บทที่ 1: เวรกรรมและจุดประสงค์ของพระเจ้า

ข้อพระคัมภีร์ท่องจำ

“แต่ข้าเองทราบว่า พระผู้ไถ่ของข้าทรงพระชนม์อยู่ และในที่สุดพระองค์จะทรงปรากฏบนแผ่นดินโลก และหลังจากผิวหนังของข้าถูกทำลายไปอย่างนี้ แล้วในเนื้อหนังของข้า ข้าจะเห็นพระเจ้า ผู้ซึ่งข้าจะได้เห็นเอง และดวงตาข้าจะได้เห็น ไม่ใช่คนอื่น จิตใจข้า ก็ห่อเหี่ยวอยู่ภายใน” (โยบ 19:25-27)

“พระเจ้า ฉันทำอะไรลงไปถึงสมควรเจอเรื่องแบบนี้?” กชกรสะอื้นขณะที่ความหวังและความฝันของเธอมลายหายไปเพียงชั่วพริบตา สามีของเธอได้ทำให้หัวใจของเธอแตกสลายอีกครั้ง เขาคือคนรักสมัยเรียนมัธยมปลาย เขาเป็นลูกชายของศิษยาภิบาล และเธอจะไม่มีวันลืมว่า เขาดูเหมือนอยู่ในทางของพระเจ้ามากแค่ไหนในกลุ่มอนุชน และเขาโดดเด่นเพียงใดในสนามฟุตบอล หลังจบมัธยมปลาย แจ็กสันสมัครเป็นทหาร และกชกรยุ่งอยู่กับการรับใช้พระเจ้าในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าชาวแซมเบีย หลังจากแจ็กสันออกไปรับใช้ชาติครั้งแรกและหลังจากกชกรได้อยู่ในแซมเบีย พวกเขาก็กลับมาที่เมืองเล็กๆ และแต่งงานกัน แต่มีบางอย่างที่แตกต่างออกไปเกี่ยวกับแจ็คสัน ปัญหาการแอบดื่มสุราที่ซ่อนอยู่สมัยมัธยมติดตามเขาไปยังแนวหน้าและตามกลับมาที่บ้านด้วย กชกรมักพบว่าเขากำลังดื่มเหล้ากลางดึก และเธอก็ตำหนิเขาให้กลับมามีสติอยู่พักหนึ่ง แต่คืนนี้เธอคว้าตัวสามีไม่ทัน-แจ็คสันขับรถชนเละ ขณะเสียงไซเรนดังก้องอยู่ในหู เธอจ้องมองกระจกห้องน้ำเห็นหญิงม่ายคนใหม่ หนึ่งเดือนต่อมา กชกรแท้งลูกคนแรก เธอสงสัยว่าเธอไปพลาดพระประสงค์ของพระเจ้าที่ตรงไหน ทุกอย่างเคยดูดีไปหมด แจ็คสันเป็นผู้นำนมัสการที่ร้อนรนของกลุ่มเยาวชน เป็นควอเตอร์แบ็คที่ทำลายสถิติของทีมฟุตบอล และเป็นวีรบุรุษสงครามในบ้านเกิด คริสตจักรก็นับถือกชกรในฐานะมิชชันนารีในแอฟริกา แต่ดูเหมือนเธอจะพลาดพระประสงค์อันสมบูรณ์ของพระเจ้า และตอนนี้เธอกำลังชดใช้มัน

ในทางตรงกันข้าม มิราน้องสาวฝาแฝดของกชกร เป็นคนเจ้าปัญหามาเนิ่นนาน เธอมักแวบออกจากกลุ่มอนุชนตอนมัธยมปลายเพื่อไปสูบกัญชาอยู่บ่อยครั้ง เธอลาออกจากโรงเรียนมัธยมปีสุดท้ายเพื่อไปทำงานที่ห้างสรรพสินค้ากับแฟนของเธอ เธอย้ายไปอยู่กับผู้ชายใหม่เกือบทุกปี จากนั้นก็ไปคริสตจักรในช่วงวันหยุดเพื่อให้พ่อแม่คลายกังวล มิราใช้ชีวิตโลดโผน ความเร้าใจในการเล่นบทกบฏนั้นดูเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นสำหรับเธอ แต่วันหนึ่ง โลกของเธอพังทลายลง เธอได้ยินเพลงคริสเตียนเล่นอยู่ในร้านกาแฟ เป็นเพลงที่เธอเคยร้องในกลุ่มอนุชนทุกครั้งที่เข้าร่วม มีบางอย่างเปลี่ยนแปลงลึกลงไปในจิตวิญญาณของเธอ บาปทั้งสิ้นของเธอแวบขึ้นมาในใจ และสารแห่งข่าวประเสริฐที่เธอไม่ใยดีในกลุ่มอนุชนได้ท่วมทันจิตสำนึกของเธอ เมื่อกลับถึงบ้าน มิราได้สรรเสริญพระเยซูที่ช่วยชีวิตเธอทั้งน้ำตา หนึ่งปีหลังจากที่กชกรแท้งลูกและเป็นม่าย มิราให้กำเนิดลูกชายฝาแฝดหลังจากแต่งงานกับชายที่อยู่ในทางพระเจ้าซึ่งทำงานให้กับพ่อของเธอ ในงานฉลองต้อนรับทารกใกล้คลอด กชกรทำหน้าบูดบึง เธอรู้ว่าความอิจฉาและความเกลียดชังเป็นบาป แต่ทั้งหมดนี้ดูเหมือนเป็นเพียงอารมณ์เท่านั้น น้องสาวผู้ปล่อยตัวของเธอสมควรได้รับพระพรเช่นนี้ในโลกได้อย่างไร? เกิดอะไรขึ้นกับกชกร ถึงขนาดที่พระเจ้าลงโทษเธออย่างรุนแรง? พระเจ้ายังไว้วางใจได้หรือไม่? พระองค์แสนดีจริงหรือ? พระเจ้าลำเอียงมีคนโปรดใช่ไหม? มิราทำอะไรเพื่อเปลี่ยนพระทัยของพระเจ้าและได้รับพระพรทั้งหมดนี้ กชกรไม่ดีพอได้อย่างไร? นี่มันไม่ยุติธรรมเลย

โชคดีหรือแสวงหาพระประสงค์ของพระเจ้า?

