บทที่ 4: พระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้

คุณจะสังเกตเห็นว่า ผมเปลี่ยนลำดับของตัวย่อ TULIP จาก | พระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ (Irresistible grace) ซึ่งอยู่ในลำดับที่ 4 มาอยู่ในลำดับที่ 2 ต่อจาก T ความเสื่อมทรามอย่างสิ้นเชิง (Total depravity) ด้วยเหตุผลที่ว่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมา จากประสบการณ์ของผม พบว่าคริสเตียนส่วนใหญ่มีประสบการณ์ส่วนตัวกับพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ ถึงแม้พวกเขาจะไม่ได้เรียกเช่นนี้ก็ตาม การมีประสบการณ์ส่วนตัวกับพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้นี้ช่วยให้ผู้คนเข้าใจห้าประเด็นเหล่านี้ได้รวดเร็วมากยิ่งขึ้น ประเด็นนี้จะช่วยให้พวกเขาเห็นความจริงของพระคัมภีร์ในประเด็นอื่น ๆ ด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ผมแทบไม่เจอคริสเตียนที่ยกย่องตัวเองว่าการกลับใจเชื่อเป็นสิ่งที่เขาทำได้เองเลย มีบางอย่างที่เกี่ยวกับพระคุณแท้จริงในใจของผู้เชื่อที่ทำให้เราต้องการอยากจะถวายพระเกียรติสิริทั้งสิ้นแด่พระเจ้า ตัวอย่างเช่น ถ้าผมถามผู้เชื่อสักคนหนึ่งว่าเขาจะตอบคำถามของพระเยซูในวันแห่งการพิพากษาครั้งสุดท้ายอย่างไร หากพระเยซูถามเขาว่า “เมื่อเจ้าได้ยินข่าวประเสริฐ ทำไมเจ้าจึงเชื่อเรา ในขณะที่เพื่อนของเจ้าก็ได้ยินเหมือนกันแต่ไม่ได้เชื่อ” ซึ่งมีเพียงผู้เชื่อไม่กี่คนเท่านั้น ที่จะตอบว่า “นั่นก็เพราะว่าฉันฉลาดกว่า หรือเก่งกว่า หรือไวต่อฝ่ายวิญญาณกว่า หรือได้รับการอบรมมาดีกว่า หรือถ่อมใจกว่า” แต่เราส่วนใหญ่โดยสัญชาตญาณแล้ว รู้สึกทันทีเลยว่าเราควรสรรเสริญพระคุณของพระเจ้าโดยพูดว่า “เพราะพระคุณของพระเจ้า ฉันจึงเชื่อ” กล่าวอีกนัยหนึ่ง คือ เรารู้โดยสัญชาตญาณว่าพระคุณของพระเจ้าเป็นส่วนสำคัญอย่างยิ่งต่อการกลับใจเชื่อของเรา นี่แหละที่เป็นความหมายของพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้

แต่เราต่อต้านพระคุณ

หลักคำสอนเรื่องพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้นั้น ไม่ได้หมายความว่าอำนาจตามความประสงค์ของพระวิญญาณบริสุทธิ์จะไม่ถูกขัดขวางต่อต้านเลย แต่หมายความว่า หากพระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงประสงค์สิ่งใด พระองค์สามารถเอาชนะทุกการต่อต้านขัดขวางและทำให้อำนาจตามความประสงค์ของพระองค์เป็นสิ่งที่ไม่อาจต่อต้านได้

ใน กิจการ 7:51 สเทเฟนกล่าวกับพวกผู้นำชาวยิวว่า “เจ้าพวกคนหัวแข็ง ใจดื้อดึง และหูตึง พวกท่านขัดขวางพระวิญญาณบริสุทธิ์อยู่เสมอ บรรพบุรุษของท่านทั้งหลายทำอย่างไร พวกท่านก็ทำอย่างนั้น” และเปาโลเองก็ได้พูดถึงการทำให้พระวิญญาณบริสุทธิ์เสียพระทัย และการดับพระวิญญาณบริสุทธิ์ (อฟ. 4:30; 1 ธส. 5:19) พระเจ้าทรงให้คำเตือนและคำเรียกร้องมากมายแต่ถูกต่อต้าน ซึ่งอันที่จริงแล้ว ประวัติศาสตร์ของชนชาติอิสราเอลทั้งหมดในพระคัมภีร์เดิม เป็นเพียงเรื่องราวของมนุษย์เรื่องหนึ่งที่ต่อต้านคำสั่งและพระบัญชาของพระเจ้ามาเป็นเวลาอย่างยาวนานเท่านั้น ดังตัวอย่างคำอุปมาเรื่องคนเช่าสวนชั่วร้าย (มธ. 21:33-43; เทียบกับ โรม 10:21) การต่อต้านนี้ไม่ได้เป็นการขัดแย้งกับอำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้าเลย พระเจ้าทรงอนุญาตให้เกิดขึ้นและพระองค์ทรงสามารถเอาชนะการต่อต้านนี้ได้เมื่อไรก็ตามที่พระองค์ต้องการ

หลักคำสอนเรื่องพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้หมายความว่า พระเจ้าทรงอำนาจอธิปไตยสูงสุดและสามารถพิชิตการต่อต้านทุกรูปแบบเมื่อใดก็ตามที่พระองค์ต้องการ “สำหรับพระองค์ ชาวพิภพทั้งสิ้นนับว่าไร้ค่า พระองค์ทรงทำตามชอบพระทัยท่ามกลางกองทัพแห่งสวรรค์ และท่ามกลางชาวพิภพด้วย ไม่มีผู้ใดยับยั้งพระหัตถ์ของพระองค์ได้” (ดาเนียล 4:35) “พระเจ้าของเราทั้งหลายอยู่ในฟ้าสวรรค์ สิ่งใดที่พอพระทัย พระองค์ก็ทรงกระทำ” (สดุดี 115:3) เมื่อพระเจ้าทรงปฏิญาณที่จะกระทำให้พระประสงค์ของพระองค์สำเร็จลุล่วง ก็จะไม่มีผู้ใดสามารถขัดขวางพระองค์ได้เลย “ข้าพระองค์ทราบว่า พระองค์ทรงทำทุกสิ่งได้ และพระประสงค์ของพระองค์จะสำเร็จ” (โยบ 42:2)

