บทที่ 1: ย้ำสิ่งที่ชัดเจนแล้วอีกครั้ง

ความจริงที่สำคัญที่สุด มักจะเป็นสิ่งที่ถูกลืมได้ง่ายที่สุด

มือทั้งสองของทิโมธีเริ่มสั่นเทา ในระหว่างที่เขากำลังอ่านจดหมายฉบับที่เขากำลังถืออยู่ เขาถือจดหมายฉบับนี้อย่างทะนุถนอมราวกับว่าความอ่อนโยนนี้จะสามารถถูกส่งผ่านแผ่นกระดาษไปยังผู้ที่เขียนจดหมายฉบับนี้ซึ่งกำลังถูกล่ามโซ่ไว้ในคุกใต้ดินอันหนาวเหน็บในกรุงโรมได้

จดหมายฉบับนี้มาจากอัครทูตเปาโล และมันคือจดหมายฉบับสุดท้ายในชีวิตของท่านเป็นเวลาหลายปีที่ทิโมธีพยายามจะไม่นึกถึงความจริงที่ว่าสักวันหนึ่งเปาโลจะต้องจากเขาไป เพราะสำหรับทิโมธีแล้ว เปาโลไม่เพียงแต่เปรียบเสมือนพ่อของเขาเท่านั้น แต่ท่านยังเป็นทั้งเพื่อนและพี่เลี้ยงผู้คอยให้คำแนะนำกับศิษยาภิบาลหนุ่มเช่นเขาอีกด้วย ทิโมธีอดคิดไม่ได้ว่า เขาจะรับใช้พระเจ้าต่อไปได้อย่างไรหากปราศจากคำยืนยัน ความมั่นใจและคำอธิษฐานของเปาโล แต่ในตอนนี้ ทิโมธีรู้ดีอยู่แก่ใจแล้วว่า เปาโลกำลังจะถูกประหารชีวิต

เปาโลได้เขียนไว้ว่า “เพราะว่าข้าพเจ้าถูกเทลงเหมือนดั่งเครื่องดื่มบูชาแล้ว และถึงเวลาที่ข้าพเจ้าจะต้องจากไป” (2 ทิโมธี 4:6)

ทิโมธีอ่านข้อความส่งท้ายในจดหมายด้วยน้ำตานองหน้า แต่แล้วเขาก็หยุดร้องไห้และไล่ความโศกเศร้าออกไปทันที เขาจะจมอยู่กับความเศร้าโศกนี้ได้อย่างไรกันในขณะที่เพื่อนสนิทที่เขารักมากและรู้จักมานานกำลังเผชิญหน้ากับความตายอย่างกล้าหาญ

ทิโมธีได้ยินเสียงของเปาโลอย่างชัดเจนผ่านทางตัวหนังสือในจดหมายที่ส่งมาราวกับว่าเปาโลกำลังกำชับเขาว่า “แต่ท่านจงหนักแน่นมั่นคงทุกเรื่อง จงอดทนต่อความทุกข์ยาก และจงทำพันธกิจของท่านให้ครบบริบูรณ์” (2 ทิโมธี 4:5)

ทิโมธีเริ่มอ่านจดหมายอีกครั้ง คราวนี้เขาค่อยๆ บรรจงอ่านอย่างตั้งใจ สายตาของเขาพินิจพิจารณาทุกคำทุกประโยคอย่างละเอียดถี่ถ้วนเพื่อให้รู้ว่า ในช่วงสุดท้ายของชีวิตของเปาโล พระเจ้าจะทรงประทานความเข้าใจอันกระจ่างแจ้งให้แก่ท่านเพื่อส่งต่อให้เขาหรือไม่ เปาโลเป็นอัครทูตที่ประกาศข่าวประเสริฐกับคนต่างชาติ ท่านคือชายผู้นั้นที่ถูกรับขึ้นไปยังเมืองบรมสุขเกษม (อ่าน 2 โครินธ์ 12:2-4) อะไรคือความล้ำลึกพิเศษที่ท่านต้องการเปิดเผยให้เขาได้รู้ความล้ำลึกที่เป็นเหมือนกุญแจดอกหนึ่งที่ถูกลืมไปแล้วนานแสนนาน

