บทที่ 9: คำพยานส่งท้าย
Five Points (Thai edition) · John Piper
บทที่ 9: คำพยานส่งท้าย
จุดประสงค์ของหนังสือเล่มนี้ คือ เพื่อชี้ชวนความคิดจิตใจของคุณเกี่ยวกับความจริงในพระคัมภีร์ และปลุกประสบการณ์ของคุณให้ดำดิ่งลงไปสู่ก้นลึกแห่งพระคุณอันอำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้า ผมตระหนักถึงประโยคที่น่าสะพรึงกลัวที่ว่า “แม้พวกผีก็เชื่อและกลัวจนตัวสั่น” (ยากอบ 2:19) กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ มันเป็นไปได้ที่จะถูกชี้ชวนโน้มน้าวจนถึงความเป็นจริงในระดับหนึ่ง แต่ไม่มีประสบการณ์อันหอมหวานของความเป็นจริงนั้นในอีกระดับหนึ่งเลย โจนาธาน เอ็ดเวิร์ดส์ได้กล่าวไว้ว่า มีอยู่ 2 วิธีที่เราจะรู้ว่าสิ่งที่มีสีน้ำตาลและมีลักษณะเหนียวหนืดที่อยู่ในชามนั้นหวานหรือไม่ คือ หนึ่ง หากคุณดูจากสีและดมกลิ่น รวมถึงหากมีบางสิ่งคล้าย ๆ รวงผึ้งปนอยู่ คุณอาจสรุปได้ว่าสิ่งนี้คือน้ำผึ้ง และหากสิ่งนี้คือน้ำผึ้ง คุณก็อาจบอกได้ว่ามันมีรสหวาน เพราะน้ำผึ้งมีรสหวาน หรืออีกวิธีหนึ่ง คือ การลองชิมดูเลย คำอธิษฐานของผมก็คือขอให้ความหอมหวานของพระคุณอันอำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้าไม่เพียงแต่ถูกคาดเดาหรืออนุมานเท่านั้น แต่ถูกชิมเลยด้วย
ผมหวังว่าคุณจะได้รับประสบการณ์อันหอมหวานแห่งการพักสงบในการปลอบประโลมมากมายจากความจริงเหล่านี้ ผมอยากให้คุณรู้สึกถึงแรงกระตุ้นอย่างมหาศาลอันแรงกล้าแห่งความรักและความชอบธรรม และสำหรับงานพันธกิจเสี่ยงภัยต่าง ๆ ที่หลั่งไหลออกมาจากความจริงเหล่านี้ และผมอธิษฐานขอให้ประสบการณ์ของคุณในการรู้จักและวางใจในพระคุณอันอำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้า จะทำให้พระเจ้าได้รับพระเกียรติสิริมากมายในชีวิตของคุณ
ในตอนท้ายนี้ ผมได้รวบรวมคำพยานบางส่วนไว้ว่าความจริงเหล่านี้มีความหมายอย่างไรต่อคริสเตียนผู้ยิ่งใหญ่บางคนในอดีต สำหรับผู้ที่รู้จักหลักคำสอนแห่งพระคุณอย่างแท้จริง ความจริงเหล่านี้ไม่เพียงแต่เป็นความรู้ในหัวของพวกเขาเท่านั้น แต่พลังของมันจะลงลึกไปถึงใจและแสดงเป็นการกระทำออกมาในชีวิตเสมอ
ออกัสตินแห่งฮิปโป (Augustine of Hippo) (ค.ศ. 354-430)
หนึ่งพันปีก่อนการปฏิรูปคริสตศาสนา ออกัสตินได้สัมผัสพระคุณอันอำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้าในชีวิตของเขาเอง ออกัสตินกลับใจเชื่ออย่างสิ้นเชิงโดยพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ของพระเจ้า หลังจากดำเนินชีวิตที่ไร้ศีลธรรม เขาเขียนไว้ในคำสารภาพของเขาว่า (X, 40):