การงานของพระเจ้าในการนำเรามาสู่ความเชื่อ

นี่คือสิ่งที่เปาโลสอนไว้ใน โรม 9:14-18 ซึ่งทำให้ฝ่ายตรงข้ามกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นทำไมพระองค์ยังทรงติเตียน? ใครจะขัดขืนพระประสงค์ของพระองค์ได้?” เปาโลจึงตอบว่า “มนุษย์เอ๋ย ท่านเป็นใครที่จะโต้ตอบกับพระเจ้า? สิ่งซึ่งถูกปั้นจะกล่าวแก่ผู้ปั้นได้หรือว่า ‘ทำไมท่านจึงปั้นข้าพเจ้าอย่างนี้?’ ส่วนช่างปั้นหม้อไม่มีสิทธิเอาดินก้อนเดียวกันมาปั้นเป็นภาชนะที่ใช้ในโอกาสพิเศษอันหนึ่ง และทั่วๆ ไปอีกอันหนึ่งหรือ?” (โรม 9:20-21)

ยิ่งไปกว่านั้น พระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้นี้ยังเป็นการอ้างถึงพระราชกิจอันอธิปไตยของพระเจ้าที่ทรงมีชัยชนะเหนือหัวใจแห่งการกบฏของเรา และทรงนำเรามาสู่ความเชื่อในพระคริสต์ เพื่อเราจะได้รับความรอด ถ้าหลักคำสอนเรื่องความเสื่อมทรามอย่างสิ้นเชิงที่เราได้เรียนรู้ไปในบทที่แล้วเป็นความจริง ฉะนั้น ความรอดก็จะไม่มีเลยหากปราศจากพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ และถ้าเราได้ตายแล้วในการบาปของเรา และเพราะเหตุวิสัยแห่งการกบฏของเราจึงทำให้เราไม่สามารถยอมจำนนเชื่อฟังพระเจ้าได้ หากเป็นเช่นนั้น เราก็จะไม่มีวันเชื่อในพระคริสต์ นอกเสียจากว่าพระเจ้าทรงมีชัยชนะเหนือการกบฏของเรา

บางคนอาจพูดว่า “ถูกต้อง พระวิญญาณบริสุทธิ์ต้องเป็นผู้ที่ชักนำเรามาหาพระเจ้า แต่เราก็มีเสรีภาพในการที่จะปฏิเสธหรือยอมรับการทรงชักนำนั้นได้” ซึ่งนี่ไม่ใช่สิ่งที่พระคัมภีร์สอน เพราะหากปราศจากพระคุณที่พระเจ้าทรงประทานให้เราอย่างต่อเนื่องเพื่อช่วยเราให้รอดจากบาป เราก็จะใช้เสรีภาพของเราเพื่อต่อต้านพระเจ้าเสมอ นี่แหละคือความหมายของ “การไม่สามารถยอมจำนนเชื่อฟังพระเจ้า” “เพราะว่าการเอาใจใส่เนื้อหนังนั้นคือการเป็นศัตรูต่อพระเจ้า ไม่ปฏิบัติตามธรรมบัญญัติของพระเจ้า และที่จริงไม่สามารถปฏิบัติตามได้ และคนที่อยู่ในเนื้อหนังจะเป็นที่ชอบพระทัยพระเจ้าก็ไม่ได้” (โรม 8:7-8)

ถ้าคนๆ หนึ่งถ่อมใจพอที่จะยอมจำนนเชื่อฟังต่อพระเจ้า นั่นเป็นเพราะพระเจ้าได้ทรงประทานธรรมชาติใหม่ที่อ่อนน้อมและถ่อมใจให้กับเขา หากคนๆ หนึ่งยังคงมีหัวใจแข็งกระด้างและจองหองเกินกว่าจะยอมจำนนเชื่อฟังต่อพระเจ้า นั่นเป็นเพราะเขาคนนั้นไม่ได้รับเจตจำนงด้านจิตวิญญาณที่เต็มใจจะทำอย่างนั้นได้ แต่การที่เราจะเข้าใจข้อโน้มน้าวนี้ เราจะต้องมาดูที่พระคัมภีร์

นอกจากพระบิดาจะทรงชักนำ

ใน ยอห์น 6:44 พระเยซูตรัสว่า “ไม่มีใครมาถึงเราได้นอกจากพระบิดาผู้ทรงใช้เรามาจะทรงชักนำให้เขามา” การทรงชักนำนี้ เป็นการงานอันอธิปไตยแห่งพระคุณของพระเจ้า ซึ่งถ้าหากไม่มีพระคุณนี้ เราทั้งหลายก็จะไม่สามารถรอดจากการที่เรากบฏต่อต้านพระองค์ได้เลย แต่ อีกครั้งหนึ่ง บางคนอาจแย้งว่า “พระเจ้าทรงชักนำมนุษย์ทุกคน ไม่ใช่แค่บางคน” แล้วพวกเขาก็จะอ้าง ยอห์น 12:32 ว่า “เมื่อเราถูกยกขึ้นจากแผ่นดินโลกแล้ว เราจะชักนำทุกคนให้มาหาเรา”

