บทที่ 4: ฉันจะรักพระเจ้าผู้ทรงอนุญาตให้เกิดสิ่งชั่วร้ายมากมายได้อย่างไร
For Your Joy · John Piper
“พวกท่านคิดร้ายต่อเราก็จริง แต่ฝ่ายพระเจ้าทรงดำริให้เกิดผลดี” (ปฐมกาล 50:20)
“ความจริงในเมืองนี้ ทั้งเฮโรด และปอนทิอัสปีลาตกับพวกต่างชาติและชนชาติอิสราเอล ร่วมชุมนุมกันต่อสู้พระเยซูผู้รับใช้บริสุทธิ์ของพระองค์ซึ่งทรงเจิมไว้แล้ว พวกเขาทำสิ่งสารพัดตามที่พระหัตถ์และพระดำริของพระองค์ทรงกำหนดไว้ล่วงหน้า” (กิจการ 4:27-28)
“สิ่งลี้ลับทั้งปวงเป็นของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราทั้งหลาย” (เฉลยธรรมบัญญัติ 29:29)
สิ่งที่ลึกซึ้งที่สุดที่เราสามารถพูดเกี่ยวกับความทุกข์ยากและความชั่วร้ายได้ก็คือ ในพระเยซูคริสต์นั้น พระเจ้าทรงเข้าไปในความทุกข์ยากและความชั่วร้าย และพระองค์ทรงเปลี่ยนสิ่งเหล่านั้นให้กลายเป็นสิ่งที่ดี แหล่งกำเนิดของความชั่วร้ายถูกปกคลุมอยู่ในความล้ำลึก “เจตจำนงเสรี” เป็นเพียงสิ่งหนึ่งในความล้ำลึกเท่านั้น ซึ่งคำนี้ไม่ได้อธิบายว่า ทำไมมนุษย์ที่ได้รับการทรงสร้างมาอย่างสมบูรณ์แบบถึงเลือกที่จะทำบาป อีกสิ่งหนึ่งของความล้ำลึกนี้ก็คือ “อำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้า” เท่าที่เป็นความจริงและเป็นไปตามพระคัมภีร์อย่างที่เป็นอยู่ อำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้ายังมีคำถามที่ไม่สามารถตอบได้อีกด้วย พระคัมภีร์ไม่ได้พาเราไปไกลเท่าที่เราต้องการจะไป พระคัมภีร์เพียงแต่บอกว่า “สิ่งลี้ลับทั้งปวงเป็นของ…พระเจ้า” (เฉลยธรรมบัญญัติ 29:29)
หัวใจหลักของพระคัมภีร์และคริสต์ศาสนาไม่ใช่คำอธิบายว่าความชั่วร้ายมาจากที่ไหน แต่เป็นการแสดงให้เห็นว่าพระเจ้าทรงเข้าไปในความชั่วร้ายอย่างไร และทรงเปลี่ยนความชั่วร้ายให้กลายเป็นสิ่งที่ตรงกันข้าม นั่นคือ ความชอบธรรมและความปีติยินดีตลอดนิจนิรันดร์
เรื่องราวที่เกิดขึ้นในพระคัมภีร์ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ชี้ว่าจะเกิดขึ้นกับพระเมสสิยาห์แบบนั้นด้วย โยเซฟบุตรของยาโคบถูกขายเป็นทาสในอียิปต์ ดูเหมือนเขาจะถูกทอดทิ้งมาแล้วประมาณ 17 ปี แต่พระเจ้าทรงอยู่ในทุกสิ่งที่เกิดขึ้น พระองค์ทรงทำให้เขาเป็นผู้ปกครองในอียิปต์ เพื่อว่าเมื่อเกิดการกันดารอาหารครั้งใหญ่ เขาจะสามารถช่วยคนที่ขายเขาได้ เรื่องราวนี้ถูกสรุปไว้ในประโยคเดียวที่โยเซฟกล่าวกับพวกพี่ชายของเขาว่า “พวกท่านคิดร้ายต่อเราก็จริง แต่ฝ่ายพระเจ้าทรงดำริให้เกิดผลดี” (ปฐมกาล 50:20) สิ่งหนึ่งที่เป็นเงาของพระเยซูคริสต์ก็คือ การถูกทอดทิ้ง เพื่อช่วยให้รอด
