บทที่ 5: การลบล้างบาปอย่างจำกัด

การลบล้างบาป คือ พระราชกิจของพระเจ้าในพระคริสต์ที่พระเยซูได้ทรงกระทำสำเร็จเสร็จสิ้นแล้วบนไม้กางเขนด้วยชีวิตที่สมบูรณ์แบบและชอบธรรมของพระองค์ พระเยซูได้ยกเลิกหนี้บาปของเรา พระองค์ทรงรับพระพิโรธอันบริสุทธิ์ของพระเจ้าที่มีต่อเราแทนเรา และทรงมีชัยชนะเพื่อเราจะได้รับผลประโยชน์ของความรอดทั้งสิ้น การสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์เป็นสิ่งจำเป็นเพราะพระเจ้าจะไม่สามารถสำแดงความยุติธรรมของพระองค์เพื่อพระสิริของพระองค์ได้ หากพระเจ้าเพียงกวาดบาปของเราไว้ใต้พรมและทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นบาปที่ยังไม่ได้รับการชดใช้ และนั่นคือประเด็นสำคัญใน โรม 3:25-26 (THKJV):

พระเจ้าได้ทรงตั้ง [พระเยซูคริสต์] ไว้ให้เป็นที่ลบล้างพระอาชญา โดยความเชื่อในพระโลหิตของพระองค์เพื่อสำแดงให้เห็นความชอบธรรมของพระองค์ ในการที่พระเจ้าได้ทรงอดกลั้นพระทัย และทรงยกบาปที่ได้ทำไปแล้วนั้น และเพื่อจะสำแดงความชอบธรรมของพระองค์ในปัจจุบันนี้ว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ชอบธรรม และทรงโปรดให้ผู้ที่เชื่อในพระเยซูเป็นผู้ชอบธรรมด้วย

คุณสามารถเห็นได้จากประโยคที่เน้นย้ำว่า การสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์มีความจำเป็นต่อการพิสูจน์สำแดงให้เห็นความชอบธรรมหรือความยุติธรรมของพระเจ้า ในการประกาศคนอธรรมว่าชอบธรรมโดยความเชื่อ ทำไมล่ะหรือ? ก็เพราะว่าจะเป็นการไม่ชอบธรรมที่ปล่อยตัวคนบาปให้เป็นอิสระ ราวกับว่าบาปของพวกเขาเป็นสิ่งเล็กน้อยไม่ร้ายแรงอะไร ซึ่งทั้งที่จริงแล้ว บาป คือ การดูหมิ่นคุณค่าของพระสิริของพระเจ้า และเนื่องจากคุณค่าของพระสิริของพระเจ้านั้นไม่มีที่สิ้นสุด การล่วงละเมิดจึงอุกอาจร้ายกาจอย่างไม่มีสิ้นสุดเช่นกัน เพราะเหตุนี้ พระเยซูจึงแบกรับคำสาปแช่งซึ่งเกิดจากความบาปของเราแทนเรา เพื่อเราจะถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมและเพื่อพิสูจน์สำแดงให้เห็นความชอบธรรมของพระเจ้า

อะไรคือสิ่งที่พระคริสต์ทรงทำสำเร็จแล้วจริงๆ?

คำว่า “การลบล้างบาปอย่างจำกัด” เป็นการกล่าวถึงคำถามที่ว่า “พระคริสต์ทรงกระทำทั้งหมดนี้เพื่อใคร” “พระองค์ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อใคร” “พระองค์ทรงลบล้างบาปของใคร” “พระองค์ทรงซื้อผลประโยชน์ทั้งหมดจากความรอดไปให้ใคร” แต่เบื้องหลังคำถามเหล่านี้ของขอบเขตของการลบล้างบาปนั้น ยังมีอีกหนึ่งคำถามที่สำคัญพอ ๆ กันเกี่ยวกับลักษณะของการลบล้างบาปว่า อะไรคือสิ่งที่พระคริสต์ทรงกระทำสำเร็จแล้วจริงๆ เพื่อคนเหล่านั้นที่พระองค์ทรงได้สิ้นพระชนม์บนไม้กางเขน? คำถามนี้จะนำคำตอบที่ถูกต้องมากยิ่งไปสู่คำถามข้ออื่น ๆ

ถ้าคุณกล่าวว่า พระเยซูทรงสิ้นพระชนม์เพื่อมนุษย์ทุกคน ในแบบเดียวกันทั้งสิ้น นั่นหมายความว่าคุณต้องจำกัด ลักษณะ ของการลบล้างบาปแตกต่างไปจากที่คุณเชื่อมาก หากคุณเชื่อว่า ในทางใดทางหนึ่งโดยเฉพาะ พระคริสต์ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อคนที่เชื่อจริงๆ ในกรณีแรก คุณจะเชื่อว่าการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์ไม่ได้เป็นการให้ ความปลอดภัยแน่นอน ในเรื่องความรอดของใครเลยสักคนเดียว แต่เป็นเพียงการทำให้มนุษย์ทุกคนมีความปลอดภัยเพื่อให้สิ่งอื่นมาเป็นตัวกำหนดในการช่วยพวกเขาให้รอดเท่านั้น กล่าวคือ นั่นเป็นทางเลือกของมนุษย์ ซึ่งในกรณีนี้ การสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์ไม่ได้เป็นการยกเลิกคำพิพากษาโทษประหาร และไม่ได้เป็นการรับประกันแน่นอนถึงชีวิตใหม่สำหรับผู้ใดเลย การสิ้นพระชนม์ of พระคริสต์เป็นเพียงแค่การสร้างความเป็นไปได้ของความรอดซึ่งจะเป็นจริงได้ก็ต่อเมื่อมนุษย์เป็นผู้กำหนดหรือชี้ขาดเท่านั้น กล่าวคือ นั่นเป็นความเชื่อของมนุษย์เอง ด้วยความเข้าใจเกี่ยวกับการลบล้างบาปเช่นนี้ ความเชื่อและการกลับใจจึงไม่ได้เป็นของประทานจากพระเจ้าที่ซื้อมาด้วยพระโลหิตเพื่อคนบาปที่พระเจ้าได้ทรงเลือกไว้แล้ว แต่เป็นการกระทำของคนบาปบางคนที่สามารถทำให้พระโลหิตนั้นเกิดผลสำหรับตัวพวกเขาเอง

คุณจะเริ่มเห็นว่าหลักคำสอนเรื่องการลบล้างบาปนี้ เชื่อมโยงสนิทกับพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ในบทก่อนหน้านี้มากเพียงไร ผมคิดว่าสิ่งที่พระคัมภีร์สอน คือ พระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้นี้ เป็นการถูกซื้อด้วยพระโลหิตของพระเยซู การบังเกิดใหม่เป็นการถูกซื้อด้วยพระโลหิต การทรงเรียกอย่างเกิดผลเป็นการถูกซื้อด้วยพระโลหิต และของประทานแห่งการกลับใจ ก็เป็นการถูกซื้อด้วยพระโลหิตเช่นเดียวกัน ไม่ใช่มีใครที่สมควรได้รับกิจการแห่งพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้เหล่านี้เลย สิ่งเหล่านี้มาถึงเราได้ก็เพราะพระคริสต์ทรงเก็บรักษาไว้โดยพระโลหิตและความชอบธรรมของพระองค์ ซึ่งนั่นหมายความว่าพระเยซูไม่ได้รักษาสิ่งเหล่านั้นเพื่อทุกคนในแบบเดียวกัน ไม่อย่างนั้นแล้ว ทุกคนก็จะบังเกิดใหม่ ทุกคนก็จะได้รับการเรียกอย่างเกิดผล และทุกคนก็จะได้ประโยชน์จากของประทานแห่งการกลับใจ

