บทที่ 4: เวรกรรมและการเติบโตของคริสเตียน

ข้อพระคัมภีร์ท่องจำ 

“พระองค์จะทรงพิทักษ์ผู้มีใจแน่วแน่ไว้ในสวัสดิภาพที่สมบูรณ์ เพราะเขาวางใจในพระองค์ จงวางใจในพระยาห์เวห์เป็นนิตย์ เพราะยาห์ คือพระยาห์เวห์ ทรงเป็นศิลานิรันดร์” (อิสยาห์ 26:3-4)

“ใครคือศาสตราจารย์คนโปรดของคุณ?” พิภพถามเพื่อนร่วมห้องสองคนหลังจากเทอมแรกของวิทยาลัยพระคริสตธรรม พิภพ ภูผา และปกเกล้ากำลังออกไปทานอาหารค่ำในคืนวันอาทิตย์ก่อนสัปดาห์สุดท้าย ขณะที่พวกเขาครุ่นคิดถึงประสบการณ์และการเติบโตฝ่ายวิญญาณ พวกเขาแต่ละคนพบว่าตนเองผูกพันกับศาสตราจารย์คนหนึ่งผู้สร้างผลกระทบต่อพวกเขามากกว่าท่านอื่นๆ

ภูผากล่าวว่า “ศาสตราจารย์คนโปรดของผมคือ ดร.อาการ์วัล ชั้นเรียนสำรวจพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมของเขามีเนื้อหาที่นำไปใช้ได้เสมอ ผมไม่เคยเข้าใจพันธสัญญาเดิมมาก่อนเลยจนได้มาเรียนกับเขา เขาทำให้เรื่องนี้มีชีวิตขึ้นจนในที่สุด ผมก็เข้าใจวิธีสอนและเชื่อฟังพระบัญชาของพระเจ้า ทุกชั้นเรียนเต็มไปด้วยขั้นตอนภาคปฏิบัติสำหรับการเดินกับพระเจ้า น่าแปลกใจที่อิสราเอลพ่ายแพ้บ่อยครั้ง หากพวกเขาเพียงแค่เข้าใจว่า จะเชื่อฟังพระวจนะของพระเจ้าได้ดีขึ้นอย่างไร ผมสงสัยว่าพวกเขาจะประสบความสำเร็จมากขึ้นตามที่พระเจ้าสัญญากับโยชูวาหรือไม่”

ปกเกล้าตอบว่า “ชั้นเรียนที่ดีที่สุดที่ผมคือภูมิหลังและวัฒนธรรมของพระคัมภีร์กับ ดร.วัตคินส์ ชายคนนี้รู้จักเนื้อหาของเขาเป็นอย่างดี เขาดึงเนื้อหาต่างๆ ออกมาจากพระคัมภีร์ โลกทัศน์ของโลกตะวันออกใกล้ยุคโบราณ และแหล่งข้อมูลอ้างอิงที่น่าสนใจต่างๆ ซึ่งเปลี่ยนวิธีที่ผมเข้าใจเนื้อหาในพระคัมภีร์ไปอย่างสิ้นเชิง ผมเข้าใจมาโดยตลอดว่า พระคัมภีร์สื่อถึงการไถ่บาปของพระคริสต์สำหรับคนบาป ในขณะที่เราหวังในสวรรค์ แต่ตอนนี้ผมเห็นว่าพระคัมภีร์คือแผนของพระเจ้าในการเปลี่ยนแปลงจักรวาลโดยการให้ประชากรของพระองค์ทำพันธกิจนี้ พระเยซูสิ้นพระชนม์เพื่อจักรวาล ไม่ใช่แค่เพื่อจิตวิญญาณเท่านั้น ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องเกี่ยวกับสิ่งที่พระเจ้าทำเพื่อช่วยจิตวิญญาณของเรามาโดยตลอด แต่ตอนนี้ ผมเข้าใจแล้วว่ามันคือสิ่งที่ผมได้ทำกับพระเจ้าเพื่อเปลี่ยนแปลงโลก”

พิภพพูดเสริม “บอกตามตรงว่าผมรู้สึกถึงความรักของพระเจ้ามากในชั้นเรียน การสร้างชีวิตฝ่ายวิญญาณกับ ดร.ยง นั่นคือชั้นเรียนที่ดีที่สุด วิธีที่เขาอธิษฐานและเชิญพระวิญญาณระหว่างชั้นเรียนทำให้ผมรู้สึกสั่นสะท้าน การสถิตอยู่ของพระเจ้าอยู่บนเราอย่างหนักแน่นทุกเช้าวันจันทร์ เขาเปี่ยมด้วยการเจิมจากพระเจ้า ดังนั้น ผมดีใจมากที่ได้เข้าเรียนในภาคเรียนแรก ผมคิดว่าผมคงจะสูญเสียความรักดั้งเดิมที่มีต่อพระเยซูไปภายในภาคการศึกษาที่สอง โดยไม่ได้เรียนรู้วิธีดำเนินชีวิตในการทรงสถิตของพระเจ้าอย่างบริบูรณ์และไม่ได้เรียนรู้ที่จะฟังเสียงของพระองค์”

ไม่เคยพอ

เราทุกคนมักจะชื่นชมและเลียนแบบคนที่มีอิทธิพลต่อชีวิตของเราที่ดูเหมือนจะประสบความสำเร็จทางจิตวิญญาณอย่างสูง วิธีที่เราแต่ละคนนิยามความสำเร็จฝ่ายวิญญาณอาจแตกต่างกันไป แต่เราทุกคนมองหากุญแจและบรรดาเบาะแสสู่คำปรึกษาอันลึกลับของพระเจ้า เราฟังเพื่อหาถ้อยคำอันล้ำลึกของพระองค์ เรามองหาพระประสงค์ล้ำลึกของพระองค์ และเราโหยหาวิธีการล้ำลึกของพระองค์ เราตอบสนองตามสัญชาตญาณเหมือนมีโค้ดให้ต้องถอดรหัส พระเจ้าทรงประทานพระพรอันลึกลับแก่ผู้แสวงหาที่แน่วแน่และเปี่ยมด้วยความเชื่อมากที่สุด บางคนปรารถนาที่จะเรียนรู้จากนักวิชาการ บางคนปรารถนาที่จะติดตามผู้มีสติปัญญาของพวกเขา และคนอื่นๆ พยายามรับรู้และศึกษาเรื่องราวหรือเคล็ดลับฝ่ายวิญญาณจากผู้ที่มีความเชี่ยวชาญในด้านนี้ พวกเขาล้วนเป็นที่ปรึกษาด้านเวรกรรมที่เร่ขายการถอดรหัสของตนโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่รหัสเหล่านั้นไม่อาจให้เข้าถึงโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย สิ่งเหล่านั้นมาพร้อมกับราคาของการกระทำ ความรู้สึก ความคิด หรือความเชื่ออะไรบางอย่างให้มากพอ กุญแจที่ไขได้ทุกล็อคนั่นก็คือ “ความเพียงพอ”