ข้าพเจ้าไม่มีความหวังใดเลยเว้นแต่พระเมตตาอันใหญ่หลวงของพระองค์ ขอให้เป็นไปตามสิ่งที่พระองค์ทรงบัญชาและขอทรงบัญชาในสิ่งที่พระองค์ทรงประสงค์ พระองค์ผู้ทรงยับยั้งจิตใจของเรา โดยการยับยั้งนี้เราจึงผูกพันเข้าด้วยกันและนำมาซึ่งความเป็นหนึ่งเดียวกันจากการที่เราได้แตกเป็นสองกระจายจากกัน เหตุเพราะมนุษย์รักพระองค์น้อยเกินไปและรักสิ่งใดอื่นร่วมกับพระองค์ เขารักไม่ใช่เพราะเห็นแก่พระองค์ โอ ความรักที่ลุกโชติช่วงเสมอและไม่เคยมอดดับ! โอ พระเจ้าของข้าฯ ขอโปรดจุดไฟ in ตัวข้า! พระเจ้าผู้ทรงบัญชาการยับยั้ง ขอให้เป็นไปตามสิ่งที่พระองค์ทรงบัญชาและขอทรงบัญชาในสิ่งที่พระองค์ทรงประสงค์ด้วยเถิด 1
นี่คือคำพูดของชายผู้รักความจริงแห่งพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ เพราะเขารู้ว่าเขาจะไม่สามารถมาถึงพระเจ้าได้เลย หากปราศจากพระคุณนี้ นอกจากนี้ในจดหมายคำสอนของเขา เขาส่งต่อความจริงอันเป็นที่รักนี้กลับบ้านไปด้วย (Epistle ccxvii ถึง Vitalis):
หากท่านเห็นด้วยกับเราโดยถือว่าการอธิษฐานกับพระเจ้าตามธรรมเนียมของเราเพื่อผู้ที่ปฏิเสธไม่เชื่อพระเจ้า จะเต็มใจเชื่อ และเพื่อผู้ที่ต่อต้านขัดขวางพระบัญญัติและหลักคำสอนของพระองค์ จะเชื่อและปฏิบัติตามนั้น หากท่านเห็นด้วยกับเราว่าการทำตามธรรมเนียมของเราแบบนี้ เป็นการถวายขอบพระคุณแด่พระเจ้าสำหรับคนที่ได้กลับใจเชื่อ….หากเป็นเช่นนั้น ท่านก็ได้ยอมรับแล้วว่าเจตจำนงของมนุษย์นั้นถูกกระตุ้นโดยพระคุณของพระเจ้า และเป็นพระเจ้าเองผู้ทรงทำให้พวกเขามีความปรารถนาต่อสิ่งดีซึ่งพวกเขาได้ปฏิเสธ เพราะพระเจ้าทรงเป็นผู้ที่เราขอให้ทำเช่นนั้น และเรารู้ว่าเป็นการสมควรและเหมาะสมแล้วที่จะถวายขอบพระคุณแด่พระเจ้าสำหรับการทรงกระทำเช่นนี้
สำหรับออกัสติน ความจริงของพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้นี้ คือ รากฐานของคำอธิษฐานของเขาสำหรับคนที่กลับใจเชื่อจากการหลงหายไป และเป็นการขอบพระคุณพระเจ้าเมื่อคนเหล่านั้นได้กลับใจเชื่อ
โจนาธาน เอ็ดเวิร์ดส์ (ค.ศ. 1703-1758)
โจนาธาน เอ็ดเวิร์ดส์นักเทศน์และนักศาสนศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งนิวอิงแลนด์ มีความรักอย่างลึกซึ้งต่อความจริงเหล่านี้ไม่แพ้กัน เมื่อเขาอายุ 26 ปี เขาได้เขียนถึงวันที่เขาตกหลุมรักอำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้าว่า
จากวันนั้นจนถึงวันนี้ ข้าพเจ้ามีการเปลี่ยนแปลงทางความคิดอย่างน่าอัศจรรย์ต่อหลักคำสอนแห่งอำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้าตลอดเรื่อยมา…อำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้าเป็นสิ่งที่ดูเหมือนจะทำให้จิตใจของข้าพเจ้ามีความมั่นใจมากพอ ๆ กับสิ่งที่ข้าพเจ้าได้เห็นด้วยตาของข้าพเจ้าเอง…หลักคำสอนนี้มักจะปรากฏออกมาอย่างน่าโปรดปราน สว่างชัดเจน และหอมหวานชื่นใจ อำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้านี้เป็นสิ่งที่ข้าพเจ้ารักที่จะอวดอ้างถึงพระเจ้า…อำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้า (ลักษณะหนึ่งที่สำคัญมากของพระสิริของพระองค์) ปรากฏต่อข้าพเจ้าเสมอมา ข้าพเจ้ามักจะเข้าใกล้พระเจ้าด้วยความปิติยินดีนี้และเทิดทูนบูชาพระองค์ในฐานะพระเจ้าผู้ทรงอำนาจอธิปไตยสูงสุด 2