ซึ่งแน่นอนว่าข้อโต้แย้งนี้มีปัญหามากมายตามมา หนึ่งในนั้นก็คือคำที่แปลว่า “ทุกคน” ตามภาษาต้นฉบับ (ภาษากรีีก pantas) หมายถึง “ทั้งหมด” ซึ่งไม่มีคำว่า “คน” พระเยซูเพียงแต่ตรัสว่า “เมื่อเราถูกยกขึ้นจากแผ่นดินโลกแล้ว เราจะชักนำ ทั้งหมด ให้มาหาเรา” เมื่อเราเข้าใจอย่างนี้แล้ว เราจะต้องถามโดยตั้งอยู่บนบริบทเดียวกันกับพระธรรมยอห์นว่า “ทั้งหมด” ในที่นี้ กล่าวถึงอะไร

บริบทหนึ่งที่คล้ายคลึงกันที่อยู่ในบทก่อนหน้านี้ ยอห์น 11:50-52 มหาปุโรหิตคายาฟาสกำลังพูดความจริงมากกว่าที่เขารู้ ยอห์นบันทึกว่า 

“[ท่าน]…ไม่รู้หรือว่าเป็นการดีสำหรับท่านที่จะมีคนหนึ่งตายเพื่อประชาชน แทนที่จะให้คนทั้งชาติต้องพินาศ” เขาไม่ได้กล่าวอย่างนั้นตามความคิดของเขาเอง แต่เพราะเหตุที่เขาเป็นมหาปุโรหิตประจำการในปีนั้น เขาจึงกล่าวเป็นคำพยากรณ์ว่าพระเยซูจะสิ้นพระชนม์แทนชนชาตินั้น และไม่ใช่แทนชาติยิวเท่านั้น แต่เพื่อรวบรวมลูกพระเจ้าที่กระจัดกระจายให้รวมเข้าเป็นหนึ่งเดียว

ถ้อยคำสุดท้ายเหล่านี้ อธิบายขอบเขตการสิ้นพระชนม์ของพระเยซูตามที่ยอห์นได้กล่าวไว้ในพระกิตติคุณเล่มนี้ พระเยซูไม่ได้สิ้นพระชนม์เพื่อชาติเดียวเท่านั้น แต่ “เพื่อรวบรวมลูกพระเจ้าที่กระจัดกระจายให้รวมเข้าเป็นหนึ่งเดียว”—ลูกของพระเจ้าทุกคน นี่เป็นการกล่าวถึงคนต่างชาติที่พระเจ้าจะทรงชักนำให้มาหาพระองค์อย่างเจาะจง เมื่อพวกเขาได้ยินข่าวประเสริฐ พวกเขาถูกเรียกว่า “ลูกของพระเจ้า” เพราะพระเจ้าทรงเลือกและรับพวกเขาเป็นลูก ดังที่เปาโลได้กล่าวไว้ใน เอเฟซัส 1:4-5

ดังนั้นแล้ว หากการเปรียบเทียบนี้ถูกต้อง ก็จะหมายความว่าในยอห์น 12:32 คำว่า ทั้งหมด นั้นไม่ใช่่มนุษย์ทุกคน แต่เป็น “ลูกทั้งหมดของพระเจ้า” “เมื่อเราถูกยกขึ้นจากแผ่นดินโลกแล้ว เราจะชักนำ ลูกทั้งหมดของพระเจ้า ให้มาหาเรา” คือจากทุกเผ่า ทุกภาษา ทุกชนชาติ และทุกประชาชาติ (วิวรณ์ 5:9)

หรือคุณอาจพูดได้ว่า “เราจะชักนำแกะ ทั้งหมด ของเรา” เพราะพระเยซูตรัสในยอห์น 10:15 ว่า “เราสละชีวิตเพื่อฝูงแกะ”—แกะทั้งหมด และในยอห์น 10:27 “แกะของเราย่อมฟังเสียงของเรา และเรารู้จักแกะเหล่านั้น และแกะเหล่านั้นก็ตามเรา”—แกะทั้งหมด หรือคุณอาจพูดได้ว่า “เราจะชักนำ ทั้งหมด ที่อยู่ฝ่ายสัจจะ” เพราะพระเยซูทรงตรัสไว้ในยอห์น 18:37 ว่า “ทุกคนที่อยู่ฝ่ายสัจจะย่อมฟังเสียงของเรา” หรือคุณอาจพูดได้ว่า “เราจะชักนำทั้งหมดที่เป็นของพระเจ้า” เพราะพระเยซูทรงตรัสไว้ในยอห์น 8:47 ว่า “คนที่มาจากพระเจ้าก็ย่อมฟังพระดำรัสของพระเจ้า” หรือคุณอาจพูดได้อีกว่า “เราจะชักนำ สารพัด ที่พระบิดาประทานแก่เรา” เพราะพระเยซูทรงตรัสไว้ในยอห์น 6:37 ว่า “สารพัด ที่พระบิดาประทานแก่เราจะมาหาเรา”

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ พระกิตติคุณยอห์นตลอดทั้งเล่มนั้น เป็นความจริงที่พระบิดาและพระบุตรทรงนำผู้คนออกจากความมืดมาสู่ความสว่าง และพระคริสต์ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อพวกเขาเหล่านี้ พระองค์จึงถูกยกขึ้นเพื่อพวกเขา—เพื่อคนเหล่านี้ ทุกคน จะถูกชักนำมาหาพระองค์—ทุกคนที่เป็นลูก ทุกคนที่เป็นแกะ ทุกคนที่เป็นคนฝ่ายสัจจะ ทุกคนที่พระบิดาประทานแก่พระบุตร ซึ่งสิ่งที่ยอห์น 12:32 เพิ่มเข้ามาก็คือว่า สิ่งนี้เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์โดยชี้คนทั้งโลกไปที่การถูกตรึงกางเขนของพระคริสต์ และประกาศข่าวประเสริฐที่ใครก็ตามที่เชื่อในพระองค์จะรอด ในการเทศนาประกาศพระคริสต์ที่ทรงถูกยกขึ้นนั้น พระเจ้าทรงเปิดหูของคนหูตึง แกะได้ยินเสียงของพระเยซูและตามพระองค์ไป (ยอห์น 10:16, 27)

