บทที่ 5: สิ่งที่คุณรู้สึก เทียบกับ สิ่งที่เป็นความจริง

ให้ความเชื่อของคุณอยู่บนสิ่งที่พระเยซูทรงทำสำเร็จแล้วบนไม้กางเขน

“คุณเคยตระหนักไหมว่า” นักเทศน์เดวิด มาร์ติน ลอยด์-โจนส์ (David Martyn Lloyd-Jones) เคยตั้งข้อสังเกตไว้ว่า “แท้ที่จริงแล้วความทุกข์ส่วนใหญ่ในชีวิตของคุณเกิดจากการที่คุณฟังตัวเองมากกว่าแทนที่จะพูดกับตัวเอง” 10

ผมเห็นด้วย ขอให้ผมได้อธิบายให้คุณเข้าใจว่าเดวิด มาร์ติน ลอยด์-โจนส์หมายถึงสิ่งใดเมื่อท่านกล่าวถึง “การฟังตัวเอง” หากคุณเป็นเหมือนผม มันเป็นไปได้อย่างมากที่คุณจะทำแบบนี้ทุกวัน คุณรู้จักกิจวัตรประจำวันแบบนี้ดี ตัวอย่างเช่น ทุกเช้าเมื่อนาฬิกาปลุกดังขึ้น เสียงนาฬิกาปลุกกำลังเรียกร้องความสนใจจากคุณ 

และจิตใต้สนึกของคุณก็จะบอกว่า ปิดมัน ปิดเสียงมัน! แล้วคุณก็จะกดปุ่ม “เลื่อนปลุก”

แปดนาทีอันล้ำค่าได้ล่องลอยผ่านไป จากนั้นเสียงปลุกจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง คุณลืมตาและ “การฟัง” ก็เริ่มต้นขึ้น 

วันนี้เป็นวัน…..พฤหัสสินะ โอ้ ไม่นะ ฉันมีประชุม ไม่อยากไปเลยให้ตายสิ อยากจะนอนต่อจัง ได้นอนแบบนี้ทั้งวันคงจะดี 

คุณควรออกกำลังกายนะ แต่โอ๊ย ปวดหลังน่ะ ก็เลยช่างมันเถอะ

เมื่อคุณกำลังพยุงตัวให้ลุกขึ้น เสียงในหัวก็ยังคงพูดต่อไป 

เมื่อวาน…เกิดอะไรขึ้นนะ รถของคุณทำเสียงแปลก ๆ โอ้ นั่นเสียงอะไรน่ะ ไม่เคยได้ยินเสียงแบบนี้มาก่อนเลย ต้องซ่อมอีกแล้วเหรอเนี่ย ให้มันได้อย่างนี่สิ ชีวิตนี้มีแต่ความปั่นป่วนวุ่นวาย แล้วจะเอาเงินจากที่ไหนมาซ่อมกันล่ะนี่

ในขณะที่เท้าของคุณแตะพื้นห้องน้ำที่เย็นเฉียบ เสียงในหัวของคุณก็ยังพูดต่อไปไม่หยุด 

ตอนที่เพื่อนคนนั้นพูดแบบนั้นเขาหมายถึงอะไรกันแน่เขา กำลังพูดกระทบกระเทียบฉันอยู่หรือเปล่านะ แล้วนี่จะไม่มีใครคิดที่จะเก็บยาสีฟันเลยใช่ไหมเนี่ย ใช้เสร็จแล้วก็ทิ้งเรี่ยราดเลย 

วันเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาก็ยุ่งเหลือเกิน แถมวันนี้ยังมีงานอีกกองพะเนินเลย คุณรู้ดีว่าต้องอธิษฐาน แต่คุณไม่มีเวลาอธิษฐานเลย เมื่อวานนี้ก็ไม่ได้อธิษฐาน 

บ้านรกมาก แต่ยังไม่ได้ทำความสะอาดเลย ไม่น่าดูซีรีย์จนดึกเลย ถึงเวลาต้องตัดผมแล้วสินะดูไม่ได้เลยสภาพฉันตอนนี้ 

และในไม่ช้า 

คุณก็จะรู้สึกว่า พระเจ้าทรงอยู่ไกลเหลือเกิน 

ฉันไม่ไหวแล้ว เหนื่อยเหลือเกิน….