ในขณะที่ทิโมธีกำลังอ่านจดหมายฉบับนี้อยู่นั้น หัวใจของเขาเริ่มเต้นแรง ความจริงซึ่งเป็นเหมือนกุญแจดอกนั้นที่ถูกลืมไปได้กระแทกใจเขาอย่างจังและอย่างแจ่มแจ้ง เขามองเห็นความจริงนี้ได้อย่างชัดเจนกว่าที่เขาเคยมองเห็น เป็นความจริงที่ทำให้เปาโลยอมสละชีวิตของท่าน และทิโมธีเองก็มีชีวิตอยู่เพื่อความจริงนี้ด้วยเช่นกัน

ข้อความในจดหมายฉบับสุดท้ายของเปาโลไม่ได้พูดถึงความจริงใหม่หรือความรู้ใหม่ ๆ เปาโลยังคงกล่าวถึง “ความจริงเดียว” ที่ท่านได้สละทั้งชีวิตเพื่อให้ความจริงนี้แพร่สะพัดออกไป ซึ่งความจริงเดียวนั้นคือ ข่าวประเสริฐ ข่าวประเสริฐแห่งไม้กางเขน 

และตอนนี้จดหมายซึ่งในตอนแรกดูเหมือนว่าเป็นข้อความกล่าวสดุดีในมรณกรรมของเพื่อนที่เขารักมากที่สุดได้กลายเป็นจดหมายที่เต็มไปด้วยความชื่นชมยินดีและกล่าวย้ำถึงสิ่งที่เปาโลมีชีวิตอยู่เพื่อและยินดีสละชีวิตเพื่อสิ่งนี้ในไม่ช้า “สำหรับข่าวประเสริฐนั้น ข้าพเจ้าได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ประกาศ เป็นอัครทูต และเป็นอาจารย์ …แต่ข้าพเจ้าก็ไม่อับอาย เพราะว่าข้าพเจ้ารู้จักพระองค์ที่ข้าพเจ้าเชื่อ” (2 ทิโมธี 1:11-12)

คำในข้อความนี้ดูราวกับว่ากำลังร้องตะโกนออกมาว่า “จงประพฤติตามแบบอย่างของคำสอนที่ถูกต้องที่ท่านได้ยินจากข้าพเจ้า ด้วยความเชื่อและความรักซึ่งมีอยู่ในพระเยซูคริสต์ (2 ทิโมธี 1:13)

ทิโมธีจินตนาการได้ถึงดวงตาที่เป็นประกายลุกโชนของเปาโลและมือทั้งสองข้างของท่านจับแขนของเขาเอาไว้แน่น “จงรักษาสิ่งประเสริฐที่ทรงมอบไว้แก่ท่านโดยพึ่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ ผู้สถิตภายในเรา” (2 ทิโมธี 1:14)

ทิโมธีได้ยินเพื่อนรักของเขากำลังพูดกับเขาว่า “ทิโมธี ท่านไม่ต้องการความจริงใหม่เพียงแค่ปกป้อง “ความจริงเดียว” และรักษา “ความจริงเดียวที่สำคัญที่สุด” นี้เอาไว้เท่านั้น “จงระลึกถึงพระเยซูคริสต์ ผู้ที่พระเจ้าทรงทำให้เป็นขึ้นจากตาย ทรงสืบเชื้อสายจากดาวิด ตามข่าวประเสริฐที่ข้าพเจ้าประกาศ” (2 ทิโมธี 2:8)

ความจริงที่สำคัญที่สุด

เปาโลตระหนักได้ถึงอันตรายอันใหญ่หลวงของการหลงลืมสิ่งที่สำคัญที่สุด ดังนั้น ท่านจึงปฏิเสธที่จะถูกดึงออกจากข่าวประเสริฐ 