แต่การใช้ข้อโต้แย้งหลักในยอห์น 12:32 (ชักนำทั้งหมด) เพื่อปฏิเสธการทรงชักนำในยอห์น 6:44 (“ไม่มีใครมาถึงเราได้นอกจากพระบิดาผู้ทรงใช้เรามาจะทรงชักนำให้เขามา และเราจะให้คนนั้นเป็นขึ้นมาในวันสุดท้าย”) ซึ่งจริงๆ แล้วก็เกิดขึ้นตามนั้น คือ ตามที่ยอห์นได้อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างการทรงชักนำของพระเจ้า และความล้มเหลวของยูดาสในการติดตามพระเยซูจนถึงที่สุด

ในยอห์น 6:64-65 (THKJV) พระเยซูตรัสว่า 

“แต่ ในพวกท่านมีบางคนที่ไม่เชื่อ” (เพราะพระเยซูทรงทราบแต่แรกว่าผู้ใดไม่เชื่อ และเป็นผู้ใดที่จะทรยศพระองค์ และพระองค์ตรัสว่า “เหตุฉะนั้นเราจึงได้บอกท่านทั้งหลายว่า ‘ไม่มีผู้ใดจะมาถึงเราได้ นอกจากพระบิดาของเราจะทรงโปรดประทานให้ผู้นั้น’”) 

พระเยซูตรัสว่าเหตุผลที่พระองค์ทรงตรัสเช่นนี้ (ยอห์น 6:44) ว่า “ไม่มีผู้ใดจะมาถึงเราได้ นอกจากพระบิดาของเราจะทรงโปรดประทานให้ผู้นั้น” (=ถูกชักนำ) ก็คือ เพื่ออธิบายว่าทำไม “ในพวกท่านมีบางคนไม่เชื่อ” ซึ่งเราสามารถถอดความได้ดังนี้ คือ พระเยซูทรงทราบตั้งแต่แรกแล้วว่ายูดาสจะไม่เชื่อในพระองค์ แม้ว่าเขาจะได้รับคำสอนและคำเชื้อเชิญมากมายก็ตาม และเพราะพระเยซูทรงรู้อยู่แล้ว พระองค์จึงอธิบายด้วยประโยคที่ว่า “ไม่มีผู้ใดจะมาถึงเราได้ นอกจากพระบิดาของเราจะทรงโปรดประทานให้ผู้นั้น”

มีหลายสิ่งอย่างในชีวิตของยูดาสที่เป็นไปในทางที่ดี—ในแง่ที่ว่า ยูดาสถูกชักชวน ถูกชักจูง และถูกชักนำเป็นเวลา 3 ปี แต่ประเด็นของพระเยซูในยอห์น 6:44 และ 6:65 คือการที่ยูดาสต่อต้านพระคุณนั้น ไม่ใช่ปัจจัยชี้ขาดที่สำคัญที่สุด สิ่งชี้ขาดที่สำคัญที่สุดคือ การมาถึงพระคริสต์ไม่ได้ (โปรดประทานให้) เขา ยูดาสไม่ได้ “ถูกชักนำ” โดยพระบิดาให้มาถึงพระคริสต์ เขาไม่ได้รับของประทานแห่งพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้นี่คือเหตุผลที่เราพูดถึง “พระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้” ซึ่งเราทุกคนก็ล้วนต่างต่อต้านพระคุณเช่นเดียวกับยูดาส และเหตุผลที่ทำให้เราแต่ละคนมาถึงพระเยซูได้ ไม่ใช่เพราะเราเก่งกว่า หรือฉลาดกว่า หรือเป็นคนดีมากกว่ายูดาส แต่เป็นเพราะพระบิดาทรงมีชัยเหนือการต่อต้านของเรา และทรงชักนำเรามาหาพระคริสต์ ทุกคนรอดโดยพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้—พระคุณอัศจรรย์ของพระเจ้า!

วิญญาณจิตของข้าถูกพันธนาการมาแสนนาน 

ปกคลุมด้วยบาปและคืบคลานอยู่ในความมืดมน 

พระเนตรพระองค์ส่องรัศมีเจิดจ้า 

ข้าตื่นขึ้นมาในคุกที่มืด แต่กลับไสวด้วยความสว่าง 

โซ่ตรวนข้าหลุดออก หัวใจข้าเป็นไท 

ข้าลุกขึ้น ออกไปและติดตามพระองค์

นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อพระบิดาทรง “ชักนำเรา” ให้มาถึงพระเยซูอย่างไม่อาจถูกขัดขวางและไร้ข้อผิดพลาด

ข้อเรียกร้องสำหรับการความรอดในฐานะที่เป็นของประทานจากพระเจ้า

ขอให้พิจารณาวิธีที่เปาโลอธิบายการกลับใจที่เป็นของประทานจากพระเจ้า ใน 2 ทิโมธี 2:24-25 เปาโลกล่าวว่า “ส่วนผู้รับใช้ขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะต้องไม่เป็นคนที่ชอบทะเลาะ แต่ต้องมีใจเมตตาต่อทุกคน เป็นอาจารย์ที่เหมาะสมและมีความอดทน แก้ไขความคิดเห็นของฝ่ายตรงข้ามด้วยความสุภาพอ่อนโยน เพราะพระเจ้าอาจโปรด [ประทาน] ให้พวกเขากลับใจ และมาถึงความรู้ในความจริง”