จอร์จ ไวท์ฟิลด์ (ค.ศ. 1714-1770)
เอ็ดเวิร์ดส์ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใครเมื่อจอร์จ ไวท์ฟิลด์เทศนาในคริสตจักรของเขา เพราะเอ็ดเวิร์ดส์รักคำเทศนาที่จอร์จเทศน์เป็นอย่างยิ่ง ไวท์ฟิลด์เป็นนักประกาศข่าวประเสริฐที่ยิ่งใหญ่และได้เคยกล่าวไว้ว่า “ข้าพเจ้าน้อมรับเอาหลักคำสอนของคาลวินมา ไม่ใช่เพราะคาลวินเป็นผู้สอน แต่เพราะพระเยซูคริสต์ทรงสอนแก่ข้าพเจ้า” ³
เขาได้ขอร้องไม่ให้จอห์น เวสลีย์ ต่อต้านหลักคำสอนของคาลวินไว้ว่า
ข้าพเจ้าไม่มีความคิดที่จะคัดค้านท่าน แต่ข้าพเจ้าจะหลีกเลี่ยงสิ่งนี้ได้อย่างไรกัน หากท่านกำลังจะ (ตามที่ครั้งหนึ่งชาร์ลส์ พี่ชายของท่านได้กล่าวไว้) ขับไล่จอห์น คาลวิน ออกจากบริสตอล อนิจจา ข้าพเจ้าไม่เคยอ่านอะไรที่คาลวินเขียนเลย หลักคำสอนของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้รับจากพระคริสต์และสาวกของพระองค์ พระเจ้าเองเป็นผู้สอนข้าพเจ้า 4
ความเชื่อเหล่านี้ทำให้เขามีความกระตือรือร้นอันบริสุทธิ์ในการประกาศข่าวประเสริฐ:
หลักคำสอนแห่งการทรงเลือกและการถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมในพระเยซูคริสต์ที่เราได้รับมาอย่างเปล่าๆ นั้น บีบบังคับหัวใจของข้าพเจ้ามากขึ้นทุก ๆ วัน หลักคำสอนนี้ได้เติมเต็มจิตวิญญาณของข้าพเจ้าด้วยไฟบริสุทธิ์และทำให้ข้าพเจ้ามีความมั่นใจในพระเจ้าพระผู้ช่วยให้รอดของข้าพเจ้าอย่างยิ่ง ข้าพเจ้าหวังว่าเราจะจุดไฟจากกันและกันได้ และนั่นจะเป็นการเอาอย่างความบริสุทธิ์ท่ามกลางพวกเรา ผู้ซึ่งจะลดมนุษย์ให้ต่ำลงที่สุดและยกย่องพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่มีอะไรเลยนอกจากหลักคำสอนแห่งการปฏิรูปเท่านั้นที่ทำได้ เพราะคำสอนอื่นๆ สอนว่าเจตจำนงเสรีเป็นของมนุษย์ และมนุษย์ (อย่างน้อยก็มีส่วน) สามารถช่วยตัวเองให้รอดได้ จิตวิญญาณข้าเอ๋ย ขออย่าเข้าใกล้บรรดาผู้สอนสิ่งนั้น…. ข้าพเจ้ารู้ว่าพระคริสต์ทรงเป็นทุกสิ่ง มนุษย์ไม่มีความหมายอะไร เขาประสงค์ที่จะลงนรกไม่ใช่ไปสวรรค์ เว้นเสียแต่พระเจ้าจะทรงทำกิจในเจตจำนงของเขา เพื่อเขาจะทำตามพระประสงค์ของพระองค์
โอ้ หลักคำสอนแห่งการทรงเลือกที่ดีเลิศและของธรรมิกชนผู้สู้ทนจนถึงที่สุด! ข้าพเจ้าจะชี้ชวนโน้มน้าวจนกว่ามนุษย์จะมาเชื่อและสัมผัสถึงความจริงเหล่านี้ มนุษย์จะมาด้วยตัวของเขาเองไม่ได้ แต่เมื่อใดที่แปลบปลาบใจกับสิ่งเหล่านี้และนำไปประยุกต์ใช้ในใจของเขาเองด้วยความมั่นใจ เมื่อนั้น เขาจะดำเนินชีวิตโดยความเชื่ออย่างแท้จริง 5