ไม้กางเขนเป็นจุดศูนย์กลางของหลักศาสนศาสตร์ของเปาโล นี่ไม่ได้หมายความว่า ไม้กางเขนเป็น หนึ่ง ในข้อความที่เปาโลอยากจะประกาศออกไป แต่หมายถึงว่า ไม้กางเขน คือ ทั้งหมด และเป็นความจริงเดียวที่เปาโลปรารถนาจะประกาศออกไป แน่นอนว่า เปาโลยังคงสอนเรื่องอื่น ๆ ด้วย แต่ทั้งหมดที่ท่านสอนมีความเกี่ยวข้องและมีรากฐานมาจากความเป็นจริงเดียว คือ การที่พระเยซูคริสต์ทรงสิ้นพระชนม์ เพื่อที่คนบาปจะสามารถกลับคืนดีกับพระเจ้าและได้รับการอภัยจากพระเจ้า

นักศาสนศาสตร์ท่านหนึ่งนามว่า ดี เอ คาร์สัน (D.A. Carson) เขียนถึงเปาโลไว้ว่า “เปาโลไม่สามารถพูดสิ่งต่าง ๆ เกี่ยวกับคริสเตียน ไม่ว่าจะเป็นเกี่ยวกับความชื่นชมยินดี จริยธรรม หลักข้อเชื่อและอื่น ๆ ได้นานสักเท่าไร หากปราศจากการโยงเรื่องต่าง ๆ กับไม้กางเขน เปาโลมีข่าวประเสริฐเป็นศูนย์กลาง ท่านมีไม้กางเขนเป็นศูนย์กลาง” 1

ตั้งแต่จดหมายฝากฉบับแรกจนถึงฉบับสุดท้ายที่ส่งให้ทิโมธี เปาโลได้ให้การสิ้นพระชนม์เพื่อชดใช้บาปแทนมนุษย์และการเป็นขึ้นมาจากความตายของพระเยซูเป็นศูนย์กลางของคำสอนของท่าน ท่าน “ตั้งใจว่าจะไม่แสดงความรู้เรื่องใด ๆ …. เว้นแต่เรื่องพระเยซูคริสต์และการที่พระองค์ทรงถูกตรึงที่กางเขน” (1 โครินธ์ 2:2)

และนี่ไม่ใช่หลักศาสนศาสตร์ที่น่าเบื่อหน่ายไร้ซึ่งชีวิต เปาโลได้ดำเนินชีวิตโดยมีไม้กางเขนเป็นศูนย์กลางเพราะไม้กางเขนได้ช่วยท่านให้รอดและเปลี่ยนแปลงชีวิตของท่าน 

แม้ว่าจะผ่านมาแล้วถึง 30 ปีหลังจากที่ท่านได้กลับใจใหม่ เปาโลยังจำได้อย่างแจ่มชัดว่า ท่านเคยเป็นอย่างไรก่อนมาเชื่อพระเจ้าและพระเจ้าได้ทรงทำสิ่งใดบ้างเพื่อท่าน ท่านได้เขียนถึงทิโมธีว่า “แม้ว่าเมื่อก่อนข้าพเจ้าจะเป็นคนหมิ่นพระเกียรติ ข่มเหงและทำการรุนแรง” “แต่ข้าพเจ้าก็ยังได้รับพระเมตตา” (1 ทิโมธี 1:13)

ไม่มีวันลืม

ผมเข้าใจความรู้สึกประหลาดใจของเปาโลได้เป็นอย่างดี เมื่อท่านได้รับพระเมตตาจากพระเจ้า ผมเติบโตในรัฐแมรี่แลนด์ ผมอาศัยอยู่ที่นั่นตั้งแต่ผมยังเป็นเด็ก ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใดผมยังจำได้เสมอว่า ครั้งหนึ่งผมเคยเป็นอย่างไร