เช่นเดียวกับที่พระเยซูได้ตรัสไว้ในยอห์น 6:65 ว่า การมาถึงพระเยซูเป็นการ “ได้รับ” จากพระบิดา ดังนั้น ตรงนี้เปาโลจึงกล่าวว่า การกลับใจเป็นการ “ได้รับ” จากพระบิดา “พระเจ้าอาจจะโปรด [ประทาน] ให้คนเหล่านั้นกลับใจ” โปรดสังเกตว่า เปาโลไม่เพียงแต่บอกว่า ความรอดเป็นของประทานจากพระเจ้าเท่านั้น แต่เปาลอยังบอกอีกว่าข้อเรียกร้องสำหรับการความรอดก็เป็นของประทานจากพระเจ้าด้วยเช่นกัน เมื่อคนๆ หนึ่งได้ยินนักเทศน์พูดว่า “จงกลับใจ และจงมาหาพระคริสต์” คนๆ นั้นสามารถเลือกที่จะต่อต้านการเรียกนั้นได้ เขาสามารถไม่เชื่อฟังได้ เขาสามารถพูดว่า “ไม่ ฉันจะไม่กลับใจ” 

แต่ถ้าพระเจ้าทรงประทานการกลับใจให้เขา เขาจะไม่สามารถต้านทานได้เลย เพราะว่าความหมายอันลึกซึ้งของของประทานแห่งการกลับใจ คือ พระเจ้าได้เปลี่ยนหัวใจของเรา และทรงทำให้หัวใจของเรามีความเต็มใจที่จะกลับใจ กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ของประทานแห่งการกลับใจเป็นการมีชัยชนะเหนือการต่อต้านการกลับใจ ด้วยเหตุนี้เราจึงเรียกการงานของพระเจ้านี้ว่า “พระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้” การต่อต้านขัดขวางการกลับใจนั้น ถูกแทนที่ด้วยของประทานแห่งการกลับใจ นั่นคือวิธีที่พวกเราทุกคนกลับใจ

คนที่กลับใจอย่างแท้จริงมากมายหลายคนไม่รู้เรื่องนี้ พวกเขาไม่ได้รับการสอนในสิ่งที่ถูกต้องเกี่ยวกับวิธีที่พวกเขากลับใจเชื่อ เพราะเหตุนี้เอง การนมัสการและความรักของพวกเขาจึงแคระแกร็น ไม่เติบโตเสียที และบางทีคุณอาจเป็นหนึ่งในนั้น ซึ่งหากนี่เป็นความจริง ขอจงอย่าโกรธคนที่สอนคุณเลย จงชื่นชมยินดีด้วยความปิติยินดีอย่างยิ่งที่คุณได้เห็นใน 2 ทิโมธี 2:25 และปล่อยให้หัวใจของคุณเต็มล้นด้วยความขอบคุณ และใจแตกสลายด้วยความชื่นชมยินดีเมื่อคุณรู้ว่าการกลับใจของคุณนั้นน่าอัศจรรย์เพียงไร การกลับใจเป็นของประทานแห่งพระคุณของพระเจ้าที่ทรงประทานให้เราเปล่าๆ ซึ่งหมายความว่า พระเจ้าทรงรักคุณเป็นพิเศษมากกว่าที่คุณเคยคิดเสียอีก

ไม่ฝืนต่อเจตจำนงของเรา

จากตรงนี้ควรเป็นที่ประจักษ์ชัดแก่เราแล้วว่า พระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ ไม่ได้หมายความว่าพระเจ้าบังคับให้เรากลับใจ หรือเชื่อ หรือติดตามพระเยซูที่เป็นการฝืนต่อเจตจำนงของเรา ซึ่งนั่นอาจเป็นความขัดแย้งในแง่หนึ่งด้วยซ้ำ เพราะการเชื่อ การกลับใจ และการติดตามนั้น เป็นการทำด้วยความเต็มใจเสมอ หรือไม่ก็ด้วยความหน้าซื่อใจคด พระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้นี้ไม่ได้เป็นการฉุดกระชากลากผู้ที่ไม่เต็มใจให้เข้าไปในแผ่นดินของพระเจ้า แต่เป็นการทำให้คนที่ไม่เต็มใจเกิดความเต็มใจ ความเต็มใจนี้ไม่ได้เกิดจากการถูกกระตุ้นจากภายนอก เช่น การถูกตะขอเกี่ยวหรือถูกล่ามด้วยโซ่ แต่เกิดจากพลังจากภายใน เช่น ความหิวกระหายใหม่ และความปรารถนาอันแรงกล้า

เพราะเหตุนี้ พระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้จึงเข้ากันได้ดีกับการเทศนา และการเป็นพยานที่พยายามโน้มน้าวผู้คนให้ทำในสิ่งที่สมเหตุสมผล และสิ่งที่สอดคล้องกับผลประโยชน์สูงสุดของพวกเขา พระเจ้าทรงใช้พันธกิจแห่งพระวจนะเพื่อบรรลุการเปลี่ยนแปลงที่เหนือธรรมชาติในหัวใจ การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้นำมาซึ่งการกลับใจและความเชื่อ