มีเรื่องราวของมวยรอง ม้านอกสายตามักดึงดูดความสนใจของเรา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กเลี้ยงแกะที่สังหารยักษ์ หรือฮอบบิทผู้ต่ำต้อยที่ถือแหวนซึ่งทุกคนอยากได้ไปยังภูเขามรณะ บางครั้งเราถูกล่อลวงให้อิจฉาคนที่ดูเหมือนจะพบเคล็ดลับสู่ความสำเร็จและความพึงพอใจ ไม่ว่าจะเป็นงานดี ครอบครัวดี การท่องเที่ยววันหยุดแสนพิเศษ ความสัมพันธ์อันดีกับองค์พระผู้เป็นเจ้า บางครั้งเราต้องการเลียนแบบพวกเขา เพราะพวกเขาคงได้ทำบางสิ่งบางอย่างที่แตกต่าง จนนำมาซึ่งพระพรมากมายจากพระเจ้า ดังนั้นเราจึงตั้งใจฟังเพื่อถอดบทเรียนว่าพวกเขากิน ออกกำลังกาย ใช้เวลาเฝ้าเดี่ยว เลี้ยงลูก ออกเดทกับคู่ครอง สร้างอาชีพ และอื่นๆ อย่างไร

เราอาจสรุปโดยไม่รู้ตัวว่า คนที่ประสบความสำเร็จ ผู้ซึ่งเรายกให้เป็นคนในอุดมคติอย่างมากนั้น ได้เข้าถึงความลับแห่งพระประสงค์ของพระเจ้าด้วยวิธีการใดสักอย่าง อะไรในตัวคนนั้นที่พระเจ้าทรงรักที่จะอวยพร? ที่คริสตจักรพวกเขายกมือขึ้นในการนมัสการอย่างร้อนรน บางทีพวกเขาอาจรักพระเจ้าอย่างสุดหัวใจ พวกเขายอมจำนนอย่างถึงที่สุด การอุทิศตนเต็มขนาด ความรักอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาสามารถร้องเพลงถึงความรักของพระเจ้าตลอดไป และที่จริง พวกเขาก็อาจทำอย่างนั้น

คนเหล่านี้มีเสน่ห์ดึงดูด พวกเขาทั้งร่างกายแข็งแรง บุคลิกน่าหลงไหล ครอบครัวมีความสุข บ้านที่สะอาดเรียบร้อย และการเงินที่มั่นคง เพลงชีวิตของพวกเขาคงจะร้องประมาณว่า “พระเยซูรักฉันรู้แน่ เพราะพระพรที่ฉันได้รับบอกฉันไว้แท้” เราสงสัยว่าพวกเขาหยิบเครื่องรางนำโชคอะไรมาบ้างระหว่างทาง เราสังเกตเห็นเบาะแสลี้ลับที่ทำให้พระเจ้าแสดงความโปรดปรานเหนือพวกเขา เช่นการอ่านพระคัมภีร์ทุกวัน การให้ลูกเรียนที่บ้าน การศึกษาแบบดั้งเดิม อาหารออร์แกนิก การเรียนดนตรี วิทยุคริสเตียน ท่าทีเชิงบวก และการมองโลกในแง่ดี การได้ยินเสียงของพระเจ้า ความใกล้ชิดอันแสนหวานกับพระเยซู และอื่นๆ อีกมากมาย เราเรียกสิ่งนี้ว่า “การแสวงหาพระประสงค์ของพระเจ้า” “การดำเนินชีวิตตามพระวิญญาณ” “การดำเนินชีวิตโดยการเชื่อฟัง” หรือไม่ก็ “การติดตามพระเยซู”

ป้ายทั้งหมดนี้เป็นรหัสของ “กรรมดี” มันเป็นศาสนาแห่งการแลกเปลี่ยน สิ่งดีที่เกิดขึ้นกับคริสเตียนผู้ดีมากพอ เช่นเดียวกับพ่อแม่ส่วนใหญ่ พระเจ้าทรงมีคนโปรดท่ามกลางลูกๆ ของพระองค์ และพระองค์ทรงอวยพรผู้ที่รู้วิธีเอาใจใส่พระทัยของพระองค์

โชคร้ายหรือพลาดพระประสงค์ของพระเจ้า?

