บทที่ 5: ความงามที่แท้จริงและเสื้อผ้าของเรา

โมนิกาเขียนว่า “ฉันเคยเป็นช่างทำผมสาวสวย มีรสนิยม และแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่ดูสะดุดตาเสมอ”

ในฐานะผู้เชื่อใหม่ที่ไปนมัสการที่คริสตจักรแห่งหนึ่งที่ค่อนข้างอนุรักษ์นิยม ฉันต้องเผชิญกับปัญหาเรื่องการแต่งตัว ฉันจึงเลือกแต่งตัวให้มิดชิดและไม่ใส่เสื้อผ้าที่รัดรูปมากจนเกินไปแต่ก็ยังดู “มีรสนิยม” และสะดุดตา แต่ถึงกระนั้นก็ยังถือว่าไม่เรียบร้อย ดังนั้น หลังจากที่ผู้หญิงคนหนึ่งพยายามให้ฉันสวมชุดออกแนวผู้ชาย ฉันจึงตัดสินใจเลือกเสื้อผ้าที่จะไม่ทำให้สมาชิกในคริสตจักรคนใดสะดุด ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สไตล์ของฉัน ตอนนั้นฉันอายุ 21 ปียังเด็กเกินไปที่จะสวมเสื้อผ้าแนวผู้ชายหรือเสื้อผ้าแนวคุณป้า แต่ฉันก็ยังคงสวมเสื้อผ้าสไตล์นี้ต่อไปอีกสองสามปี จนในที่สุดฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครหรือชอบอะไรอีกต่อไปแล้ว คริสเตียนแนวอนุรักษ์นิยมบอกฉันอย่างหนึ่ง แต่เพื่อนร่วมงานที่ไม่ใช่คริสเตียนบอกฉันอีกอย่างหนึ่ง ฉันรู้สึกไปไม่ถูกเลยจริงๆ

โมนิกาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร เธอปรารถนาอย่างจริงจังว่าจะถวายเกียรติแด่พระเจ้าด้วยการแต่งกายของเธอ แต่คำแนะนำของสมาชิกในคริสตจักรของเธอดูไม่ค่อยถูกต้องนัก เธอรู้สึกขัดแย้งและสับสน

ผู้หญิงที่เชื่อในพระเจ้าควรคิดอย่างไรกับการเป็นคนที่มีการแต่งตัวดีดูมีสไตล์ มีการแต่งตัวแบบที่เรียกว่าทันสมัยเกินไปหรือไม่ และถ้ามี เราจะรู้ได้อย่างไรว่ามันคืออะไร เราจะดูแลรูปลักษณ์ของเราอย่างไรโดยไม่ต้องหมกมุ่นว่าใครจะคิดกับเราอย่างไร การอยู่หน้ากระจกนานเพียงใดจึงจะถือว่านานเกินไป มีเสื้อผ้าหรือร้านค้าบางประเภทที่พระเจ้าไม่ทรงชอบหรือไม่ เป็นไปได้หรือไม่ที่จะรู้ว่าจะทำให้พระเจ้าทรงพอพระทัยเราได้อย่างไรในเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมของเรา

เช่นเดียวกับโมนิกา บางครั้งเราอาจจะรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเมื่ออยากจะแต่งตัวให้ถวายเกียรติแด่พระเจ้า แต่พูดกันตามตรง พวกเราบางคนรู้สึกว่าไม่เป็นไรเลยกับเรื่องทำนองนี้ เราต่างรู้สึกกังวลนิดหน่อยว่า หากเราได้เรียนรู้สิ่งที่พระคัมภีร์บอกว่าเราควรจะแต่งตัวอย่างไร เราอาจจะต้องโละเสื้อผ้าของเราใหม่ทั้งหมด ดังนั้น เราจึงรู้สึกโอเคมากที่จะปล่อยเรื่องนี้ให้เบลอ ๆ ไม่ต้องชัดเจนเท่าไร

พวกเราบางคนก็อาจจะไม่สนใจด้วยเหตุผลอื่นที่ต่างออกไป เราต้องกลับไปศึกษาความงดงามของพระเจ้า ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญมากที่สุด มีเพียงผู้หญิงที่ไม่ค่อยเติบโตในพระเจ้าเท่านั้นที่ต้องการจะพูดคุยเรื่องหยุมหยิม เช่น เราควรจะแต่งตัวอย่างไร เป็นต้น

