บทที่ 3: ทำลายกฎแห่งการพึ่งการกระทำของตนเอง

วิธีที่ไม้กางเขนจะช่วยให้คุณเป็นอิสระจากกับดักแห่งการพึ่งการกระทำของตนเอง

อุปสรรคสำคัญที่สุดประการหนึ่งในการรักษาข่าวประเสริฐให้เป็นศูนย์กลางในชีวิตของเรา คือ เรามักจะหันไปสู่การพึ่งการกระทำของตนเอง มันเป็นศัตรูเก่าแก่ต่อแผนการของพระเจ้าที่มีต่อคริสตจักร การพึ่งการกระทำของตนเองได้ทำให้คริสเตียนละเลยสิ่งที่สำคัญที่สุดและดึงดูดความสนใจของคริสเตียนไปในทิศทางอื่นที่สำคัญน้อยกว่า 

มันยังคงเป็นที่นิยมและยังคงทำลายชีวิตคริสเตียนอย่างได้ผลจนถึงทุกวันนี้เหมือนที่มันเคยเป็น

สิ่งสำคัญคือต้องเข้าใจว่า คนที่เน้นการพึ่งการกระทำของตนเอง นั้นไม่ได้หมายถึงเพียงแค่คนที่มีมาตรฐานสูงกว่าหรือมีกฎเกณฑ์มากกว่าคุณเท่านั้น พวกเราหลายคนเข้าใจผิดโดยคิดไปว่า คนที่เน้นการพึ่งการกระทำของตัวเอง (หรือคนที่เคร่งการปฏิบัติศาสนา) คือ คนที่ไม่ไปดูหนัง หรือคนที่ไม่ฟังเพลงเพราะเชื่อว่าเพลงที่มีจังหวะเป็นสิ่งชั่วร้าย เพราะการพึ่งการกระทำของตนเองมีความหมายที่ละเอียดอ่อนและร้ายแรงกว่านั้นมาก

นี่คือคำจำกัดความง่าย ๆ ที่ผมใช้ คือ การพึ่งการกระทำของตนเอง คือ การพยายามทำสิ่งต่าง ๆ ด้วยกำลังของตนเองเพื่อให้ได้รับการอภัยจากพระเจ้า และพยายามเชื่อฟังพระเจ้าเพื่อให้ได้รับการยอมรับจากพระองค์

กล่าวอีกนัยหนึ่ง คนที่เน้นการพึ่งการกระทำของตัวเอง คือ ใครก็ตามที่ประพฤติตนราวกับว่าพวกเขาจะสามารถได้รับการอภัยบาปและเป็นที่พอพระทัยของพระเจ้าได้โดยผ่านทางการกระทำของตนเอง โทมัส ชไรเนอร์ (Thomas Schreiner) เขียนไว้ว่า “การพึ่งการกระทำของตนเองมีที่มาจากการนมัสการตัวเอง หากคนใดคนหนึ่งสามารถเป็นคนชอบธรรมได้ด้วยการเชื่อฟังธรรมบัญญัติ คนๆ นั้นสมควรได้รับการสรรเสริญ เกียรติ และสง่าราศี ดังนั้น สามารถกล่าวได้อีกนัยหนึ่งว่า การพึ่งการกระทำของตนเองนั้นเป็นการยกย่องสรรเสริญมนุษย์แทนการถวายพระสิริแด่พระเจ้า” 6

คุณเริ่มมองเห็น

คุณเริ่มมองเห็นแล้วใช่ไหมว่าปัญหานี้ร้ายแรงเพียงไร ถึงแม้ว่าเราอาจจะไม่เคยคิดหรือพูดสิ่งใด ๆ เหล่านี้ออกมา แต่การพึ่งการกระทำของตนเอง คือ การบอกว่าการสิ้นพระชนม์ของพระเยซูบนไม้กางเขนนั้นไม่จำเป็นและไม่เพียงพอ ซึ่งหมายถึงเรากำลังบอกว่า “พระเจ้า แผนของพระองค์ไม่เข้าท่าเลย แค่ไม้กางเขนน่ะไม่พอหรอก เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์จึงต้องทำความดีเพิ่มเติมเพื่อให้ตัวของข้าพระองค์ได้รับความรอด”