ดังนั้น คำถามจากส่วนตัวและจากประสบการณ์ที่เราแต่ละคนได้พบในตอนต้นของบทนี้ คือ เราเชื่อว่าพระคริสต์ทรงปกป้องรักษาการทรงเรียก ชีวิต ความเชื่อ และการกลับใจที่เรามีอยู่ในตอนนี้ให้มั่นคงปลอดภัยเพื่อเราหรือไม่? หรือฉันทำสิ่งเหล่านี้ได้ด้วยตัวของฉันเองเพื่อที่สิ่งที่พระองค์ทรงสิ้นพระชนม์ทำสำเร็จนั้น จะถูกนับว่าเป็นของฉัน? เพราะหากพระคริสต์ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อทุกคนในแบบเดียวกัน การสิ้นพระชนม์ของพระองค์ก็ไม่ได้รับมาซึ่งความถูกต้องชอบธรรมของพระคุณแห่งการบังเกิดใหม่ หรือความเชื่อ หรือการกลับใจสำหรับคนที่รอด หากเป็นเช่นนั้น เราก็ต้องบังเกิดใหม่เองโดยปราศจากความอัศจรรย์ของการซื้อด้วยพระโลหิตของพระคริสต์ และเราต้องมาให้ถึงความเชื่อและกลับใจด้วยตัวของเราเอง โดยปราศจากของประทานแห่งความเชื่อและการกลับใจที่ถูกซื้อด้วยพระโลหิตของพระคริสต์

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ถ้าเราเชื่อว่าพระคริสต์ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อมนุษย์ทุกคนในแบบเดียวกัน ผลประโยชน์ของไม้กางเขนก็ไม่อาจรวมเอาพระเมตตาซึ่งเป็นสิ่งที่นำเรามาสู่ความเชื่อได้ เพราะหากพระเยซูทรงสิ้นพระชนม์เพื่อมนุษย์ทุกคนจริง มนุษย์ทุกคนก็คงจะถูกนำมาให้เชื่อ และถ้าหากพระเมตตาที่นำเรามาสู่ความเชื่อ (พระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้) ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่พระคริสต์ทรงซื้อด้วยพระโลหิตของพระองค์แล้วบนไม้กางเขน เราก็ถูกทอดทิ้งให้ไปรับการปลดปล่อยจากความตาย จากความมืดบอด และจากการกบฏของเราโดยทางอื่นแทน เราถูกทิ้งให้หาหนทางไปสู่ความปลอดภัยของพระคริสต์โดยทางอื่น เพราะเนื่องจากพระองค์ไม่ได้มีประตู (การบังเกิดใหม่ ความเชื่อ และการกลับใจ) ให้กับเรา ในตอนที่พระองค์สิ้นพระชนม์

จริง ๆ แล้วใครคือผู้ที่ถูกจำกัดการลบล้างบาป

ดังนั้น จึงเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนที่ยึดถือหลักคำสอนของคาลวินเป็นผู้ที่ถูกจำกัดการลบล้างบาป แต่เป็นพวกที่ปฏิเสธการสิ้นพระชนม์เพื่อการลบล้างบาปของพระคริสต์ที่ได้ทำให้สิ่งที่เราต้องการที่สุดแต่ไร้ซึ่งความหวังสำเร็จแล้ว—ความรอดจากสภาพแห่งความตาย ความรอดจากใจที่แข็งกระด้าง และความรอดจากความมืดบอดทางจิตวิญญาณภายใต้พระพิโรธของพระเจ้า พวกเขาจำกัดฤทธานุภาพและประสิทธิผลของการลบล้างบาปเพื่อที่พวกเขาจะพูดได้ว่า การลบล้างบาปสำเร็จแล้วแม้กระทั่งกับคนที่ตายด้วยความไม่เชื่อและถูกประณามลงโทษด้วย ซึ่งการที่พวกเขาจะพูดต่อไปได้ว่า พระคริสต์ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อมนุษย์ทุกคนในแบบเดียวกันนั้น พวกเขาต้องจำกัดความเป็นไปได้หรือ โอกาส ของการลบล้างบาปสำหรับการรอด เพื่อมนุษย์ที่ล้มลงในบาปจะสามารถรับความเชื่ออย่างเกิดผลได้โดยไม่ได้จัดเตรียมไว้โดยไม้กางเขนเพื่อหนีจากความตายและการกบฏของตนเองได้

ในทางกลับกัน เราไม่ได้จำกัดฤทธานุภาพและประสิทธิผลของการลบล้างบาป แต่เราพูดว่าบนไม้กางเขนนั้น พระเจ้าทรงเห็นการทรงไถ่ที่เกิดขึ้นจริง และสำเร็จเกิดผลสำหรับลูกของพระเจ้าจากทุกสิ่งที่จะทำลายพวกเขา รวมถึงความไม่เชื่อของพวกเขาด้วย และเรายืนยันว่าเมื่อพระคริสต์ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อเจ้าสาวของพระองค์อย่างเฉพาะเจาะจงนั้น พระองค์ไม่เพียงแค่สร้างความเป็นไปได้หรือโอกาสสำหรับความรอดเท่านั้น แต่พระองค์ทรงซื้อและปกป้องรักษาพวกเขาไว้ให้มั่นคงปลอดภัยด้วยทุกสิ่งที่จำเป็นเพื่อให้พวกเขาได้รับความรอดจริงๆ รวมถึงพระคุณของการบังเกิดใหม่และของประทานแห่งความเชื่อด้วย

เราไม่ได้ปฏิเสธว่าพระคริสต์ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อช่วยทุกคนให้รอดในบางความหมาย เปาโลกล่าวใน 1 ทิโมธี 4:10 ว่าในพระคริสต์พระเจ้าทรงเป็น “พระผู้ช่วยให้รอดของทุกคน โดยเฉพาะบรรดาผู้ที่เชื่อในพระองค์” แต่สิ่งที่เราปฏิเสธก็คือว่า การสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์มีไว้สำหรับมนุษย์ทุกคนในแบบเดียวกัน พระเจ้าทรงส่งพระคริสต์มาช่วยทุกคนให้รอดในบางความหมาย และพระเจ้าทรงส่งพระคริสต์มาช่วยผู้ที่เชื่อให้รอดในความหมายที่เฉพาะเจาะจง พระประสงค์ของพระเจ้าสำหรับแต่ละคนนั้นแตกต่างกันไป นั่นคือวิธีตามธรรมชาติในการอ่าน 1 ทิโมธี 4:10

สำหรับ “มนุษย์ทุกคน” การสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์เป็นรากฐานของข่าวประเสริฐที่ประทานให้อย่างเปล่าๆ นี่คือความหมายของยอห์น 3:16 “พระเจ้าทรงรักโลกดังนี้ คือได้ประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ เพื่อทุกคนที่วางใจในพระบุตรนั้นจะไม่พินาศ แต่มีชีวิตนิรันดร์” การส่งพระบุตรลงมาเพื่อคนทั้งโลกตามความเข้าใจที่พระเยซูตรัสไว้อย่างชัดเจน: เพื่อทุกคนที่วางใจในพระบุตรนั้นจะไม่พินาศ ในความเข้าใจนี้พระเจ้าทรงส่งพระเยซูมาเพื่อทุกคน หรือเราจะใช้คำจาก 1 ทิโมธี 4:10 พระเจ้าทรงเป็น “พระผู้ช่วยให้รอดของทุกคน” ที่ว่าพระคริสต์สิ้นพระชนม์เพื่อจัดเตรียมการให้อภัยที่ถูกต้องแท้จริงและน่าเชื่อถืออย่างยิ่งแก่ทุกคน คือทุกคนที่วางใจในพระคริสต์จะได้รับความรอดโดยไม่มีข้อยกเว้น

