วันที่ 10: ทองคำ กำยาน และมดยอบ

พระเจ้าไม่จำเป็นต้องให้มือมนุษย์มารับใช้ราวกับว่าพระองค์ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่ง (กิจการ 17:25) การถวายของขวัญของบรรดานักปราชญ์จากทิศตะวันออกไม่ได้มีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยเหลือหรือเพื่อตอบสนองความขัดสนของพระองค์ เพราะคงเป็นการลบหลู่พระเกียรติของกษัตริย์อย่างยิ่ง หากผู้เยี่ยมเยียนจากต่างแดนนั้นเดินทางมาเข้าเฝ้าพร้อมกับนำถุงยังชีพมาถวายให้ด้วย 

และของเหล่านี้ก็ไม่ได้มีไว้เพื่อเป็นสินบน เพราะเฉลยธรรมบัญญัติ 10:17 กล่าวว่า พระเจ้าไม่ทรงรับสินบน ถ้าอย่างนั้น ของเหล่านี้หมายความว่าอย่างไร? สิ่งเหล่านี้นับว่าเป็นการนมัสการได้อย่างไร?

ของขวัญที่ให้กับผู้มั่งคั่งและสมบูรณ์พร้อมในตัวเองนั้น เป็นเหมือนการสะท้อนและเน้นย้ำความปรารถนาของผู้ให้เพื่อจะชี้ให้เห็นถึงความยอดเยี่ยมของผู้รับ ในอีกแง่หนึ่ง การถวายของขวัญแด่พระคริสต์ก็เหมือนกับการอดอาหาร คือการยอมสละสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เพื่อแสดงให้เห็นว่าพระคริสต์ทรงมีคุณค่ามากยิ่งกว่าสิ่งที่เราได้สละไป

เมื่อคุณถวายของขวัญแด่พระคริสต์ในลักษณะนี้แล้ว นี่จึงเป็นวิธีหนึ่งในการบอกว่า “นี่คือความชื่นชมยินดีที่ข้าพระองค์แสวงหา (สังเกตมัทธิว 2:10! ‘เมื่อพวกเขาเห็นดวงดาว พวกเขาดีใจอย่างยิ่งด้วยความยินดี’) ไม่ใช่ความหวังที่จะร่ำรวยโดยการต่อรองหรือแลกเปลี่ยนกับพระองค์ ข้าพระองค์มาหาพระองค์ไม่ใช่เพราะเห็นแก่สิ่งของของพระองค์ แต่มาเพราะเห็นแก่พระองค์เอง และข้าพระองค์ได้ทำให้ความปรารถนานี้แรงกล้ายิ่งขึ้นและแสดงออกมาโดยการสละสิ่งของต่าง ๆ ด้วยหวังว่าจะได้อิ่มเอมในพระองค์มากขึ้น การถวายสิ่งที่พระองค์ไม่ต้องการ ทั้ง ๆ ที่สิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ข้าพระองค์เองก็ชื่นชม เป็นการกล่าวอย่างจริงใจและจริงจังว่า ‘พระองค์ต่างหากคือสมบัติของข้าพระองค์ ไม่ใช่สิ่งเหล่านี้’”

ผมคิดว่านี่คือความหมายของการนมัสการพระเจ้าด้วยทองคำ กำยาน และมดยอบ หรือของขวัญอื่นใดก็ตามที่เราคิดจะถวายแด่พระองค์

ขอให้พระเจ้าปลุกความปรารถนาที่มีต่อพระคริสต์ขึ้นในใจเรา ขอให้เรากล่าวจากใจว่า “พระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์คือพระเมสสิยาห์ พระราชาแห่งอิสราเอล ชนชาติทั้งปวงจะมาและคุกเข่าลงต่อหน้าพระพักตร์พระองค์ พระเจ้าทรงควบคุมทุกสิ่งในโลกเพื่อให้องค์พระเยซูคริสต์เจ้าได้รับการนมัสการ ดังนั้นไม่ว่าข้าพระองค์จะเผชิญการต่อต้านใด ๆ ข้าพระองค์ก็จะถวายสิทธิอำนาจและพระเกียรติแด่พระองค์ด้วยความชื่นชมยินดี และขอนำของถวายมาเพื่อประกาศว่าพระองค์เพียงผู้เดียวเท่านั้นที่นำความสุขสมบูรณ์มาสู่จิตใจของข้าพระองค์”