แน่นอนว่าจะไม่มีคริสเตียนคนใดที่กล้าพูดคำที่เลวร้ายเช่นนี้ออกมา แต่เมื่อใดก็ตามที่เราไม่ได้จดจ่อและหันออกจากข่าวประเสริฐ เมื่อนั้นเองที่การพึ่งการกระทำของตนเองจะค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาในชีวิตของเราและบิดเบือนความคิดของเราไปทีละเล็กทีละน้อยจนกระทั่งการดำเนินชีวิตของเราจะสำแดงคำพูดที่เลวร้ายเหล่านี้ออกมาเป็นการกระทำของเรา เหมือนสุภาษิตที่กล่าวไว้ว่า การกระทำดังกว่าคำพูด

คุณรู้จักวิธีที่จะแยกแยะการพึ่งการกระทำของตนในชีวิตของคุณไหม?

จานที่กำลังหมุนอยู่

ย้อนกลับไปประมาณช่วงปี 1960 ตอนนั้นผมยังเป็นเด็กอยู่หนึ่งในรายการโทรทัศน์ที่ผมชื่นชอบมาก คือ รายการดิเอ็ดซัลลิแวนโชว์ซึ่งจะออกอากาศสดในคืนวันอาทิตย์รายการนี้จะมักจะเชิญนักแสดงที่มีชื่อเสียงหรือไม่ก็นักแสดงหน้าใหม่ที่เป็นดาวรุ่งพุ่งแรงมาออกรายการ รวมไปถึงมักจะมีการแสดงที่แปลกใหม่มานำเสนอเสมอ ๆ ด้วย

หนึ่งในการแสดงที่ได้รับความนิยมมากที่สามารถใช้เป็นภาพเปรียบเทียบให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่า การพึ่งการกระทำของตนเองนั้นสามารถปล้นชีวิตคริสเตียนได้อย่างไร คือ การแสดงที่มีชื่อว่า “การหมุนจาน” โดยผู้แสดงโชว์นี้จะง่วนอยู่กับการหมุนจานเซรามิกทรงกลมบางเฉียบ 2 ชิ้นให้หมุนอยู่ตลอดเวลาบนปลายไม้ที่มีความยืดหยุ่นและมีความยาวประมาณ 2 เมตร 

นักหมุนจานจะหมุนจานที่อยู่บนปลายไม้อย่างเต็มแรง ไม้แท่งนั้นจะตั้งจนเกือบตรง ส่วนปลายจะโค้งเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเนื่องจากน้ำหนักของจาน จานเหล่านั้นจะหมุนอย่างรวดเร็วอยู่ที่เท้าหรืออยู่เหนือหัวของนักหมุนจาน

หลังจากนั้น นักหมุนจานก็จะทำเช่นเดิม โดยจะหมุนจานบนไม้แห่งที่ 2 และแท่งที่ 3 และทำต่อไปเรื่อย ๆ จนในไม่ช้าบนเวทีก็เต็มไปด้วยจานที่หมุนอยู่บนปลายไม้ 

เมื่อจานใบที่ 8 หรือใบที่ 10 ถูกหมุน จานใบแรกก็จะเริ่มหมุนช้าลง ๆ และไม้ก็เริ่มโยกไปมาแรงขึ้น นักหมุนจานที่มีทักษะการใช้มือได้อย่างยอดเยี่ยมจนน่าทึ่งก็จะต้องรีบกลับไปหมุนจานใบแรกนั้นอีกครั้งจนจานใบนั้นกลับมาหมุนด้วยความเร็วสูงสุดอีกครั้งหนึ่ง และเริ่มต้นทำเช่นเดียวกันกับจานใบที่ 2 และใบต่อ ๆ ไปวนไปเรื่อย ๆ

และในขณะที่จานมากมายกำลังหมุ่นอยู่รอบตัวนักหมุนจาน ก็มักจะมีการจัดฉากให้มีสิ่งมากมายเกิดขึ้นบนเวทีและดูราวกับว่าจะเกิดหายนะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นักหมุนจานเองก็จะแกล้งทำเป็นไม่เห็นว่าจานกำลังจะตก สิ่งนี้กระตุ้นให้พวกเราหลายพันคนตะโกนบอกเขาผ่านทางโทรทัศน์ของเราโดยไม่รู้ตัว (อย่างน้อยก็หลายพันคนนะผมคิด-ผมแน่ใจว่าไม่ใช่ผมคนเดียวแน่นอนที่ทำเช่นนั้น!)