เปาโลเขียนใน 1 โครินธ์ 1:23-24 ว่า “เราประกาศเรื่องพระคริสต์ทรงถูกตรึงที่กางเขนนั้น อันเป็นสิ่งที่พวกยิวสะดุด และพวกต่างชาติถือว่าเป็นเรื่องโง่ แต่สำหรับพวกที่พระเจ้าทรงเรียกนั้น ทั้งพวกยิวและพวกกรีก ต่างถือว่าพระคริสต์ทรงเป็นฤทธานุภาพและพระปัญญาของพระเจ้า” ขอให้สังเกตคำว่า “เรียก” สองแบบที่ใช้ในพระคัมภีร์ตอนนี้ ประการแรก คำเทศนาของเปาโลนั้น เป็นการเทศนาให้กับทุกคน ทั้งชาวยิวและชาวกรีก นี่คือการทรงเรียกทั่วไปของข่าวประเสริฐ เป็นการเสนอความรอดอย่างเป็นกลางและไม่เลือกปฏิบัติแก่ทุกคน ใครก็ตามที่เชื่อในพระคริสต์ผู้ทรงถูกตรึงที่กางเขน ผู้นั้นจะได้พระคริสต์เป็นพระผู้ช่วยให้รอดและเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า แต่บ่อยครั้งผู้ที่ได้ยินการทรงเรียกทั่วไปนี้มักจะฟังด้วยหูที่ปิดอยู่ และเรียกได้ว่าเป็นความโง่เขลา

แต่ขอให้สังเกตประการที่ 2 ให้ดี เปาโลกล่าวถึงการทรงเรียกในอีกแบบหนึ่ง เปาโลบอกว่าในบรรดาผู้ที่ได้ยิน (ทั้งยิวและกรีก) มีบางคนที่นอกจากจะได้ยินการทรงเรียกทั่วไปแล้ว คนเหล่านั้นยังถูก “เรียก” ในอีกทางหนึ่งด้วย “แต่สำหรับพวกที่พระเจ้าทรงเรียกนั้น ทั้งพวกยิวและพวกกรีก ต่างถือว่าพระคริสต์ทรงเป็นฤทธานุภาพและพระปัญญาของพระเจ้า” (ข้อ 24) กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ พวกเขาถูกเรียกในลักษณะที่พวกเขาไม่ได้ถือว่าไม้กางเขนนั้นเป็นเรื่องโง่เขลาอีกต่อไป แต่เป็นพระปัญญาและฤทธานุภาพของพระเจ้า

มีบางอย่างเกิดขึ้นในหัวใจของพวกเขาที่ได้เปลี่ยนวิธีที่พวกเขาเห็นพระคริสต์ออกไป ซึ่งจะไม่ขอเรียกว่าเป็นการทรงเรียกทั่วไป แต่เป็นการทรงเรียกอย่างเกิดผลของพระเจ้า เหมือนกับการเรียกลาซารัสให้ออกมาจากอุโมงค์ พระเยซูทรงเรียกด้วยเสียงดังว่า “ลาซารัส ออกมาเถิด” (ยอห์น 11:43) คนตายนั้นก็ออกมา การทรงเรียกเช่นนี้ก่อให้เกิดผลตามการทรงเรียกนั้น หากทรงเรียกให้ “มีชีวิต!” ชีวิตก็ถูกสร้างขึ้น หากทรงเรียกให้ “กลับใจ!” ก็จะก่อให้เกิดการกลับใจ หากทรงเรียกให้ “เชื่อ!” ความเชื่อก็จะเกิดขึ้น และหากทรงเรียกให้ “ตามเรามา!” ก็จะก่อให้เกิดการเชื่อฟัง เปาโลบอกว่าใครก็ตามที่ได้รับการทรงเรียกเช่นนี้ จะไม่ถือว่าไม้กางเขนเป็นเรื่องที่โง่อีกต่อไป แต่จะถือว่าเป็นพระปัญญาและฤทธานุภาพของพระเจ้า พวกเขาเหล่านั้นไม่ได้มาหาพระคริสต์ภายใต้การถูกบีบบังคับให้มา แต่พวกเขามาหาพระคริสต์ได้อย่างอิสระเป็นไท เพราะพวกเขาให้คุณค่ากับขุมทรัพย์ล้ำค่าที่ไม่มีที่สิ้นสุดนี้อย่างแท้จริง และนี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเขา การต่อต้านไม้กางเขนของพวกเขาพ่ายแพ้ไปแล้ว เพราะการทรงเรียกของพระเจ้าได้ทำลายความมืดบอดทางจิตวิญญาณของพวกเขา และทำให้พวกเขาเห็นว่านี่คือพระปัญญาและฤทธานุภาพของพระเจ้า ซึ่งนี่แหละ คือสิ่งที่เราหมายถึงเมื่อเราพูดถึงพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้

พระราชกิจภายใต้เจตจำนงของเรา

พระเจ้าทรงเปลี่ยนเจตจำนงของเราโดยปราศจากการฝืนเจตจำนงของเราได้อย่างไรนั้น ได้อธิบายเพิ่มเติมใน 2 โครินธ์ 4:4-6:

พระของยุคนี้ได้ทำให้ความความคิดของคนที่ไม่เชื่อมืดมนไป เพื่อไม่ให้เห็นความสว่างของข่าวประเสริฐ คือเรื่องพระสิริของพระคริสต์ผู้ทรงเป็นพระฉายาของพระเจ้า เพราะว่าเราไม่ได้ประกาศตัวเอง แต่ประกาศว่าพระเยซูคริสต์ทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า และประกาศว่าตัวเราเองเป็นทาสของท่านทั้งหลายเพราะเห็นแก่พระเยซู เพราะว่าพระเจ้าผู้ตรัสว่าให้ความสว่างส่องออกมาจากความมืด ทรงส่องสว่างเข้ามาในใจของเรา เพื่อให้เรามีความสว่างแห่งความรู้ถึงพระสิริของพระเจ้า ที่ปรากฏบนพระพักตร์ของพระคริสต์