ก่อนที่พระเจ้าจะช่วยผมให้รอดในปี 1972 ผมก็เป็นคนหนึ่งด้วยเช่นกันที่หมิ่นประมาทพระเจ้า ก่อนที่ผมจะรู้จักพระองค์ผมมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองและทำทุกสิ่งเพื่อความเพลิดเพลินใจของตัวเองเท่านั้น ผมต่อต้านพระเจ้าและหัวเราะเยาะทุกคนที่ติดตามพระองค์ ช่วงที่ผมเรียนมัธยมและเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัย ผมแวดล้อมไปด้วยคนที่ติดยาและตัวผมเองก็หมกมุ่นอยู่กับการเสพยาเสพติด

บางครั้งตอนดึก ๆ ตื่น ๆ ในระหว่างที่ผมกับเพื่อน ๆ กำลังเมายา เราจะหาที่สงบ ๆ และร้างห่างไกลผู้คนเพื่อปล่อยอารมณ์ หลายครั้งเราจะไปที่อนุสาวรีย์วอชิงตัน บางครั้งก็เป็นใต้ต้นไม้ใหญ่ หรือแม้แต่ในสนามบินดัลเลสที่ไม่ค่อยมีผู้คนขวักไขว่นัก สนามบินแห่งนี้มักจะเปิดประตูทิ้งไว้ทำให้พวกเราสามารถเดินเข้าไปหามุมสงบ ๆ ตามอาคารที่ไร้ผู้คนได้อย่างง่ายดาย

ครั้งหนึ่งไม่นานมานี้ ผมได้มีโอกาสเดินทางไปแถว ๆ บริเวณเหล่านั้นอีกครั้ง ความทรงจำเกี่ยวกับที่ครั้งหนึ่งผมเคยเป็นเช่นไรได้ถาโถมกลับเข้ามาในความทรงจำของผมอีกครั้ง ผมจำได้ว่า ครั้งหนึ่งผมเคยเป็นเช่นไรและผมตระหนักด้วยว่า ตอนนี้ผมเป็นเช่นไร

บ่อยครั้งที่ผมร้องไห้เมื่อหวนกลับไปนึกถึงความโง่เขลาและความบาปของผม แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง หัวใจของผมก็เต็มไปด้วยความชื่นชมยินดีที่ไม่สามารถอธิบายได้ เพราะตอนนี้ผมไม่ใช่ผมคนเดิมอีกต่อไป ผมไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว! ด้วยสิ่งที่พระเยซูคริสต์ทรงทำสำเร็จแล้วบนไม้กางเขน บาปของผมที่มีมากเสียจนนับไม่ถ้วนนั้นได้รับการอภัยทั้งหมดแล้ว 

ดาวิดได้เขียนไว้ว่า “บุคคลซึ่งพระยาห์เวห์มิได้ทรงถือโทษก็เป็นสุข” (สดุดี 32:2) ความจริงนี้ดังสะท้อนอยู่ในจิตวิญญาณของผมและก้องกังวานอยู่ในส่วนที่ลึกเกินกว่าที่ยาเสพติดใด ๆ จะออกฤทธิ์ถึง

มีคนมากมายที่พยายามจะวิ่งหนีจากอดีตของตน ผมเคยคิดเล่น ๆ เหมือนกันแต่ไม่คิดจะทำจริง ๆ ผมเคยคิดว่า ผมน่าจะย้ายออกจากเมืองที่ผมเติบโตขึ้นมาไปอยู่ที่อื่น เพราะเมืองนี้มันคอยตอกย้ำให้ผมเห็นว่าผมเป็นคนบาปมากเพียงไร แต่การได้อาศัยอยู่ในเมืองนี้ต่อไป คือ ของขวัญที่พระเจ้าทรงประทานให้กับผม การได้ตระหนักเสมอว่า อดีตของผมเคยเป็นเช่นไรเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับผม 