นอกจากนี้ยังมีพวกเราบางคนที่รีบโวยวายขึ้นมาทันทีว่า คนที่พูดถึงเรื่องเสื้อผ้าเป็นหรือพูดถึงรูปลักษณ์ภายนอกของคริสเตียนเป็น “พวกยึดกฎเกณฑ์”

แต่พระเจ้ามีถ้อยคำที่จะตรัสเกี่ยวกับสิ่งที่เราสวมใส่ ซึ่งเป็นถ้อยคำที่ชัดเจน ทำให้เราเป็นไทและเปลี่ยนแปลงชีวิต พระองค์ตรัสเกี่ยวกับเสื้อผ้าของเราในแง่ที่เฉพาะเจาะจงมาก ไม่ใช่เพียงครั้งเดียว แต่ถึง 2 ครั้งในพันธสัญญาใหม่ ถึงแม้ว่าจะกล่าวโดยอัครทูต 2 คน ผ่านทางจดหมายฝาก 2 ฉบับ ถึงผู้รับที่แตกต่างกัน 2 กลุ่ม แต่กลับเป็นข้อความเดียวกัน

ในข้อ 3 และ 4 ในพระธรรม 1 เปโตร 3 กล่าวไว้ว่า

อย่าประดับตัวแต่ภายนอก ด้วยการถักผม การสวมใส่เครื่องทอง หรือการนุ่งห่มเสื้อผ้า แต่จงประดับด้วยบุคลิกที่ซ่อนอยู่ในใจ ด้วยเครื่องประดับซึ่งไม่รู้เสื่อมสลาย คือด้วยจิตใจที่สุภาพอ่อนโยนและจิตใจที่สงบ ซึ่งเป็นสิ่งล้ำค่ายิ่งนักในสายพระเนตรของพระเจ้า

เปาโลได้วิงวอนทำนองเดียวกันนี้ในพระธรรม 1 ทิโมธี 2:8–10

เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าปรารถนา… พวกผู้หญิงก็เหมือนกัน ควรแต่งกายให้สุภาพด้วยความเหมาะสม และพอเหมาะพอควร ไม่ต้องถักผมหรือประดับกายด้วยทองคำ ไข่มุก หรือเสื้อผ้าราคาแพง แต่ประดับด้วยการทำดี สมกับเป็นหญิงที่ประกาศตนว่านมัสการพระเจ้า

ข้อพระคัมภีร์ 2 ตอนนี้ไม่เพียงเกือบจะเหมือนกันเท่านั้น คือ กล่าวถึงการถักผมและการประดับด้วยทองซึ่งเป็นที่นิยมกันมากในกรุงโรมสมัยนั้น แต่บริบทของทั้ง 2 ตอนนี้ยังเหมือนกันอีกด้วย และหากคุณพิจารณาข้อพระคัมภีร์ที่อยู่ก่อนและหลังข้อพระคัมภีร์ 2 ตอนนี้ คุณจะเห็นฉากหลังที่สวยงาม คือ ข่าวประเสริฐที่บอกให้เราทราบว่าเสื้อผ้าของเราควรจะเป็นเช่นไร เปโตรและเปาโลเตือนผู้อ่านของพวกเขาและพวกเราว่า พระเยซูคริสต์ผู้ทรงงดงาม “พระองค์เองได้ทรงรับแบกบาปทั้งหลายของเราไว้ในพระกายของพระองค์” (1 เปโตร 2:24) และ “ประทานพระองค์เองเป็นค่าไถ่สำหรับทุกคน” (1 ทธ. 2:6)

พระเจ้าผู้บริสุทธิ์ปราศจากบาปได้ประทานพระบุตรของพระองค์ผู้ทรงบริสุทธิ์ปราศจากบาปเช่นกันเพื่อไถ่บาปของคนบาปเช่นคุณและฉัน และพระคุณของพระองค์เองที่ทำให้เรา “เติบโตขึ้นสู่ความรอด” (1 เปโตร 2:2) ทำให้เรา “ตายต่อบาปและดำเนินชีวิตเพื่อความชอบธรรม” (1 เปโตร 2:24) และกระตุ้นใจของเราให้อยากสวมเสื้อผ้าที่สะท้อนถึงความงดงามของข่าวประเสริฐ