เนื่องจากมนุษย์ตาบอดมองไม่เห็นคุณค่าของพระคริสต์ ดังนั้น จึงจำเป็นต้องมีการอัศจรรย์เพื่อให้พวกเขามา เพื่อจะได้เห็นและเชื่อ เปาโลเปรียบเทียบการอัศจรรย์นี้กับวันแรกของการทรงสร้าง เมื่อพระเจ้าตรัสว่า “จงเกิดความสว่าง” ประโยคหนึ่งที่มหัศจรรย์ที่สุดเกี่ยวกับวิธีที่เราทุกคนถูกนำออกจากความมืดบอดมาสู่การมองเห็นได้—จากการเป็นทาสสู่อิสรภาพ และจากความตายสู่ชีวิต คือ “เพราะว่าพระเจ้าผู้ตรัสว่าให้ความสว่างส่องออกมาจากความมืด ทรงส่องสว่างเข้ามาในใจของเรา เพื่อให้เรามีความสว่างแห่งความรู้ถึงพระสิริของพระเจ้า ที่ปรากฏบนพระพักตร์ของพระคริสต์” ความสว่างที่แท้จริง—ความสว่างแห่งจิตวิญญาณ—ได้ส่องสว่างเข้ามาในใจของเรา ซึ่งเป็น “ความสว่างแห่งความรู้ถึงพระสิริของพระเจ้า ที่ปรากฏบนพระพักตร์ของพระคริสต์” (ข้อ 6) หรือเช่นในข้อ 4 ที่เป็น “ความสว่างของข่าวประเสริฐ คือเรื่องพระสิริของพระคริสต์ผู้ทรงเป็นพระฉายาของพระเจ้า” กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ พระเจ้าทรงทำให้พระสิริ—ความจริงและความงดงามที่สามารถพิสูจน์ได้ด้วยตนเอง—ของพระคริสต์ปรากฏและดึงดูดใจของเรา

ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา เจตจำนงพื้นฐานของเราที่มีต่อพระคริสต์ก็เปลี่ยนไป แท้จริงแล้ว นี่คือการทรงถูกสร้างใหม่—การบังเกิดใหม่ นี่คือการกระทำของพระเจ้าเช่นเดียวกับการทรงเรียกอย่างเกิดผลที่เราเห็นใน 1 โครินธ์ 1:24 ที่ว่า “สำหรับพวกที่พระเจ้าทรงเรียกนั้น…ต่างถือว่า[ตอนนี้เห็นแล้วว่า] พระคริสต์ทรงเป็นฤทธานุภาพและพระปัญญาของพระเจ้า” ตาของคนเหล่านั้นที่ได้รับการทรงเรียกได้ถูกเปิดออกโดยอำนาจอธิปไตยสูงสุด—อานุภาพแห่งการทรงสร้างของพระเจ้า เพื่อที่พวกเขาจะไม่เห็นว่าไม้กางเขนเป็นเรื่องที่โง่เขลาอีกต่อไป แต่เห็นว่าเป็นฤทธานุภาพและพระปัญญาของพระเจ้า การทรงเรียกอย่างเกิดผลนี้ คือ การอัศจรรย์ในการขจัดความมืดบอดทางจิตวิญญาณของเราออกไป พระเจ้าทำให้พระสิริของพระคริสต์เปล่งประกายด้วยความงดงามที่ไม่อาจต้านทานได้ และนี่ก็คือพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้

“องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเปิดหัวใจของนาง”

อีกตัวอย่างหนึ่งของเรื่องนี้ใน กิจการ 16:14 ที่นางลิเดียกำลังฟังคำเทศนาของเปาโลอยู่ ลูกากล่าวว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเปิดใจของนางให้สนใจถ้อยคำที่เปาโลกล่าว” เราจะได้ยินความจริงและความงดงามของพระคริสต์ในข่าวประเสริฐไม่ได้เลย เว้นเสียแต่ว่าพระเจ้าจะทรงเปิดหัวใจของเรา การทรงเปิดหัวใจเช่นนี้แหละ คือความหมายของพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ เป็นการพิชิตการต่อต้านของเจตจำนงที่มืดบอดต่อความงดงาม และหูหนวกต่อความดีงามของข่าวประเสริฐของเรา

อีกวิธีหนึ่งที่จะอธิบายเรื่องนี้ได้ก็คือ “การบังเกิดใหม่” หรือการเกิดใหม่อีกครั้งหนึ่ง การบังเกิดใหม่เป็นการทรงสร้างอย่างอัศจรรย์ของพระเจ้าที่ทำให้คนที่ “ตายไปแล้ว” สามารถรับพระคริสต์และรับความรอดได้ เราไม่ได้บังเกิดใหม่ด้วยความเชื่อของเราเอง พระเจ้าต่างหากที่ทรงทำให้เรามีความเชื่อโดยการบังเกิดใหม่ ขอให้สังเกตวิธีที่ยอห์นสื่อถึงความสัมพันธ์นี้ใน 1 ยอห์น 5:1 “คนที่เชื่อว่าพระเยซูเป็นพระคริสต์ ก็เกิดจากพระเจ้า” นี่หมายความว่า การเกิดจากพระเจ้ามาก่อนและความเชื่อตามมาทีหลัง การเชื่อในพระเยซูไม่ใช่สาเหตุของการเกิดใหม่ แต่เป็นหลักฐานว่าเราได้ “เกิดจากพระเจ้า” แล้ว