แต่ในวินาทีสุดท้าย นักหมุนจานจะหมุนจานใบที่กำลังจะตกได้เสมอ แต่เขาต้องวิ่งกลับไปกลับมาเหมือนคนบ้า แต่เขาก็ทำได้ เขาหมุนจานได้ทันเวลาพอดี

นักหมุนจานที่ชื่อสจ๊วต

แม้ว่าจะไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับไม้หมุนและจาน แต่ชีวิตของคนที่พึ่งการกระทำของตนเองก็ไม่ต่างอะไรไปจากการแสดงของนักหมุนจานเลยแม้แต่น้อย

ให้เรามาทำความรู้จักกับสจ๊วตกัน Сจ๊วตเป็นผู้เชื่อใหม่ เขาพึ่งกลับใจมาเชื่อพระเจ้าได้ไม่นานนักและยังต้องเรียนรู้อีกมากมายเกี่ยวกับชีวิตคริสเตียน แต่เขารักพระเยซูคริสต์อย่างจริงใจ เช้าวันอาทิตย์วันหนึ่งระหว่างการนมัสการที่คริสตจักร เพื่อนของเขาที่มีชื่อว่าไมค์ได้สังเกตเห็นว่าสจ๊วตมีปัญหาเล็กน้อยในการหาพระธรรมโรม หลังจากการนมัสการเสร็จแล้ว ไมค์จึงถามสจ๊วตว่า เขาได้อ่านพระคัมภีร์เป็นประจำหรือไม่

“อืม…อ่านสิ” สจ๊วตตอบ “คืออ่านแบบผ่าน ๆ น่ะ ตรงนั้นนิด ตรงนี้หน่อย อะไรแบบนี้”

ไมค์เลิกคิ้ว “หมายถึงว่า อ่านแบบสุ่ม ๆ เอานะเหรอ นั่นไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุดในการอ่านพระคัมภีร์นะ คุณต้องอ่านอย่างจริงจัง! ฟังนะ ผมมีตารางการอ่านพระคัมภีร์ที่จะช่วยให้คุณอ่านพระคัมภีร์ทั้งเล่มจบภายใน 1 ปี แค่อ่านวันละนิดหน่อยเท่านั้นเอง ผมจะถ่ายเอกสารให้คุณก็แล้วกัน”

“ว๊าว!” สจ๊วตตอบ “คุณหมายความว่า วันนี้ปีหน้าผมก็จะอ่านพระคัมภีร์ได้ครบทั้งเล่มเลยเหรอ นั่นเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมมากเลยนะ!”

ไม่กี่วันต่อมาหลังจากนั้น สจ๊วตก็ได้ตั้งไม้สำหรับหมุนจานอันหนึ่งขึ้นในการดำเนินชีวิตคริสเตียนของเขา เขาวางจานที่มีชื่อว่าการอ่านพระคัมภีร์ลงบนปลายไม้และหมุนอย่างแรงเพื่อให้จานใบนี้คงอยู่บนปลายไม้ได้!

เวลาผ่านไปประมาณ 6 เดือน ตอนนี้ชีวิตของสจ๊วดยุ่งมาก ยุ่งมากกว่าที่เคยยุ่งในชีวิตที่ผ่านมาหลังจากที่ไมค์บอกให้เขาอ่านพระคัมภีร์ ไม่กี่วันต่อมา แอนดรูว์พูดถึงความยอดเยี่ยมของการเข้าร่วมกลุ่มในระหว่างสัปดาห์ เป็นกลุ่มผู้ชายในคริสตจักรที่มาพบปะกันเพื่อช่วยเสริมสร้างซึ่งกันและกันในการเทศนา ศิษยาภิบาลของเขาเน้นถึงความสำคัญของการประชุมอธิษฐานของคริสตจักร

จากนั้นสจ๊วตได้เข้าร่วมการประชุมใหญ่เกี่ยวกับการประกาศ อีกทั้งเขาจำเป็นต้องเป็นพยานทุกวัน ต่อมาเขาได้ฟังรายการวิทยุรายการหนึ่งที่พูดถึงการอดอาหารอธิษฐานและอีกรายการหนึ่งเกี่ยวกับการรักษาความบริสุทธิ์