ดังนั้นคำถามคือจะรู้ได้ อย่างไร ว่าเมื่อไรที่เพียงพอแล้วคือเพียงพอจริงๆ?แน่นอน เพียงพอคือช่วงเวลาที่พระพรที่รับรู้ได้จากพระเจ้ามีมากกว่าการลงโทษที่รับรู้ได้จากพระเจ้า แต่สำหรับจิตสำนึกที่อ่อนไหวยิ่ง คำถามยังคงอยู่ว่า ฉันต้องทำ อะไร ถึงจะเพียงพอ? เหตุใดคริสเตียนคนนั้นจึงมีชีวิตที่ดูเหมือนอยู่ในพระพรเปี่ยมลัน ขณะที่ฉันต้องพยายามอย่างเต็มกำลังและต่อสู้ดิ้นรนวันแล้ววันเล่า? โดยปกติ คำตอบนั้นจะขึ้นอยู่กับการฝึกฝนระดับจริยธรรม การคาดเดาลึกลับ หรือประสบการณ์ลึกลับในระดับหนึ่ง กระนั้น พระคัมภีร์จะไม่ยอมให้แนวคิดเรื่องเวรกรรมดำรงอยู่ “ไม่มีผู้ใดเป็นคนชอบธรรมสักคนเดียว ไม่มีเลย ไม่มีคนที่เข้าใจ ไม่มีคนที่แสวงหาพระเจ้า” (โรม 3:10-11) ไม่มีใครชอบธรรมสมบูรณ์แบบตลอดไป แนวคิดเรื่องรักษาจริยธรรมนั้นไม่มีทางเพียงพอ ไม่มีใครที่มีความเข้าใจลึกลับอย่างเพียงพอ: การคาดคะเนก็ไม่เพียงพอ ไม่มีใครที่ประสบความสำเร็จในการแสวงหาและรักษาการทรงสถิตอยู่ของพระเจ้าโดยปราศจากคนกลาง: ประสบการณ์ลึกลับก็ไม่เพียงพอ

นี่ไม่ได้หมายความว่า ตามกฎธรรมชาตินั้น ไม่มีใครทำที่จะทำดีอะไรได้เลย ไม่มีใครรู้อะไรเลย และไม่มีใครแสวงหาพระผู้สร้างจริงๆ ปัญหาคือมนุษย์อยู่ในสภาวะล้มลงในบาป หรือระบบค่านิยมทางวัฒนธรรมก็ตกต่ำไม่อาจแสวงหาพระเจ้าได้อย่างเกิดผล ไม่อาจเข้าใจพระเจ้าอย่างแท้จริง และไม่อาจเชื่อฟังพระเจ้าอย่างสมบูรณ์แบบ หลายคนในสภาวะตกต่ำพยายามสุดความสามารถ แต่นั่นก็คือปัญหา พวกเขาบกพร่องอยู่เสมอ ไม่มีใครประสบความสำเร็จในการได้รับพระพรของพระเจ้าผ่านทางจริยธรรม การคาดคะเน หรือประสบการณ์ลี้ลับ และพระเจ้าไม่เคยให้ผ่านโดยอาศัยความตั้งใจที่จริงใจ ผลสอบมีแค่สอบผ่านกับสอบตก และทุกคนสอบตก

ทางนั้น ความจริง และชีวิต

สำหรับบรรดาคนที่เคยไปงานแสดงสินค้าหรือละครสัตว์ และเดินผ่านทางเดินที่เป็นห้องกระจก พวกเขาอาจจำความรู้สึกเหมือนติดอยู่ในเขาวงกตกระจกได้ ทุกทิศทางที่พวกเขามอง พวกเขาเห็นภาพสะท้อนของตัวเองที่สะท้อนจากกระจกบานต่างๆ และกระจกบางบานก็ทำให้ภาพดูกว้างหรือสูงเป็นพิเศษ สำหรับเด็กที่ติดอยู่ในเขาวงกตกระจก ช่างน่ากลัวจริงๆ เพราะความเป็นจริงรู้สึกเหมือนกำลังหลงทาง สิ่งปกติเดียวที่พวกเขารู้สึกคือพื้นดินที่พวกเขายืนอยู่ เมื่อเด็กพบทางออกจากเขาวงกตกระจก พวกเขาจะโล่งใจที่ไม่ถูกทรมานจากการบิดเบือนตัวเองอันบิดเบี้ยวและน่าเกลียด ความปลอดภัยในการอยู่ร่วมกับพ่อแม่อย่างปลอดภัยถือเป็นสันติสุขอย่างน่าอัศจรรย์

เรากำลังอาศัยอยู่ในเขาวงกตกระจก และพระเยซูทรงนำสันติสุขมาสู่การแสวงหาความเพียงพออย่างไม่หยุดยั้งของเรา นั่นคือการเชื่อฟังทางจริยธรรมที่เพียงพอ เรียนรู้ความจริงที่เพียงพอ และแสวงหาชีวิตที่เพียงพอ พระเยซูทรงนำสันติสุขมาโดยการทำให้ตระหนักว่า ความพยายามทั้งปวงของเรานั้นไม่เพียงพอ พระองค์ทรงเป็นวิธีแก้ปัญหาของเรา “เราเป็นทางนั้น เป็นความจริง และเป็นชีวิต ไม่มีใครมาถึงพระบิดาได้นอกจากจะมาทางเรา” (ยอห์น 14:6)

พระเยซูทรงเป็นมหาปุโรหิตผู้ทรงเชื่อฟังทั้งในชีวิตและในความตาย ทรงประสบความสำเร็จตามสิ่งที่ผู้ทรงจริยธรรมพยายามบรรลุ: “เราเป็นทางนั้น” เราพบเส้นทางสู่พระบิดาได้ผ่านทางความเชื่อในพระคริสต์เท่านั้น

พระเยซูทรงเป็นผู้เผยพระวจนะซึ่งเปิดเผยพระดำรัสถึงสิ่งที่การคาดคะเนอ้างว่าได้รับ: “เราเป็นความจริง” เราเรียนรู้ที่จะรู้จักพระบิดาผ่านทางความเชื่อเท่านั้นในพระคริสต์เท่านั้น

พระเยซูทรงเป็นกษัตริย์ผู้เปี่ยมด้วยสิทธิอำนาจที่จะรับประกันความบริบูรณ์ของชีวิตในการเป็นขึ้นจากตายซึ่งประสบการณ์ลึกลับแสวงหาในขณะนี้: “เราเป็นชีวิต” เราชื่นชมยินดีในความหวังในพระสิริของพระเจ้าพระบิดาโดยอาศัยความเชื่อเท่านั้นในพระคริสต์เท่านั้น

ความเชื่อเท่านั้นกับการบิดเบือนของเวรกรรม

บรรดาการบิดเบือนที่เกิดจากแนวคิดเวรกรรมเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นเส้นทางสู่พระบิดา ความจริงของพระบิดา และชีวิตในพระบิดานั้นคุกคามธรรมชาติสำคัญของแนวคิดเรื่อง “ความเชื่อเท่านั้น” ความเชื่อเท่านั้นเรียกร้องสามสิ่ง: ความรู้ การยอมรับ และการวางใจ เราต้องรู้จักความจริงของพระคริสต์และพระราชกิจของพระองค์ซึ่งก็คือประวัติศาสตร์ แต่กระนั้น นักประวัติศาสตร์ฝ่ายโลกก็สามารถรู้เรื่องนี้ได้ เราต้องยอมรับว่า ความจริงของพระคริสต์และพระราชกิจของพระองค์เป็นความจริงและส่งผลต่อนิรันดร์ของเราซึ่งเป็นหลักคำสอน กระนั้น แม้พวกมารร้ายก็ยอมรับเรื่องนี้ในที่สุด เราต้องวางใจในความจริงของพระคริสต์และพระราชกิจของพระองค์เพื่อเราซึ่งก็คือข่าวประเสริฐ มีเพียงคริสเตียนเท่านั้นที่สามารถไว้วางใจสิ่งนี้ได้ การต่อสู้เพื่อการเติบโตของคริสเตียนคือการตระหนักว่า เส้นใยอ่อนแอของความเชื่อที่แท้จริงเดียวเท่านั้นในพระคริสต์เท่านั้นก็ทำให้พระเจ้าพอพระทัยมากกว่าชีวิตแห่งสุดยอดความเชื่อฟังของเราอันปราศจากความเชื่อ ความจริงนี้ใช้ได้แม้กับผู้ที่มีเจตนาอันบริสุทธิ์ที่สุด และรักพระเจ้าและเพื่อนบ้านอย่างสุดหัวใจ แขนอันอ่อนแอข้างเดียวของความเชื่อเท่านั้นที่จะได้รับความชอบธรรมและพระพรแห่งพระสัญญาของพระคริสต์อย่างนิจนิรันดร์ ขณะที่แขนอันแข็งแกร่งของความสัตย์ซื่อนับหมื่นก็ล้มเหลวที่จะบรรลุถึงความชอบธรรมและพระพรแห่งสัญญาแม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว

แนวคิดจอมปลอมแบบเวรกรรมเหล่านี้โจมตีแนวคิดความเชื่อเท่านั้น โดยการเสนอทางเลือกอื่นในการมาหาพระบิดาผ่านทางพระคริสต์ในฐานะปุโรหิต ความจริงของพระคริสต์ในฐานะผู้เผยพระวจนะและชีวิตของพระคริสต์ในฐานะกษัตริย์ ความเชื่อเท่านั้นคือแกนกลางที่เชื่อมโยงเรากับบรรดาพระพรที่พระเจ้าได้สัญญาไว้ สิ่งจอมปลอมเหล่านี้ได้เพิ่มหรือลดทอนความเรียบง่ายของการพักสงบในพระคริสต์เท่านั้น และรับพระพรที่พระเจ้าได้สัญญาไว้

การคาดเดาโอ้อวดเรื่องความรู้พิเศษ ซึ่งก็เป็นบาปของความคิด มันสั่งว่า “จงรู้ให้มากขึ้น!” และคำถามกวนใจก็คือ “ฉันรู้พอแล้วหรือยัง?” แต่องค์ผู้เผยพระวจนะของเราเปิดเผยพระปัญญาและความรู้ที่แท้จริงในข่าวประเสริฐของพระองค์

ศีลธรรมนิยมยอมรับความเพียงพอของการรักษากฎเกณฑ์ซึ่งก็เป็นบาปแห่งเจตจำนง เรียกร้องให้ผู้คน “จงทำมากขึ้นและทำให้ดีกว่าเดิม!” และคำถามหลอกหลอนก็คือ “ฉันทำมากพอแล้วหรือยัง?” แต่องค์มหาปุโรหิตของเราก็สำแดงวิถีทางผ่านพระราชกิจที่สำเร็จแล้วของพระองค์

ประสบการณ์ลึกลับไว้วางใจความสามารถในการแสวงหาและรักษาความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพระเจ้าโดยไม่ต้องมีคนกลาง ซึ่งก็เป็นบาปของจิตใจ มันให้สัญญาว่า “คุณสามารถขึ้นไปเองได้!” และคำถามที่คอยหลอกหลอนก็คือ “ฉันแสวงหาพระเจ้าเพียงพอแล้วหรือยัง?” แต่พระมหากษัตริย์ของเราก็ได้เสด็จลงมาทำให้พระสัญญาสำเร็จ และจากนั้นได้เสด็จขึ้นสู่ภูเขาอันบริสุทธิ์ซึ่งพระองค์ทรงจัดเตรียม สถานที่แห่งความยินดีเกินจะบรรยายในพระนิเวศของพระบิดา

การเชื่อในความเชื่อ?

อีกรูปแบบของการบิดเบือนแนวคิดความเชื่อเท่านั้น คือการเชื่อในความเชื่อ นี่คือจุดที่เราสับสนระหว่างเป้าหมายแห่งความเชื่อของเรา (พระคริสต์) กับตัวความเชื่อเอง คุณสามารถได้ยินเรื่องนี้เมื่อเราต้องรับมือกับการจัดเตรียมรุนแรงที่ลึกลับ และพูดประมาณว่า “สิ่งเดียวที่ทำให้ฉันผ่านพ้นไปได้คือความเชื่อของฉัน” “ฉันแค่ต้องเชื่อ” และ “ฉันมีความเชื่อเข้มแข็ง” “ความเชื่อ” แบบนี้เป็นรหัสสำหรับความมั่นคงทางจิตวิทยา ซึ่งเราสามารถสร้างขึ้นเองได้ด้วยการอธิษฐานอย่างเข้มข้นจนกว่าเราจะรู้สึกพอใจกับความพยายามของเรา ในที่สุด เราก็มี “ความเชื่อ” มากพอจะบรรเทาความกังวลพลุ่งพลานได้ เราไม่กังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ที่อธิษฐานขออีกต่อไป ตอนนี้เรารู้สึกโล่งใจและได้ปลดปล่อยอารมณ์ทางจิตวิทยาแล้ว เราเรียกมันว่า “ความสงบภายใน” จากนั้น “การตรวจสอบจิตวิญญาณของเรา” จึงลดลง เรามีความเชื่อมากพอที่จะเคลื่อนภูเขา ความเชื่อของเราได้ปลดปล่อยกองทัพทูตสวรรค์ในสวรรค์เพื่อขับไล่อำนาจแห่งความมืดที่ขัดขวางเราไม่ให้คว้าเอาพระพรทั้งหมดของพระเจ้าเพื่อเรา

อย่างไรก็ตาม ถ้าเราไม่มีความเชื่อเพียงพอ พระพรของพระเจ้าจะนั่งอย่างเศร้าสร้อยในสวรรค์รอให้เราสร้างความเชื่อให้ใหญ่เท่าเมล็ดมัสตาร์ดเม็ดหนึ่งเสียก่อน น่าเสียดายที่ดูเหมือนเราจะไม่สามารถทำให้ตัวเองเชื่อได้เพียงพอ ถ้าเราจริงใจต่อตัวเอง เราไม่รู้จริงๆ ว่า เราจะมีขนาดความเชื่อเพิ่มขึ้นเท่าเมล็ดมัสตาร์ดเมื่อไหร่ แต่ความรู้สึกอบอุ่นของการปลดปล่อยทางจิตใจนั้นเป็นคำใบ้บอกว่าเราได้สร้างสันติสุขกับพระเจ้าขึ้นใหม่ผ่านทางความเชื่อที่เพียงพอของเรา และเราได้อธิษฐานอย่างจริงจังมากพอ เราได้ร้องเพลงด้วยความรักอันหวานซึ้งมากพอ เราได้สละทุกสิ่ง และเราก็ตั้งใจตามนั้นอย่างเพียงพอ เราปล่อยมือและปล่อยให้พระเจ้าทำกิจเพียงพอ เรายอมจำนนอย่างไม่ลืมหูลืมตาต่อผู้มีสิทธิอำนาจฝ่ายวิญญาณของเราในทุกทางมากพอ เราศึกษาและเรียนรู้มากพอ และในแง่ของหลักประกันแห่งความเพียงพอของเรา เราได้สังเกตเห็นหมายสำคัญบางอย่างที่เป็นการอนุญาตจากพระเจ้า หมายสำคัญเหล่านั้นมีลักษณะที่คลุมเครือเล็กน้อย แต่เราให้กำลังใจกับตัวเราเองว่า ความสัมพันธ์ผ่านทางความเชื่ออันเข้มแข็งในพระเจ้ากำลังถูกศัตรูโจมตีอยู่ นั่นเป็นหมายสำคัญที่ดีว่า เรายังอยู่ในพระประสงค์ของพระเจ้าและเดินต่อไปในพระวิญญาณของพระองค์ สงครามฝ่ายวิญญาณคือหมายสำคัญว่าเราบรรลุแล้ว นั่นต้องสื่อว่าความเชื่อของเราแข็งมากพอ สิ่งดีๆ กำลังมาถึง ได้เวลาสนุกกันแล้ว

