิตใจของเราโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ผ่านทางการวางใจในพระวจนะของพระคริสต์เท่านั้น นี่คืออับเฉาถ่วงเรือของเรา เมื่อคลื่นแห่งคำแช่งสาป บาป และมารร้ายซัดจิตวิญญาณของเรา พระเยซูทรงเป็นผู้ถือหางเสือเรือในพายุ พระองค์จะทรงส่งเราไปยังบ้านบนสวรรค์ของเรา เมื่อถึงรุ่งเช้าที่ขอบชายทะเล พระองค์ผู้ทรงเรียกท่านนั้นซื่อสัตย์ และพระองค์จะทรงทำให้สำเร็จอย่างแน่นอน (1 เธสะโลนิกา 5:24)
คำถามใคร่ครวญ
- คุณเข้าใจเรื่องหลักประกันอย่างไร จากชีวิตคริสเตียนส่วนใหญ่ของคุณ?
- เมื่อคุณนึกถึงการเป็นสาวกและการเติบโตฝ่ายวิญญาณ หลักประกันส่งผลต่อสิ่งที่คุณทำอย่างไร?
- คุณได้ข้อคิดอะไรบ้างจากบทนี้เกี่ยวกับหลักประกันที่คุณสามารถแบ่งบันเพื่อหนุนใจใครสักคนได้?