ทีละเล็กทีละน้อย สจ๊วตก็มีกิจกรรมฝ่ายวิญญาณที่ต้องทำมากขึ้น ๆ เรื่อย ๆ ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นกิจกรรมที่ดี และบางกิจกรรมเป็นกิจกรรมที่สำคัญมากด้วย แต่โดยที่สจ๊วตไม่รู้ตัวเลย เขาได้ปล่อยให้การเปลี่ยนแปลงที่อันตรายเกิดขึ้นในความคิดและจิตใจของเขา คือ เปลี่ยนจากการได้มีประสบการณ์ในพระคุณของพระเจ้าไปเป็นการต้องทำบางสิ่งบางอย่างเพื่อแลกให้ได้มาซึ่งพระคุณของพระเจ้า แทนที่เขาจะรู้สึกมั่นใจมากขึ้นเกี่ยวกับความรอดที่พระเจ้าทรงประทานให้กับเขา เขากลับต้องพยายามทำกิจกรรมฝ่ายวิญญาณต่าง ๆ เหล่านั้นให้มากขึ้น กิจกรรมฝ่ายวิญญาณเหล่านั้นได้กลายเป็นเหมือนจานหมุนที่เขาต้องพยายามวิ่งไปวิ่งมาเพื่อหมุนจานทุกใบไม่ให้มันตกลงมา

ความแตกต่างจะสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนในเช้าวันอาทิตย์ หากในอาทิตย์ไหนที่สจ๊วตสามารถทำทุกสิ่งที่เขาตั้งใจทำได้อย่างดี คือ ไม่มีจานใบไหนสักใบที่ตกลงมา ในวันอาทิตย์นั้นสจ๊วตจะร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้าได้ด้วยความจริงใจและด้วยความกระตือรือร้นเพราะเขารู้สึกดีที่เขาทำทุกสิ่งได้อย่างดี

แต่หากอาทิตย์ไหนที่เขาทำได้ไม่ดีเท่าไร มีจานหลายใบที่ตกลงมา สจ๊วตจะรู้สึกลังเลที่จะเข้าหาพระเจ้า อาทิตย์นั้นเขาจะไม่สามารถนมัสการได้อย่างอิสระ เพราะเขารู้สึกว่าพระเจ้าจะไม่ยอมรับเขา ความมั่นใจของเขาไม่อยู่ในข่าวประเสริฐอีกต่อไป มันอยู่ในการกระทำของเขาเอง

มีอะไรบ้างไหมในความผิดพลาดของสจ๊วตที่คล้ายคลึงกับของคุณ? คุณเห็นสัญญาณของการพยายามพึ่งการกระทำของตนเองในชีวิตของคุณไหม? คุณมักจะพบว่าคุณตระหนักถึงความบาปของคุณมากกว่าสิ่งที่พระเยซูทรงทำสำเร็จที่ไม้กางเขนหรือไม่? เมื่อคุณนึกภาพถึงท่าทีของพระเจ้าที่มีต่อคุณ คุณคิดว่าพระเจ้าผิดหวังกับคุณมากกว่าที่จะพอใจในตัวคุณไหม?

คุณขาดความชื่นชมยินดีในแบบที่ถวายเกียรติแด่พระเจ้าหรือไม่? เมื่อคุณต้องการความมั่นใจคุณมักจะมองดูที่ “จานที่หมุนอยู่” ของคุณใช่ไหม แม้กระทั่งเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าคุณมีสิทธิ์เข้าหาพระเจ้า หากคุณตอบว่าใช่สำหรับคำถามข้อหนึ่งข้อใดในข้อเหล่านี้ คุณอาจจะเริ่มอยู่ภายใต้กฎของการพึ่งการกระทำของตนเองก็ได้

แต่อย่าปล่อยให้สิ่งนี้ทำให้คุณหมดกำลังใจ พระเจ้าประสงค์ที่จะช่วยคุณให้พ้นจากสิ่งไร้ประโยชน์ คือ การพยายามคอยหมุนจานใบแล้วใบเล่า ให้เรามาดูกันว่า การเข้าใจข่าวประเสริฐอย่างถูกต้องนั้นจะช่วยปลดปล่อยคุณให้เป็นอิสระจากการพึ่งการกระทำของตนเองที่ไม่เคยนำมาซึ่งความชื่นชมยินดีที่แท้จริงได้อย่างไร

การนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม: สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วเพียงครั้งเดียว