เมื่อข่าวประเสริฐถูกประกาศออกไป พระคริสต์จะถูกเสนอให้กับทุกคนโดยไม่เลือกปฏิบัติ และเป็นข้อเสนอแท้ที่แน่นอนสำหรับทุกคนสิ่งที่ถูกเสนอคือพระคริสต์ และใครก็ตาม—ใครก็ตามจริงๆ—ที่รับพระคริสต์ก็จะได้ประโยชน์ทุกสิ่งที่พระองค์ทรงนำมาเพื่อแกะของพระองค์หรือเจ้าสาวของพระองค์ ข่าวประเสริฐไม่ได้ เสนอ ความเป็นไปได้ของความรอด แต่ข่าวประเสริฐ คือ ความเป็นไปได้ของความรอด และสิ่งที่ข่าวประเสริฐนำเสนอก็คือ พระคริสต์และผลสัมฤทธิ์ที่ไม่มีจุดสิ้นสุดในพระองค์ ที่พระองค์ทรงทำสำเร็จแล้วโดยการสิ้นพระชนม์และการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์เพื่อประชากรของพระองค์

บทบาทสำคัญของพันธสัญญาใหม่ 1

รากฐานตามหลักพระคัมภีร์ที่บอกว่า พระคริสต์ไม่เพียงแต่สิ้นพระชนม์เพื่อจัดเตรียมความรอดแก่ผู้ที่เชื่อเท่านั้น แต่เพื่อซื้อความเชื่อของผู้ที่ได้รับการเลือกสรรด้วย คือ ข้อเท็จจริงที่ว่าพระโลหิตของพระเยซูทรงปกป้องรักษาพระพรแห่งพันธสัญญาใหม่ไว้สำหรับประชากรของพระองค์ให้มั่นคงปลอดภัย ความเชื่อของผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกและทรงเรียกนั้น ถูกซื้อโดย “พระโลหิตแห่งพันธสัญญา” (มธ.26:28)

มุมมองคำสอนของอาร์มีเนียนอธิบายคนบาปว่าเป็นคนที่ต้องการความช่วยเหลือจากพระเจ้าเพื่อที่พวกเขาจะเชื่อได้ ซึ่งนั่นเป็นความจริง เราต้องการความช่วยเหลือ แต่เราต้องการความช่วยเหลือมากกว่าพวกที่ยึดถือคำสอนของอาร์มีเนียนคิดเสียอีก ในมุมมองนั้นหลังจากได้รับความช่วยเหลือจากพระเจ้าแล้วคนบาปจะเป็นผู้กำหนดชี้ขาดเอง พระเจ้าเพียงแค่ช่วย แต่คนบาปจะเป็นคนตัดสินใจเอง ด้วยเหตุนี้ “โลหิตแห่งพันธสัญญา” จึงไม่ได้เป็นเครื่องรับประกันชี้ขาดความเชื่อของเรา สิ่งที่เป็นเหตุชี้ขาดความเชื่อ คือ การกำหนดตัดสินใจของมนุษย์เอง พวกเขาจึงบอกว่าการงานแห่งการลบล้างบาปของพระเยซูคริสต์ทำให้เกิดความเป็นไปได้นี้เท่านั้น แต่ไม่ได้รับประกันผลลัพธ์ที่จะออกมา แต่พันธสัญญาใหม่ที่ซื้อมาด้วยพระโลหิตของพระคริสต์นั้น สอนบางอย่างที่แตกต่างออกไปอย่างมาก ให้เรามาดูคำสอนของพันธสัญญาใหม่ที่อยู่ตรงหน้าเราด้วยกัน

พระเจ้าทรงตรัสเงื่อนไขของพันธสัญญาใหม่ผ่านทางเยเรมีย์ไว้ว่า

พระยาห์เวห์ตรัสว่า “นี่แน่ะ วันเวลาจะมาถึง ซึ่งเราจะทำพันธสัญญาใหม่ กับเชื้อสายของอิสราเอลและเชื้อสายของยูดาห์ ไม่เหมือนกับพันธสัญญาซึ่งเราได้ทำกับบรรพบุรุษของเขาทั้งหลาย…เป็นพันธสัญญาของเราซึ่งเขาฝ่าฝืน ถึงแม้ว่าเราได้เป็นสามีของเขา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “แต่นี่จะเป็นพันธสัญญาซึ่งเราจะทำกับเชื้อสายของอิสราเอลภายหลังสมัยนั้น” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “เราจะบรรจุธรรมบัญญัติไว้ในเขาทั้งหลาย และเราจะจารึกมันไว้บนดวงใจของเขา และ…เราจะให้อภัยความผิดบาปของเขา และจะไม่จดจำบาปของเขาอีกต่อไป” (เยเรมีย์ 31:31-34)

ความแตกต่างพื้นฐานประการหนึ่งระหว่างพระสัญญาของพันธสัญญาใหม่ และพันธสัญญาเดิมที่ “ทำไว้กับบรรพบุรุษของเขาทั้งหลาย” นั้น คือ พวกเขาได้ละเมิดฝ่าฝืนพันธสัญญาอันเดิม แต่ในพันธสัญญาใหม่ พระเจ้าจะ “บรรจุธรรมบัญญัติไว้ในเขาทั้งหลาย” และพระองค์จะ “จารึกมันไว้บนดวงใจของ[พวก]เขา” เพื่อสถานะของพันธสัญญาจะมั่นคงแน่นอนโดยเริ่มต้นพันธสัญญาด้วยอำนาจอธิปไตยสูงสุดของพระเจ้า พันธสัญญาใหม่จะไม่มีวันถูกละเมิดฝ่าฝืน นั่นคือส่วนหนึ่งของการออกแบบพันธสัญญา พันธสัญญานี้ประกาศอ้างสิทธิ์ของผู้ที่เข้าร่วม ทำให้พวกเขาปลอดภัย และปกป้องรักษาพวกเขาเอาไว้

พระเจ้าแม้แต่ทำให้ประเด็นนี้ชัดเจนมากยิ่งขึ้นในเยเรมีย์บทต่อไป:

เราจะให้ใจเดียวและทางเดียวแก่เขา เพื่อเขาจะยำเกรงเราอยู่เป็นนิตย์ เพื่อเป็นประโยชน์แก่เขาและแก่ลูกหลานของเขาที่ตามมา เราจะทำพันธสัญญานิรันดร์กับพวกเขาว่่า เราจะไม่หันไปจากการทำความดีแก่พวกเขา และเราจะบรรจุความยำเกรงเราไว้ในใจของพวกเขา เพื่อเขาจะไม่หันไปจากเรา เราจะยินดีทำความดีแก่เขา (เยเรมีย์ 32:39-41)

พระเจ้าทรงให้พระสัญญาอย่างน้อย 6 ประการ ในข้อพระคัมภีร์ตอนนี้:

1. เราจะทำพันธสัญญานิรันดร์กับพวกเขา
2. เราจะให้หัวใจที่มั่นคงแก่พวกเขา เพื่อพวกเขาจะยำเกรงเราอยู่เป็นนิตย์
3. เราจะไม่หันไปจากการทำความดีแก่พวกเขา
4. เราจะบรรจุความยำเกรงเราไว้ในใจของพวกเขา
5. เราจะไม่ปล่อยให้พวกเขาหันไปจากเรา
6. เราจะยินดีทำความดีแก่เขา