โมนิกาได้รับการกระตุ้นเตือนจากข่าวประเสริฐ ชีวิตของเธอถูกเปลี่ยนแปลงโดยข่าวประเสริฐของพระเยซูคริสต์ หลักศาสนศาสตร์ของเธอถูกต้อง แต่เธอกลับหลงทางเมื่อนำมาปฏิบัติ เธอรู้ว่าทำไม แต่เธอไม่รู้ว่าจะทำได้อย่างไร

ขอบคุณพระเจ้าที่พระวจนะของพระเจ้าประทานทั้งสองอย่างให้กับเรา พระผู้ช่วยให้รอดไม่ได้ไถ่เราจากบาปและปลุกความปรารถนาในตัวเราที่จะสะท้อนความงดงามของพระองค์ให้เกิดขึ้นเพียงเพื่อจะทิ้งเราไว้ให้งงเป็นไก่ตาแตกว่าจะทำได้อย่างไร หรือทิ้งเราไว้โดยไม่มีรูปแบบที่ชัดเจนว่าสิ่งนั้นเป็นอย่างไร พระองค์ทรงกล่าวไว้อย่างชัดเจนและลงรายละเอียดไว้อย่างละเอียด เช่น การถักผมและประดับผมด้วยไข่มุก

ความผิดพลาดทางแฟชั่น

สิ่งแรกที่เราเรียนรู้จากข้อพระคัมภีร์ 2 ตอนนี้ คือ ผู้หญิงคริสเตียนไม่ควรสวมใส่อะไร ส่วนใหญ่แล้วเราไม่ชอบให้ใครบอกว่าไม่ควรทำอะไร ในความเป็นจริง การถูกบอกว่าไม่ให้ทำบางอย่างมักเป็นสิ่งที่กระตุ้นให้เราทำสิ่งนั้นตั้งแต่แรก 

หรือถ้าเรายอม เราก็อาจรู้สึกอึดอัดใจกับการบังคับนั้น สิ่งที่น่ารำคาญที่สุดก็คือเมื่อผู้หญิงบางคน (เช่น เพื่อนในคริสตจักรของโมนิกา) บอกเราว่าเราไม่ควรใส่อะไร เพราะเราคิดว่านั่นเป็นเรื่องส่วนตัวและการพูดเช่นนั้นก็เป็นการล้ำเส้นไปหน่อย

แต่ในทางกลับกัน เรากลับชื่นชมคำแนะนำที่บอกว่า เราไม่ควรใส่อะไร เพื่อช่วยให้เราหลีกเลี่ยงความผิดพลาดที่น่าอายในการแต่งตัวหรือช่วยให้รูปลักษณ์ของเราดีขึ้น ตัวอย่างเช่น รายการโทรทัศน์รายการหนึ่ง What Not to Wear (ไม่ควรใส่อะไร-ผู้แปล) ซึ่งในขณะที่เขียนหนังสือเล่มนี้อยู่นี้ รายการนี้อยู่ในซีซั่นที่ 10 แล้ว 

พิธีกรร่วมจะรื้อตู้เสื้อผ้าของแขกรับเชิญและเอาเสื้อผ้าทั้งหมดที่ไม่เข้ากับแฟชั่นออกมา รวมถึงจับแขกรับเชิญแต่งตัวเสียใหม่ให้เข้ากับเทรนด์ในตอนนั้น จากนั้นจึงพาแขกรับเชิญออกมาให้ครอบครัวและเพื่อน ๆ ได้ดู ในเกือบทุกกรณี คนที่ถูกเชิญเข้ามาในรายการจะชื่นชมคำแนะนำของพวกเขาเกี่ยวกับสิ่งที่ไม่ควรสวมใส่

คำแนะนำจากพระคัมภีร์เกี่ยวกับ “สิ่งที่ไม่ควรสวมใส่” เป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด เพราะคำแนะนำเหล่านี้บอกเราถึงวิธีสะท้อนความงดงามที่แท้จริงของพระเจ้าผ่านชุดที่เลือกสวมใส่