ในกรณีที่คุณยังรู้สึกสงสัยอยู่ การเป็นอิสระจากกับดับแห่งการพึ่งการกระทำของตนเองไม่ได้หมายความว่า คุณจะเลิกอ่านพระคัมภีร์ เลิกอธิษฐาน หรือเลิกแบ่งปันข่าวประเสริฐ เรายังจำเป็นต้องใช้ประโยชน์จากเครื่องมือฝ่ายวิญญาณเหล่านี้ที่พระเจ้าทรงมอบให้เรา หากคุณและผมปรารถนาที่จะเติบโตขึ้นในความเชื่อ ปัญหาที่เกิดจากการพึ่งการกระทำของตนเอง คือ แรงจูงใจและความเข้าใจที่มีต่อคำว่า “ความรอดโดยพระคุณ”

จำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณตั้งแต่วันแรกที่คุณได้กลับใจจากความบาปและหันมาวางใจในพระเยซูคริสต์ โรม 3:26 กล่าวว่า ในวินาทีนั้นคุณถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม หรือถูกประกาศว่าเป็นผู้ชอบธรรมต่อพระพักตร์พระเจ้า

คำว่า การนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม นั้นสำคัญ สิ่งนี้หมายถึงสถานะของคุณต่อหน้าพระพักตร์พระเจ้า เมื่อคุณเชื่อในพระเยซู พระเจ้าผู้ซึ่งเป็นผู้พิพากษาสูงสุดในจักรวาลนี้ได้ตัดสินว่า คุณเป็นคนชอบธรรม เพราะพระเจ้าจะทรงบันทึกประวัติที่ดีพร้อมและปราศจากบาปของพระเยซูลงไปในประวัติของคุณ

นี่คือพระคุณที่น่าอัศจรรย์ที่สุด ตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณเชื่อ ถึงแม้ว่าความบาปทั้งหมดของคุณในอดีตไม่ได้หายไปไหน และไม่มีความดีใด ๆ เลยแม้แต่อย่างเดียวที่คุณสามารถทำเพื่อลบล้างหรือชดเชยการไม่เชื่อฟังของคุณได้ 

แต่ถึงกระนั้นพระเจ้ายังทรงให้อภัยบาปทั้งหมดของคุณอย่างสมบูรณ์และโดยสิ้นเชิง พระองค์ไม่เพียงแต่ลบประวัติที่เต็มไปด้วยความบาปของคุณออกไปเท่านั้น แต่พระองค์ยังทรงประทานประวัติใหม่อันชอบธรรมของพระบุตรของพระองค์ให้กับคุณอีกด้วย

การชำระให้บริสุทธิ์: สิ่งที่จะเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

อย่างไรก็ตาม ฤทธานุภาพของข่าวประเสริฐไม่ได้สิ้นสุดลงตรงที่การนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมเท่านั้น เมื่อพระเจ้าทรงประกาศว่าคนบาปเป็นคนชอบธรรม ในวินาทีเดียวกันนั้นเองพระองค์ได้ทรงเริ่มกระบวนการในการทำให้คนบาปกลายเป็นเหมือนพระบุตรของพระองค์ในทันที ผ่านทางการงานของพระวิญญาณของพระองค์และผ่านทางฤทธิ์เดชแห่งพระวจนะของพระองค์ รวมถึงผ่านทางการสามัคคีธรรมกับผู้เชื่อคนอื่น พระเจ้าทรงกำจัดความปรารถนาที่อยากจะทำบาปของเราออกไป ทรงเปลี่ยนความคิดและจิตใจของเราเสียใหม่ และทรงเปลี่ยนแปลงชีวิตของเรา สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องนี้คือสิ่งที่เราเรียกว่า “การชำระให้บริสุทธิ์”

การชำระให้บริสุทธิ์ คือ กระบวนการที่ช่วยชำระผู้เชื่อให้บริสุทธิ์ เป็นกระบวนการที่จะช่วยเปลี่ยนผู้เชื่อให้กลายเป็นเหมือนพระคริสต์มากขึ้นๆ กระบวนการนี้จะเกิดขึ้นทันทีเมื่อคุณกลับใจใหม่และจะไม่สิ้นสุดจนกว่าคุณจะได้พบพระเยซูต่อหน้า 