อย่างไรก็ตาม หลายครั้งที่คริสเตียนต้องเผชิญการทดลองใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าจะเป็นมะเร็ง การสูญเสียทางการเงิน ไฟไหม้บ้าน และอื่นๆ ที่คล้ายกัน บางทีนั่นอาจเป็นคุณ ครั้งหนึ่งคุณดูมีความสุขและประสบความสำเร็จด้วยซ้ำ แต่ชีวิตของคุณกลับพลิกผัน คุณค่อยๆ สรุปโดยสัญชาตญาณว่า พระเจ้ากำลังตีสอนคุณสักเรื่องที่คุณต้องหาคำตอบ คุณคงไม่อยากพลาดบทเรียนแล้วไปทำแบบทดสอบเดิมซ้ำ ไม่เหมือนกับบรรดาคนที่คุณได้สังเกตเห็น พวกเขาได้ยินเสียงของพระวิญญาณและดื่มต่ำกับความรักพิเศษของพระเยซู แต่คุณไม่ได้แสดงความรู้สึกซาบซึ้งอันเพ้อฝันเพื่อพระเยซู อันที่จริง ผู้คนคิดว่าคุณเป็นคนที่จืดชืดมาก จนถึงขึ้นดูเศร้าหมองในบางครั้ง

คุณเล่นเกมแห่งการเปรียบเทียบ มีสิ่งที่ มี และ ไม่มี ไม่เพียงแต่คุณเป็นผู้ที่ ไม่มี แต่คุณยังเป็นผู้ที่ เคยมี ด้วย ครั้งหนึ่งคุณเคยมีหูจากพระเจ้า พระเนตรของพระองค์จับจ้องมายังคุณ และคุณชอบที่จะร้องเพลงสรรเสริญพระองค์ แต่หลังจากการแท้งลูกและตกงาน คุณได้ค้นหาคำตอบในจิตวิญญาณ พระเจ้ากำลังพยายามเรียกร้องความสนใจของคุณตอนนี้อยู่หรือเปล่า? แต่เพื่ออะไรกันล่ะ? เป็นเพราะคุณลงทะเบียนให้บุตรหลานของคุณไปอยู่โรงเรียนรัฐบาลหรือเปล่า? อาจเป็นเพราะคุณแอบสงสัยเมื่อผู้คนในคริสตจักรอธิษฐานเพื่อคุณอย่างกระตือรือร้น คุณมีความเชื่อไม่พอ เป็นไปได้ไหมว่าคุณแต่งงานผิดคนหรือเปล่า? คุณรู้ว่าคุณไม่ควรพูดคุยกับคนโสดทางออนไลน์ คุณควรทำตามคำแนะนำของศิษยาภิบาลให้ออกเดทภายในคริสตจักรของคุณเท่านั้น บางทีคุณเป็นมะเร็งก็เพราะคุณไม่ได้ใช้ประโยชน์จากอาหารและการเยียวยาตามธรรมชาติของพระเจ้า และแย่ที่สุดคือ การศึกษาพระคัมภีร์ส่วนตัวของคุณหายไป ชีวิตการอธิษฐานของคุณรู้สึกแห้งแล้ง คุณบอกว่า ก็เพราะคุณเป็นพ่อแม่ที่มีงานยุ่งและสุขภาพของคุณแย่ลง แต่คุณกลับรู้สึกไม่ดีต่อตัวเองภายในใจ คุณรู้ว่าคุณล้มเหลวต่อพระเจ้า คุณได้ละทิ้งพระประสงค์อันสมบูรณ์ของพระเจ้า คุณหยุดลงทุนในพระประสงค์ของพระเจ้า และแฟ้มสะสมพระพรฝ่ายวิญญาณของคุณก็ดูจะล้าสมัยไปแล้ว

นี่เป็นอีกรูปแบบหนึ่งของศาสนาแห่งการแลกเปลี่ยน ทั้งหมดนี้เป็นรหัสของ “กรรมชั่ว” สิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นกับคริสเตียนที่ดีไม่พอ คุณเคยเป็นหนึ่งในคนโปรดของพระเจ้า และคุณเข้าใจดีเมื่อคุณเคยรู้สึกถึงความร้อนรนอันพรั่งพรูระหว่างค่ายฤดูร้อน แต่คุณไม่ได้ทำให้พระองค์ประทับใจอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้พระองค์อยู่เหนือคุณแล้วและเดินจากคุณไป แน่นอนว่าพระองค์รักคุณ แต่พระองค์อาจจะไม่ได้ชอบคุณอีกต่อไปแล้ว

ภาพอุปมาทางวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงหนึ่ง เพลงอันโด่งดังของวงอีเกิ้ลส์ช่วงปี 1970 ได้ถ่ายทอดความรู้สึกของการติดอยู่ในวงจรที่ไร้ที่สิ้นสุดได้เป็นอย่างดี ยินดีต้อนรับสู่ “โรงแรมแห่งเวรกรรม” (hotel karmafornia) “เราทุกคนเป็นเพียงนักโทษที่นี่ ด้วยอุปกรณ์ของเราเอง” “นี่อาจเป็นสวรรค์หรือนี่อาจเป็นนรก” “คุณสามารถแจ้งออกโรงแรมเมื่อใดก็ได้ที่คุณต้องการ แต่คุณไม่สามารถออกไปได้”