การบังเกิดใหม่: กิจแห่งการทรงสร้างอันอธิปไตยของพระเจ้า

เพื่อยืนยันเกี่ยวกับเรื่องนี้ ขอให้สังเกตจากพระกิตติคุณยอห์นว่า การรับพระคริสต์ของเราเกี่ยวข้องกับการบังเกิดจากพระเจ้าอย่างไร “แต่ทุกคนที่ยอมรับพระองค์ คือคนที่เชื่อในพระนามของพระองค์นั้น พระองค์ก็จะประทานสิทธิให้เป็นลูกของพระเจ้า ซึ่งในฐานะนั้น พวกเขาไม่ได้เกิดจากเลือดเนื้อหรือกาม หรือความประสงค์ของมนุษย์ แต่เกิดจากพระเจ้า” (ยอห์น 1:12-13) ยอห์นกล่าวว่า พระเจ้าประทานสิทธิให้เป็นลูกของพระองค์แก่ทุกคนที่ยอมรับพระคริสต์ (ข้อ 12) จากนั้นยอห์นกล่าวต่อไปว่า ผู้ที่ยอมรับพระคริสต์ “ไม่ได้เกิดจากเลือดเนื้อหรือกาม หรือความประสงค์ของมนุษย์ แต่เกิดจากพระเจ้า” กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ เราจำเป็นต้องยอมรับพระคริสต์เพื่อที่เราจะได้เป็นลูกของพระเจ้า แต่การบังเกิดที่นำคนหนึ่งคนใดเข้าไปสู่ครอบครัวของพระเจ้านั้น ไม่ได้เป็นไปตามเจตจำนงหรือความประสงค์ของมนุษย์เลย ซึ่งมีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่ทำได้

มนุษย์ตายแล้วในการล่วงละเมิดและในการบาป (อฟ. 2:1) มนุษย์ไม่สามารถสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่หรือสร้างชีวิตใหม่ในตัวเราได้ มนุษย์ต้องเกิดจากพระเจ้าเท่านั้น จากนั้น ด้วยลักษณะธรรมชาติใหม่จากพระเจ้า มนุษย์จึงจะสามารถมองเห็นพระคริสต์ได้ตามอย่างที่พระองค์ทรงเป็นจริง ๆ และต้อนรับพระคริสต์อย่างอิสระในทุกสิ่งที่พระองค์ทรงเป็น การกระทำทั้งสองอย่างนี้ (การบังเกิดใหม่และความเชื่อ) เชื่อมต่อกันสนิทมากจนเมื่อเราประสบด้วยตัวเองแล้ว เราไม่สามารถแยกแยะหรือจำแนกทั้งสองออกจากกันได้ พระเจ้าให้กำเนิดเราใหม่และแสงวับแรกของชีวิตในตัวเราเด็กที่บังเกิดใหม่นั้น คือ ความเชื่อ เหตุฉะนั้น การบังเกิดใหม่จึงเป็นผลของพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ เพราะการบังเกิดใหม่เป็นกิจแห่งการทรงสร้างอันอธิปไตยของพระเจ้า—“ไม่ได้เกิดจากความประสงค์ของมนุษย์ แต่เกิดจากพระเจ้า” ความจริงอันรุ่งโรจน์ของการบังเกิดใหม่นี้ และวิธีที่มันเกิดขึ้นนั้นน่าทึ่งและมหัศจรรย์มากจนทำให้ผมได้เขียนหนังสือเล่มหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยตรงชื่อว่า Finally Alive: What Happens When We Are Born Again หากคุณต้องการที่จะเจาะลึกลงไปในความมหัศจรรย์ของพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ นี่อาจจะเป็นอีกแหล่งหนึ่งที่จะช่วยให้คุณเข้าใจมากขึ้นได้

เราเริ่มบทนี้ด้วยการบอกว่า คริสเตียนส่วนใหญ่รู้โดยสัญชาตญาณว่าพระคุณของพระเจ้ามีส่วนสำคัญในการทำให้เรากลับใจเชื่อ เรามองดูคนที่ต่อต้านข่าวประเสริฐ และพูดด้วยความกลัวจนตัวสั่นว่า “หากไม่ใช่เพราะพระคุณของพระเจ้า ฉันเองก็คงไม่เชื่อ” ในตอนนี้ ผมหวังว่าอะไรๆ ก็คงจะชัดเจนมากขึ้นว่าทำไมต้องเป็นเช่นนั้น พระเจ้าได้ทรงมีชัยชนะเหนือการต่อต้านของเรา พระองค์ได้ทรงชักนำเราให้มาหาพระองค์ และพระองค์ได้ทรงประทานการกลับใจให้กับเราจริงๆ พระเจ้าได้ทรงทำให้เราบังเกิดใหม่อีกครั้ง เพื่อที่เราจะรับพระคริสต์ พระองค์ได้ทรงส่องแสงสว่างเข้ามาในหัวใจของเรา เพื่อให้เรามีความสว่างแห่งพระสิริของพระคริสต์ พระองค์ทรงเรียกเรา—เหมือนลาซารัส—จากความตายสู่ชีวิต ดังนั้น จึงไม่ควรแปลกใจเลย ที่คริสเตียนแท้ทุกคนแม้ก่อนได้รับการสอนสิ่งเหล่านี้ ก็รู้โดยสัญชาตญาณว่าพระคุณของพระเจ้าเท่านั้นที่ชี้ขาดนำเรามาหาพระคริสต์

บ่อยครั้งที่หัวใจนำความคิดไปสู่ความจริง ซึ่งนี่ก็คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับคริสเตียนหลายคนตามพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ แต่ตอนนี้ เราได้เห็นความจริงนี้ในพระวจนะของพระเจ้าด้วยตนเองแล้ว คำอธิษฐานของผมก็คือ โดยพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ ผมขอให้คุณได้สัมผัสกับประสบการณ์แห่งพระคุณของพระเจ้าให้ลึกซึ้งมากยิ่งกว่าเดิม ขอให้คุณนมัสการพระเจ้าและรักผู้คนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะนั่นคือประสบการณ์อันลึกซึ้งในพระคุณอันอธิปไตยของพระเจ้าที่ทรงทำกิจอยู่ในตัวคุณ