จอร์จ มูลเลอร์ (ค.ศ. 1805-1898)
จอร์จ มูลเลอร์ กลายเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เขาก่อตั้งขึ้น และจากความเชื่ออันน่าทึ่งของเขาในการอธิษฐานขอการทรงจัดเตรียมสิ่งจำเป็นจากพระเจ้า แต่มีคนไม่มากที่รู้จักหลักศาสนศาสตร์ที่สนับสนุนพันธกิจอันยิ่งใหญ่นี้ ในวัยยี่สิบกลาง ๆ (ค.ศ. 1829) เขามีประสบการณ์บางอย่างซึ่งถูกบันทึกไว้ในภายหลังดังนี้:
ก่อนช่วงเวลานี้ [เมื่อข้าพเจ้าให้พระคัมภีร์เท่านั้นเป็นมาตรฐานในคำตัดสินของข้าพเจ้า] ข้าพเจ้าต่อต้านหลักคำสอนแห่งการทรงเลือกไว้อย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการทรงไถ่ (การลบล้างบาปอย่างจำกัด) และพระคุณที่ช่วยให้ธรรมิกชนสู้ทนจนถึงที่สุด แต่บัดนี้ข้าพเจ้าถูกนำให้ตรวจสอบความจริงอันล้ำค่าเหล่านี้ด้วยพระวจนะของพระเจ้า ข้าพเจ้าถูกทำให้เต็มใจที่จะไม่ยกย่องตัวเองเมื่อข้าพเจ้านำคนบาปให้กลับใจเชื่อ และมองว่าตัวข้าพเจ้าเองเป็นเพียงเครื่องมือ ข้าพเจ้าถูกทำให้เต็มใจที่จะรับสิ่งที่พระคัมภีร์กล่าว ข้าพเจ้ากลับไปที่พระวจนะ อ่านพันธสัญญาใหม่ตั้งแต่เริ่มต้นโดยเน้นย้ำไปที่ความจริงเหล่านี้อย่างเฉพาะเจาะจง
ด้วยความอัศจรรย์ใจเป็นอย่างยิ่ง ข้าพเจ้าพบว่าข้อพระคัมภีร์ในตอนต่าง ๆ ที่กล่าวยืนหยัดหนักแน่นถึงการทรงเลือกและพระคุณที่ช่วยให้ธรรมิกชนสู้ทนจนถึงที่สุดนั้น มีมากกว่าผู้ที่พูดต่อต้านความจริงเหล่านี้ประมาณสี่เท่าเสียอีก หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อข้าพเจ้าได้ตรวจสอบและทำความเข้าใจแล้ว สิ่งเหล่านี้ทำการยืนยันให้กับข้าพเจ้าในหลักคำสอนข้างต้นนี้
ผลกระทบที่เกิดขึ้นกับความเชื่อของข้าพเจ้าในหลักคำสอนเหล่านี้ ทำให้ข้าพเจ้าจำเป็นต้องกล่าวเพื่อถวายเกียรติแด่พระเจ้า แม้ว่าข้าพเจ้าจะยังอ่อนแออยู่มากและไม่ได้ตายต่อตัณหาของเนื้อหนังและตัณหาของตา และความเย่อหยิ่งในชีวิต ดั่งที่ข้าพเจ้าเป็นและควรเป็น แต่ถึงกระนั้น โดยพระคุณของพระเจ้า ข้าพเจ้าได้ดำเนินชีวิตอย่างใกล้ชิดกับพระองค์มากขึ้นตั้งแต่เวลานั้น ชีวิตของข้าพเจ้าไม่แปรปรวนมากนัก ข้าพเจ้าอาจกล่าวได้ว่าข้าพเจ้ามีชีวิตเพื่อพระเจ้ามากขึ้นกว่าแต่ก่อน 6
ชาร์ลส์ สเปอร์เจียน (ค.ศ. 1834-1892)
ชาร์ลส์ สเปอร์เจียน เป็นคนในยุคสมัยเดียวกันกับจอร์จ มูลเลอร์ ชาร์ลส์เป็นศิษยาภิบาลของคริสตจักรเมโทรโพลิตันเทเบอนาเคิล (Metropolitan Tabernacle) ในลอนดอน และเป็นศิษยาภิบาลที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในสมัยนั้น และเป็นแบ็บติสต์ในสมัยนั้น คำเทศนาอันทรงพลังของเขาได้นำหลายจิตวิญญาณมาสู่พระคริสต์ แต่ข่าวประเสริฐของเขาที่ทำให้ผู้คนหลายพันคนต้องตกตะลึงในแต่ละสัปดาห์และนำคนมากมายมาถึงพระผู้ช่วยให้รอดคืออะไรล่ะ?