ในเยเรมีย์บทที่ 32 ชัดเจนมากกว่าเยเรมีย์บทที่ 31 ที่ว่าพระเจ้าทรงริเริ่มพันธสัญญาด้วยอำนาจอธิปไตยของพระองค์ เพื่อให้แน่ใจว่าพันธสัญญาใหม่นี้จะสำเร็จ พระเจ้าจะไม่ปล่อยให้พันธสัญญานี้อยู่ภายใต้อำนาจเจตจำนงของมนุษย์ที่ล้มลงในบาปให้เป็นผู้ค้ำหรือถือร่วมในพันธสัญญาใหม่จนถึงที่สุด พระเจ้าจะประทานหัวใจใหม่—หัวใจที่ยำเกรงพระองค์ให้กับพวกเขา ซึ่งจะเป็นการกระทำของพระเจ้าเท่านั้น ไม่ใช่ของมนุษย์ และพระองค์จะทรงกระทำตามพันธสัญญานี้เพื่อว่า “[พวก]เขาจะไม่หันไปจากเรา” (เยเรมีย์ 32:40) ด้วยเหตุนี้ จอห์น โอเว่น (John Owen) จึงได้แสดงความคิดเห็นไว้ว่า “นี่คือข้อแตกต่างหลักประการหนึ่งของพันธสัญญาทั้งสองนี้ คือที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทำในพันธสัญญาเดิมนั้นเป็นเพียงข้อเรียกร้องตามเงื่อนไข แต่ในตอนนี้ ในพันธสัญญาใหม่พระองค์จะทรงทำให้เกิดผลในทุกคนที่เป็นประชากรของพระองค์ ที่ซึ่งพันธสัญญานี้ได้ครอบคลุมไปถึงพวกเขา” 2

ในทำนองเดียวกัน เอเสเคียลได้เผยพระวจนะในลักษณะเดียวกันว่า พระเจ้าทรงเป็นผู้ริเริ่มและประทานหัวใจใหม่และวิญญาณใหม่

และเราจะให้ใจเดียวแก่เขาทั้งหลาย และเราจะใส่วิญญาณใหม่ไว้ภายในพวกเขา เราจะนำใจหินออกไปจากเนื้อของเขา และให้ใจเนื้อแก่เขาทั้งหลาย (เอเสเคียล 11:19)

เราจะให้ใจใหม่แก่พวกเจ้า และเราจะบรรจุวิญญาณใหม่ไว้ภายในของเจ้าทั้งหลาย เราจะนำใจหินออกจากเนื้อของเจ้า และให้ใจเนื้อแก่เจ้า เราจะใส่วิญญาณของเราไว้ภายในของเจ้าทั้งหลาย แล้วทำให้เจ้าดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเรา และรักษากฎหมายของเรา ทั้งทำตามนั้น (เอเสเคียล 36:26-27)

หัวใจหินที่ไม่ได้บังเกิดใหม่เป็นเหตุผลเบื้องลึกว่าทำไมอิสราเอลไม่เชื่อถือในพระสัญญาของพระเจ้า หรือรักพระองค์อย่างสุดหัวใจ สุดจิต สุดความคิด และสุดกำลังของพวกเขา การที่จะให้พันธสัญญาใหม่ประสบความสำเร็จมากกว่าพันธสัญญาเดิม พระเจ้าจะต้องนำเอาใจหินออก และประทานหัวใจที่รักพระองค์ให้กับประชาชนของพระองค์ กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ พระเจ้าจะต้องริเริ่มพันธสัญญาด้วยความอัศจรรย์เพื่อปกป้องรักษาความเชื่อและความรักของประชากรของพระองค์ให้ปลอดภัย ซึ่งนี่ตรงกับสิ่งที่โมเสสกล่าวว่าพระเจ้าจะทรงกระทำอย่างแน่นอน

แล้วพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะประทานใจเชื่อฟังแก่ท่าน และแก่บุตรหลานของท่าน เพื่อท่านจะได้รักพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน เพื่อท่านทั้งหลายจะมีชีวิตอยู่ได้ (เฉลยธรรมบัญญัติ 30:6)

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ในพันธสัญญาใหม่พระเจ้าทรงสัญญาว่าพระองค์จะเป็นผู้ริเริ่มและสร้างหัวใจใหม่ เพื่อมนุษย์จะได้อยู่ในพันธสัญญาใหม่นี้ โดยการทรงริเริ่มของพระเจ้าไม่ใช่ของมนุษย์เอง และหากมีใครสักคนรื่นรมย์กับการได้เข้าร่วมในพันธสัญญาใหม่ด้วยพระพรอันมากมาย นั่นก็เพราะว่าพระเจ้าทรงยกโทษความผิดบาปของเขาแล้ว พระเจ้าทรงนำเอาใจหินที่แข็งกระด้างของเขาออกไป แล้วทรงประทานใจเนื้อที่อ่อนนุ่มซึ่งยำเกรงและรักพระเจ้าให้กับเขาแทน และทำให้เขาสามารถดำเนินตามกฎเกณฑ์ของพระองค์ได้ กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ พันธสัญญาใหม่สัญญาถึงการบังเกิดใหม่ สัญญาจะก่อให้เกิดความเชื่อ ความรัก และการเชื่อฟัง ซึ่งเมื่อก่อนมีแต่หัวใจที่แข็งกระด้างเท่านั้น

พระโลหิตของพระเยซูได้มาซึ่งพระสัญญาแห่งพันธสัญญาใหม่

สิ่งที่เราพบเจอเมื่อเรามาถึงพันธสัญญาใหม่ก็คือ พระเยซูทรงเป็นคนกลางของพันธสัญญาใหม่ และพระองค์ทรงรักษาพันธสัญญานี้ให้ปลอดภัยด้วยพระโลหิตของพระองค์เอง นี่คือความเชื่อมโยงระหว่างการลบล้างบาปและพันธสัญญาใหม่: พระโลหิตของพระเยซูเป็นพระโลหิตแห่งพันธสัญญา การสิ้นพระชนม์ของพระเยซู คือ การสร้างพันธสัญญานี้ด้วยเงื่อนไขทั้งหมดที่เราเพิ่งได้เห็นไป

ตามที่กล่าวไว้ใน ลูกา 22:20 หลังจากรับประทานอาหารมื้อเย็นมื้อสุดท้ายแล้ว พระเยซูทรงหยิบถ้วยขึ้นมาและตรัสว่า “ถ้วยนี้ที่เทออกเพื่อท่านทั้งหลาย เป็นพันธสัญญาใหม่โดยโลหิตของเรา” เปาโลพูดถึงเรื่องนี้อีกครั้งใน 1 โครินธ์ 11:25 ว่า “หลังจากรับประทานอาหารแล้ว พระองค์ทรงหยิบถ้วยด้วยอากัปกิริยาเดียวกัน ตรัสว่า ‘ถ้วยนี้คือพันธสัญญาใหม่ โดยโลหิตของเรา’” ผมถือว่าสิ่งนี้หมายความว่า พระสัญญาแห่งพันธสัญญาใหม่เป็นการถูกซื้อด้วยพระโลหิตของพระคริสต์ หรือจะใช้ตามถ้อยคำของพระธรรมฮีบรูว่า “โดยคำปฏิญาณนี้ พระเยซูจึงทรงเป็นผู้ค้ำประกันพันธสัญญาที่ดีกว่าเก่า” (ฮีบรู 7:22) “พระองค์จึงทรงเป็นคนกลางแห่งพันธสัญญาใหม่ เพื่อให้คนทั้งหลายที่พระองค์ทรงเรียกมาได้รับมรดกนิรันดร์ตามพระสัญญา” (ฮีบรู 9:15)

เพราะฉะนั้น พระสัญญาทั้งหมดของพันธสัญญาใหม่จึงเป็นพระสัญญาที่ถูกซื้อด้วยพระโลหิตของพระเยซู พระสัญญาเหล่านี้กลายเป็นจริงสำหรับเราได้ ก็เพราะพระเยซูทรงสิ้นพระชนม์เพื่อให้พระสัญญาเหล่านี้กลายเป็นจริง ซึ่งหมายความว่าพระเยซูสิ้นพระชนม์เพื่อคำสัญญาเฉพาะของพันธสัญญาใหม่ที่จะสร้างประชากรของพระเจ้า และปกป้องรักษาประชากรของพระเจ้าไว้