หากเรารู้สึกไม่พอใจกับสิ่งที่เราได้อ่านจากในพระคัมภีร์ ความไม่พอใจของเราที่เกิดขึ้นนั้นไม่ได้เกิดขึ้นกับเพื่อนที่มีเจตนาดี แต่เกิดขึ้นกับพระเจ้าผู้ทรงบริสุทธิ์ของเรา คนที่พูดว่า “พระเยซูจะไม่เป็นจอมเจ้านายเหนือเสื้อผ้าของฉัน” นั้นไม่ต่างอะไรจากคนที่พูดว่า “พระเยซูจะไม่เป็นจอมเจ้านายเหนือเงินของฉัน” โรเบิร์ต จี. สปินนีย์ (Robert G. Spinney) เขียนไว้ดังนี้ว่า

ไม่ใช่เรื่องผิดกฎบัญญัติเมื่อคนของพระเจ้าพยายามเชื่อฟังคำสั่งสอนของพระองค์ ดี มาร์ติน ลอยด์-โจนส์ กล่าวไว้ได้ดีว่า หาก “พระคุณ” ที่เราได้รับไม่ได้ช่วยให้เราปฏิบัติตามกฎของพระเจ้า แสดงว่าเรายังไม่ได้รับพระคุณอย่างแท้จริง

แน่นอนว่าคริสเตียนสามารถจัดการกับเรื่อง…การแต่งกายอย่างลวก ๆ ไม่เป็นไปตามหลักพระคัมภีร์และปฏิเสธพระคุณของพระเจ้าได้ นั่นคือปัญหา แต่แน่นอนว่าการเพิกเฉยต่อเรื่องนี้ไม่ใช่คำตอบ เพราะการทำเช่นนี้หมายความว่าไม่มีสิ่งที่เรียกว่าการแต่งกายที่ไม่เหมาะสม คนของพระเจ้าไม่สามารถเพิกเฉยต่อประเด็นนี้ได้ 1

ดูเหมือนว่าเพื่อนคริสเตียนคนนั้นที่มาเตือนโมนิกาอาจจะไม่ค่อยชำนาญว่าเขาควรจะรับมืออย่างไรในประเด็นเรื่องเสื้อผ้า และแน่นอนว่าคุณกับฉันก็ต้องยอมรับว่าเราเองก็เคยรับมือบางเรื่องในแบบที่เราเองก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกันว่าจะทำอย่างไร แต่พระคุณของพระเจ้าช่วยให้เราก้าวข้ามสิ่งเหล่านั้นไปได้และค้นพบวิธีแต่งตัวที่แสดงถึงข่าวประเสริฐได้ พระคัมภีร์บอกเราว่าอะไรไม่ควรสวมใส่หรือตัดอะไรเพื่อที่เราจะได้แต่งตัวได้สวยงามอย่างแท้จริง

อัครทูต 2 คนแต่หลักการเดียวกัน

นี่คือสิ่งที่ 1 เปโตร 3 และ 1 ทิโมธี 2 บอกเราว่า เราไม่ควรสวมใส่อะไร

อย่าประดับตัวแต่ภายนอก ด้วยการถักผม การสวมใส่เครื่องทอง หรือการนุ่งห่มเสื้อผ้า (1 ปต. 3:3)

เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าปรารถนา… พวกผู้หญิงก็เหมือนกัน ควรแต่งกาย… ไม่ต้องถักผมหรือประดับกายด้วยทองคำ ไข่มุก หรือเสื้อผ้าราคาแพง (1 ทธ. 2:9)

การอ่านข้อพระคัมภีร์เหล่านี้แบบผิวเผินทำให้ดูเหมือนว่าพระคัมภีร์ห้ามถักผมเปียและตกแต่งด้วยเครื่องประดับทอง เราอาจสงสัยว่า ทั้งหมดนี้หมายถึงอะไร

แต่หากพิจารณาให้ดี เราจะรู้ว่าสิ่งนี้ไม่เป็นความจริง ตัวอย่างเช่น ใน 1 เปโตร หากเปโตรกล่าวว่าไม่ให้ถักผมเปียและตกแต่งด้วยเครื่องประดับ เขาก็ห้ามไม่ให้สวมเสื้อผ้าด้วย เพราะ “เสื้อผ้าที่คุณสวมใส่” อยู่ในรายการของสิ่งที่เราไม่ควรสวมด้วย