ข้าพเจ้ามีความเห็นส่วนตัวว่าไม่มีสิ่งใดเลยที่เรียกว่าการประกาศพระคริสต์และการที่พระองค์ถูกตรึงบนไม้กางเขน เว้นเสียแต่เราจะประกาศในสิ่งที่ปัจจุบันนี้เรียกว่าหลักคำสอนของคาลวิน หลักคำสอนของคาลวินนั้นเป็นเพียงชื่อเล่น: หลักคำสอนของคาลวินคือข่าวประเสริฐและไม่มีอะไรอื่นอีกนอกเหนือจากนี้ ข้าพเจ้าไม่เชื่อว่าเราจะประกาศข่าวประเสริฐได้… เว้นเสียแต่เราจะประกาศอำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้าในการทรงประทานพระคุณของพระองค์: หรือเว้นเสียแต่เราจะยกย่องการทรงเลือก ความไม่เปลี่ยนแปลง ความเป็นนิรันดร์ ความไม่ผันแปร และชัยชนะแห่งความรักของพระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าไม่คิดว่าเราจะประกาศข่าวประเสริฐได้ เว้นเสียแต่เราจะตั้งข่าวประเสริฐให้อยู่บนพื้นฐานของการทรงไถ่ที่พิเศษและเฉพาะเจาะจง (การลบล้างบาปอย่างจำกัด) ของผู้ที่พระเจ้าได้ทรงเลือกไว้ซึ่งพระคริสต์ได้ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อพวกเขาบนไม้กางเขน ข้าพเจ้าไม่อาจเข้าใจข่าวประเสริฐที่ปล่อยให้ธรรมิกชนหลงหายไปหลังจากที่พวกเขาถูกเรียกได้ 7
เขาไม่ได้เชื่อสิ่งเหล่านี้มาตั้งแต่แรก สเปอร์เจียนเล่าถึงการค้นพบความจริงเหล่านี้ตอนอายุ 16 ปี ว่า:
เกิดมาเป็นอาร์มีเนียนคนหนึ่งอย่างพวกเราหลาย ๆ คน ข้าพเจ้าเชื่อสิ่งเก่า ๆ ที่ได้ยินมาโดยตลอดจากธรรมาสน์และมองไม่เห็นพระคุณของพระเจ้า เมื่อข้าพเจ้ามาเชื่อในพระคริสต์ ข้าพเจ้าคิดว่าข้าพเจ้าทำเองทั้งหมด และแม้ข้าพเจ้าแสวงหาพระเจ้าอย่างเอาจริงเอาจัง ข้าพเจ้าเองไม่รู้เลยว่าพระเจ้าต่างหากที่กำลังแสวงหาข้าพเจ้า… ข้าพเจ้ายังจำช่วงเวลาในวันนั้นได้เป็นอย่างดีเมื่อข้าพเจ้ารับเอาความจริงเหล่านี้มาสู่จิตวิญญาณของตัวเอง เหมือนที่จอห์น บันยันได้กล่าวไว้ว่า มันเป็นเหมือนเหล็กร้อนที่นาบลงบนหัวใจของข้าพเจ้า…
ค่ำคืนหนึ่งในระหว่างสัปดาห์ เมื่อข้าพเจ้านั่งอยู่ในพระนิเวศน์ของพระเจ้า ข้าพเจ้าไม่ได้คิดอะไรมากนักกับคำเทศนาของนักเทศน์ เพราะข้าพเจ้าไม่เชื่อ แต่คำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจว่า “เจ้ามาเป็นคริสเตียนได้อย่างไร” ข้าพเจ้าตอบว่า เพราะข้าพเจ้าแสวงหาองค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วก็มีคำถามตามมาว่า “เจ้าแสวงหาองค์พระผู้เป็นเจ้าได้อย่างไร” ในขณะนั้นความจริงหนึ่งได้แวบเข้ามาในความคิดของข้าพเจ้าว่า ข้าพเจ้าจะไม่มีวันแสวงหาพระเจ้าเลย หากไม่มีอำนาจบางอย่างก่อนหน้านี้ที่ทำให้ข้าพเจ้าแสวงหาพระองค์ ข้าพเจ้าจึงอธิษฐาน แต่ข้าพเจ้าก็ยังไม่หยุดถามตัวเอง ข้าพเจ้าถามตัวเองว่า ข้าพเจ้ามาอธิษฐานได้อย่างไร ข้าพเจ้าจึงตอบตัวเองว่า