การเชื่อในความเชื่อเช่นนี้เปรียบเสมือนผู้โดยสารบนเครื่องบินกับลูกชายตัวเล็กที่กลัวการบิน จะเป็นอย่างไรถ้าพ่อแม่รับประกันกับลูกชายว่า เขาควรไว้วางใจในความสามารถของเขาในการนั่งเฉยๆ และคาดเข็มขัดนิรภัยตลอดเที่ยวบิน และนั่นจะพาเขาไปถึงจุดหมายปลายทางได้? เด็กอาจจะเชื่อได้สักครู่หนึ่ง แต่จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเขาต้องไปเข้าห้องน้ำ? หลักประกันหายไป ดังนั้นเขาจึงยืนอยู่ตรงทางเดิน รอคิวที่จะไปเข้าห้องน้ำ และเราเริ่มไม่มั่นใจว่า ตนจะไปถึงที่หมายได้อย่างแน่นอน แล้วหากเกิดสภาพอากาศแปรปรวนขณะที่เขาอยู่ในทางเดินล่ะ? เด็กคนนั้นจะตีความว่า มันเกิดขึ้นเพราะเขาไม่รัดเข็มขัดหรือเปล่า? แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เป็นการดีกว่าหรือไม่ ที่จะเปลี่ยนจากการให้ลูกชายไว้วางใจในสิ่งต่างๆ ที่เขาต้องทำ แล้วไปย้ำเตือนเขาถึงความน่าเชื่อถือและสมรรถภาพที่เพียงพอของนักบินและเครื่องบินในการส่งพวกเขาไปยังจุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัย ลูกชายสามารถพักผ่อนบนท้องฟ้าในที่นั่งหรือในห้องน้ำในขณะที่เขาได้รับพรของเที่ยวบินของมนุษย์ นักบินและเครื่องบินของเขาจะส่งถึงจุดหมายตามที่สัญญาไว้

การเชื่อในความสัตย์ซื่อ?

อีกรูปแบบหนึ่งที่บิดเบือนแนวคิดความเชื่อเท่านั้น คือ การเชื่อในความสัตย์ชื่อ แนวคิดนี้ได้รับความนิยมมากขึ้นในบางวรรณกรรมของกลุ่มอีแวนเจลิคอล การบิดเบือนนี้วัดได้ง่ายกว่าการเชื่อในความเชื่อ แนวทางนี้บอกว่าพระเจ้าทรงอวยพรผู้ที่เชื่อฟังและกลับใจมากพอ ปริศนาที่ผองเพื่อนของโยบเสนอก็คือว่า ถ้าคุณยังต่อสู้ดิ้นรนอย่างต่อเนื่อง นั่นหมายความว่าคุณไม่ได้เพิ่มความเชื่อให้สมกับความสัตย์ซื่อ แต่ถ้าคุณได้รับพระพร นั่นเป็นหมายสำคัญว่าคุณได้แก้สมการทางคณิตศาสตร์นี้ได้แล้ว:

• ความเชื่อ – ความสัตย์ซื่อที่เพียงพอ = บทเรียนอันเจ็บปวดที่เกิดอย่างคาดเดาไม่ได้ 
• ความเชื่อน้อย – ความสัตย์ซื่อ = รูปแบบของการลงโทษ
• ความเชื่อที่เพียงพอ + ความสัตย์ซื่อที่เพียงพอ = รูปแบบทั่วไปของพระพร
• ความเชื่อที่เข้มแข็ง + ความสัตย์ซื่อที่พิเศษ = การหลั่งไหลของพระพรอันน่าอัศจรรย์

หากจะใช้เรื่องเปรียบเทียบก่อนหน้านี้ การเชื่อในความสัตย์ซื่อก็เหมือนกับพ่อแม่บนเที่ยวบินที่ยืนยันกับลูกชายที่วิตกกังวลว่า พวกเขาจะไปถึงจุดหมายปลายทางแน่ เพราะพวกเขาเป็นลูกค้าประจำของสายการบินนั้น พวกเขาไม่เคยบินกับสายการบินอื่นเลย พวกเขายินดีจ่ายเงินเพิ่มเติมที่แพงกว่าค่าบริการของสายการบินคู่แข่ง และพวกเขาเป็นลูกค้าที่ภักดีมาก-พวกเขาต้องได้ขึ้นเครื่องก่อน และพวกเขาได้นั่งชั้นหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าความภักดีของลูกค้าแสดงให้เห็นสัญญาณของการประสบความสำเร็จ พวกเขาจะถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพอย่างแน่นอน ท้ายที่สุด นั่นคือสิ่งที่พวกเขาได้จ่ายมาตลอดหลายปี ผลตอบแทนจากความภักดีของพวกเขานั้นมีแต่จะเพิ่มขึ้น และหลักประกันของพวกเขาก็ควรเพิ่มขึ้นเช่นกัน ลูกชายควรติดสติกเกอร์สายการบินและบอกตัวเองว่าพวกเขาเป็นบุคคลสำคัญที่สะสมคะแนนได้สูงมาก ทุกอย่างควรจะได้ผลตามที่พวกเขาปรารถนา

ความเชื่ออันปราศจากความสัตย์ซื่อก็ตายแล้ว เราไม่ต้องการรักพระเจ้าและผู้อื่นเพียงคำพูดที่ไร้ซึ่งการกระทำ ยิ่งไปกว่านั้น หากเราต้องการพระพรของพระเจ้าจริงๆ เราควรพยายามก้าวไปให้ไกลกว่าบรรทัดฐานของการเชื่อฟัง ทำไมไม่ลองพยายามเป็นคนสำคัญของพระเจ้า ลูกคนโปรดของพระองค์ และเป็นของล้ำค่าของพระองค์ดูล่ะ? พระคัมภีร์ไม่ได้บอกว่า พระเจ้าปรารถนาเครื่องบูชาด้วย ไม่ใช่แค่การเชื่อฟัง? แน่นอนว่าพระเจ้าพอพระทัยที่จะประทานบำเหน็จแก่คนเหล่านั้นที่มีหัวใจของพระองค์อย่างแท้จริง สิ่งนี้เรียกร้องให้เกิดการละทิ้งการยึดติดอย่างไม่หยุดยั้ง การอุทิศตนอย่างยิ่งยวด และการเป็นสาวกที่ทุ่มสุดตัว มีกลุ่มของผู้ที่มีความเชื่อมากพอและความสัตย์ซื่อมากพอที่จะทำให้พระเจ้าพอใจพวกเขาและอวยพรการเติบโตฝ่ายวิญญาณของพวกเขาอยู่เรื่อยๆ แต่แล้วก็มีกลุ่มคนที่ได้เพิ่มความเชื่อที่เข้มแข็งไปจนถึงระดับที่เกินกว่าความสัตย์ซื่อในแบบโลกนี้ จนสมควรถูกบันทึกเป็นชีวประวัติผู้ชอบธรรม ธรรมิกชนเหล่านี้ใฝ่หาความยุติธรรม เลียนแบบวิถีทางของพระเยซู อธิษฐานอย่างไม่หยุดยั้ง ฟังการทรงเรียกของพระเยซู พยายามไถ่วัฒนธรรม ใช้เวลากับพระเจ้าทุกวัน ขลุกตัวอยู่กับคริสตจักร นั่งข้างหน้าในที่ประชุมใหญ่อันมีข่าวประเสริฐเป็นศูนย์กลางทุกรายการ และรอคอยการกระตุ้นเตือนภายในอย่างอดทนเพื่อมิให้พวกเขาตัดสินใจที่ออกนอกจากการนำของพระวิญญาณ ถ้าจะกล่าวตรงๆ นี่คืออีกรูปแบบของข่าวประเสริฐแห่งความมั่งคั่งร่ำรวยฉบับอีแวนเจลิคัลที่เรียบง่ายชัดเจนและยึดติดกับกฎกติกาอันเข้มงวด มันเป็นคริสต์ศาสนาแบบเวรกรรมที่รู้จักกันดีและรับฟังง่าย

การซึมซับหรือการถ่ายโอน?