ผองเพื่อนของโยบและความสัตย์ซื่อของพระเจ้า

หากคุณเคยได้รับคำแนะนำจากศิษยาภิบาล พ่อแม่ หรือเพื่อนคริสเตียนเกี่ยวกับการฟังพระสรุเสียงของพระเจ้าและสิ่งที่พระองค์อาจสอนหรือแสดงให้คุณเห็นในช่วงเวลาแห่งการทดลองใจอันรุนแรง คุณอาจรู้สึกสับสนและหงุดหงิด บางทีก็ถึงขนาดรู้สึกว่าตนถูกปฏิบัติอย่างอยุติธรรม คุณไม่สามารถควบคุมคำโกหกและการบิดเบือนความจริงที่โถมใส่คุณได้ และโพสต์บนโซเชียลมีเดียของพวกเขาก็แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว และหากยังเลวร้ายไม่พอ รถของคุณก็พังเละจากอุบัติเหตุซึ่งไม่ใช่ความผิดของคุณ ตอนนี้คุณเดินกะโผลกกะเผลกเพราะขาหัก แต่จริง ๆ แล้ว คุณเดินกะโผลกกะเผลกไปรอบๆ เพราะจิตวิญญาณแตกสลาย เพราะคุณได้รับคำแนะนำให้คุณแยกแยะว่า พระเจ้าอาจกำลังตรัสอะไรบางอย่างกับคุณ คุณควรเรียนรู้จากเรื่องนี้เพื่อจะไม่ต้องเจอกับประสบการณ์ทำนองนี้อีก ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม มันต้องฝังลึกอยู่ในชีวิตของคุณแน่ เพราะว่าพระเจ้าถึงกับต้องใช้เรื่องขนาดนี้ในการกำจัดมันออกไป

การนึกคิดไตร่ตรองและการใคร่ครวญที่วนเวียนไปมาอยู่ในหัวเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในขณะที่โลกของคุณหมุนอย่างควบคุมไม่ได้ ความคิดเห็นและคำแนะนำที่ไม่พึงประสงค์ก็มักจะโจมตีคุณไม่หยุดหย่อน แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ทำในนามของความรักแบบคริสเตียนและการอภิบาลเลี้ยงดู และพูดตามตรง คนส่วนใหญ่ที่พูดเรื่องน่าละอายเช่นนั้นคิดว่าตนเองกำลังช่วยอยู่จริงๆ หากเราพูดตามตรง เราทุกคนคงเคยพูดสิ่งที่คล้ายกันกับผู้อื่น หรือแม้แต่กับตัวเราเองด้วยซ้ำ แต่ที่จริงแล้ว ไม่มีใครเข้าใจการจัดเตรียมอันล้ำลึกของพระเจ้า เรากำลังผูกมัดจิตสำนึกและไปไกลกว่าพระคัมภีร์โดยไม่รู้ตัว ส่วนหนึ่งมาจากการยังไม่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ ส่วนหนึ่งมาจากการสันนิษฐาน และส่วนหนึ่งมาจากคำแนะนำที่ไม่อยู่บนพื้นฐานของพระคัมภีร์ที่เราได้รับเช่นกัน

ทำนองเดียวกัน ผองเพื่อนของโยบที่ให้ความคิดเห็นอันไร้เดียงสา ศาสนศาสตร์ที่ดีผสมกับการประยุกต์ใช้ที่แย่ มุมมองของศาสนาแบบตาต่อตาฟันต่อฟันพวกเขาจึงพลาดประเด็นสำคัญไป พวกเขาสันนิษฐานว่า โยบผู้ซึ่งภายนอกดูเหมือนเป็นคนชอบธรรม คงจะเก็บงำความบาปลับๆ ซึ่งพระเจ้ากำลังเปิดเผยในเวลานี้ แต่เมื่อพวกเขาไม่สามารถกล่าวหาโยบได้อย่างสมเหตุสมผล พวกเขาก็ทิ้งให้โยบตีความถึงความรุนแรงของพระเจ้าเอง มือของพวกเขาสะอาด พวกเขาทำหน้าที่ตักเตือนโยบแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาได้จัดเตียงของเขาแล้ว และเขาจะนอนในเตียงนั้น กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ คุณเก็บเกี่ยวสิ่งที่คุณหว่าน เพื่อนของโยบเป็นที่ปรึกษาซึ่งเชื่อแนวคิดเวรกรรมแบบดั้งเดิม คนเช่นนี้เห็นว่า คนที่เผชิญปัญหาอย่างยาวนานคือพวกที่มีบาปซ่อนเร้นและแรงจูงใจไม่ดี ความทุกข์ทรมานของคนกลุ่มนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบาปที่รู้จักแต่อย่างใด

โปรดจำไว้ว่า การปฏิเสธทัศนคติเกี่ยวกับคริสต์ศาสนาแบบเวรกรรมนี้ไม่ได้หมายความว่า คุณเป็นผู้ไร้มลทินเสมอไป และพระเจ้าไม่ได้จะสอนอะไรคุณในยามทุกข์ยาก ไม่ได้หมายความว่ารูปแบบการเชื่อฟังโดยทั่วไปนั้น ไม่ได้ช่วยให้เกิดผลลัพธ์ที่ดี เราต้องระวังที่จะไม่ตีความความทุกข์ยากทุกอย่างเป็นสัญญาณว่าพระเจ้าไม่ยอมรับเรา แต่เราต้องระวังด้วยที่จะไม่ทำให้ตนเองใจแข็งกระด้างต่อพระพรแห่งการตีสอนของพระเจ้าพระบิดาในความยากลำบาก สำหรับผู้ที่เป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์ พระเจ้าทรงใช้ความทุกข์เพื่อประโยชน์ของเราเสมอ แม้ว่าความทุกข์นั้นเป็นผลโดยตรงจากบาป แต่พระลักษณะของพระเจ้าที่มีต่อเราในพระคริสต์นั้นก็เป็นพระคุณและพระพรเสมอ แท้จริงแล้วพระเจ้าอาจทรงนำสิ่งที่ดีมาจากการตีสอนอย่างพ่อที่ต้องการสร้างใจที่ถ่อมและกลับใจ แต่การตีสอนเป็นรูปแบบหนึ่งของการชำระให้บริสุทธิ์เสมอและไม่ใช่การถูกพิพากษา ไม่ใช่เลย ดังที่พระคัมภีร์กล่าวไว้ว่า “เพราะฉะนั้น ไม่มีการลงโทษคนที่อยู่ในพระเยซูคริสต์” (โรม 8:1)

