บทที่ 4: โยนการกล่าวโทษทิ้งไป

วิธีที่ไม้กางเขนกำจัดความรู้สึกผิดและความละอาย

ผมไม่ค่อยอ่านการ์ตูนในหนังสือพิมพ์สักเท่าไร แต่เมื่อสองสามปีที่แล้วมีคนเอาการ์ตูนตอนหนึ่งมาให้ผมอ่านและผมรู้สึกว่าต้องเก็บการ์ตูนเรื่องนี้ไว้ การ์ตูนเรื่องนี้ชื่อ เคธี เคธีเป็นผู้หญิงโสดอายุประมาณสามสิบ ตอนที่ผมได้อ่านเป็นตอนที่เธอนั่งอยู่ที่บ้านคนเดียวแล้วก็กำลังครุ่นคิดบางสิ่งบางอย่างอยู่

สิ่งที่ฉันควรทำในที่ทำงาน เธอคิด สิ่งที่ฉันอยากจะพูดเออร์วิ่ง สิ่งที่ฉันสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำอีกต่อไปแต่ก็ยังทำอยู่ สิ่งที่ฉันสร้างปัญหาให้กับตัวเองทั้ง ๆ ที่ฉันสามารถหลีกเลี่ยงมันได้ 

เธอดูเศร้ามาก 

สิ่งที่ฉันควรทำเพื่อครอบครัวของฉัน ลูกหมาของฉัน เพื่อนฝูงของฉัน เพื่อนร่วมงานของฉัน เพื่อนบ้านของฉัน การเงินของฉัน บ้านของฉัน ตู้เสื้อผ้าของฉัน อาหารการกินของฉันแล้วก็ผู้ยากไร้อีกหลายล้านคนที่ฉันไม่เคยพบมาก่อน

ในการ์ตูนช่องสุดท้าย เคธีสรุปชีวิตของเธอว่า “ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้เดินทางไปไหน แต่ฉันก็ยังมีกระเป๋าเดินทางหนัก 150 กิโลกรัมติดตัวฉันไปด้วยทุกที่”

ตรวจสอบกระเป๋าสัมภาระของคุณ

มันน่าทึ่งมากที่การ์ตูนกับชีวิตจริงนั้นมีความใกล้เคียงกันอย่างน่าเหลือเชื่อ เช่นเดียวกับเคธี เราทุกคนล้วนสามารถรู้สึกแย่กับรายการยาวเหยียดที่ต้องทำแต่ยังทำไม่เสร็จหรือบางอย่างก็ทำไม่สำเร็จ ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เดินทางไปไหน แต่เราก็เอากระเป๋าเดินทางอันหนักอึ้งติดตัวไปด้วยทุกที่

พระคัมภีร์เรียกกระเป๋าเดินทางใบนี้ว่า “การกล่าวโทษ” ในช่วงขณะหนึ่งหรือเวลาหนึ่ง เราจะรู้สึกว่ากำลังแบกสัมภาระอยู่ไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็กก็ตาม

การกล่าวโทษมักจะปรากฏในรูปแบบต่าง ๆ จนนับไม่ถ้วน มันหนักอึ้งอยู่ในใจของนักธุรกิจที่ไม่ค่อยได้อยู่บ้านในช่วงที่ลูก ๆ ของเขาโตขึ้น มันเป็นความโศกเศร้าอย่างแสนสาหัสอย่างไม่มีวันจบสิ้นที่คอยหลอกหลอนผู้หญิงสักคนหนึ่งที่เคยทำแท้งไปเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว มันคอยจิกกัดจิตใต้สำนึกของคริสเตียนคนหนึ่งที่เผลอสบถออกมาเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วในระหว่างที่ขับรถเพราะเจอคนขับที่ขับรถด้วยความประมาท มันคือความรู้สึกผิดที่อ้อยอิ่งอยู่ในคริสเตียนที่ละเลยการอธิษฐาน มันคือคำพูดที่ออกมาไม่ได้และการผิดสัญญา

พวกเราบางคนแบกสิ่งเหล่านี้มานานแสนนาน นานมากเสียจนเราคิดว่า มันเป็นเรื่องปกติที่ชีวิตจะเต็มไปด้วยความรู้สึกเช่นนี้ และความจริงก็คือหากปราศจากไม้กางเขนแล้ว การกล่าวโทษ คือ เรื่องปกติ หากปราศจากพระเยซูเราทุกคนสมควรได้รับการกล่าวโทษและถูกลงโทษเพราะบาป แต่ในโรม 8:1 พระคัมภีร์บอกเราว่า “ไม่มีการลงโทษคนที่อยู่ในพระเยซูคริสต์”

เราไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่ภายใต้การถูกกล่าวโทษไปตลอดชีวิต ในบทนี้ ผมจะแสดงให้คุณเห็นถึงวิธีที่จะโยนการกล่าวโทษอันแสนน่ารังเกียจนี้ออกไปด้วยการน้อมรับการอภัยที่ข่าวประเสริฐมอบให้คุณ

รู้สึกผิดที่แทบจะไม่ได้รู้สึกว่ามี

การถูกกล่าวโทษเป็นสิ่งที่เราทุกคนต้องเผชิญไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง มันมาหาเราในระดับที่แตกต่างกัน และเป็นความคิดที่ไม่ถูกต้องหากเราคิดว่า การถูกกล่าวโทษนั้นจะเป็นปัญหาเฉพาะสำหรับผู้ที่ทำบาป “ร้ายแรง” เท่านั้น

เพราะบาปที่เราทำไม่ว่าจะในอดีตหรือปัจจุบัน ไม่ว่าเล็กน้อยหรือร้ายแรงเพียงใดก็ตาม มันจะคอยกล่าวโทษเราเสมอ องค์ประกอบของการกล่าวโทษที่พบได้ทั่วไป คือ ความรู้สึกผิดหรือละอายที่ยังคงอยู่ถึงแม้ว่าคุณได้ขอโทษพระเจ้าและกลับใจใหม่จากบาปนั้น รวมไปถึงคุณอาจจะได้มีโอกาสขอโทษบุคคลที่คุณเคยทำผิดกับเขาแล้วก็ตาม

คุณปล่อยให้การกล่าวโทษยังอยู่ในชีวิตของคุณหรือไม่? ลองถามตัวเองด้วยคำถามต่อไปนี้:

• คุณมีความสัมพันธ์กับพระเจ้าเป็นเหมือนผู้คุมประพฤติของคุณที่คุณกำลังถูกภาคทัณฑ์ และหวาดกลัวเสมอว่าเมื่อใดก็ตามที่พระเจ้าไม่พอพระทัยคุณ พระเจ้าจะส่งคุณกลับเข้าห้องขังทันทีหรือไม่?
• เมื่อคุณนมัสการพระเจ้า คุณได้รักษา “ระยะห่าง” กับพระเจ้าเสมอราวกับว่าพระองค์ทรงเป็นดาราที่มีชื่อเสียงโด่งดังแต่เจ้าอารมณ์และมักจะสาดอารมณ์ร้าย ๆ ใส่บรรดาแฟนคลับของตนเสมอหรือไม่?
• เมื่อคุณอ่านพระคัมภีร์ พระคัมภีร์ได้เปิดเผยความรักที่ไม่มีที่สิ้นสุดของพระผู้ช่วยให้รอดกับคุณหรือเพียงแค่ทำให้คุณรู้สึกถูกกล่าวโทษมากขึ้น?
• คุณตระหนักถึงความบาปของคุณมากกว่าที่คุณจะตระหนักถึงพระคุณของพระเจ้าที่มอบให้คุณผ่านไม้กางเขนหรือไม่?

คุณเห็นร่องรอยของการกล่าวโทษในชีวิตของคุณไหม? ไม่ต้องรู้สึกแปลกใจหากคุณเห็น แต่อย่าทนแบกภาระหนักนั้นอีกต่อไป! เพราะด้วยฤทธิ์เดชแห่งข่าวประเสริฐ คุณสามารถเป็นอิสระจากการกล่าวโทษทั้งหมดได้

ไม่ใช่แค่ เกือบ เป็นอิสระอย่างแท้จริง แต่เป็นอิสระ อย่างแท้จริง

อย่าเชื่อคำโกหกที่บางคนเคยบอกคุณว่า การบ่มเพาะคำกล่าวโทษในความคิดของคุณและการหมกมุ่นอยู่กับความละอายที่คุณมี คือ สิ่งที่พอพระทัยพระเจ้า หรือความรู้สึกว่าตนเองยังดีไม่พอ คือ สิ่งที่จะช่วยให้เกิดความบริสุทธิ์หรือการเติบโตฝ่ายวิญญาณ