แนวคิดเรื่องการเพิ่มความสัตย์ซื่อในความเชื่อคือ การนำต้นแบบของนิกายโรมันคาทอลิกในยุคกลางเรื่องการซึมซับความชอบธรรมของพระคริสต์เข้าไปกลับมาใช้ใหม่ มุมมองความชอบธรรมที่ซึมซับเข้าไปนี้กล่าวว่า ข่าวประเสริฐของพระคริสต์ได้ปรับปรุงจิตวิญญาณภายในให้กลับคืนสู่สภาพแห่งความดีและความบริสุทธิ์อีกครั้ง ไม่มีหลักประกันในความรอดที่แท้จริงในระบบนี้ คุณไม่มีวันสัตย์ซื่อเพียงพอ คุณไม่มีวันมีส่วนร่วมเพียงพอกับพระคุณการช่วยเหลือของพระเจ้า ดังที่กล่าวไว้ในบทที่สาม การบิดเบือนนี้จุดประกายให้เกิดการปฏิรูปของโปรเตสแตนต์ แต่ทั้งในพระคัมภีร์ คริสตจักรในอดีต และกลุ่มปฏิรูปล้วนโต้แย้งว่า ผ่านทางความเชื่อเท่านั้น เราจึงได้รับการถ่ายโอนความชอบธรรมของพระคริสต์ มุมมองความชอบธรรมที่ถูกถ่ายโอนโต้แย้งว่า ข่าวประเสริฐของพระคริสต์ทำกิจแห่งการไถ่ภายนอกเพื่อช่วยกู้จิตวิญญาณให้หลุดพ้นจากสถานะแห่งการถูกกล่าวโทษและความเสื่อมทราม

หากทางออกของเราคือการทำกิจภายในและค่อยๆ ซึมซับเข้าไปของพระคริสต์ แล้วปัญหาของเราคืออะไร? เราก็แค่ป่วยอยู่ในบาป ด้วยความช่วยเหลือแห่งพระคุณมากพอ เราสามารถทำงานอย่างหนักเพื่อจะได้รับพรที่เป็นไปได้ของการเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า เราสามารถเข้าถึงสันติสุขกับพระเจ้าได้หากเราสัตย์ซื่อเพียงพอเท่านั้น สันติสุขกับพระเจ้าจึงกลายเป็นเรื่องที่ต้องอาศัยพัฒนาการและมีเงื่อนไข

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากทางออกของเราคือการทำกิจภายนอกและถ่ายโอนให้ของพระคริสต์ แล้วปัญหาของเราคืออะไร? เราตายแล้วในบาป แต่พระเจ้าทรงทำให้เรามีชีวิตอยู่ในพระคริสต์ และทรงไถ่เราให้พ้นจากการถูกกล่าวโทษและความเสื่อมทราม นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นทันทีและไม่เปลี่ยนแปลง

การถ่ายโอนไม่ได้หมายความว่าเรามีความชอบธรรมส่วนตัวที่สมบูรณ์ในด้านนี้ของสวรรค์แล้ว แต่พระเจ้าทรงถือว่าเราอยู่ใน ฐานะ ผู้ชอบธรรมในพระคริสต์ เราไม่สามารถทำอะไรได้อีกเพื่อเพิ่มความปรารถนาหรือความเต็มใจของพระเจ้าที่จะอวยพรเราในพระคริสต์ เรามีสันติสุขที่สมบูรณ์กับพระเจ้าโดยอาศัยความเชื่อในองค์ผู้สัตย์ซื่อเท่านั้น แท้จริงแล้วเราได้รับความรอดและชำระให้บริสุทธิ์ด้วยความสัตย์ซื่อ แต่ไม่ใช่ความสัตย์ซื่อของเรา กลับเป็นความสัตย์ซื่อของพระองค์

แล้วคำอธิษฐานด้วยความเชื่อล่ะ?

เมื่อพิจารณาวินัยในพระคัมภีร์เรื่องความบริสุทธิ์และการเติบโตของคริสเตียน การอธิษฐานดูเหมือนจะเป็นหนึ่งในสิ่งที่เปี่ยมด้วยความเชื่อมากที่สุดซึ่งคริสเตียนสามารถทำได้ ลองคิดดู เมื่อคุณอธิษฐาน คุณกำลังหยุดเพื่อพูดคุยกับพระเจ้าผู้ไม่ปรากฏแก่ตา ด้วยการยืนหยัดตามบรรดาพระสัญญาของถ้อยคำที่เขียนไว้ คุณพูดกับพระเจ้าผสานด้วยการสรรเสริญ การสารภาพ การขอบพระคุณ และการวิงวอน ประสาทสัมผัสทั้งห้าของคุณไม่สามารถสังเกตพระเจ้าได้ การอธิษฐานควรเป็นการมอบสันติสุข หากกระทำโดยความเชื่อเพียงเท่านั้นในพระคริสต์เท่านั้นตามพระวจนะของพระเจ้าเท่านั้น คำอธิษฐานตั้งอยู่บนความกระตือรือร้น เปี่ยมด้วยการตระหนักรับรู้ในพระเจ้าผู้ไม่ปรากฏแก่ตา คำอธิษฐานไม่ควรสร้างความวิตกกังวล เมื่อเดินออกจากเวลาแห่งการอธิษฐาน เราไม่ควรสงสัยว่าเรามีความเชื่อมากพอที่จะได้รับพระพรของพระเจ้าหรือไม่ เราไม่ควรสงสัยว่าพระเจ้าพอพระทัยในความสัตย์ซื่อของเราที่จะประทานตามคำร้องขอของเราหรือไม่ เราไม่ควรสงสัยว่าพระเจ้าจะทรงชอบคำอธิษฐานของเราหรือไม่ และเราไม่ควรสมมติไปเองว่ามี “ผู้มี” และ “ผู้ที่ไม่มี” คือบรรดาคนที่รู้วิธีอธิษฐานด้วยความเชื่อ กับบรรดาผู้ที่ไม่รู้วิธีนั้น ราวกับมีชนชั้นปุโรหิตและชนชั้นชาวนา นี่คือระบบวรรณะจากคริสต์ศาสนาแบบเวรกรรม

มุมมองที่บิดเบี้ยวเกี่ยวกับการอธิษฐานและการเติบโตของคริสเตียนนี้มักถูกนำไปใช้ในทางที่ผิดกับพระคัมภีร์ตอนโด่งดังในยากอบ

“มีใครในพวกท่านทนทุกข์หรือ? จงให้คนนั้นอธิษฐาน มีใครร่าเริงยินดีหรือ? จงให้คนนั้นร้องเพลงสรรเสริญ มีใครในพวกท่านเจ็บป่วยหรือ? จงให้คนนั้นเชิญบรรดาผู้ปกครองของคริสตจักรมา และให้ท่านเหล่านั้นอธิษฐานเผื่อเขาและชโลมเขาด้วยน้ำมันในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า การอธิษฐานด้วยความเชื่อจะรักษาผู้ป่วยให้หายโรค และองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงให้เขาลุกขึ้นได้ และถ้าเขาเคยทำบาป พระองค์ก็จะทรงให้อภัย เพราะฉะนั้นท่านจงสารภาพบาปต่อกันและกัน และจงอธิษฐานเผื่อกันและกัน เพื่อท่านทั้งหลายจะได้รับการรักษาโรค คำวิงวอนของผู้ชอบธรรมนั้นมีพลังมากและเกิดผล เอลียาห์ก็เป็นมนุษย์ที่มีสภาพเหมือนอย่างเรา ท่านอธิษฐานอย่างจริงจังขอไม่ให้ฝนตก และฝนก็ไม่ตกต้องแผ่นดินถึงสามปีกับหกเดือน และเมื่อท่านอธิษฐานขออีกครั้งหนึ่ง สวรรค์ก็ให้ฝน และแผ่นดินก็ผลิตพืชผลของมัน (ยากอบ 5:13-18)