เพราะเหตุใดนะหรือ นั่นก็เป็นเพราะว่า ผมจะไม่มีวันลืมพระเมตตาของพระเจ้าที่พระองค์ได้ทรงประทานให้กับผมนั่นเอง เหมือนดั่งเช่นที่เปาโลได้รู้สึก

เราทุกคนต่างต้องการสิ่งนี้

หากคุณเป็นคริสเตียน คุณไม่จำเป็นต้องอยู่ในที่เดิมตลอดทั้งชีวิตเพื่อจดจำว่า ครั้งหนึ่งคุณเคยเป็นเช่นไร คุณไม่จำเป็นต้องเป็นคนหนึ่งที่เคยเสพยา อีกทั้งคุณไม่จำเป็นต้องมีอดีตที่เลวร้ายหรืออะไรทำนองนี้เลยเพื่อให้ไม้กางเขนมีค่าและมีความหมายมากขึ้นสำหรับคุณ

ไม่ว่าอดีตของคุณจะเป็นเช่นไร เราทุกคนล้วนต่างเป็นคนบาปและเสื่อมจากพระสิริของพระเจ้า (โรม 3:23) ลูกชายของผมชื่อแชด เขาอายุ 9 ขวบ แชดมีชีวิตที่แตกต่างจากผมมาก เขาเติบโตขึ้นในครอบครัวคริสเตียน เขาได้รับการปลูกฝังเรื่องพระคำของพระเจ้า ไม่เหมือนพ่อของเขา แชดไม่ได้เติบโตขึ้นในสังคมแบบโลกที่เน้นความภาคภูมิใจแบบโลก แต่เขาเติบโตขึ้นท่ามกลางพี่น้องในคริสตจักรที่ยำเกรงพระเจ้าและถ่อมใจ

ถึงแม้ว่าแชดจะเติบโตขึ้นในครอบครัวคริสเตียนและได้รับการสอนให้ดำเนินชีวิตที่ถูกต้องตามธรรมนองคลองธรรม แต่เมื่อแชดก้าวเข้าสู่วัยรุ่น เขายังเป็นคนบาปคนหนึ่งเช่นกันที่จำเป็นต้องได้รับการยกโทษบาปจากพระเจ้าผ่านทางการสิ้นพระชนม์ของพระเยซูคริสต์เพื่อลบล้างความบาปของเขา 

ดังนั้น ผมจึงเล่าข่าวประเสริฐให้เขาทุกวัน วันแล้ววันเล่า ผมบอกเขาว่า เขาเป็นคนบาปเหมือนพ่อของเขา และความบาปเป็นปัญหาที่ร้ายแรงมาก ผมอธิบายด้วยภาษาที่วัยรุ่นตอนต้นอย่างเขาจะเข้าใจได้ แต่ผมไม่ได้ใช้ภาษาที่ลดทอนความร้ายแรงของบาปให้ดูเบาบางลง การกระทำและท่าที่ภายในใจของเขายังคงกบฏต่อพระเจ้าผู้สร้างเขา และเพราะพระเจ้าทรงบริสุทธิ์ที่สุดในทุกด้าน พระองค์จึงต้องลงโทษความบาปตามพระพิโรธของพระองค์

บางคนอาจจะรู้สึกแปลกใจที่ผมบอกเรื่องพระพิโรธของพระเจ้าที่ทรงมีต่อความบาปให้ลูกชายวัยเพียง 9 ขวบฟัง ผมเองก็รู้สึกประหลาดใจด้วยเช่นกันที่ผู้คนจะไม่บอกความจริงนี้ให้กับคนที่พวกเขารักฟัง เพราะเราจะตระหนักได้ว่าเราจำเป็นต้องมีพระผู้ช่วยให้รอดก็ต่อเมื่อเราเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งว่า พระพิโรธของพระเจ้าที่มีต่อความบาปนั้นน่ากลัวเพียงไร หากเราไม่เคยทราบความจริงที่เลวร้ายที่สุดว่า สภาพที่เรากำลังเป็นอยู่นั้นคือสภาพที่สมควรได้รับการพิพากษาและรับพระพิโรธของพระเจ้าแล้ว เราจะรับข่าวประเสริฐที่พระเจ้าทรงประทานความรอดผ่านทางพระบุตรของพระองค์ด้วยความซาบซึ้งใจได้อย่างไรกัน