อย่างไรก็ตาม เราต้องเลิกพยายามถอดรหัสการจัดเตรียมอันลึกลับของพระเจ้าในความเจ็บปวดของเราและแม้แต่ในพระพรของเรา ราวกับว่าเราสามารถควบคุมสิ่งเหล่านั้นได้ หากเราเพียงรู้ว่าจะจุดชนวนของมันได้อย่างไร เราต้องหยุดคิดว่าเราสามารถเข้าใจพระประสงค์ของพระเจ้าในสวรรค์ได้ขณะที่ยังอยู่ในโลกนี้ ประเด็นตอนนี้ไม่ใช่ว่า ผู้ตัดสินใจในทางชั่วร้ายจะลอยนวลไปได้โดยไม่ต้องรับผล มันมีผลตามมาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นผลชั่วคราวจากบาป เช่น การสูญเสียเงินของคุณด้วยการติดการพนัน รถชนขณะเมาแล้วขับ หรือสูญเสียชีวิตสมรสเนื่องจากการล่วงประเวณี นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมจึงมีคำเตือนที่ประเมินค่าไม่ได้ในพระคัมภีร์เกี่ยวกับการหนีจากบาปและวิ่งไล่ตามความชอบธรรม เมื่อเล่นเกมโง่ๆ ก็ย่อมได้รับรางวัลแย่ๆ

แต่ผองเพื่อนของโยบมาเล่นบทพระเจ้า พยายามถอดรหัสปริศนาแห่งการจัดเตรียม และให้ความหมายพิเศษแก่ธรรมิกชนที่กำลังต่อสู้ดิ้นรน พวกเขาเป็นนักศาสนศาสตร์ที่ดีพอจะพูดหลักสุภาษิตอันถูกต้องหลายข้อ แต่พวกเขามักจะนำศาสนศาสตร์ของตนมาประยุกต์ใช้ในทางที่ผิด เมื่อพวกเขามั่นใจเกินไปในการตีความความทุกข์ยากลำบากของโยบ และโยบได้โต้ตอบอย่างเหมาะสมต่อพวกผู้กล่าวหาเรื่องเวรกรรมของเขา

ส่วนท่านนั้น ท่านฉาบไปด้วยการโกหก ท่านทุกคนเป็นแพทย์ที่ใช้ไม่ได้ โอ ท่านน่าจะนิ่งเสีย และความนิ่งนั้นจะเป็นปัญญาของท่าน บัดนี้ขอฟังเหตุผลของข้า และขอสดับคำวิงวอนแห่งริมฝีปากของข้า พวกท่านจะพูดเท็จเพื่อพระเจ้าหรือ? และพูดล่อลวงเพื่อพระองค์หรือ? คติของท่านไร้ค่าดังขี้เถ้า คำแก้ต่างของท่านก็เปราะอย่างโล่ดินเหนียว (โยบ 13:4-7,12)

เมื่อโยบคลายความตั้งใจที่จะปกป้องตัวเอง เขาเริ่มตั้งคำถามถึงพระปัญญา พระประสงค์ และอำนาจของพระเจ้า พระเจ้าทรงอดทนแต่ก็ทรงตอบสนองโยบอย่างหนักแน่น แทนที่จะพิโรธโยบ พระองค์ได้แก้ไขโยบด้วยนิมิตเกี่ยวกับอำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระองค์ ลองพิจารณาภาพรวมของการโต้แย้งของพระเจ้า

“จงคาดเอวอย่างลูกผู้ชาย เราจะถามเจ้า ขอเจ้าตอบเรา เจ้ายังจะให้เราอยู่ฝ่ายผิดหรือ? เจ้าจะหาว่าเราผิด เพื่อเจ้าจะเป็นฝ่ายถูกหรือ? เจ้ามีแขนเหมือนพระเจ้าหรือ? และเจ้าทำเสียงกัมปนาทเหมือนเสียงของพระองค์ได้หรือ?” (โยบ 40:7–9) และหลังจากพระเจ้าประกาศให้ทราบอำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระองค์ได้สองบท โยบก็สารภาพอย่างถ่อมใจ

“ข้าพระองค์ทราบว่า พระองค์ทรงทำทุกสิ่งได้ และพระประสงค์ของพระองค์จะสำเร็จ พระองค์ตรัสว่า “นี่ผู้ใดหนอได้ซ่อนคำปรึกษาโดยปราศจากความรู้? เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์จึงกล่าวถึงสิ่งที่ข้าพระองค์ไม่เข้าใจ สิ่งที่ประหลาดเกินกว่าข้าพระองค์จะทราบ พระองค์ตรัสว่า “ฟังซี เราจะพูด เราจะถามเจ้า ขอเจ้าตอบเรา’ ข้าพระองค์เคยได้ยินถึงพระองค์ด้วยหู แต่บัดนี้ดวงตาข้าพระองค์เห็นพระองค์ ฉะนั้นข้าพระองค์จึงเกลียดตนเองและกลับใจอยู่ในผงคลีดินและขี้เถ้า” (โยบ 42:2-6)