หากไม่คำนึงถึงบริบทดั้งเดิม ผู้อ่านยุคใหม่จะพลาดเรื่องสำคัญอันเป็นความรู้พื้นฐานบางประการได้อย่างง่ายดาย ยากอบกำลังเขียนถึงคริสเตียนที่ทนทุกข์และหลบหนีจากการข่มเหง พวกเขาตกอยู่ภายใต้แรงกดดันมหาศาลด้วยการข่มเหงจากภายนอกและภายในคริสตจักร พวกเขาก็กัดกินกันและกัน ดูเหมือนไม่มีอะไรมั่นคงหรือปลอดภัย พวกเขากำลังทนทุกข์ทรมานภายใต้ความวิตกกังวล ความกลัว และความอ่อนแอฝ่ายวิญญาณอย่างยิ่ง เมื่อสำรวจจดหมายฉบับนี้ เห็นได้ชัดว่ายากอบกำลังเขียนถึงคริสตจักรที่ประกอบด้วยผู้เชื่อที่มีภูมิหลังเป็นชาวยิวเป็นส่วนใหญ่ ผู้ฟังกลุ่มนี้ถูกระบุอย่างชัดเจน เพราะยากอบกล่าวถึงสาระสำคัญและลักษณะบุคคลในพันธสัญญาเดิมแบบย่อๆ โดยไม่ได้ให้คำอธิบายหรือเกริ่นนำ ตัวอย่างเช่น ในพระคัมภีร์ตอนนี้ ยากอบกล่าวถึงเอลียาห์อย่างรวดเร็วและแม้กระทั่งการเจิมด้วยน้ำมัน ซึ่งหากผู้อ่านจะเข้าใจได้ก็ต้องมีความรู้เกี่ยวกับพระคัมภีร์และการนมัสการของชาวยิวมาก่อน เขากล่าวในข้ออื่นถึงอับราฮัม (2:23) ราหับ (2:25) และถึงกับกล่าวว่า “ท่านเคยได้ยินถึงความทรหดของโยบ” (5:11) ซึ่งเรื่องนี้แม้แต่ในหมู่ชาวยิว ก็ไม่เป็นที่รู้จักแพร่หลาย ดังนั้น เมื่อรู้ว่าผู้รับสารของยากอบมีภูมิหลังเป็นชาวยิว สิ่งที่อยากจะอ้างอิงถึง ก็จะกระจ่างแจ้งขึ้น

เจ็บป่วยหรืออ่อนแอ?

ประเด็นแรกที่ต้องพูดถึง และส่งผลต่อบทประยุกต์มากมายของพระคัมภีร์ตอนนี้ คือคำว่า “เจ็บป่วย” คำนี้ไม่ได้หมายถึงความเจ็บป่วยทางกาย คำภาษากรีกเดียวกันนี้สามารถแปลได้ว่า “อ่อนแอ” หรือ “ไร้กำลัง” และสามารถบ่งบอกถึงความอ่อนแอฝ่ายวิญญาณได้ (เปรียบเทียบโรม 8:3; 1 โครินธ์ 8:9) และเมื่อยากอบกล่าวถึงน้ำมันชโลม เนื่องจากคนเหล่านี้เป็นผู้เชื่อที่มีภูมิหลังเป็นชาวยิว ยากอบถือว่าผู้อ่านรู้ว่าการชโลมด้วยน้ำมันในพันธสัญญาเดิมนั้นเป็นสัญลักษณ์แห่งคุณความดีของการทรงสถิตและพระพรของพระวิญญาณบริสุทธิ์

สถานการณ์คือบางคนก็อ่อนแอฝ่ายวิญญาณในความเชื่อและกำลังต่อสู้ดิ้นรน พวกเขาต้องขอให้บรรดาผู้อาวุโสอธิษฐานให้พวกเขาเข้มแข็งขึ้นด้วยพระพรของพระวิญญาณบริสุทธิ์ หากพวกผู้อาวุโสวิงวอนด้วยความเชื่อในนามของคริสเตียนที่กำลังต่อสู้ดิ้นรนและวิตกกังวล พระเจ้าจะทรงฟังพวกเขา พวกผู้อาวุโสอาจอธิษฐานขอสันติสุขอันสมบูรณ์และจิตใจที่มั่นคงในความสัตย์ชื่อของพระเจ้า “พระองค์จะทรงพิทักษ์ผู้มีใจแน่วแน่ไว้ในสวัสดิภาพที่สมบูรณ์ เพราะเขาวางใจในพระองค์ จงวางใจในพระยาห์เวห์เป็นนิตย์ เพราะยาห์ คือพระยาห์เวห์ ทรงเป็นศิลานิรันดร์” (อิสยาห์ 26:3–4) ประเด็นไม่ใช่ว่าอำนาจนั้นอยู่ที่การอธิษฐานหรือในตัวความเชื่อเอง อำนาจนั้นอยู่ในพระเจ้า และการอธิษฐานโดยการวางใจในพระเจ้าคือสิ่งที่เยียวยาความสงสัย ความกลัว และการขาดหลักประกันของบุคคลนั้น ผู้ที่มีความเชื่ออ่อนกำลังและอ่อนแอจะต้องต่อสู้กับความกลัวเพราะขาดหลักประกัน โลกของพวกเขากำลังแตกสลายและพวกเขาต้องการหลักประกัน นี่เป็นเรื่องจริง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่ทนทุกข์จากความวิตกกังวลอย่างต่อเนื่องจากการถูกข่มเหง ความทุกข์ยาก และความสัมพันธ์ที่ตึงเครียด การทนทุกข์นี้จะทำให้พวกเขาสงสัยในหลักประกันและความรอดของพวกเขา “พระเจ้าทอดทิ้งฉันไปแล้วหรือ? ฉันทำอะไรหรือไม่ได้ทำอะไรให้พระองค์ไม่พอพระทัยฉันขนาดนี้เลยหรือ? บางทีฉันอาจมีกรรมชั่วแบบคริสเตียนอยู่”

บรรดาผู้อาวุโสอธิษฐานตามความเชื่อในวิธีที่คริสเตียนผู้กำลังวิตกกังวลคนนั้นไร้เรี่ยวแรงที่จะทำ ความจริงที่ว่าข้อความนี้กล่าวถึงความอ่อนแอฝ่ายวิญญาณและไม่ใช่ความเจ็บป่วยทางกาย มีหลักฐานจากบาปที่ยังไม่สารภาพซึ่งอาจมีส่วนทำให้เกิดสภาพอ่อนแอฝ่ายวิญญาณนี้ นี่เป็นปัญหาทางฝ่ายวิญญาณที่ต้องมีการอธิษฐาน แน่นอนว่านี่ไม่สามารถเป็นปัญหาทางกายภาพได้ เพราะมีคำสัญญาว่าถ้าบรรดาผู้ปอาวุโสอธิษฐานด้วยความเชื่อ คนเจ็บป่วยจะได้รับการรักษาและฟื้นขึ้นมา ซึ่งเป็นภาษาในพันธสัญญาใหม่สำหรับการเป็นขึ้นจากตาย (เช่น มัทธิว 26:32; ยอห์น 6:40) ดังนั้น ถ้าบางคนไม่ได้รับการรักษาทางร่างกาย คงเป็นเพราะพวกผู้อาวุโสไม่มีความเชื่อมากพอใช่หรือไม่? นั่นคือข้อสรุปแบบเวรกรรมที่อาจจะเป็น และในที่สุด ทุกคนก็จะต้องตาย นั่นหมายความว่าไม่มีผู้อาวุโสคนไหนที่จะมีความเชื่อเพียงพออย่างแท้จริงอย่างนั้นใช่ไหม หรือพวกเขาละเลยและได้กระทำความผิดในการอภิบาล ถ้าเป็นเช่นนั้นพวกเขาจึงไม่ควรเป็นพวกผู้อาวุโส และเราไม่ควรจะมีคริสตจักร ตรรกะของการตีความแบบนี้ก็พังทลาย