“จริงๆ แล้ว ในภาษากรีกห้ามไม่ให้สวมเสื้อผ้าเลย” ทอม ชไรเนอร์ ได้อธิบายไว้ว่า “เห็นได้ชัดว่าเปโตรไม่ได้กำลังบอกว่าไม่ให้ผู้หญิงสวมใส่อะไรเลย” ดังนั้น เราจึงสรุปได้ว่า “เปโตรไม่ได้ห้ามให้ผู้หญิงทำผมสวย ๆ หรือห้ามไม่ให้สวมเครื่องประดับใด ๆ” 2

ดังนั้น หากเปโตรไม่ได้ห้ามการถักผมและการใส่เครื่องประดับไข่มุกหรือทอง แล้วเปโตรห้ามสิ่งใดกัน ให้เรามาลองพิจารณาความคิดเห็นของ จอร์จ ไนท์ ที่เขามีต่อข้อพระคัมภีร์ 1 ทิโมธี 2 กัน “สิ่งที่เปาโลห้าม คือ ความฟุ่มเฟือยและการทำตัวให้ดูเย้ายวน ไม่ใช่การถักผม หรือการใส่เครื่องประดับหรือการสวมใส่เสื้อผ้าราคาแพง” 3 และคำสอนของเปโตรก็เช่นเดียวกัน

สิ่งที่เปาโลและเปโตรคิดในใจ คือ ทรงผมที่ประณีตของสตรีในราชสำนักและสตรีที่มีฐานะดีในสมัยนั้นนิยมทำกัน 

ประติมากรรมและวรรณกรรมในสมัยนั้นแสดงให้เห็นชัดเจนว่าผู้หญิงมักไว้ผมแบบจัดแต่งอย่างวิจิตรบรรจงด้วยการถักเปียและม้วนผมสานกันหรือรวบผมสูงเหมือนหอคอยและประดับด้วยอัญมณี ทองคำ หรือไข่มุก ในขณะที่หญิงโสเภณีจะถักเปียเล็ก ๆ จำนวนมากพร้อมตกแต่งด้วยเครื่องประดับทองคำ ไข่มุกหรืออัญมณีทุกนิ้ว ทำให้ผมของพวกเธอเป็นเหมือนฉากหลังที่เปล่งประกาย 4

ดังนั้น ไนท์จึงสรุปให้เราทราบว่า “เหตุผลที่เปาโลห้ามไม่ให้ทำผมที่วิจิตรบรรจงใส่เครื่องประดับที่หรูหรา และใส่เสื้อผ้าที่มีราคาแพงเกินไปนั้น จะเห็นได้อย่างชัดเจนมากขึ้นเมื่อเราอ่านวรรณกรรมร่วมสมัยที่กล่าวถึงเวลาและค่าใช้จ่าย รวมถึงความพยายามที่มากเกินไปในการถักผมอย่างประณีตและใส่เครื่องประดับหรูหราราคาแพง ซึ่งไม่เพียงแต่เป็นการอวดอ้างเท่านั้น แต่ยังเป็นรูปแบบการแต่งกายของโสเภณีและผู้หญิงสำส่อนอีกด้วย” 5

มันมากเกินไป ทั้งในด้านเวลา ค่าใช้จ่าย และความพยายาม อีกทั้งยังเป็นการยั่วยวนอีกด้วย ผู้หญิงที่แต่งตัวในลักษณะนี้มีชื่อเสียงในด้านพฤติกรรมที่ผิดศีลธรรม

ไม่มากเกินไปหรือเย้ายวนเกินไป

สไตล์การแต่งกายได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา ไม่มีใครจะมาคริสตจักรของคุณในวันอาทิตย์นี้พร้อมกับการถักผมเปียทรงสูงและประดับอัญมณีขนาดใหญ่ไว้บนศีรษะอีกต่อไป และถึงแม้ว่าจะมีผู้หญิงสักคนหนึ่งที่ทำเช่นนี้ มันก็ไม่ได้มีความหมายแบบเดียวกันกับในศตวรรษแรกอีกต่อไปด้วยเช่นกัน แต่ไม่ใช่เรื่องยากที่จะเข้าใจได้อย่างไรว่าข้อพระคัมภีร์ทั้ง 2 ตอนนี้เกี่ยวข้องกับเราอย่างไรในปัจจุบัน การแต่งกายที่มากเกินไปหรือเย้ายวนเกินไปเห็นได้อย่างแพร่หลายและอย่างกว้างขวางมากกว่าที่เคย