ประเด็นที่ผมกำลังบอกอยู่ก็คือว่า ไม่ใช่พระสัญญาทุกข้อของพันธสัญญาใหม่จะขึ้นอยู่กับเงื่อนไขของความเชื่อ แต่หนึ่งในพระสัญญาที่ให้ไว้ในพันธสัญญาใหม่ก็คือ พระเจ้าจะประทานเงื่อนไขแห่งความเชื่อให้เอง นั่นเป็นเหตุผลที่ผมพูดว่าผู้คนในพันธสัญญาใหม่นั้นถูกสร้างขึ้นและถูกปกป้องไว้โดยพระเจ้า “เราจะบรรจุความยำเกรงเราไว้ในใจของพวกเขา เพื่อเขาจะไม่หันไปจากเรา” (เยเรมีย์ 32:40) พระเจ้าทรงบรรจุความยำเกรงพระองค์ไว้ในเราเป็นสิ่งแรก และพระเจ้าทรงปกป้องรักษาเราไม่ให้หันไปจากพระองค์ พระเจ้าทรงสร้างประชากรใหม่ของพระองค์ และพระองค์ทรงปกป้องรักษาประชากรใหม่ของพระองค์ พระองค์ทรงกระทำสิ่งนี้ด้วยพระโลหิตแห่งพันธสัญญา ซึ่งพระเยซูตรัสว่าเป็นโลหิตของพระองค์ (ลูกา 22:20)

ผลจากความเข้าใจเกี่ยวกับพันธสัญญาใหม่นี้ก็คือว่า มีการลบล้างบาปที่ชัดเจนแน่นอนสำหรับผู้คนในพันธสัญญาใหม่ ในการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์พระเจ้าทรงปกป้องรักษาคนบาปกลุ่มหนึ่งที่ไม่สมควรที่จะเป็นประชากรของพระองค์ให้ปลอดภัย โดยการซื้อและรับประกันเงื่อนไขทั้งหมดที่พวกเขาจำเป็นต้องมีเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของประชากรของพระองค์ พระโลหิตแห่งพันธสัญญา—พระโลหิตของพระคริสต์—ซื้อและรับประกันหัวใจใหม่แห่งความเชื่อและการกลับใจ พระเจ้าไม่ได้ทำสิ่งนี้ให้ทุก ๆ คน พระองค์ทรงทำเพื่อคนกลุ่มหนึ่งอย่าง “ชัดเจน” หรือ “เฉพาะเจาะจง” โดยที่พระองค์ไม่ได้ติดค้างอะไรคนพวกนั้นเลย และเพราะพระองค์ทรงกระทำโดยทางพระเยซูคริสต์ พระผู้เลี้ยงแกะยิ่งใหญ่ ผู้ทรงสละชีวิตของพระองค์เพื่อฝูงแกะ เราจึงกล่าวกับพระองค์ว่า “ขอพระสิริจงมีแด่ [พระองค์] สืบๆ ไปเป็นนิตย์” (ฮีบรู 13:21) ความสำเร็จนี้เป็นส่วนที่ยิ่งใหญ่ของพระเกียรสิริแห่งไม้กางเขนของพระคริสต์

พระเยซูทรงสละชีวิตของพระองค์เพื่อฝูงแกะ

มีพระคัมภีร์มากมายที่สนับสนุนสิ่งที่เราเพิ่งเห็นและสอนว่าพระประสงค์ของพระเจ้าในการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์ รวมไปถึงการรวบรวมผู้คนในพันธสัญญาใหม่โดยพระคุณที่ไม่อาจต้านทานได้ของพระองค์

ตัวอย่างเช่น ในยอห์น 10:15 พระเยซูตรัสว่า “เราสละชีวิตเพื่อฝูงแกะ” นี่ไม่ได้เป็นเหมือนกับการพูดว่าเราสละชีวิตเพื่อทุกคน ในพระกิตติคุณยอห์น “ฝูงแกะ” ไม่ได้หมายถึงทุกคน คำว่า “ฝูงแกะ” ไม่ได้หมายถึงผู้ที่ใช้กำลังแห่งการตัดสินใจด้วยตนเองเพื่อให้เกิดความเชื่อ แต่ฝูงแกะเหล่านี้เป็นคนที่พระเจ้าทรงเลือกและประทานให้แก่พระบุตร (ยอห์น 6:37, 44) พวกเขาเชื่อได้ เพราะพวกเขาเป็นฝูงแกะของพระเจ้า

เราเห็นสิ่งนี้ในยอห์น 10:26 ที่พระเยซูตรัสว่า “พวกท่านไม่เชื่อ เพราะท่านไม่ได้เป็นแกะของเรา” กล่าวอีกนัยคือ การที่คุณเป็นแกะทำให้คุณสามารถเชื่อได้ ในทางกลับกัน ถ้าคุณไม่ได้เป็นแกะ คุณก็ไม่สามารถที่จะเชื่อ คนที่เป็นแกะนั้นไม่ได้ทำให้ตัวเองเป็นแกะโดยความเชื่อของพวกเขาเอง พวกเขาสามารถเชื่อได้ เพราะพวกเขาเป็นแกะของพระเจ้าอยู่แล้ว ดังนั้น เมื่อพระเยซูตรัสว่า “เราสละชีวิตเพื่อฝูงแกะ” พระเยซูทรงหมายความว่า ด้วยโลหิตของเรา เราจึงซื้อคนเหล่านั้นที่พระบิดาได้ประทานแก่เรา และเราปกป้องรักษาความเชื่อของพวกเขา และพระพรทั้งหลายที่มาถึงคนเหล่านั้นที่เป็นหนึ่งเดียวกับเราให้ปลอดภัย

ยอห์น 17 ก็ชี้ไปในทิศทางเดียวกัน พระเยซูทรงจำกัดคำอธิษฐานของพระองค์ในยอห์น 17 ไว้เฉพาะสำหรับฝูงแกะของพระองค์เท่านั้น—คนเหล่านั้นที่พระบิดาได้ประทานแก่พระองค์

ข้าพระองค์สำแดงพระนามของพระองค์ แก่บรรดาคนที่พระองค์ประทานแก่ข้าพระองค์จากโลก คนเหล่านั้นเป็นของพระองค์แล้ว และพระองค์ประทานพวกเขาแก่ข้าพระองค์…ข้าพระองค์อธิษฐานเพื่อพวกเขา ข้าพระองค์ไม่ได้อธิษฐานเพื่อโลก แต่เพื่อคนเหล่านั้นที่พระองค์ประทานแก่ข้าพระองค์ เพราะว่าเขาเป็นของพระองค์…ข้าพระองค์แยกตัวให้บริสุทธิ์เพราะเห็นแก่เขาทั้งหลาย เพื่อให้เขารับการแยกให้บริสุทธิ์ด้วยความจริง (ยอห์น 17:6, 9, 19)

การแยกตัวให้บริสุทธิ์ที่ปรากฏอยู่ในที่นี้เป็นการสิ้นพระชนม์ของพระเยซูที่กำลังจะเกิดขึ้นกับพระองค์ต่อจากนี้ เพราะฉะนั้น พระเยซูจึงกำลังบอกว่าการสิ้นพระชนม์ของพระองค์นั้น ถูกออกแบบมาโดยเฉพาะเจาะจงสำหรับคนเหล่านั้นที่พระองค์ทรงอธิษฐานว่า “ข้าพระองค์ไม่ได้อธิษฐานเพื่อโลก แต่เพื่อคนเหล่านั้นที่พระองค์ประทานแก่ข้าพระองค์” (ยอห์น 17:9) ด้วยเหตุนี้ พระเยซูจึงทรงแยกตัวให้บริสุทธิ์ และด้วยเหตุนี้ พระเยซูจึงทรงสละชีวิตของพระองค์