หรือพิจารณาเชื้อสายของพระคริสต์ ครั้งหนึ่งพระเจ้าทรงเคยเป็นกษัตริย์พระองค์เดียวของอิสราเอล แต่ประชาชนต่างกบฏและขอกษัตริย์ที่เป็นมนุษย์ พวกเขากล่าวว่า “เราไม่ยอม เราจะต้องมีพระราชาปกครองเรา” (1 ซามูเอล 8:19) ต่อมาพวกเขาก็สารภาพว่า “เพราะเราได้เพิ่มความชั่วร้ายนี้เข้ากับบาปทั้งสิ้นของพวกเรา คือการขอให้แต่งตั้งกษัตริย์เพื่อพวกเรา” (1 ซามูเอล 12:19) แต่พระเจ้าทรงอยู่ในทุกสิ่งเหล่านี้ พระองค์ทรงส่งพระคริสต์เข้ามาในโลกผ่านทางเชื้อสายของกษัตริย์เหล่านี้ พระองค์ทรงทำให้พระผู้ช่วยให้รอดผู้ทรงไม่มีบาปให้บาป เพื่อช่วยคนบาปทั้งหลายให้รอด
แต่สิ่งที่น่าอัศจรรย์ใจที่สุดก็คือ ความชั่วร้ายและความทุกข์ทรมานเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดให้กับพระคริสต์ล่วงหน้าแล้ว เพื่อพระองค์จะมีชัยชนะเหนือความชั่วร้ายและความทุกข์ทรมาน ทุกการกระทำของการทรยศและความโหดร้ายทารุณที่มีต่อพระเยซูเป็นบาปและชั่วร้าย แต่พระเจ้าทรงอยู่ในทุกสิ่งเหล่านั้น พระคัมภีร์กล่าวว่า “พระเยซู…ทรงถูกมอบไว้ [ให้ถึงแก่ความตาย] ตามที่พระเจ้าทรงดำริแน่นอนและทรงทราบล่วงหน้า” (กิจการ 2:23) การถูกเฆี่ยนบนหลัง ถูกสวมมงกุฎหนามบนศีรษะ ถูกถ่มน้ำลายใส่ที่แก้ม ถูกตบเป็นรอยฟกช้ำบนใบหน้า ถูกตอกตะปูที่มือ ถูกหอกแทงที่สีข้าง ถูกพวกผู้ปกครองเยาะเย้ย ถูกเพื่อนพ้องตัวเองทรยศ และถูกเหล่าสาวกทอดทิ้ง-ทุกสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นผลมาจากความบาป และทุกสิ่งถูกออกแบบมาแล้วโดยพระเจ้าเพื่อจะทำลายอำนาจของบาป “ทั้งเฮโรด และปอนทิอัสปีลาตกับพวกต่างชาติและชนชาติอิสราเอล…ทำสิ่งสารพัดตามที่พระหัตถ์และพระดำริของพระองค์ทรงกำหนดไว้ล่วงหน้า” (กิจการ 4:27-28)
ไม่มีบาปใดที่จะเลวร้ายไปกว่าการเกลียดชังและการประหารพระบุตรของพระเจ้า ไม่มีความทุกข์ทรมานใดที่จะเลวร้ายไปกว่าความทุกข์ทรมานของพระคริสต์ และไม่มีใครที่จะเป็นผู้บริสุทธิ์ไร้ความผิดมากไปกว่าพระองค์อีกแล้ว แต่ไม่ว่าจะอย่างไร พระเจ้าทรงอยู่ในทุกสิ่งทุกอย่าง พระคัมภีร์กล่าวว่า “[นี่]เป็นพระประสงค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่จะบดขยี้เขา” (อิสยาห์ 53:10 TNCV) พระองค์ทรงมุ่งหมายที่จะทำลายความชั่วร้ายและความทุกข์ทรมานด้วยความชั่วร้ายและความทุกข์ทรมาน พระคัมภีร์กล่าวว่า “ที่ท่านถูกเฆี่ยนตีก็ทำให้เราได้รับการรักษา” (อิสยาห์ 53:5) นี่ไม่ใช่หรือ ที่เป็นการสำแดงว่าการทนทุกข์ทรมานของพระเยซูคริสต์นั้น เป็นวิธีที่พระเจ้าทรงแสดงให้โลกเห็นว่า ไม่มีบาปใดและความชั่วร้ายใด ที่จะยิ่งใหญ่เกินไปจน (ในพระคริสต์) พระเจ้าไม่สามารถนำมาซึ่งความชอบธรรมและความปีติยินดีตลอดนิรันดร์จากการทนทุกข์ทรมานของพระองค์ได้? ความทุกข์ทรมานที่เราทั้งหลายได้ก่อขึ้น กลายมาเป็นความหวังแห่งความรอดของเรา พระเยซูตรัสว่า “พระบิดาเจ้าข้า ขอทรงยกโทษพวกเขาเพราะเขาไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร” (ลูกา 23:34)