สื่อทั้งหลายได้พยายามเผยแพร่ภาพต่าง ๆ อย่างต่อเนื่อง โดยเน้นไปที่การแต่งกายที่เซ็กซี่ของนักแสดง นักดนตรี และนางแบบ (ในสมัยโบราณจะเรียกผู้หญิงเหล่านี้ว่าหญิงงามเมือง) และในขณะที่พวกเราหลายคนไม่สามารถแต่งตัวให้เหมือนกับคนร่ำรวยได้ เศรษฐกิจในปัจจุบันทำให้เราใช้เวลา เงิน และความพยายามมากเกินไปกับรูปกายภายนอกของเรา ข้อความและโอกาสเหล่านี้มุ่งเป้าไปที่ใจของเราอย่างไม่หยุดยั้ง ใจซึ่งมักจะถูกล่อลวงให้แสวงหาความสนใจและเกียรติผ่านความงามทางกาย

แรงกดดันที่เราเผชิญเมื่อพูดถึงเรื่องความงามนั้นมากกว่าผู้หญิงในศตวรรษแรกมาก แต่มาตรฐานของพระเจ้าก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง พระองค์ไม่ได้ลดมาตรฐานหรือยกเว้นเราจากการปฏิบัติตามพระบัญญัติเหล่านี้ แต่ด้วยพระปัญญาและความรักอันสมบูรณ์แบบของพระองค์ พระเจ้าได้จัดเตรียมความจริงในพระวจนะของพระองค์ที่อยู่เหนือกาลเวลาและอยู่เหนือการเปลี่ยนแปลง และช่วยให้เรารู้ว่าเราจะไปในทิศทางใดและช่วยให้เราสามารถก้าวข้ามความสับสนวุ่นวายในสิ่งที่วัฒนธรรมของเราพยายามบอกเราเกี่ยวกับความงามได้

แล้วเราไม่ควรใส่อะไร เราไม่ควรใส่เสื้อผ้าหรือใส่เครื่องประดับที่ต้องใช้ทั้งเวลา เงิน และความพยายามมากเกินไป หรือแย่ไปกว่านั้นคือเสื้อผ้าแบบเย้ายวน แต่อย่างไรกันที่ถือว่า “มากเกินไป” ในเรื่องการใช้เวลา การใช้เงินทอง และการใช้ความพยายาม มากเท่าใดจึงเรียกว่ามากเกินไป

ตามที่เราได้เรียนรู้ไปแล้ว ผู้หญิงที่มองเห็นความงามของพระเจ้าจะรู้ว่าตนเองจะให้ความสำคัญกับความงามทางโลกมากเพียงไร ผู้หญิงที่เปลี่ยนแปลงจิตใจใหม่จะแยกแยะได้ว่าอะไรดีและอะไรไม่ดี (โรม 12:2) อะไรคือมากเกินไปและอะไรคือสิ่งที่เหมาะสมในเรื่องของเวลา เงินทองและความพยายามที่ให้กับรูปกายภายนอก

เราใช้เวลาคิดและพูดถึงอะไรมากที่สุด เราทุ่มเทเงินและความพยายามมากที่สุดเพื่อให้ได้อะไรมา เรายกย่องความงามของพระเจ้าหรือทำเพื่อให้ตนเองได้รับการยกย่องสรรเสริญ

หรือลองคิดในอีกแบบหนึ่ง คือ เพื่อนหรือคนในครอบครัวของเราจะบอกว่าเรารู้สึกสนใจหรือหลงใหลในสิ่งใดมากที่สุด หากคำตอบคือเสื้อผ้าและเครื่องสำอาง แสดงว่าเราอาจใส่เสื้อผ้ามากเกินไป หรือใส่เสื้อผ้าที่พระเจ้าบอกว่าไม่ควรใส่

การถักผมเปียและการประดับด้วยไข่มุกกลายเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเรามากกว่าที่เราคิดในตอนแรก

ควรใส่เสื้อผ้าแบบใด

คุณเคยใส่เสื้อผ้าผิดประเภทไปงานหรือไม่ ครั้งหนึ่ง ฉันเคยได้ยินเรื่องราวของผู้หญิงคนหนึ่งที่ได้รับเชิญให้ไปร่วมงาน ๆ หนึ่งที่ทำเนียบขาว และเธอคิดว่าเป็นงานทางการ แต่เมื่อเธอไปถึง เธอกลับพบว่าเป็นงานเลี้ยงแบบสบาย ๆ และเธอก็เป็นเพียงคนเดียวที่ใส่ชุดราตรี 6 ช่างน่าอายจริงๆ