ทั้งหมดนี้ฟังดูคล้าย ๆ สิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณไหม ในแต่ละวันเราต้องเผชิญกับทางเลือก 2 อย่าง คือ การฟังตัวเองและฟังเสียงความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลาตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้นรอบตัว หรือ การคุยกับตัวเอง คือ การย้ำเตือนให้ตัวเราเองจำได้ถึงความจริงที่ไม่เปลี่ยนแปลงว่า พระเจ้าทรงเป็นผู้ใดและพระเจ้าได้ทรงทำสิ่งใดเพื่อเราแล้วบนไม้กางเขน

นับครั้งไม่ถ้วนที่เราฟังเสียงในหัวของเราโดยที่ไม่รู้ตัว เรามักจะปล่อยให้มุมมองที่เรามีต่อพระเจ้าและมุมมองที่เรามีต่อชีวิตของเราถูกหล่อหลอมโดยความรู้สึกขึ้น ๆ ลง ๆ ตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้นรอบ ๆ ชีวิตเต็มไปด้วยสิ่งที่ต้องทำมากมาย และหลาย ๆ ครั้งก็เป็นสิ่งที่ยากด้วย มีสิ่งมากมายที่ดึงดูดความสนใจของเรา เรามักจะคิดถึงสิ่งต่าง ๆ ร้อยแปดพันประการก่อนที่เราจะได้จิบกาแฟยามเช้าเสียด้วยซ้ำไป เสียงที่เราฟังมันนำพาให้เกิดความรู้สึกต่าง ๆ มากมายเหมือนกับกำลังขึ้นรถไฟเหาะตีลังกาอยู่

ยังแปลกใจอยู่ไหมว่าทำไมคุณถึงไม่ค่อยมีความสุขบ่อย ๆ นั่นก็เพราะเราฟังเสียงตัวเราเอง เราจำเป็นต้องเริ่มคุยกับตัวเองแทนแล้วล่ะ

คำแนะนำที่ไม่ดี

สองบทก่อนหน้านี้ คุณได้เรียนรู้ไปแล้วเกี่ยวกับการพึ่งการกระทำของตนเองและการถูกกล่าวโทษ แต่ก่อนที่คุณจะเอาชนะสิ่งเหล่านั้นหรือความบาปใด ๆ ได้ คุณจำเป็นต้องรู้ว่า การตระหนักรู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นในความคิดของคุณนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ชีวิตที่มีไม้กางเขนเป็นศูนย์กลางเริ่มต้นจากการคิดให้สอดคล้องกับพระคัมภีร์ คุณอยากจะสร้างชีวิตของคุณขึ้นบนสิ่งที่คุณรู้สึกหรือสิ่งที่เป็นความจริง

ซินแคลร์ เฟอร์กูสัน นักศาสนศาสตร์ชาวสก็อตกล่าวไว้ว่า “คริสเตียนบางกลุ่มชอบจดจ่ออยู่ภายในใจตัวเองและประสบการณ์กับความรู้สึกของตัวเองมากเกินไป เรามักจะเก่งเรื่องการมองภายในใจของเราเองมากกว่าการมองออกไปข้างนอก แต่มันจะดีกว่านั้นมากถ้าจะเลิกจดจ่ออยู่ที่ภายในใจตัวเองและหันไปมองที่พระเยซู เราควรใช้กำลังของเราในการชื่นชม ค้นหาความหมายที่แท้จริง อธิบายอย่างถูกต้องและยกย่องพระเยซูคริสต์ให้มากขึ้น” 11 สิ่งนี้หมายความว่าเราต้องจดจ่ออยู่กับตัวเองและความรู้สึกของเราเอง

ลองคิดเกี่ยวกับคำถามเหล่านี้ดูว่าในแต่ละวัน คุณทำสิ่งเหล่านี้บ่อยเพียงใด คือ ประเมินว่าตัวคุณเป็นอย่างไรบ้าง โดยใช้ความรู้สึกที่เกิดจากสถานการณ์ต่าง ๆ เป็นหลัก มากกว่าประเมินสถานการณ์เหล่านั้นโดยใช้ความจริงที่คุณรู้

สิ่งซึ่งซินแคลร์ เฟอร์กูสันได้กล่าวไว้ว่า “เราคิดโดยใช้ความรู้สึกของเรา” 12 นั้นเป็นความจริง เราปล่อยให้ความรู้สึกเป็นตัวนำทางความคิดของเรา และเราไม่ควรทำเช่นนั้น อารมณ์และความรู้สึกเป็นของขวัญที่ล้ำค่าจากพระเจ้า และความสัมพันธ์ของเรากับพระเจ้าควรจะก่อให้เกิดความรักพระเจ้าอย่างแรงกล้า แต่อย่างไรก็ตาม อารมณ์และความรู้สึกของเราไม่ควรกลายเป็นสิทธิอำนาจขั้นสุดท้ายในการตัดสินใจของเรา เพราะการตัดสินใจขั้นสุดท้ายจะต้องเป็นพระคำของพระเจ้าเท่านั้น