มันตรงกันข้ามกันเลย! เพราะ พระเจ้าได้รับพระสิริเมื่อเราเชื่อด้วยสุดใจของเราว่าผู้ที่วางใจในพระคริสต์จะไม่มีวันถูกกล่าวโทษ การรับของประทานแห่งพระคุณที่พระเจ้าทรงให้เราโดยไม่คิดมูลค่าและอยู่ในการให้อภัยนั้นเท่านั้น ที่จะทำให้เราสามารถหันจากชีวิตเก่าที่เต็มไปด้วยความบาปและดำเนินชีวิตกับพระเจ้าทุกวันด้วยการเชื่อฟังที่มาจากการสำนึกในพระคุณที่พระเจ้าทรงประทานให้ได้

แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

พระคัมภีร์บันทึกเรื่องราวของงานเลี้ยงอาหารค่ำที่ไม่ปกติที่พระเยซูทรงได้รับเชิญให้ไปที่บ้านของฟาริสีคนหนึ่งที่ชื่อซีโมน บรรยากาศที่ตึงเครียดแต่ทรงพลังนี้ได้ถูกอธิบายไว้ใน ลูกา 7:36-50 เราได้เรียนรู้บทเรียนที่สำคัญเกี่ยวกับการกล่าวโทษ

พระคัมภีร์ไม่ได้บอกเหตุผลว่าทำไมพระเยซูจึงได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำครั้งนี้ เรารู้แต่เพียงว่าเกิดความตึงเครียดเป็นอย่างมากระหว่างพระองค์กับพวกฟาริสี ทุกคนเห็นได้อย่างชัดเจนว่า เจ้าภาพที่เชิญพระเยซูมาได้ปฏิบัติกับพระเยซูอย่างหยาบคายต่อหน้าแขกที่มาร่วมรับประทานอาหารค่ำ ไม่มีการจูบเพื่อทักทาย ไม่มีการล้างเท้า และไม่มีการชโลมพระองค์ด้วยน้ำมันหอม

จากนั้นแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น เข้าไปในห้องนั้นที่ทุกคนต่างรู้ดีกว่า แขกที่ไม่ได้รับเชิญรายนี้เป็นโสเภณี เป็นผู้หญิงที่สังคมดูถูกเหยียดหยาม

สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเป็นสิ่งที่คนในงานนั้นต่างคิดไม่ถึง ในขณะที่พระเยซูเอนกายลงที่โต๊ะอาหาร ทรงใช้ศอกข้างหนึ่งยันพระกายไว้และพระบาทของพระองค์เหยียดออกไปข้างหลัง ผู้หญิงคนนั้นมายืนอยู่ที่ข้างหลังพระองค์และเริ่มร้องไห้

ทุกคนเงียบกริบ 

เสียงร้องไห้ของเธอเริ่มดังขึ้นๆ จนได้ยินทั่วทั้งบ้านและดังออกไปถึงถนน น้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายได้ทำให้พระบาทที่ยังไม่ได้ล้างทำความสะอาดของพระเยซูเปียกชุ่ม เธอคุกเข่าลงและเอาผมของเธอเช็ด จูบพระบาทของพระองค์และเอาน้ำมันหอมชโลมซึ่งเป็นท่าทีแห่งการนมัสการ

คุณสัมผัสบรรยากาศภายในห้องนั้นได้หรือไม่? ไม่มีใครรับประทาน ไม่มีใครเคลื่อนไหว บางทีสิ่งที่น่าแปลกประหลาดใจที่สุดอาจจะอยู่ตรงที่พระเยซูทรงกล่าวว่า พฤติกรรมที่น่าตกใจของหญิงบาปคนนี้ คือ สิ่งที่เหมาะสม

ความบาปมากมายของเรา

ผมเชื่อว่าพระเจ้าได้บันทึกเหตุการณ์อันน่าทึ่งนี้ไว้ในพระคัมภีร์เพื่อจุดประสงค์ที่เฉพาะเจาะจง พระองค์ทรงต้องการให้เราเห็นตัวเองในผู้หญิงคนนั้นและทำตามแบบอย่างของเธอ

ผู้หญิงที่ล้างพระบาทของพระเยซูด้วยน้ำตา คือ คนที่กลับใจจากบาปของตัวเอง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้พบกับพระเยซู ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอเคยได้ฟังที่พระองค์สอนหรือไม่ แน่นอนว่าเธอเคยฟังและได้พบว่าในคำตรัสของพระเยซูนั้นมีความหวังสำหรับการได้รับการอภัยจากบาปและการชำระให้สะอาด ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใครเต็มใจที่จะให้เธอ 