ความหวังแห่งชีวิตที่ผมบอกลูกชายของผม คือ พระเยซู พระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงชอบธรรมและปราศจากบาป พระองค์ทรงสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขนแทนเขา พระเยซูทรงรับโทษทั้งหมดแทนเขา บนไม้กางเขน พระเยซูทรงรับพระพิโรธของพระเจ้าแทนเขา สิ่งนี้ทำให้คนอย่างแชดและคนบาปอย่างพ่อของเขาสามารถรับการอภัยโทษจากบาปทั้งหมดได้

ความจริงที่สำคัญเพียงหนึ่งเดียว

ผมหวังว่าจะได้สอนสิ่งอื่น ๆ ให้ลูกชายของผมด้วยเช่นกัน แต่ข่าวประเสริฐคือสิ่งที่สำคัญที่สุดที่เขาจำเป็นต้องรู้

เจอร์รี บริดเจส (Jerry Bridges) ได้เขียนไว้ว่า “ข่าวประเสริฐไม่ได้เป็นเพียงความจริงที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์เท่านั้น แต่ข่าวประเสริฐเป็นความจริงที่สำคัญ เพียงหนึ่งเดียวในประวัติศาสตร์ แต่ถึงกระนั้นก็ตาม ยังมีคริสเตียนอีกมากมายที่ดำเนินชีวิตทั้งชีวิตโดยปราศจากความเข้าใจอย่างถ่องแท้ในความจริงนี้และไม่เคยมีประสบการณ์ที่เปี่ยมไปด้วยความชื่นชมยินดีอันเนื่องมาจากการดำเนินชีวิตตามข่าวประเสริฐ” 2

จอห์น สตอตต์ (John Stott) เห็นด้วยกับสิ่งนี้โดยกล่าวว่า “รอบ ๆ ตัวเรา เราจะเห็นคริสเตียนและคริสตจักรที่ไม่ได้ยึดถือข่าวประเสริฐไว้ให้มั่น และตกอยู่ในอันตรายเป็นอย่างยิ่งที่จะลืมว่าข่าวประเสริฐคืออะไร” 3

บางครั้งความจริงที่เด่นชัดที่สุดกลับกลายเป็นสิ่งที่เราจะเป็นต้องเน้นย้ำมากที่สุด

จอร์จ ออร์เวลล์ (George Orwell) เคยตั้งข้อสังเกตว่า “บางครั้งหน้าที่แรกของคนที่มีสติปัญญา คือ การย้ำสิ่งที่ชัดเจนแล้วอีกครั้ง” 4 บางทีจุดประสงค์ของหนังสือเล่มนี้ คือ เพื่อให้คุณได้ใคร่ครวญอีกครั้งถึงความจริงของข่าวประเสริฐที่มักจะถูกละเลย อีกนัยหนึ่ง คุณอาจจะคิดว่า “ฉันรู้ความจริงนี้แล้ว แล้วก็รู้มานานแล้วด้วย” ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ดี แต่ผมขอถามคุณสักคำถามหนึ่งว่า

ชีวิตของคุณมีไม้กางเขนเป็นศูนย์กลางไหม?