พลังแห่งการหันออกไปมองที่พระเยซู

เมื่อไม่นานมานี้ ในระหว่างการเตรียมคำเทศนาที่ผมจะต้องขึ้นเทศน์ในเช้าวันรุ่งขึ้นเกือบจะเสร็จแล้ว ผมบังเอิญทำกาแฟแก้วร้อนหกใส่แป้นคีย์บอร์ดและแล็ปท็อปของผมเข้าอย่างจัง คอมพิวเตอร์ของผมส่งเสียง “ซซซททท!” แล้วหน้าจอก็ดับลง 

เพราะความซุ่มซามของผม ผมทำให้คอมพิวเตอร์พังและทำให้คำเทศนาของผมสลายกลายเป็นไอไปในพริบตา เวลาหลายชั่วโมงที่ผมใช้เตรียมคำเทศนานั้นกลายเป็นอะไรที่เสียเวลาเปล่า ผมตัวแข็งไปครู่หนึ่ง แล้วจ้องเขม็งไปที่หน้าจอสีดำอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง คีย์บอร์ดกลายเป็นหนองน้ำเล็ก ๆ ที่เจิ่งนอง มีเพียงแค่ปลายปุ่มคีย์บอร์ดที่โผล่พ้นบึงกาแฟออกมาเหมือนดอกลิลลี่เล็ก ๆ

ตอนนั้นผมควรจะพูดว่า ผมไว้วางใจพระเจ้าในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ไม่เลย ผมกลับทำตรงกันข้าม ผมแสดงความโกรธออกมาทันที “ม่ายยยยยยยย!!!” จากนั้นผมก็ยกเก้าอี้ขึ้นมาแล้วก็ทุ่มมันลงพื้นอย่างแรง

พระเจ้าทรงสอนผมทันที พระเจ้าได้เปิดเผยให้ผมได้เห็นถึงรูปแบบการบ่นในใจของผมและก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ผมทำบาป แทนที่จะวางใจในพระองค์ แทนที่จะยอมรับอย่างแท้จริงว่าพระเจ้าทรงครอบครองอยู่เหนือทุกสิ่งและผมเป็นเพียงแค่ข้ารับใช้ของพระองค์ ผมกลับตะโกนเสียงดังลั่นด้วยความโกรธและท้าทายพระเจ้าอย่างไม่เกรงกลัวโดยการตะโกนออกมาว่า “ไม่!” และทุ่มเก้าอี้ลงพื้น

และเกือบทันทีที่เสียงความรู้สึกของผมเริ่มพูดขึ้นมาว่า 

พระเจ้าอนุญาตให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรกัน ทำไมสิ่งนี้ถึงเกิดขึ้น? แล้วเห็นไหมว่า-ตอนนี้คุณกำลังทำบาป! คุณเป็นศิษยาภิบาลไม่ใช่หรือ? คุณยังจะพยายามเทศนาให้คนอื่นฟังอยู่อีกหรือ ทั้ง ๆ ที่คุณพึ่งแสดงความเกรี้ยวกราดออกมา แล้วตอนนี้จะมีหน้าไปขอให้พระเจ้าช่วยคุณเตรียมคำเทศนาได้อีกอย่างไรกัน มันน่ารังเกียจมากเลยนะรู้ไหม ดูสิ่งที่ตัวเองพึ่งทำลงไปสิ!

ผมรู้สึกขอบคุณพระเจ้าที่พระองค์ทรงช่วยให้ผมหยุดฟังเสียงเหล่านั้นในตอนนั้น ผมรู้ทันทีว่า แทนที่ผมจะฟังแต่เสียงของตัวเอง ผมจำเป็นต้อง พูดกับตัวเอง และเพราะผมรู้ว่าผมต้องการความช่วยเหลือ ผมจึงขึ้นไปชั้นบนและขอให้แคโรลีนภรรยาของผมช่วย สิ่งแรกที่เธอทำและทำด้วยความอ่อนโยนคือ เธอค่อย ๆ ช่วยให้ผมเห็นความบาปที่ทำให้ผมระเบิดอารมณ์ออกมา หลังจากนั้นเราทบทวนด้วยกันว่า ข่าวประเสริฐหมายถึงสิ่งใด

หลังจากนั้นผมก็ลงไปข้างล่างและเริ่มต้นเตรียมคำเทศนาใหม่อีกครั้ง ตอนนี้ผมคุยกับตัวเอง ผมบอกตัวเองว่า “ความโกรธที่เป็นบาปของผมได้รับการชดใช้โดยผู้นั้นแล้ว พระเยซูทรงสิ้นพระชนม์เพื่อบาปนี้ของผม พระเยซูผู้ผ่านการทดสอบทุกอย่าง พระองค์ทรงถูกทดลองทุกอย่างแต่ไม่เคยทำบาป พระองค์ทรงยืนอยู่ในที่ของผมและทรงรับโทษแทนผม พระเจ้าให้อภัยผมแล้วและพระเจ้าจะทรงช่วยเตรียมคำเทศนานี้ให้กับผมไม่ใช่เพราะผมปราศจากบาป แต่เพราะว่าพระองค์ทรงเมตตา!”