พระเจ้ามีความคิดเห็นอย่างไรต่อคำแนะนำเรื่องเวรกรรมจากผองเพื่อนของโยบ? พระองค์ตรัสว่า “พวกเขามีเจตนาดี เจ้าเพียงแค่ต้องฟังแก่นแท้ของความจริงในคำติชมของพวกเขา” หรือไม่? เปล่าเลย พระเจ้าพิโรธอย่างยิ่งที่พวกเขากล่าวไปไกลเกินพระวจนะของพระเจ้าที่ได้เปิดเผยไว้ และพูดอย่างมั่นใจถึงจุดประสงค์อันลึกลับของพระเจ้า “เราโกรธเจ้าและสหายทั้งสองของเจ้า เพราะเจ้าทั้งหลายไม่ได้พูดถึงเราอย่างถูกต้อง เหมือนโยบผู้รับใช้ของเราได้พูด” (โยบ 42:7)

ตั้งแต่ต้นจนจบพระธรรมเล่มนี้ โยบพูดถูกเรื่องใด? เมื่อเกิดความสูญเสียอย่างใหญ่หลวงครั้งแรก โยบประกาศว่า “พระยาห์เวห์ประทาน และพระยาห์เวห์ทรงเอาไปเสีย สาธุการแด่พระนามพระยาห์เวห์” (โยบ 1:21) และเพื่อที่เราจะไม่ถูกล่อลวงให้แก้ไขศาสนศาสตร์ของโยบ และแจ้งให้โยบทราบว่าซาตานได้ทำเช่นนั้น และพระเจ้าทรงแสนดีจนพระองค์จะไม่อันนุญาตให้เกิดสิ่งนี้เลย ข้อถัดไปให้คำอธิบายว่า “ในเหตุการณ์นี้ทั้งสิ้น โยบไม่ได้ทำบาปหรือกล่าวโทษพระเจ้า” (โยบ 1:22) โยบยอมรับว่า “ดูเถิด พระองค์จะทรงประหารข้าเสีย ข้าจะยังรอคอยพระองค์” (โยบ 13:15) เหตุใดจึงมีความหวัง เมื่อขอให้พระเจ้าประหาร? “แต่ข้าเองทราบว่า พระผู้ไถ่ของข้าทรงพระชนม์อยู่ และในที่สุดพระองค์จะทรงปรากฏบนแผ่นดินโลก และหลังจากผิวหนังของข้าถูกทำลายไปอย่างนี้ แล้วในเนื้อหนังของข้า ข้าจะเห็นพระเจ้า ผู้ซึ่งข้าจะได้เห็นเอง และดวงตาข้าจะได้เห็น ไม่ใช่คนอื่น” (โยบ 19:25–27) ความหวังของโยบคือการเป็นขึ้นจากตาย การจัดเตรียมอันขมขื่นของพระเจ้าทั้งหมดจะสมเหตุสมผลก็ต่อเมื่อโยบยืนอยู่ในร่างกายเนื้อหนังของเขาบนแผ่นดินโลก และเห็นพระผู้ไถ่ในร่างกายเนื้อหนังยืนอยู่ต่อหน้าเขา เมื่อนั้นและในเวลานั้น ทุกอย่างก็จะสมเหตุสมผล และมันคงจะคุ้มค่า ทุกการสูญเสียเพียงชั่วคราวจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นกำไรอันเป็นนิรันดร์ นั่นคือพระสิริยิ่งใหญ่แห่งพระคุณของพระเจ้า คลื่นความกรุณาอันท่วมท้นได้โถมทับจนมีเพียงร่างกายที่เป็นขึ้นจากตายแล้วในการทรงสร้างใหม่เท่านั้นที่จะแบกรับได้

เพื่อเราจะไม่คิดว่าพระเจ้าลืมความสูญเสียทั้งหมดของเรา ในช่วงสุดท้ายพระองค์จึงประทานสิ่งที่โยบสูญเสียไปในช่วงเริ่มต้นแก่โยบเป็นสองเท่า โยบสูญเสียแกะเจ็ดพันตัว อูฐสามพันตัว วัวห้าร้อยคู่ และลาตัวเมียห้าร้อยตัว และได้รับแกะหนึ่งหมื่นสี่พันตัว อูฐหกพันตัว วัวหนึ่งพันคู่ และลาตัวเมียหนึ่งพันตัว ที่สำคัญกว่านั้นคือโยบสูญเสียลูกชายเจ็ดคนและลูกสาวสามคน แต่สิ่งที่น่าสนใจคือพระเจ้าประทานบุตรชายเจ็ดคนและบุตรสาวสามคนแก่เขาอีกครั้ง ทำไมสัตว์ถึงสองเท่า แต่กลับไม่เพิ่มลูกให้โยบเป็นสองเท่า? เกิดปัญหาอะไรขึ้น? พระเจ้าทรงกลับกลอกด้วยการตรัสอย่างหนึ่งแต่ทำอีกอย่างหนึ่งอย่างนั้นหรือ? โยบยังเรียนรู้บทเรียนไม่ครบถ้วนหรือ?