ลองพิจารณาใน 2 โครินธ์ 12 แม้แต่เปาโลก็ยังอวดอ้างในฐานะบุคคลที่สามถึงประสบการณ์บนสวรรค์ของตน นี่อาจบอกเป็นนัยกับบางคนว่า เปาโลเป็นหนึ่งในชนชั้นสูงของพระเจ้า เป็นสุดยอดธรรมิกชนของพระเจ้า หลายครั้งที่เปาโลอธิษฐานขอการรักษาทางกาย และได้เห็นพระเจ้าตอบคำอธิษฐานของเขา แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ทูตของซาตานก็มาทรมานเปาโลให้เขาถ่อมตัว เปาโลวิงวอนพระเจ้าด้วยความปรารถนาแรงกล้าสามครั้งเพื่อบรรเทาทุกข์ (และนี่อาจเป็นฤดูกาลแห่งการวิงวอนอย่างจริงจังที่ยืดเยื้อยาวนาน และไม่ใช่แค่การอธิษฐานสั้นๆ แค่เพียงสามครั้ง) ในการตอบสนองต่อคำวิงวอนของเขา เปาโลกล่าวว่า

“แต่พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าแล้วว่า การมีพระคุณของเราก็เพียงพอกับเจ้าเพราะว่าความอ่อนแอมีที่ไหนฤทธานุภาพของเราก็ปรากฏเต็มที่ที่นั่น’ เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจะอวดบรรดาความอ่อนแอของข้าพเจ้ามากขึ้นด้วยความยินดีอย่างยิ่งเพื่อว่าฤทธานุภาพของพระคริสต์จะอยู่ในข้าพเจ้า เพราะ เหตุ นี้เพื่อเห็นแก่พระคริสต์ ข้าพเจ้าจึงพอใจในบรรดาความ ในการถูกเยาะเย้ยต่างๆ ในความ ลำบาก ในการถูกข่มเหง ในเหตุวิบัติต่างๆ เพราะว่าข้าพเจ้าอ่อนแอเมื่อใด ข้าพเจ้าก็จะเข้มแข็ง มากเมื่อนั้น” (2 โครินธ์ 12:9-10)

ความชอบธรรมเป็นเรื่องส่วนบุคคลหรือเรื่องของสถานะตำแหน่ง?

แต่คำอธิษฐานที่บังเกิดผลของคนชอบธรรมล่ะ? เปาโลไม่มีคุณสมบัติตรงตามนี้อย่างนั้นหรือ? แน่นอนว่าเขาชอบธรรมเพียงพอ ใช่ไหม? และเรารู้ว่าคำอธิษฐานของเปาโลบังเกิดผลในการรักษาผู้อื่น เห็นได้ชัดว่ายิ่งเราบริสุทธิ์ในความชอบธรรมส่วนตัวมากเท่าไร เราก็ยิ่งมีพลังในการอธิษฐานมากขึ้นเท่านั้น ถูกไหม? นั่นดูเหมือนจะเป็นการประยุกต์ใช้ทั่วไปของยากอบ 5:16-18 เอลียาห์ทำให้เด็กเป็นขึ้นจากตาย เรียกไฟลงมาจากสวรรค์ และทำให้ความแห้งแล้งสิ้นสุดลง ทั้งหมดนี้เพราะเขาเป็นผู้เกรงกลัวพระเจ้าอย่างยิ่ง แต่ถ้าเราเข้าใจบริบทของคนเจ็บป่วยที่ต้องการการรักษาว่า หมายถึงคนอ่อนแอฝ่ายวิญญาณที่ต้องการหลักประกันที่เข้มแข็งขึ้นผ่านทางความเชื่อ เราก็จะเริ่มเห็นว่า เอลียาห์เข้ากับบริบทนั้นอย่างไร แม้ว่าเขาจะมีฐานะชอบธรรมโดยอาศัยความเชื่อในพระเมสสิยาห์ แต่เอลียาห์ก็เป็นผู้ต่อสู้ดิ้นรนเช่นกัน ความชอบธรรมส่วนตัวของเขา (การเชื่อฟัง การดำเนินชีวิตอันบริสุทธิ์ ฯลฯ) เสื่อมถอยและสั่นคลอนเหมือนอย่างพวกเรา ภายในสองบท เอลียาห์ได้ก้าวจากจุดสูงสุดของชัยชนะฝ่ายวิญญาณไปสู่ส่วนลึกของความสิ้นหวังฝ่ายวิญญาณ (เปรียบเทียบ 1 พงศ์กษัตริย์ 18, 19) แต่ความชอบธรรมทางสถานะของเขาผ่านความเชื่อเท่านั้นก็มั่นคงเช่นเดียวกับเรา ความชอบธรรมในสถานะตำแหน่งของคุณเป็นของประทานอันไม่แปรเปลี่ยนไปจากพระเจ้า ของประทานอันประเสริฐที่ประทานในพระคริสต์นั้นเป็นของเราตลอดไปไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม พระองค์ไม่เปลี่ยนผันหรือเปลี่ยนใจ (เปรียบเทียบ ยากอบ 1:16-18) ไม่ว่าพระเจ้าสัญญาเรื่องใด พระองค์จะทรงทำตามนั้นทุกครั้ง

ยากอบกำลังบอกว่าเมื่อเราอธิษฐาน เราวางใจในอำนาจของตำแหน่งแห่งความชอบธรรมของเราในพระเมสสิยาห์ เพื่อคำอธิษฐานของเราจะได้ยิน อย่างที่เอลียาห์ทำ จริงอยู่เอลียาห์อธิษฐานหลายครั้ง แม้กระทั้งด้วยความร้อนรน แต่ไม่ใช่เพราะเขาคาดหวังว่า ในที่สุด พระเจ้าจะทรงฟังโดยอาศัยความชอบธรรมส่วนตัวของเขา แต่เขารู้ว่าพระเจ้าจะทรงฟัง เพราะความชอบธรรมจากสถานะตำแหน่งของเขา เราคงสิ้นหวัง ถ้าการตอบคำอธิษฐานมาจากความเข้มแข็งและความสม่ำเสมอจากความชอบธรรมส่วนตัวของเราเอง เราทุกคนต่างก็ต่อสู้ดิ้นรน และเราต้องการคนกลางเพื่อวิงวอนแทนเรา เราต้องการพระผู้เลี้ยงแกะเพื่อช่วยเหลือเราและอุ้มชูเรา ฮีบรู 4:15, 16 กล่าวอย่างนี้ว่า

เพราะว่าเราไม่ได้มีมหาปุโรหิตที่ไม่สามารถจะเห็นใจในความอ่อนแอของเรา แต่ทรงเคยถูกทดลองใจเหมือนเราทุกอย่าง ถึงกระนั้นพระองค์ก็ยังปราศจากบาป ฉะนั้นขอให้เราเข้ามาถึงพระที่นั่งแห่งพระคุณด้วยความกล้า เพื่อเราจะได้รับพระเมตตา และจะพบพระคุณที่ช่วยเราในยามต้องการ