การชำระให้บริสุทธิ์เป็นเรื่องเกี่ยวกับทางเลือกและความประพฤติของเรา มันเกี่ยวข้องกับการกระทำโดยการได้รับกำลังที่มาจากพระเจ้าเราจะมีความมุ่งมั่นในการดำเนินชีวิตที่บริสุทธิ์ เราจะต่อสู้กับความบาป เราจะศึกษาพระคัมภีร์และอธิษฐานแม้ในยามที่เรารู้สึกไม่อยากทำก็ตาม เราจะหนีออกห่างจากสิ่งที่ล่อลวงเราให้ออกจากทางของพระเจ้า เราจะบากบั่นมุ่งไปอย่างไม่ย่อท้อเพื่อให้ได้มาซึ่งความบริสุทธิ์ ยิ่งเราได้รับการชำระให้บริสุทธิ์มากขึ้นเท่าใด ฤทธิ์เดชแห่งข่าวประเสริฐจะยิ่งเปลี่ยนแปลงเราให้เป็นเหมือนพระเยซูคริสต์มากขึ้นเท่านั้น

อย่าสับสนระหว่างสองสิ่งนี้

คุณเข้าใจอย่างชัดเจนหรือไม่ว่าการนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมและการชำระให้บริสุทธิ์นั้นหมายถึงอะไร?

หากคุณไม่เข้าใจความแตกต่างระหว่างสองสิ่งนี้คุณกำลังตกอยู่ในอันตรายที่จะตกลงไปในหลุมพลางของการพึ่งการกระทำของตนเอง ผมอยากให้คุณเข้าใจความหมายของทั้งสองคำนี้อย่างชัดเจน ไม่ใช่เพื่อที่คุณจะทำให้เพื่อนของคุณประทับใจ แต่เพราะการเข้าใจความแตกต่างระหว่างการนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมและการชำระให้บริสุทธิ์นั้นมีความสำคัญมากต่อการทำลายกับดักแห่งการพึ่งการกระทำของตนเอง

ชายหญิงที่มีปัญหากับการพึ่งการกระทำด้วยตนเองที่ผมพบเจอเกือบทุกคนนั้นมักจะมีความเข้าใจที่ไม่ถูกต้องเกี่ยวกับความแตกต่างและความสัมพันธ์ของการนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมและการชำระให้บริสุทธิ์ เราจำเป็นต้องแยกความแตกต่างระหว่างพระคุณของพระเจ้าที่ทรงโปรดนับเราว่าเป็นผู้ชอบธรรมกับพระคุณของพระเจ้าที่ทรงชำระเราให้บริสุทธิ์ แต่พระคุณทั้งสองรูปแบบนี้ไม่สามารถแยกขาดจากกันได้

ผมทราบดีว่าผมได้กล่าวสิ่งนี้ไปแล้วแต่ผมก็จะขอกล่าวย้ำอีกครั้ง โดยการที่ผมจะอธิบายสองคำนี้ควบคู่กันเพื่อให้คุณเห็นความแตกต่างระหว่างสองคำนี้ได้อย่างชัดเจน

• การนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม คือ การได้รับการประกาศว่าเป็นผู้ชอบธรรม การชำระให้บริสุทธิ์ คือ การกำลังทำให้เป็นผู้ชอบธรรม ซึ่งหมายถึง การถูกเปลี่ยนแปลงให้เป็นเหมือนพระคริสต์มากขึ้น
• การนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม คือ ตำแหน่ง ของเราต่อหน้าพระพักตร์ของพระเจ้า การชำระให้บริสุทธิ์ คือ การลงมือทำ เป็นภาคปฏิบัติของเรา เราไม่สามารถทำสิ่งใด ๆ ได้เลยเพื่อให้เรากลายเป็นผู้ชอบธรรม! การนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมจะเกิดขึ้นครั้งเดียวเมื่อเรากลับใจเชื่ออย่างแท้จริง
• การนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม คือ ความจริงที่จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เป็นสิ่งที่พระคริสต์ทรงทำ แทน เรา และการชำระให้บริสุทธิ์ คือ ความจริงของเราเป็นส่วนตัว เป็นสิ่งที่พระคริสต์ทรงทำ ภายใน เรา
• การนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมจะเกิดขึ้นทันที อย่างสมบูรณ์เมื่อกลับใจใหม่อย่างแท้จริง คือ เมื่อคุณเชื่อในพระเยซูและสิ่งที่พระองค์ทรงทำสำเร็จแล้วเพื่อคุณบนไม้กางเขน คุณจะไม่มีวันและจะไม่สามารถทำสิ่งใด ๆ เพื่อให้ตนเองชอบธรรมได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว การชำระให้บริสุทธิ์ คือ กระบวนการ คุณจะถูกชำระให้บริสุทธิ์มากขึ้น ๆ เมื่อคุณเชื่อฟังพระเจ้าอย่างแท้จริง โดยเป็นการเชื่อฟังที่มาจากการสำนึกในพระคุณของพระเจ้าที่มีต่อชีวิตของคุณ