พระเยซูทรงสิ้นพระชนม์เพื่อรวบรวมลูกของพระเจ้า

ยอห์นบอกเราถึงคำเผยพระวจนะที่มาจากมหาปุโรหิตซึ่งมีประเด็นคล้ายกันนี้ว่า

“[ท่าน]…ไม่รู้หรือว่าเป็นสิ่งดีสำหรับพวกท่านที่จะมีคนหนึ่งตายเพื่อประชาชน แทนที่จะให้คนทั้งชาติต้องพินาศ” เขาไม่ได้กล่าวอย่างนั้นตามความคิดของเขาเอง แต่เพราะเหตุที่เขาเป็นมหาปุโรหิตประจำการในปีนั้น เขาจึงกล่าวเป็นคำพยากรณ์ว่า พระเยซูจะสิ้นพระชนม์แทนชนชาตินั้น และไม่ใช่แทนชาติยิวเท่านั้น แต่เพื่อรวบรวมลูกพระเจ้าที่กระจัดกระจายให้รวมเข้าเป็นหนึ่งเดียว (ยอห์น 11:50-52)

มี “ลูกของพระเจ้า” ที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วโลก คนเหล่านี้คือ “ฝูงแกะ”—คนเหล่านั้นที่พระบิดาได้ประทานแก่พระบุตรและจะทรงชักนำพวกเขาให้มาหาพระเยซูอย่างไม่อาจต้านทานได้ พระเยซูทรงสิ้นพระชนม์เพื่อรวบรวมคนเหล่านี้เข้าเป็นหนึ่งเดียวกัน ประเด็นนี้ก็เหมือนกับยอห์น 10:15-16 ที่ว่า “เราสละชีวิตเพื่อฝูงแกะ แกะอื่นที่ไม่ได้เป็นของคอกนี้เราก็มีอยู่ แกะพวกนั้นเราก็ต้องพามาด้วย และแกะพวกนั้นจะฟังเสียงของเรา” คำว่า “รวบรวม” ในยอห์น 11:52 และคำว่า “พามา” ในยอห์น 10:16 คือ พระราชกิจเดียวกันของพระเจ้า และทั้งสองอย่างนี้คือการออกแบบของพระเจ้าบนไม้กางเขนของพระคริสต์ พระคริสต์ไม่ได้สิ้นพระชนม์เพียงเพื่อให้สิ่งนี้เป็นไปได้ แต่เพื่อทำให้สิ่งนี้เกิดขึ้นจริง

ยอห์นอธิบายเรื่องนี้อีกครั้งในวิวรณ์ 5:9 สวรรค์ร้องเพลงบทใหม่ถวายแด่พระคริสต์ว่า “พระองค์ทรงเป็นผู้ที่สมควรจะรับม้วนหนังสือ และทรงแกะตราหนังสือนั้นออก เพราะพระองค์ถูกปลงพระชนม์และทรงไถ่คนด้วยพระโลหิตเพื่อถวายพระเจ้า คือคนจากทุกเผ่า ทุกภาษา ทุกชนชาติและทุกประชาชาติ” ซึ่งสอดคล้องกับยอห์น 10:16 ยอห์นไม่ได้กล่าวว่าการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์เป็นค่าไถ่สำหรับทุกคน แต่เป็นการไถ่คน จาก ทุกเผ่าในโลก

นี่คือวิธีที่เราจะเข้าใจข้อพระคัมภีร์ในตอนต่างๆ เช่น 1 ยอห์น 2:2 ที่บางคนใช้เพื่อโต้แย้งกับหลักคำสอนเรื่องการลบล้างบาปอย่างจำกัดหรือมีขอบเขต (เป็นตอนที่ชวนให้นึกถึงยอห์น 11:52) ซึ่งยอห์นได้กล่าวว่า “[พระคริสต์]ทรงเป็น [ผู้ลบล้างพระอาชญาเพราะบาป] ของเรา และไม่ใช่แค่บาปของเราเท่านั้น แต่ของทั้งโลกด้วย” คำถามก็คือ นี่หมายความว่าพระคริสต์สิ้นพระชนม์ด้วยพระประสงค์ที่จะทำให้พระพิโรธของพระเจ้าที่มีต่อทุกคนในโลกนี้สงบลงใช่หรือไม่? จากทุกสิ่งที่เราได้เห็นจากการจดบันทึกของยอห์นจนถึงตอนนี้ มันไม่น่าจะมีความหมายเช่นนั้น ความคล้ายคลึงกันทางคำพูดระหว่างยอห์น 11:51-52 และ 1 ยอห์น 2:2 นั้นมีความใกล้เคียงกันอย่างมาก จึงมีความเป็นไปได้อย่างยิ่งที่ยอห์นจะพูดถึงสองข้อนี้ในหนึ่งความหมายเดียวกัน

“เขาจึงกล่าวเป็นคำพยากรณ์ว่าพระเยซูจะสิ้นพระชนม์แทนชนชาตินั้น และไม่ใช่แทนชาติยิวเท่านั้น แต่เพื่อรวบรวมลูกพระเจ้าที่กระจัดกระจายให้รวมเข้าเป็นหนึ่งเดียว” (ยอห์น 11:51-52)

“และพระองค์ทรงเป็น [ผู้ลบล้างพระอาชญาเพราะบาป] ของเรา และไม่ใช่แค่บาปของเราเท่านั้น แต่ของทั้งโลกด้วย” (1 ยอห์น 2:2)

คำว่า “ทั้งโลก” คล้ายคลึงกับคำว่า “ลูกพระเจ้าที่กระจัดกระจาย” ดังนั้นจึงเป็นไปตามธรรมชาติที่จะบอกว่าประเด็นของยอห์น ใน 1 ยอห์น 2:2 คือการเน้นย้ำว่า การงานแห่งการลบล้างพระอาชญาเพราะบาปของพระเจ้าในพระคริสต์นั้นไม่ได้ถูกจำกัดเอาไว้ ประหนึ่งว่าพระองค์ทรงสนใจเฉพาะคนยิว หรือชนชั้นใดชนชั้นหนึ่ง หรือชาติใดชาติหนึ่งเท่านั้น และไม่ควรมีคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งที่จะพูดว่า “พระองค์ทรงเป็นผู้ลบล้างพระอาชญาเพราะบาปของกลุ่มเราเท่านั้น” ไม่ใช่เลย การงานแห่งการลบล้างพระอาชญาเพราะบาปของพระองค์นั้น มีไว้เพื่อรวบรวมผู้คนจากทั่ว “ทั้งโลก” คือ “แกะอื่นที่ไม่ได้เป็นของคอกนี้เราก็มีอยู่” (ยอห์น 10:16)—ที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วโลก คนเหล่านี้เป็น “ฝูงแกะ” ที่พระเยซูทรงสิ้นพระชนม์เพื่อพวกเขา, “ลูกของพระเจ้า” ที่กระจัดกระจายที่พระเยซูทรงไถ่, เป็นผู้คนที่ได้รับการไถ่แล้ว “จากทุกเผ่า ทุกภาษา ทุกชนชาติ และทุกประชาชาติ”

เป็นค่าไถ่สำหรับคนจำนวนมาก

จากความสอดคล้องที่เราได้เห็น ตัวอย่างเช่น ในวิวรณ์ 5:9 (“ทรงไถ่คนด้วยพระโลหิตเพื่อถวายพระเจ้า คือคนจากทุกเผ่า”) พระเยซูตรัสในมาระโก 10:45 ว่า “บุตรมนุษย์ไม่ได้มาเพื่อรับการปรนนิบัติ แต่มาเพื่อจะปรนนิบัติคนอื่น และให้ชีวิตของท่านเป็นค่าไถ่คนจำนวนมาก” พระองค์ไม่ได้ตรัสว่า “ค่าไถ่สำหรับทุกคน” แต่เป็น “ค่าไถ่สำหรับคนจำนวนมาก” เช่นเดียวกับที่วิวรณ์ 5:9 กล่าวว่า “ทรงไถ่ จาก ทุกเผ่า” ผมรู้ว่าคำว่า “คนจำนวนมาก” ไม่ได้พิสูจน์ในกรณีนี้ของผม ซึ่งคำว่า “คนจำนวนมาก” ตามเหตุผลแล้ว ก็อาจหมายถึง “ทั้งหมด” ก็ได้ ผมเพียงแต่ต้องการชี้ให้เห็นว่า “คนจำนวนมาก” (แทนที่จะเป็น “ทั้งหมด”) นั้น สอดคล้องกับขีดจำกัดที่เราได้เห็นในบทนี้เท่านั้น