ข้อพระคัมภีร์นี้กล่าวว่า เมื่อเราเอาชนะการทดลองใจมากพอและบรรลุความเข้มแข็งฝ่ายวิญญาณแล้ว เราก็จะสามารถเข้าใกล้พระที่นั่งแห่งอำนาจได้อย่างมั่นใจ ใช่หรือไม่? ไม่ใช่เลย นี่เป็นคำสั่งที่แม้ว่าเราจะอ่อนแอฝ่ายวิญญาณแต่เราควรเข้าใกล้พระที่นั่งด้วยความมั่นใจ พระที่นั่งนั้นเป็นแบบใด? เป็นพระที่นั่งแห่งพระคุณ เพื่อจุดประสงค์ใด? เพื่อรับกำลังจากพระวิญญาณบริสุทธิ์มากขึ้นสำหรับพันธกิจหรือ? เพื่อรับค่าตอบแทนจากการดำเนินชีวิตอันบริสุทธิ์ของเราหรือ? ไม่ใช่เลย “เพื่อเราจะได้รับพระเมตตา และจะพบพระคุณที่ช่วยเราในยามต้องการ” ประสิทธิผลของการอธิษฐานของผู้ชอบธรรมไม่เกี่ยวข้องกับความสัตย์ซื่อ ความคู่ควร หรือความมั่นใจทางจิตวิทยาที่พัฒนาแล้วที่เรียกว่า “ความเชื่อ” การสื่อสารผ่านการอธิษฐานที่เปิดออกให้เรานั้นถูกเชื่อมต่ออย่างเกิดผลผ่านทางความชอบธรรมตามสถานะของเราในพระคริสต์ เครื่องมือในการร้องเรียกพระเจ้าคือความเชื่อเท่านั้น

ไม่มีใครจะนั่งเครื่องบินและโอ้อวดว่า พลังอยู่ที่การนั่งเก้าอี้บนท้องฟ้า พลังนั้นไม่ใช่การนั่งเก้าอี้ พลังนั้นอยู่ในเครื่องบิน การนั่งพักบนเก้าอี้แสดงให้เห็นถึงการวางใจในพลังของเครื่องบินที่จะพาคุณผ่านท้องฟ้าไปยังจุดหมายปลายทางของคุณ หากคุณมีเนื้องอก พลังอยู่ที่การไปโรงพยาบาลเพื่อผ่าตัดเอาเนื้อนั้นออก หรืออยู่ที่ตัวศัลยแพทย์ที่จะผ่าตัดรักษาล่ะ? สิ่งเดียวที่ผู้ป่วยทำคือไปโรงพยาบาล รอ และพักพิงในกำลัง สติปัญญา และความดีของศัลยแพทย์ในการเอาเนื้องอกออก

ร้องเรียกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า

ตั้งแต่บทเริ่มต้นของปฐมกาลไปจนถึงพระธรรมวิวรณ์ ประชากรพระเจ้ามักถูกอธิบายว่าเป็นผู้ที่ร้องเรียกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า เปาโลกล่าวในโรม 10:10, 11 ว่า “เพราะว่าการเชื่อด้วยใจก็นำไปสู่ความชอบธรรม และการยอมรับด้วยปากก็นำไปสู่ความรอด เพราะมีข้อพระคัมภีร์ว่า “ทุกคนที่เชื่อในพระองค์จะไม่ได้รับความอับอาย” ความชอบธรรมทางสถานะตำแหน่งของเรามาผ่านทางความเชื่อในพระคริสต์เท่านั้น และความเชื่อเช่นนั้นอาจดูน่าละอาย เห็นได้ชัดว่า สิ่งนี้ดูไร้เดียงสาที่จะไว้วางใจในพระคริสต์เท่านั้น และไม่วางใจในตัวเราเองในกรณีที่พระคริสต์คาดหวังให้เราร่วมแรงร่วมใจด้วย เปาโลคาดหวังถึงความวิตกกังวลที่จะวางใจในพระคริสต์เท่านั้น เพราะเขากล่าวว่าไม่มีใครที่วางใจในพระคริสต์จะต้องทนทุกข์กับความอับอาย แต่พวกเขาจะถูกทำให้เป็นขึ้นจากตายและพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นผู้ได้รับพระสัญญาในวันสุดท้าย

เราจะรู้ได้อย่างไรว่าการแก้ตัวนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับธรรมิกชนพิเศษที่มีความเชื่อแรงกล้าเป็นพิเศษและความสัตย์ซื่อเป็นพิเศษ เพราะเปาโลกล่าวว่า “พวกยิวและพวกกรีกนั้นไม่ต่างกัน เพราะว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าองค์เดียวทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของทุกคน และประทานอย่างบริบูรณ์แก่ทุกคนที่ทูลขอต่อพระองค์ เพราะว่า “ผู้ที่ร้องออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะรอด” (โรม 10:12, 13) พระเจ้าทรงรักที่จะประทานพระสัญญาฝ่ายวิญญาณอันล้ำค่าแก่ผู้ที่ได้รับการประกาศว่าชอบธรรมผ่านทางความเชื่อและร้องเรียกพระนามของพระองค์ พวกเขาจะไม่ผิดหวัง สิทธิ์แห่งการเป็นบุตรของคุณทำให้คุณสามารถเข้าถึงพระที่นั่งแห่งพระคุณโดยไม่คิดมูลค่าอย่างไม่จำกัด

การผสมความชอบธรรมส่วนตัวกับความชอบธรรมจากสถานะตำแหน่งได้ทำให้ผู้เชื่อจำนวนมากท้อแท้และเหนื่อยล้า ในหลายด้าน การผสมกันของสองสิ่งนี้คือหัวใจสำคัญของปัญหาแบบเวรกรรมของเรา เราทุกคนรู้ถึงการเรียกร้องอันเหนื่อยล้าของความเพียงพอของเวรกรรม ไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนี้ เราสามารถพักสงบในพระสัญญาของพระเจ้า และรู้ว่าคำอธิษฐานของเราจะได้ยินผ่านทางความเชื่อเท่านั้น ในพระคริสต์เท่านั้น ตามพระวจนะของพระเจ้าเท่านั้น โดยพระคุณเท่านั้น และเพื่อพระสิริของพระเจ้าเท่านั้น พระเจ้าทรงพอพระทัยที่จะฟื้นฟูจิตใจที่เหนื่อยล้าของเรา และประทานพระคุณและความเมตตาแก่เราในยามจำเป็น พระองค์ทรงเป็นเป้าหมายของหลักประกันของคุณและพระองค์ทรงเป็นผู้ประพันธ์และผู้ทำให้ความเชื่อของคุณสมบูรณ์ คุณไม่จำเป็นต้องเพิ่มหรือนำออกจากความเชื่อ ความเชื่อของเราล้วนมาจากพระเจ้าตั้งแต่ต้นจนจบ เพื่อจะสรรเสริญพระสิริแห่งพระคุณของพระองค์

คำถามใคร่ครวญ

1. ความแตกต่างระหว่างการเชื่อในความเชื่อและการเชื่อในความสัตย์ซื่อมีประโยชน์สำหรับคุณอย่างไร เมื่อคุณคิดถึงการเติบโตของคริสเตียนแบบเวรกรรม?
2. การอภิปรายเนื้อหาจากพระธรรมยากอบหนุนใจคุณให้เข้าใกล้พระเจ้าด้านการอธิษฐานอย่างไร?
3. ให้คุณสรุปข้อคิดหนึ่งประการจากบทนี้เกี่ยวกับการเติบโตของคริสเตียน เพื่อจะหนุนใจใครสักคน?