วิลเลียม พลูเมอร์ (William Plumer) สรุปได้อย่างดีโดยเขียนไว้ว่า “การนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมนั้น คือ สิ่งที่พระเจ้าทรงทำเพียง ครั้งเดียว ในชีวิตของเรา สิ่งนี้จะไม่ได้เกิดขึ้นทีละนิดละหน่อย ไม่ได้เป็นกระบวนการที่จะเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องด้วย ทั้งผู้เชื่อที่ละเลยและหย่อนยานในการทำตามน้ำพระทัยของพระเจ้ากับผู้เชื่อที่มีชีวิตที่เป็นที่พอพระทัยของพระเจ้าในทุกด้านล้วนถูกนับว่าชอบธรรมเท่ากัน การนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมไม่มีระดับสูงหรือต่ำ ในสายพระเนตรของพระเจ้ามีเพียงมนุษย์ที่ถูกถือว่าชอบธรรมโดยสมบูรณ์และมนุษย์ที่จะถูกพิพากษาลงโทษเท่านั้น” 7

ข้อผิดพลาดของการพึ่งการกระทำของตนเอง

คุณเห็นความแตกต่างหรือไม่? ข้อผิดพลาดที่คนที่พึ่งการกระทำของตนเองทำ คือ พวกเขาสับสนระหว่างการมีส่วนร่วมในกระบวนการที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในการชำระให้บริสุทธิ์ กับสิ่งที่พระเยซูทรงทำสำเร็จแล้วบนไม้กางเขน คือ การนับผู้เชื่อว่าเป็นผู้ชอบธรรม

หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง คือ พวกเขาคิดว่าการประพฤติตามสิ่งที่พระเจ้าพอพระทัยและการทำความดีจะช่วยให้พวกเขากลายเป็นคนชอบธรรมได้ แต่ในพระคำของพระเจ้ากลับกล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า “เพราะว่าในสายพระเนตรของพระเจ้าไม่มีใครถูกชำระให้ชอบธรรมได้โดยการประพฤติตามธรรมบัญญัติ…” (โรม 3:20) ไม่มีใครสักคนในพวกเราที่จะสามารถทำความดีเพื่อให้พระเจ้าทรงยอมรับและรักเราได้ ไม่มีใครสักคนในพวกเราที่จะเพิ่มเติมอะไรเข้าไปในสิ่งที่พระเยซูทรงทำสำเร็จแล้วบนไม้กางเขนได้ พระเยซูทรงชดใช้ค่าความบาปของเราทั้งหมด พระเยซูทรงทำให้พระพิโรธของพระเจ้าสงบลง

การมีส่วนร่วมในกระบวนการชำระให้บริสุทธิ์จะเกิดขึ้นหลังจากที่พระเจ้าได้ทรงยอมรับและทำให้เราอยู่ในสภาพที่ถูกต้องต่อหน้าพระพักตร์พระเจ้าผ่านความเชื่อในพระเยซูเท่านั้น และแน่นอนว่า เราจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อที่จะเชื่อฟังพระวจนะของพระเจ้า เราจะอ่านพระคัมภีร์ เราจะอธิษฐาน เราจะใคร่ครวญพระคำของพระองค์ เราจะท่องจำข้อพระคัมภีร์ เราจะแบ่งปันข่าวประเสริฐ เราจะรับใช้ในคริสตจักร เราจะอดอาหารอธิษฐาน พระเจ้าสั่งเราไว้ในพระคำของพระองค์ที่ให้เราทำหลายสิ่งหลายอย่าง และการเชื่อฟังของเราก็เป็นที่พอพระทัยพระองค์และนำพระพรของพระองค์มาสู่ชีวิตเรา