ในทำนองเดียวกัน มัทธิว 26:28 พระเยซูทรงตรัสระหว่างรับประทานอาหารมื้อสุดท้ายว่า “นี่เป็นโลหิตของเรา อันเป็นโลหิตแห่งพันธสัญญาที่หลั่งออกเพื่อยกบาปโทษคนจำนวนมาก” ฮีบรู 9:28 กล่าวว่า “พระคริสต์…ทรงถวายพระองค์เองเป็นเครื่องบูชาครั้งเดียวเป็นพอ เพื่อจะได้ทรงแบกบาปของคนจำนวนมากไว้ แล้วพระองค์จะทรงปรากฏเป็นครั้งที่สอง ไม่ใช่เพื่อกำจัดบาป แต่เพื่อนำความรอดมาให้บรรดาผู้ที่รอคอยพระองค์ด้วยใจจดจ่อ” และอิสยาห์ 53:12 กล่าวว่าผู้รับใช้ที่ทนทุกข์ “แบกบาปของคนจำนวนมาก”

พระคริสต์ทรงประทานพระองค์เองเพื่อคริสตจักร

หนึ่งในข้อพระคัมภีร์ที่ชัดเจนที่สุดเกี่ยวกับความประสงค์เจาะจงของพระเจ้าในการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์ คือ เอเฟซัส 5:25-27

ส่วนสามีก็จงรักภรรยาของตน เหมือนพระคริสต์ทรงรักคริสตจักร และประทานพระองค์เองเพื่อคริสตจักร เพื่อจะทำให้คริสตจักรบริสุทธิ์โดยการชำระด้วยน้ำและพระวจนะ เพื่อพระองค์จะได้คริสตจักรที่มีศักดิ์ศรี ไม่มีด่างพร้อย ริ้วรอย หรือมลทินใดๆ เลย แต่บริสุทธิ์ปราศจากตำหนิ

ในพระคัมภีร์ตอนนี้ เปาโลกล่าวว่าผู้ที่ได้รับผลประโยชน์จากการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์ คือ คริสตจักร เจ้าสาวของพระคริสต์ หนึ่งในเหตุผลที่ผมหวงแหนหลักคำสอนเรื่องการลบล้างบาปอย่างจำกัด หรือการทรงไถ่อย่างเฉพาะเจาะจงนี้ คือ ผมต้องการให้เจ้าสาวของพระคริสต์ ถูกขับเคลื่อนอย่างถูกต้องด้วยความรักที่พระคริสต์มีต่อเธอเมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ นี่ไม่ใช่ความรักที่เพียงต้องการโอบกอดโลกไว้เท่านั้น แต่เป็นความรักต่อเจ้าสาวที่พระองค์ทรงซื้อมา พระเจ้าทรงรู้จักผู้ที่เป็นของพระองค์ และพระองค์ทรงส่งพระบุตรให้มารับเจ้าสาวของพระบุตร

จากสวรรค์ พระองค์ทรงมาและเสาะหาเธอ เพื่อเป็นเจ้าสาวบริสุทธิ์ของพระองค์ พระองค์ซื้อเธอด้วยพระโลหิตของพระองค์เอง เพื่อให้เธอมีชีวิต พระองค์จึงสิ้นพระชนม์ 3

การประทานพระองค์เองนี้ มีความรักเฉพาะเจาะจงอย่างหนึ่งสำหรับคริสตจักรที่เธอพลาดไป เมื่อคริสตจักรเข้าใจว่าพระเจ้าไม่ได้มีคนกลุ่มหนึ่งอย่างเฉพาะเจาะจงในน้ำพระทัย เมื่อพระองค์ทรงซื้อคริสตจักรด้วยพระโลหิตของพระบุตรของพระองค์ ผมเคยกล่าวกับคริสตจักรที่ผมรับใช้อยู่ว่า “ผมรักผู้หญิงทุกคนในคริสตจักรแห่งนี้ (โดยทั่วไป) แต่ผมรักภรรยาของผมด้วยความรักชนิดพิเศษมาก (อย่างเฉพาะเจาะจง)” ผมคงไม่อยากให้โนเอล (ภรรยาของผม) คิดว่าผมรักเธอเพียงเพราะผมรักผู้หญิงทุกคน และเธอเผอิญเกิดเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ผมจึงรักเธอหรอก เช่นเดียวกับพระเจ้าและคนที่อยู่ในโลกใบนี้ พระองค์มีความรักโดยทั่วไปสำหรับทุกคน แต่พระองค์ทรงมีความรักอย่างเฉพาะเจาะจงกับเจ้าสาวของพระองค์ และเมื่อพระคริสต์ทรงสิ้นพระชนม์ ในการสิ้นพระชนม์นั้น พระองค์ทรงมีจุดประสงค์อย่างเฉพาะเจาะจงสำหรับเจ้าสาวของพระองค์ พระองค์ทรงรู้จักเจ้าสาวของพระองค์ก่อนการสร้างโลก และพระองค์ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อจะได้เจ้าสาวของพระองค์

ตรรกะอันทรงคุณค่ายิ่งของโรม 8:32

อีกหนึ่งข้อพระคัมภีร์ที่สำคัญเกี่ยวกับการออกแบบและขอบเขตของการลบล้างบาป คือ โรม 8:32 ข้อนี้เป็นหนึ่งในพระสัญญาที่ล้ำค่าที่สุดข้อหนึ่งสำหรับประชากรของพระเจ้าของทุกคำสัญญาในพระคัมภีร์ เปาโลกล่าวว่า “พระองค์ผู้ไม่ทรงหวงพระบุตรของพระองค์เอง แต่ประทานพระบุตรนั้นเพื่อเราทุกคน ถ้าเช่นนั้นพระองค์จะไม่ประทานสิ่งสารพัดให้เราด้วยกันกับพระบุตรนั้นหรือ” คำถามที่ไม่มีคำตอบนี้ เป็นการคาดคะเนถึงความสามารถของเราว่าเราเองจะตอบได้ และเปลี่ยนคำถามให้กลายเป็นพระสัญญามั่นคง “[ด้วยว่า]พระองค์ผู้ไม่ทรงหวงพระบุตรของพระองค์เอง แต่ประทานพระบุตรนั้นเพื่อเราทุกคน ถ้าเช่นนั้นพระองค์จะไม่ประทานสิ่งสารพัดให้เราด้วยกันกับพระบุตรนั้นหรือ” ใครคือ “เรา” ในข้อนี้ล่ะ? ก็คือ “เรา” เหล่านั้นที่อยู่ในข้อ 29-31 (TNCV):

บรรดาผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกไว้ล่วงหน้าแล้ว พระองค์ก็ทรงกำหนดไว้ก่อนแล้วให้เป็นเหมือนพระบุตรของพระองค์ เพื่อพระบุตรจะได้เป็นบุตรหัวปีท่ามกลางพี่น้องมากมาย และบรรดาผู้ที่ทรงกำหนดไว้ก่อนนั้น พระองค์ก็ทรงเรียกด้วย บรรดาผู้ที่พระองค์ทรงเรียก พระองค์ก็ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมด้วย บรรดาผู้ที่ทรงนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม พระองค์ก็ทรงให้รับพระเกียรติสิริด้วย เช่นนี้แล้วเราจะว่าอย่างไร? ถ้าพระเจ้าทรงอยู่ฝ่ายเราใครเล่าจะต่อสู้เราได้?