แท้จริงแล้วพระเจ้าได้ทรงประทานลูกหลานของโยบเป็นสองเท่า บุตรชายเจ็ดคนและลูกสาวสามคนแรกของโยบ และบุตรชายเจ็ดคนและลูกสาวสามคนชุดที่สองของเขาจะร่วมในการเป็นขึ้นจากตายร่วมกับเขา เรื่องราวของโยบถูกถ่ายทอดด้วยความหวังในการเป็นขึ้นจากตาย พระประสงค์ของพระเจ้านั้นสูงกว่ามุมมองของเราอย่างไม่มีขอบเขต เราเห็นแต่ปัจจุบันและควบคุมอะไรไม่ได้เลย แต่พระเจ้าทรงมองเห็นอดีต ปัจจุบัน และอนาคตไปพร้อมกัน อีกทั้งยังทรงควบคุมทุกสิ่งทุกอย่าง พระองค์มักจะเล่นหมากรุก 3 มิติเหมือนเช่นเคย และทรงวางแผนล้ำหน้าเราไปนับหมื่นชั้น ดังที่บทเพลงสรรเสริญอันโด่งดังของวิลเลียม คาวเปอร์ยืนยันว่า

อย่าตัดสินพระเจ้าจากความรู้สึกอ่อนแอ 

แต่จงวางใจในพระคุณของพระองค์ 

พระองค์ทรงซ่อนใบหน้าที่ยิ้มแย้มไว้ 

เบื้องหลังการจัดเตรียมที่ดูบึ้งตึง 3

พระเยซูทรงตำหนิความคิดเรื่องเวรกรรม

แนวโน้มที่จะตีความถึงการทนทุกข์เฉพาะเรื่องว่าเชื่อมโยงโดยตรงกับบทเรียนลับบางอย่างที่เราต้องเรียนรู้ หรือบาปลับบางอย่างที่เราต้องละทิ้งนั้น ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของสภาพที่ล้มลงในบาปของมนุษย์ เช่นเดียวกับแนวโน้มที่สันนิษฐานว่า พระพรเฉพาะบุคคลของคริสเตียนเชื่อมโยงโดยตรงกับความลำเอียงของพระเจ้าหรือกับรางวัลพิเศษสำหรับการเชื่อฟังเป็นพิเศษ เราไม่จำเป็นต้องถูกสอนให้รับรู้ความเป็นจริงตามแนวทางนี้ เพราะแนวคิดแบบนี้มีมาตามธรรมชาติ มันเป็นส่วนหนึ่งของทัศนคติของมนุษย์ที่ตกต่ำของเรา ลองพิจารณาอัครทูตเปาโลผู้รอดชีวิตจากเรืออับปางระหว่างพายุร้ายและเกยตื้นบนเกาะมอลตา ในเวลาต่อมาเขาถูกงูพิษกัด และชาวเกาะก็สันนิษฐานโดยอัตโนมัติว่าเปาโลมีชะตากรรมสมควรที่จะตาย “เมื่อชาวพื้นเมืองเหล่านั้นเห็นงูห้อยคาอยู่ที่มือของเปาโล จึงพูดกันว่า “คนนี้ต้องเป็นผู้ฆ่าคนแน่นอน แม้จะหนีรอดจากทะเลแล้ว เจ้าแม่แห่งความยุติธรรมยังไม่ยอมให้เขามีชีวิตรอด” (กิจการ 28:4) การมองชีวิตผ่านเลนส์แห่งเวรกรรมนั้นเก่าแก่พอๆ กับบาปของมนุษย์

ลองพิจารณาถึงวิธีที่เหล่าสาวกของพระเยซูผู้ได้รับการศึกษาอย่างดีในเรื่องศาสนศาสตร์ของชาวยิว ตีความถึงการจัดเตรียมอันแปลกประหลาด เช่น ความพิการแต่กำเนิด: “ขณะพระองค์เสด็จไปนั้น ทรงเห็นชายคนหนึ่งตาบอดแต่กำเนิด พวกสาวกของพระองค์ทูลถามพระองค์ว่า พระอาจารย์ ใครทำบาป คนนี้หรือพ่อแม่ของเขา เขาถึงเกิดมาตาบอด?” (ยอห์น 9:1-2) สังเกตว่าพระเยซูตอบอย่างไร พระองค์ไม่ได้ตรัสว่า “พ่อแม่ของเขาใช้ชีวิตอยู่ในบาปก่อนแต่งงานและพระเจ้าจำเป็นต้องสอนบทเรียนให้พวกเขา” หรือ “พระเจ้าไม่ยอมอนุญาตให้สิ่งนี้เกิดขึ้น แต่พระองค์ยังสามารถพลิกให้กลับเป็นที่ถวายเกียรติแก่พระองค์ได้” ไม่ใช่เลย พระเยซูตอบด้วยความมั่นใจในพระประสงค์ของพระเจ้า “ไม่ใช่คนนี้หรือพ่อแม่ของเขาที่ทำบาป แต่เขาเกิดมาตาบอดเพื่อให้พระราชกิจของพระเจ้าปรากฏในตัวเขา” (ยอห์น 9:3) แล้วพระเยซูทรงรักษาคนตาบอด บรรดาผู้นำศาสนารู้สึกเดือดดาลเนื่องจากเป็นวันสะบาโต พวกเขากดดันชายที่หายโรคให้ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น ชายผู้นี้เป็นพยานถึงความเป็นพระเจ้าของพระคริสต์โดยแสดงพระราชกิจของพระเจ้าแก่คนตาบอดฝ่ายวิญญาณ “ตั้งแต่สมัยไหนๆ ก็ไม่เคยมีใครได้ยินว่ามีคนสามารถทำให้ตาของคนที่บอดแต่กำเนิดมองเห็นได้ ถ้าคนนั้นไม่ได้มาจากพระเจ้า เขาจะไม่สามารถทำได้” (ยอห์น 9:32, 33) ในความตื่นตกใจนั้น พระเยซูทรงแสดงให้เห็นว่า ไม่ใช่บาปจากพ่อแม่หรือจากคนนั้นที่ทำให้เขาตาบอดโดยตรง แต่เรื่องนี้มีจุดประสงค์เพื่อให้พระราชกิจของพระเจ้าถูกสำแดงในพระคริสต์ “พระยาห์เวห์ทรงเบิกตาของคนตาบอด” (สดุดี 146:8)