สัญญาณต่าง ๆ ที่เกิดจากการดำเนินชีวิตคริสเตียนที่ไม่ได้มีไม้กางเขนเป็นศูนย์กลางนั้นสังเกตได้อย่างง่ายดาย คุณเป็นแบบนี้หรือไม่ คือ

• คุณรู้สึกไม่มีความชื่นชมยินดีบ่อย ๆ
• คุณไม่ได้เติบโตอย่างต่อเนื่องเพื่อบรรลุความเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายจิตวิญญาณ
• ความรักของคุณที่มีต่อพระเจ้านั้นจืดชืดไร้ชีวิตชีวา
• คุณมักจะมองหาเทคนิคหรือสิ่งใหม่ ๆ เช่น “ความจริงใหม่” หรือประสบการณ์ใหม่ ๆ ที่จะช่วยร้อยเรียงความเชื่อของคุณให้มั่นคง

หากคุณเป็นเหมือนข้อใดข้อหนึ่งข้างต้น ผมให้กำลังใจคุณที่จะอ่านหนังสือเล่มนี้ต่อไป เพื่อที่คุณจะสามารถดำเนินชีวิตคริสเตียนโดยมีไม้กางเขนเป็นศูนย์กลางได้ โดยคุณจะได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ดังต่อไปนี้ ได้แก่

• วิธีที่จะช่วยให้เป็นอิสระจากตัวการที่คอยขโมยความชื่นชมยินดีไปจากชีวิตของคุณ คือ ความคิดและการดำเนินชีวิตโดยเน้นการกระทำของคุณเอง
• วิธีที่จะไม่ให้ความรู้สึกผิดในอดีตและการกล่าวโทษมีอำนาจเหนือคุณอีกต่อไป
• วิธีที่จะเลิกให้ความเชื่อของคุณขึ้น ๆ ลง ๆ ตามอารมณ์ของคุณและตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
• วิธีที่จะเติบโตขึ้นในการขอบพระคุณ ในความชื่นชมยินดี และในความบริสุทธิ์

สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่คำสัญญาที่เกินจริงที่ผมใช้เพียงเพื่อโน้มน้าวให้คุณอ่านหนังสือของผมต่อ แต่นี่เป็นพระสัญญาของพระเจ้าที่ทรงสัญญาไว้กับทุกคนที่ตอบสนองต่อแผนแห่งความรอดอันยอดเยี่ยมของพระเจ้า

หลายต่อหลายคนได้ละทิ้งแผนการอันยอดเยี่ยมนี้ของพระเจ้า ความปรารถนาอย่างไม่มีที่สิ้นสุดของมนุษย์ได้ผลักดันให้มนุษย์พยายามทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่เราทำ คิด และพูดออกมานั้นสอดคล้องกับการดำเนินชีวิตในปัจจุบัน หลายต่อหลายคนเลิกให้ความสำคัญกับพระราชกิจอันน่าอัศจรรย์ของพระเจ้า คือ การถูกตรึงบนไม้กางเขนของพระเยซู 

หลายต่อหลายคนทิ้งความจริงที่สำคัญที่สุดของพระคัมภีร์ส่งผลให้พวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานกับผลที่ตามมา

แต่ยังไม่สายเกินไปที่จะเปลี่ยนยังไม่สายเกินไปที่จะกล่าวย้ำถึงความจริงที่ชัดเจนและให้ความจริงที่ชัดเจนแล้วนั้นกลับมาเป็นรากฐานที่สำคัญที่สุดในการดำเนินชีวิตคริสเตียนของคุณ เพราะนี่คือ ความจริงที่สำคัญที่สุดในชีวิตของคุณ

ข้อความที่เปาโลบอกทิโมธี คือ ข้อความเดียวกันกับที่พระเจ้าทรงบอกคุณ คุณจำเป็นต้องค้นพบความจริงนี้ก่อน ซึ่งเป็นความจริงที่ช่วยคุณให้รอด เป็นกุญแจที่นำไปสู่ความชื่นชมยินดี การเติบโตและความรักอย่างเต็มเปี่ยมในพระเจ้า กุญแจดอกนี้อยู่ตรงหน้าคุณและไม่ได้ปิดซ่อนไว้จากคุณเลย

กุญแจดอกนี้ คือ ข่าวประเสริฐ นั่นเอง