เหตุผลที่เปาโลสามารถกล่าวคำสัญญาที่น่าทึ่งเช่นนี้ กับ “เรา” เหมือนที่เปาโลกล่าวในข้อ 32—ที่ว่าพระเจ้าจะประทานสิ่งสารพัดให้เราด้วยกันกับพระบุตรนั้น—คือว่าคนที่ถูกกล่าวถึงนั้น เป็นคนที่ได้ทรงเลือกไว้แล้ว (หรือรู้ล่วงหน้า) คนที่ทรงกำหนดไว้ก่อนแล้ว คนที่ทรงเรียกไว้แล้ว และคนที่ถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรม คนเหล่านี้เป็น “แกะ” เป็น “ลูกของพระเจ้าที่กระจัดกระจายไป” และสำหรับคนเหล่านี้ เปาโลกล่าวว่า การสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์เป็นหลักประกันที่ไม่สั่นคลอนและแน่นอนอย่างยิ่งว่า พวกเขาจะได้รับทุกสิ่งพร้อมกับพระองค์ นี่คือตรรกะที่แสนอัศจรรย์ของ โรม 8:32

แต่ตรรกะนี้จะเป็นอย่างไร หากพระเจ้าประทานพระบุตรของพระองค์ในลักษณะนี้กับคนมากมายที่ไม่ได้รับสิ่งสารพัด แต่กลับต้องพินาศ? คนในตรรกะนี้ก็ถูกทำลาย มันก็จะกลายเป็นว่า “ถ้าพระเจ้าไม่ทรงหวงพระบุตรของพระองค์เอง แต่ประทานพระบุตรนั้นเพื่อมนุษย์ทุกคนที่อยู่ในโลก เช่นนั้นจึงไม่เป็นความจริงที่ว่าพวกเขาจะได้รับสิ่งสารพัดด้วยกันกับพระองค์ เนื่องด้วยพวกเขาต่างหลงหาย” แต่นี่ไม่ใช่จุดประสงค์ของพระคัมภีร์ข้อนี้เลย

ข้อนี้กล่าวไว้ว่า เนื่องจากพระเจ้าทรงประทานพระบุตรให้กับประชากรของพระองค์ คนเหล่านั้น—คนที่พระเจ้าทรงรู้ล่วงหน้าและทรงกำหนดไว้แล้วตั้งแต่ก่อนการสร้างโลก—จะได้ประโยชน์ทุกสิ่งที่พระเจ้าประทานให้ ดังนั้น การออกแบบของพระเจ้าในการประทานพระบุตรจึงไม่เพียงเป็นการประทานให้โดยทั่วไปแก่คนทั้งโลกเท่านั้น แต่ยังเป็นหลักประกันอันมั่นคงที่มั่งคั่งอย่างไร้ขอบเขตสำหรับประชากรของพระองค์ด้วย ความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ของผมก็คือ เพื่อให้ประชากรของพระเจ้าเข้าใจเรื่องนี้และเกิดความลึกซึ้งมากขึ้นในเรื่องพระคุณแห่งการทรงไถ่อย่างเฉพาะเจาะจง เราถูกรักอย่างพิเศษเฉพาะเจาะจงในการลบล้างบาปไม่ใช่แค่รักโดยทั่วๆ ไป อนาคตของเราถูกทำให้ปลอดภัยอย่างเฉพาะเจาะจงแล้วโดยพระโลหิตของพระคริสต์

โดยสรุปแล้ว จุดประสงค์ของพระคัมภีร์เกี่ยวกับการลบล้างบาปอย่างจำกัดก็คือ ในการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์ พระเจ้าได้ทรงออกแบบมาอย่างเฉพาะเจาะจงสำหรับผู้ที่พระองค์ทรงเลือก พระองค์ไม่ได้ทรงซื้อเพียงแค่ความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะเชื่อและได้รับความรอดเท่านั้น แต่พระองค์ทรงซื้อความเชื่อนั้นด้วย การกลับใจเชื่อของผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกนั้น เป็นการซื้อด้วยพระโลหิต การทรงมีชัยชนะเหนือความตายและการกบฏต่อพระเจ้าของเรา ไม่ได้เกิดขึ้นจากตัวเราเพื่อเราจะมีคุณสมบัติลบล้างบาปเองได้ แต่เป็นพระคุณอันอำนาจอธิปไตยของพระเจ้าต่างหากที่ทรงมีชัยเหนือความตายและการกบฏของเรา และพระคุณนี้แหละที่ถูกซื้อไว้เพื่อเราโดยการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์

หากเราต้องการดำดิ่งลงไปสู่ประสบการณ์แห่งพระคุณของพระเจ้าให้มากขึ้น นี่คือมหาสมุทรแห่งความรักเพื่อเราจะสุขสำราญได้ พระเจ้าไม่ได้ประสงค์ให้เจ้าสาวของพระบุตรของพระองค์เพียงแค่สัมผัสถึงความรักโดยทั่วไป (ความรักโอบกอดโลก) เท่านั้น แต่พระเจ้าทรงประสงค์ให้เจ้าสาวของพระบุตรของพระองค์ ได้ซาบซึ้งและดื่มด่ำกับความรักในแบบที่พิเศษและเฉพาะเจาะจงนี้ เป็นความรักที่พระองค์ทรงกำหนดเอาไว้กับเธอตั้งแต่ก่อนทรงสร้างโลก พระเจ้าประสงค์ให้เราจดจ่ออยู่ที่ “เราได้เลือกเจ้า และเราได้ส่งพระบุตรของเรามาสิ้นพระชนม์เพื่อจะได้เจ้า”

นี่คือสิ่งที่เรายื่นเสนอให้กับโลกใบนี้ เราไม่ได้เก็บความจริงนี้ไว้เพื่อตัวเราเอง และเราไม่ได้ละทิ้งโดยพูดว่า ทุกสิ่งที่เรามีให้กับโลกคือความรักทั่วไปของพระเจ้าที่มีต่อทุกคน ไม่ใช่เลย แต่เรายื่นเสนอเรื่องนี้ให้กับพวกเขา คือ เรานำเสนอพระคริสต์ เราหยิบยื่นเรื่องการลบล้างบาปทั้งสิ้นที่เสร็จสิ้นสมบูรณ์และแน่นอนให้กับพวกเขา เราไม่ได้พูดว่า “จงมาถึงความเป็นไปได้” แต่เราพูดว่า “จงมาหาพระเยซู จงรับพระคริสต์” และสิ่งที่เราสัญญากับพวกเขาก็คือ หากพวกเขามาหาพระคริสต์ พวกเขาจะเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์และกับเจ้าสาวของพระองค์ และทุกสิ่งที่พระองค์ทรงซื้อให้กับเจ้าสาวของพระองค์จะเป็นของพวกเขาด้วย และทุกสิ่งที่พระเยซูทรงเก็บรักษาไว้อย่างมั่นคงนั้นก็จะเป็นส่วนของพวกเขาตลอดไป

ความเชื่อของพวกเขาจะพิสูจน์ตัวเขาว่าอยู่ในพวกที่พระเจ้าทรงเลือกแล้ว และการมาถึงพระคริสต์ของพวกเขาจะพิสูจน์ว่าเขาได้รับผลประโยชน์ การทรงไถ่ และการลบล้างบาปที่แท้จริงอย่างแน่นอนเฉพาะเจาะจงของพระองค์แล้ว

เพื่อให้ประสบการณ์ของเราเกี่ยวกับพระคุณของพระเจ้าแน่นแฟ้นและมั่นคงยิ่งขึ้น เราจะไปต่อกันด้วยหลักคำสอนของการทรงเลือก เพราะพระองค์ทรงเลือกพวกเขาไว้ก่อนแล้ว ด้วยการออกแบบความรักนิรันดร์ที่มิอาจประเมินค่าได้