แน่นอนว่าเราทุกคนต่างก็เคยมีประสบการณ์ทำนองเดียวกันนี้ถึงแม้ว่าเรื่องราวเหล่านั้นจะไม่ได้เกิดขึ้นที่ทำเนียบขาวก็ตาม! แต่สิ่งน่ากังวลที่สุดคือเมื่อผู้หญิงที่เชื่อในพระเจ้าใส่เสื้อผ้าผิดประเภท

ขอบคุณพระเจ้าที่เรารู้กฎการแต่งกาย พระเจ้าได้ประทานแบบแผนที่ชัดเจนมากว่าผู้หญิงที่เชื่อในพระเจ้าควรแต่งตัวอย่างไร พระองค์ไม่เพียงบอกเราว่าอะไรไม่ควรใส่เท่านั้น แต่ยังบอกเราด้วยว่าเราควรใส่อะไร อัครทูตเปาโลได้สรุปสไตล์การแต่งตัวของผู้หญิงที่เชื่อในพระเจ้าไว้ว่า “เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าปรารถนาให้…พวกผู้หญิงก็เหมือนกัน ควรแต่งกายให้สุภาพด้วยความเหมาะสม และพอเหมาะพอควร” (1 ทธ. 2:8-9)

สิ่งแรก ขอให้สังเกตคำพูดที่กล่าวว่า “พวกผู้หญิงก็เหมือนกัน ควรแต่งกายให้สุภาพด้วยความเหมาะสม และพอเหมาะพอควร” นี่เป็นการเตือนว่า อย่าให้เยอะมากจนเกินไป เปาโลไม่ได้กำลังบอกว่า “ลืมเรื่องรูปกายภายนอกของคุณไปเสีย ผู้หญิงที่เชื่อในพระเจ้าไม่ควรจะสนใจว่าตัวเองดูเป็นอย่างไร” แต่เปาโลกำลังบอกในสิ่งที่ตรงกันข้าม เปาโลกำลังบอกว่าสิ่งที่สำคัญมากคือเราไม่ควรละเลยรูปกายภายนอกของเรา เราควรพยายามแต่งตัวให้ดี

ผู้หญิงที่เชื่อในพระเจ้าควรแต่งตัวในแบบที่เมื่อคนมองเห็นจะรู้สึกว่าเราเป็นที่ “น่าเคารพ” ซึ่งไม่ได้หมายความว่าคุณจะต้องแต่งตัวเหมือนกับคุณยาย แต่หมายถึงเราพยายามสวมเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่เหมาะสมกับผู้หญิงที่ชีวิตของเธอได้รับการเปลี่ยนแปลงโดยข่าวประเสริฐ เราจะใส่ใจเป็นอย่างยิ่งในการแต่งตัวในแบบที่ถวายพระสิริแด่พระผู้ช่วยให้รอดของเรา

สิ่งที่เราสวมใส่ควรสอดคล้องกับสิ่งที่เราเชื่อและสื่อความหมาย ให้คนอื่น ๆ ได้เห็นว่าเราเชื่อสิ่งใด เสื้อผ้าของเราควรแสดงถึงความปรารถนาของเราที่จะสะท้อนความงามของพระเจ้าในทุกสิ่งอย่างตั้งใจและอย่างระมัดระวัง และควรแสดงถึงฤทธิ์เดชแห่งข่าวประเสริฐที่เราได้รับเพื่อให้เราทำเช่นนั้นได้ นี่ไม่ต่างอะไรไปจากการที่เราเลือกใส่ชุดสบาย ๆ ไปปิกนิกแทนที่จะใส่ชุดราตรียาว ผู้หญิงที่เชื่อในพระเจ้าก็ควรสวมเสื้อผ้าที่เหมาะสมกับชีวิตที่มีข่าวประเสริฐเป็นศูนย์กลางเท่านั้น