โดยพระคุณของพระเจ้า ผมสามารถหลุดออกจากสิ่งที่ผมรู้สึกและดำเนินชีวิตในความดีงามของสิ่งที่เป็นจริงและไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้ – พระเจ้าทรงส่งผ่านพระคุณของพระองค์ที่มีต่อผมทางไม้กางเขน และขอบคุณพระเจ้าที่การเทศนาของผมผ่านไปได้ด้วยดี

คอมพิวเตอร์ของผมยังมีปัญหาอยู่ แต่นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง!

ยกย่องพระเยซูคริสต์

มาร์ติน ลูเทอร์ (Martin Luther) เขียนไว้ว่า “[ความชอบธรรมของพระคริสต์] อยู่ภายนอกรอบตัวเราและอยู่เหนือเราในทุกด้าน” 13 นั่นเป็นสาเหตุที่เราต้องเลิกมองภายในและมองออกไปภายนอกโดยมองไปที่สิ่งที่พระคริสต์ทรงทำแทนเรา ดังที่ ซินแคลร์ เฟอร์กูสันกล่าวไว้ว่า “เราควรใช้กำลังของเราในการชื่นชม ค้นหาความหมายที่แท้จริง อธิบายอย่างถูกต้องและยกย่องพระเยซูให้มากขึ้น” 14

และเราสามารถทำเช่นนี้ได้ตลอดเวลาโดยไม่ต้องคำนึงว่าเรารู้สึกอย่างไร เพราะข่าวประเสริฐดำรงอยู่อย่างอิสระในเรา จุดประสงค์ของข่าวประเสริฐตามที่น็อกซ์ แชมบลิน (Knox Chamblin) เขียนไว้ คือ “ประกาศเหตุการณ์ที่ช่วยให้รอด” 15 เหตุการณ์นี้ไม่ได้รับผลกระทบจากอารมณ์และความรู้สึกที่ขึ้น ๆ ลง ๆ ของเรา ข่าวประเสริฐ คือ ภววิสัย (Objective) หมายถึงสิ่งที่มีพื้นฐานอยู่บนข้อเท็จจริง โดยไม่ขึ้นอยู่กับความรู้สึกหรือความคิดเห็น

อัตวิสัย (Subjective) คือ สิ่งที่มีพื้นฐานอยู่บนความรู้สึกหรือความคิดเห็นของแต่ละบุคคลเป็นหลักและไม่คำนึงว่าข้อเท็จจริงเป็นเช่นไร เป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาเหมือนทรายที่พร้อมจะเคลื่อนตัวอยู่เสมอ ในขณะที่ภววิสัยนั้นสร้างบนศิลาอันมั่นคงแห่งข่าวประเสริฐ เมื่อเรามองเข้าไปภายใน เรากำลังดำเนินชีวิตโดยใช้หลักอัตวิสัยซึ่งเป็นสิ่งชั่วคราว เปลี่ยนแปลงได้เสมอ เชื่อถือไม่ได้ และมักจะเป็นความเท็จ แต่เมื่อเรามองออกไปภายนอก มองไปที่ข่าวประเสริฐ เรากำลังดำเนินชีวิตโดยใช้หลักภววิสัยซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เชื่อถือได้อย่างสมบูรณ์และเป็นความจริงอยู่เสมอ

ชีวิตของเราในพระคริสต์มีพื้นฐานอยู่บนความจริงที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงและความจริงที่สำคัญที่สุดในบรรดาความจริงอันรุ่งโรจน์ที่ไม่สามารถนับได้ของพระคัมภีร์ ซึ่งความจริงที่สำคัญที่สุดนั้น คือ พระเยซูสิ้นพระชนม์เพื่อบาปของคุณ นี่คือหัวใจของข่าวประเสริฐ

ดังนั้นประเด็นที่สำคัญของบทนี้เป็นสิ่งที่สามารถเข้าใจได้ง่าย คือ อย่าฟังตัวเอง ให้เริ่มพูดกับตัวเองแทน! เริ่มต้นวันใหม่และสิ่งต่าง ๆ ตลอดทั้งวัน โดยใช้พลังของคุณในการชื่นชม ค้นหาความหมายที่แท้จริง อธิบายอย่างถูกต้องและยกย่องพระเยซู”

นี่คือความหมายทั้งหมดของการดำเนินชีวิตที่มีไม้กางเขนเป็นศูนย์กลาง และจะทำให้การเผชิญหน้ากับวันใหม่เต็มไปด้วยเสียงนาฬิกาปลุกที่ยอดเยี่ยมมากยิ่งขึ้น