เมื่อเราพบเธอ เธอได้เชื่อในพระเยซูและหันหลังให้กับชีวิตเก่าของเธอแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องราวแห่งความรอด แต่นี่คือภาพที่สวยงามของการนมัสการของคริสเตียนที่เกิดจากความรัก การเคารพบูชา และการขอบพระคุณที่เธอมีต่อพระผู้ช่วยให้รอดของเธอ เธอตระหนักถึงความบาปและความไม่คู่ควรของเธอ เธอจึงร้องไห้ออกมาอย่างสุดซึ้ง

สิ่งที่สำคัญมากที่เราจำเป็นต้องมองให้ออก คือ น้ำตาของผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่น้ำตาแห่งการถูกกล่าวโทษ เธอร้องไห้เพราะความผิดบาปของเธอได้หายไปแล้ว เธอรักมากเพราะเธอได้รับการอภัยมาก นี่คือน้ำตาแห่งความชื่นชมยินดี ความซาบซึ้งใจอย่างเต็มเปี่ยมและการอุทิศถวายชีวิตอย่างที่สุด

เอาสัมภาระออกจากกระเป๋า

คริสเตียนที่ปรารถนาจะดำเนินชีวิตโดยให้ไม้กางเขนเป็นศูนย์กลางมักจะต้องเผชิญกับความชั่วร้ายของตนเองและความร้ายแรงของบาปส่วนตัวอย่างตรงไปตรงมาและไม่ย่อท้อ มันเป็นความจริง แต่ความจริงของการสิ้นพระชนม์และการฟื้นคืนพระชนม์ของพระเยซูเพื่อการให้อภัยบาปแก่เรานั้นยิ่งใหญ่กว่ามาก

นี่ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่มีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องการกล่าวโทษตัวเองอีก ทุกวันกระเป๋าแห่งการกล่าวโทษจะมารอเราอยู่ที่หน้าประตู มันจะพยายามอ้อนวอนให้เราแบกมันขึ้นหลัง มันจะต่อต้านพระเจ้า เนื้อหนังของเราจะคอยบอกเราว่าการตายบนไม้กางเขนของพระเยซูนั้นไม่เพียงพอที่จะทำให้พระเจ้าพอพระทัยในชีวิตของเราได้อย่างสมบูรณ์และตลอดไป

ผมขอให้คุณตรวจดูกระเป๋าใบนั้นให้ทั่ว! ศัตรูแห่งจิตวิญญาณของเรามักจะมาพร้อมกับคำโกหกของมันเสมอ มันพร้อมตลอดเวลาที่จะกระซิบคำโกหกของมันข้าง ๆ หูของเราทุกครั้งเมื่อมันมีโอกาส เมื่อคำโกหกเหล่านี้เกิดขึ้น อย่าพยายามสู้กับคำกล่าวโทษเหล่านี้ด้วยการให้สัญญาว่าจะอธิษฐานมากขึ้น หรืออดอาหารมากขึ้น หรือท่องจำข้อพระคัมภีร์มากขึ้น แน่นอนว่าการเชื่อฟังที่จะเกิดขึ้นในอนาคตคือสิ่งที่มีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง แต่มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่จะแก้ปัญหาของเมื่อวานด้วยการทำพรุ่งนี้ให้ดีขึ้น

คำสัญญาที่จะเชื่อฟังในอนาคตไม่สามารถแก้ปัญหาการถูกกล่าวโทษจากความบาปในอดีตได้

การเอาชนะการถูกกล่าวโทษ

การเอาชนะการถูกกล่าวโทษ คือ การสารภาพบาปกับพระเจ้า และเชื่อในพระองค์ ฝึกฝนการใช้ของประทานในความเชื่อที่พระเจ้าทรงประทานให้กับคุณที่ให้คุณเชื่อว่าพระเยซูทรงตายเพื่อบาปทั้งหมดที่มารซาตานได้กล่าวโทษคุณ 

โทษทัณฑ์ที่พระเยซูทรงรับบนไม้กางเขนนั้นพระองค์ทรงรับแทนคุณ การเป็นขึ้นจากความตายของพระเยซูทรงเป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่าพระเจ้าทรงยอมรับเครื่องบูชาของพระเยซู บาปในอดีตของคุณและบาปที่คุณเพิ่งทำนั้นได้รับการชดใช้ทั้งหมดแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องแบกบาปอันแสนหนักอึ้งเหล่านั้นอีกต่อไป