พระเยซูยังได้ประนามการตีความเชิงเวรกรรมกับเรื่องภัยพิบัติ พระองค์ตำหนิความคิดเรื่องความทุกข์ทรมานที่เกินปกตินั้นสัมพันธ์เท่ากับการทำบาปที่เกินปกติ ในลูกา 13:1-5 พระเยซูทรงตรัสชัดเจนว่าผู้ที่รอดพ้นจากภัยพิบัติควรกลับใจจากบาปเช่นเดียวกับผู้ที่พินาศ

ขณะนั้นบางคนซึ่งอยู่ที่นั่นเล่าเรื่องชาวกาลิลีที่ปีลาตเอาเลือดและเครื่องบูชาของพวกเขามาคละเคล้าด้วยกันให้พระเยซูทรงฟัง พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “ท่านทั้งหลายคิดว่าชาวกาลิลีเหล่านั้นเป็นคนบาปยิ่งกว่าชาวกาลิลีอื่นๆ ทั้งหมด เพราะพวกเขาต้องทนทุกข์อย่างนั้นหรือ? เราบอกพวกท่านว่า ไม่ใช่ แต่ท่านเองถ้าไม่กลับใจใหม่ก็จะต้องพินาศเหมือนกัน สิบแปดคนนั้นที่ถูกหอรบสิโลอัมพังทับตาย ท่านคิดว่าพวกเขาทำผิดมากกว่าคนที่อาศัยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มทั้งหมดหรือ? เราบอกพวกท่านว่า ไม่ใช่ แต่ถ้าท่านทุกคนไม่กลับใจใหม่ก็จะต้องพินาศเช่นกัน” (ลูกา 13:1-5)

พระองค์ทรงบัญชาลมและคลื่น

เราต้องเข้าใจความจริงที่ว่า ความทุกข์ยากและพระพรไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับบาปของมนุษย์ แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้สื่อเป็นนัยว่า นรกเป็นเรื่องเดาสุ่มหรือการลงโทษนิรันดร์ที่ไม่เกี่ยวข้องกับระดับความชั่วร้ายในชีวิตนี้ ความเป็นจริงอันเรียบง่ายคือ บนชีวิตแสนธรรมดาในโลกชั่วคราวนี้ ไม่มีความสัมพันธ์แบบหนึ่งต่อหนึ่งระหว่างบาปของเรากับความทุกข์ทรมานของเราเสมอไป 

ทำไมเด็กถึงเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชนบนถนนน้ำแข็งในคืนเดียวกันที่อีกฟากของเมืองที่คนเมาแล้วขับได้กลับบ้านอย่างปลอดภัย? เหตุใดพระเจ้าจึงปล่อยให้ความเสื่อมทรามที่ไม่อาจบรรยายได้ทวีขึ้นในสมัยของเรา แต่กลับทำให้เมืองโสโดมมลายหายไปอย่างรวดเร็ว? จุดประสงค์อันทรงอำนาจอธิปไตยของพระองค์ในชีวิตทางโลกนี้มักถูกปกปิดไว้เป็นความลับ แต่นิรันดร์จะเปิดเผยพระปัญญาอันหลากหลายและความชอบธรรมของพระเจ้า “พระเจ้าทรงเป็นผู้ตีความของพระองค์เอง พระองค์จะทรงทำให้มันชัดเจน” 4

บางครั้งพระเจ้าทรงปั่นป่วนพายุเพื่อเตือนเราว่าเรานั้นเล็กน้อยเพียงใด “เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ผู้กวนทะเลให้คลื่นของมันคะนอง” (อิสยาห์ 51:15) “พระองค์ทรงปกครองการเดือดดาลของทะเล เมื่อคลื่นสูงขึ้น พระองค์เองทรงให้สงบ” (สดุดี 89:9)

พระองค์จึงทรงลุกขึ้นห้ามลมและตรัสกับทะเลว่า “จงสงบเงียบ” แล้วลมก็สงบ พายุก็เงียบสนิท พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “ทำไมพวกเจ้ากลัว? พวกเจ้าไม่มีความเชื่อหรือ?” พวกเขาก็เกรงกลัวอย่างยิ่ง และพูดกันว่า “ท่านผู้นี้เป็นใครกันหนอ? ขนาดลมกับทะเลยังเชื่อฟังท่าน?” (มาระโก 4:39-41)

พระเยซูทรงบันดาลให้พายุสงบเพื่อเราจะยืนด้วยความเกรงกลัวและถามว่า “ท่านผู้นี้เป็นใครกันหนอ?”

คำถามใคร่ครวญ

1. ให้คุณนึกตัวอย่างของคนที่ให้คำแนะนำแก่คุณจากมุมมองของเวรกรรมเกี่ยวกับการทรงจัดเตรียมอันลึกลับของพระเจ้า?
2. คุณจะหนุนใจบางคนให้บากบั่นอดทนอย่างไร เมื่อพวกเขารู้สึกว่าพระเจ้าโกรธพวกเขาในสิ่งที่พวกเขาเองก็ยังแน่ใจว่าคืออะไร?
3. คุณได้ข้อคิดประการใดจากบทนี้ เกี่ยวกับพระประสงค์ของพระเจ้าเพื่อจะหนุนใจใครสักคน?