ข้าพเจ้าอธิษฐานเพราะข้าพเจ้าอ่านพระคัมภีร์ คำถามที่ตามมาคือ แล้วข้าพเจ้ามาอ่านพระคัมภีร์ได้อย่างไร แต่แล้วเมื่อข้าพเจ้ากำลังจะตอบ ข้าพเจ้ากลับมีคำถามหนึ่งขึ้นมาว่า แต่อะไรล่ะที่นำข้าพเจ้าให้อ่านพระคัมภีร์ ในทันใดนั้นเอง ข้าพเจ้าจึงได้เห็นว่าพระเจ้าทรงเป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง และพระองค์ทรงเป็นผู้ริเริ่มความเชื่อของข้าพเจ้า ดังนั้น หลักคำสอนแห่งพระคุณทั้งหมดจึงกระจ่างแจ้งแก่ข้าพเจ้า และนับจากนั้นเป็นต้นมา ข้าพเจ้าไม่เคยหันออกจากหลักคำสอนนี้เลยตราบจนทุกวันนี้ ข้าพเจ้ามุ่งมาดปรารถนาจะยอมรับเช่นนี้เสมอไปว่า “ข้าพเจ้าเชื่อว่าการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดในชีวิตของข้าพเจ้ามาจากพระเจ้า” 8
สเปอร์เจียนจึงเริ่มก่อตั้งวิทยาลัยสำหรับศิษยาภิบาล และตั้งใจว่ากุญแจสู่การเป็นผู้สอนที่มีค่าคู่ควรสอนในคริสตจักร คือ การน้อมรับเอาหลักคำสอนแห่งพระคุณเหล่านี้
ดังนั้น คำสอนของอาร์เมเนียนจึงมีความผิดฐานก่อให้เกิดความสับสนในหลักคำสอนต่าง ๆ และเป็นอุปสรรคในการเข้าใจพระคัมภีร์ที่ได้กล่าวไว้และเข้าใจได้อย่างชัดเจน; เพราะคำสอนของอาร์มีเนียนได้บิดเบือนและเพิกเฉยต่อพระประสงค์นิรันดร์ของพระเจ้า คำสอนนี้ทำให้ความหมายของแผนการทรงไถ่ทั้งสิ้นคลาดเคลื่อนไป ความสับสนเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างแน่นอน หากไม่ได้ตั้งอยู่พื้นฐานที่เป็นความจริง [ของการทรงเลือก]
หากปราศจากคำสอนนี้ก็จะขาดความเป็นเอกภาพทางความคิด และโดยทั่วไปแล้ว พวกเขาไม่มีความคิดใด ๆ เกี่ยวกับระบบระเบียบของพระเจ้า มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำให้ใครสักคนกลายเป็นนักศาสนศาสตร์ หากไม่ได้เริ่มต้นด้วย [หลักคำสอนแห่งการทรงเลือก] นี้
คุณอาจให้ผู้เชื่อเยาว์วัยคนหนึ่งเข้าเรียนในวิทยาลัยพระคริสตธรรมเป็นเวลาหลายปี แต่หากคุณไม่ได้สอนเขาบนแผนการพื้นฐานแห่งพันธสัญญานิรันดร์นี้ เขาจะเติบโตก้าวหน้าได้เพียงเล็กน้อย เพราะสิ่งที่เขาศึกษานั้นไม่สอดคล้องกันเขาเองจะมองไม่เห็นว่าความจริงประการหนึ่งสอดคล้องกับความจริงประการอื่น ๆ ได้อย่างไร และจะไม่เข้าใจว่าความจริงทั้งหมดนั้นสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกันได้อย่างไร….
ไม่ว่าที่ใดทั่วประเทศอังกฤษ คุณจะพบเห็นคนธรรมดา ๆ ที่มีความรู้เกี่ยวกับพระเจ้าดีกว่าคนครึ่งหนึ่งที่จบจากสถาบันและวิทยาลัยของเรา ด้วยเหตุผลง่ายๆ ก็คือว่า คนเหล่านี้ได้เรียนรู้เกี่ยวกับการทรงเลือกของพระเจ้าเป็นศูนย์กลางตั้งแต่แรกที่ตนอายุยังน้อย และประสบการณ์ที่พวกเขามีกับพระเจ้าในเวลาต่อมาเป็นประสบการณ์ที่ตั้งอยู่บนความจริงนี้ 9