คุณทำเองไม่ได้ นั่นคือเหตุผลที่พระเยซูทรงทำแทนคุณ

การเป็นอิสระจากการถูกกล่าวโทษ ไม่ได้หมายความว่าเราจะลืมหรือปฏิเสธความร้ายแรงและความชั่วร้ายของบาปที่เราได้กระทำไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นความบาปที่เราทำก่อนที่เราจะกลับใจมาเชื่อพระเจ้า หรือหลังจากกลับใจมาเชื่อพระเจ้าแล้ว หากเราปรารถนาความชื่นชมยินดีและการซาบซึ้งในพระคุณของพระเจ้าเหมือนอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นที่อยู่แทบพระบาทของพระเยซู เราต้องเริ่มต้นด้วยการตระหนักและยอมรับว่าความบาปของเรานั้นมากมายและร้ายแรงเพียงไร

เปาโลเรียกตัวเองว่า “ตัวร้ายที่สุดในบรรดาคนบาป” (1 ทิโมธี 1:16 TNCV) แต่ท่านไม่ได้ติดกับการถูกกล่าวโทษจนไม่สามารถทำอะไรได้อีก ในทางตรงกันข้ามท่านกลับยกย่องพระคุณของพระเจ้าโดยตระหนักถึงความบาปมากมายที่ท่านได้ทำลงไป และตระหนักว่าตัวท่านเองนั้นไม่สมควรเลยแม้แต่น้อยที่จะได้รับพระเมตตาจากพระเจ้า

เราทุกคนสามารถพูดได้เต็มปากว่า เราเป็น “ตัวร้ายที่สุดในบรรดาคนบาป” คำนี้ไม่ได้สงวนไว้เฉพาะคนอย่างอดอล์ฟ ฮิตเลอร์, ทิโมธี แมคเว หรือโอซามา บิน ลาเดน เท่านั้น วิลเลียม ลอว์ เขียนไว้ว่า “บางทีเราน่าจะกล่าวโทษตัวเองได้ว่า เราเป็นตัวร้ายที่สุดในบรรดาคนบาป เพราะว่าเรารู้จักหัวใจของเราเองดีกว่าหัวใจของคนอื่นว่า หัวใจของเราชั่วร้ายเพียงใด” 9

เพราะฉะนั้น จงยอมรับว่าตัวคุณเองเป็นคนบาปที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่คุณเคยรู้จัก ยอมรับว่าคุณไม่สมควรที่จะได้รับการอภัยเลยแม้แต่น้อยและสมควรที่จะถูกประณาม แต่อย่าหยุดเพียงเท่านี้! ขอให้ก้าวเข้าไปสู่ความชื่นชมยินดีในพระผู้ช่วยให้รอดผู้ทรงเสด็จมาเพื่อช่วยตัวร้ายที่สุดในบรรดาคนบาปอย่างคุณด้วย ให้วางกระเป๋าแห่งการกล่าวโทษลงและคุกเข่าลงนมัสการแทบพระบาทของพระเยซูผู้ทรงแบกรับบาปของคุณ ให้น้ำตาที่หลั่งออกมาเป็นน้ำตาแห่งความตื้นตันอย่างสุดซึ้ง 

และสารภาพเหมือนเปาโล คือ “แต่เพราะเหตุนี้ข้าพเจ้าจึงได้รับพระเมตตา เพื่อว่าพระเยซูคริสต์จะได้ทรงสำแดงความอดทนอย่างยิ่งต่อข้าพเจ้าซึ่งเป็นตัวเอ้นั้น เพื่อเป็นแบบอย่างแก่คนทั้งหลาย ที่จะเชื่อในพระองค์ แล้วได้รับชีวิตนิรันดร์” (1 ทิโมธี 1:16)

อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (Adolf Hitlers)* ผู้นำนาซีชาวเยอรมันที่เห็นชอบให้ มีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวจำนวนมากกว่า 6 ล้านคนในช่วงสงครามโลก ครั้งที่ 2

ทิโมธี แมคเว (Timothy McVeighs)* เป็นผู้ก่อการร้ายที่ก่อเหตุ ระเบิดในเมืองโอคลาโฮมาซิตีในปีพ.ศ. 2538 มีผู้เสียชีวิตทั้งสิ้น 168 คน มีผู้บาดเจ็บมากกว่า 680 ราย

โอซามา บิน ลาเดนส์ (Osama bin Ladens)* เป็นผู้ก่อเหตุ วินาศกรรม 11 กันยายนที่โด่งดังไปทั่วโลก ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิต ในเหตุการณ์นี้ราว 3,000 คน