แต่สิ่งที่ดีทั้งหมดที่กล่าวไปแล้วนี้จะไม่มีวันเพิ่มระดับความชอบธรรมของเราให้สูงขึ้นไปได้อีก เราจะไม่มีวันได้รับ “ความรอดที่มากกว่านี้” และเราจะไม่มีวัน “ถูกพระเจ้ารักมากไปกว่านี้” อีกแล้ว พระคุณอันเหลือล้นของพระเจ้าที่พระองค์ทรงเทลงมาเหนือชีวิตของเรา คือ แรงจูงใจที่กระตุ้นให้เราทำสิ่งต่าง ๆ

วางจานหมุนของคุณลง

ความผิดพลาดของนักหมุนจานที่พึ่งการกระทำของตนเองอย่างสจ๊วตทำ คือ เขาสลับที่ความหมายของการนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมกับการชำระให้บริสุทธิ์ ซินแคลร์ เฟอร์กูสัน (Sinclair Ferguson) ได้เขียนไว้ว่า “การล่อลวงและความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเรา คือ การพยายามแอบใส่คุณค่าของเราเพิ่มเติมเข้าไปในพระคุณของพระเจ้า” 8 คนที่พึ่งการกระทำของตนเองจะให้สิ่งต่าง ๆ ที่เขาทำกลายเป็นสิ่งที่เขาจดจ่ออยู่ตลอดเวลาและเป็นต้นกำเนิดของความรู้สึกภาคภูมิใจในความสามารถในการรักษาพระบัญญัติของพระเจ้าได้ สิ่งนี้ทำให้เขาเดินห่างออกจากสิ่งที่สำคัญมากที่สุด คือ ข่าวประเสริฐโดยที่เขาไม่รู้ตัวเลย

ผมรู้ซึ้งถึงการถูกทดลองให้พึ่งการกระทำของตนเองเป็นอย่างดี นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เมื่อผมปิดพระคัมภีร์ลงหลังผมใช้เวลาส่วนตัวกับพระเจ้าเสร็จแล้ว ผมจะเตือนตัวเองเสมอว่า ไม่ใช่สิ่งที่ผมทำแต่เป็นสิ่งที่พระเยซูทรงทำบนไม้กางเขนเพื่อผมต่างหากที่ทำให้ผมได้รับการอภัยโทษบาปและการยอมรับจากพระเจ้า

“ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอพระองค์ทรงประทานพระคุณและกำลังของพระองค์ให้กับลูกด้วยเมื่อลูกรับใช้พระองค์ในวันนี้” ผมอธิษฐาน “ลูกขอบคุณที่พระพรทั้งหมดของพระองค์ทรงหลั่งไหลมาในชีวิตของลูกผ่านทางสิ่งที่พระบุตรของพระองค์ทรงทำบนไม้กางเขนเพื่อลูก มีเพียงพระคุณของพระเจ้าเท่านั้นที่ทำให้ลูกกลายเป็นคนชอบธรรมในสายพระเนตรของพระองค์ ความพยายามด้วยตัวของลูกเองที่จะเชื่อฟังพระองค์หรือการพยายามชำระตนให้บริสุทธิ์นั้นไม่สามารถทำให้สิ่งที่พระเยซูทรงทำสำเร็จแล้วบนไม้กางเขนสมบูรณ์มากขึ้นไปกว่านั้นได้อีก”

ช่างเป็นความชื่นชมยินดีอย่างเหลือล้นเสียนี่กระไรที่ข่าวประเสริฐได้มอบให้แก่ผม ผมสามารถเข้าไปสู่พระบัลลังก์ของพระเจ้าได้ด้วยความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม ไม่ใช่เพราะผมทำดีเพียงพอแล้วไม่ใช่เพราะผมรักษาบทบัญญัติหรือกฏเกณฑ์ต่าง ๆ ได้อย่างครบถ้วน แต่ทั้งหมดเป็นเพราะผมได้สวมความชอบธรรมของพระเยซูคริสต์ไว้นั่นเอง

พระเจ้าทรงปรารถนาให้คุณได้มีความมั่นใจเดียวกันนี้ด้วย พระองค์ไม่ได้ประทับใจตัวคุณเพราะคุณหมุนจานเหล่านั้นได้อย่างยอดเยี่ยม เพราะฉะนั้นจงทิ้งความชอบธรรมของตัวเอง แต่จงโอ้อวดสิ่งที่พระเยซูคริสต์พระผู้ช่วยให้รอดของคุณทำสำเร็จแล้วบนไม้กางเขน