ความสุภาพเรียบร้อยและรู้จักบังคับตน

เสื้อผ้าที่สุภาพและถวายเกียรติแด่ข่าวประเสริฐคืออะไร 1 ทิโมธี 2:9 บอกเราว่า กฎการแต่งกายสำหรับผู้หญิงที่เชื่อในพระเจ้านั้นถูกกำหนดโดยวลีสั้น ๆ ที่ว่า “สุภาพเรียบร้อยและรู้จักบังคับตน”

ความสุภาพเรียบร้อยและการรู้จักบังคับตนเป็นท่าทีของจิตใจที่อยู่ภายใต้การแต่งตัวที่เหมาะสมกับข่าวประเสริฐ แต่ท่าที่เหล่านี้จะกำหนดสิ่งที่เราสวมใส่ได้อย่างไร และมันหมายถึงอะไรกันแน่ เราจะรู้ได้อย่างไรว่าเรากำลังแต่งตัวอย่างสุภาพเรียบร้อยและรู้จักบังคับตน

ความสุภาพเรียบร้อย เป็นการแสดงการถวายเกียรติแด่พระเจ้าและให้เกียรติผู้อื่นด้วยการแต่งกายของเรา บ่งบอกถึงความสงวนตัวที่อยากจะหลีกเลี่ยงที่จะแต่งกายในแบบที่ยั่วยุกามารมณ์ ความสุภาพเรียบร้อยยังสื่อถึงความรู้สึกผิดหากการแต่งกายของตนก่อให้เกิดการล่อลวงหรือทำให้พระเจ้าเสียเกียรติด้วยการแต่งกายของเรา 7

การรู้จักบังคับตน หมายถึง “คุณสมบัติที่น่าสรรเสริญของผู้หญิง” ในการรู้จักการยับยั้งชั่งใจ 8 หมายถึงการไม่แต่งตัวเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ของผู้อื่นหรือสวมเสื้อผ้าที่ “ทำให้เรากล้าอวดเรื่องเพศ” 9

คุณสมบัติเหล่านี้เริ่มต้นจากท่าที่ในใจก่อนที่จะจบลงตรงที่การเลือกเสื้อผ้า ความสุภาพเรียบร้อยและการรู้จักบังคับตน หมายถึง การแต่งตัวจากภายในสู่ภายนอก “การพูดคุยที่สอดคล้องกับพระคัมภีร์เกี่ยวกับความสุภาพเรียบร้อยมักจะเริ่มต้นด้วยการพูดถึงท่าที่ในหัวใจ ไม่ใช่เริ่มจากความยาวของชายกระโปรง” สามีของฉันเขียนไว้เช่นนี้ว่า 10

มีสิ่งที่เชื่อมโยงกันอย่างแยกไม่ออกระหว่างหัวใจและเสื้อผ้าของคุณ เสื้อผ้าของคุณบอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับท่าที่ภายในจิตใจของคุณ ความสุภาพเรียบร้อยและการรู้จักบังคับตนหมายถึง หัวใจที่ถ่อมปรารถนาที่จะทำให้พระเจ้าพอพระทัยและปรารถนาที่จะรับใช้ผู้อื่น หากเสื้อผ้าไม่ได้แสดงถึงสิ่งเหล่านี้ มันจำเป็นต้องมีการเปลี่ยนแปลง และการเปลี่ยนแปลงจะต้องเริ่มต้นที่หัวใจ เพราะความสุภาพเรียบร้อยคือความสุภาพถ่อมใจที่แสดงออกมาในการแต่งกาย 11

แต่บ่อยครั้งที่เรามักจะละเลยท่าทีภายในใจที่สำคัญนี้ไปแล้วก็ข้ามไปที่เรื่องเสื้อผ้าเลย แล้วก็มักจะเกิดการโต้เถียงกันจนบางครั้งนำไปสู่การทะเลาะวิวาทกันว่า ต้องยาวเท่าไรถึงจะเรียกว่ายาวเกินไป หรือต้องสั้นเท่าไรถึงจะเรียกว่าสั้นเกินไป หรือต้องมากเพียงไรถึงจะเรียกว่ามากเกินไป และต้องน้อยมากเท่าไรถึงจะเรียกว่าน้อยเกินไป

เมื่อความสุภาพเรียบร้อยและการรู้จักบังคับตนถูกเข้าใจอย่างถูกต้องแล้ว จะช่วยไขข้อสงสัยที่เรามีได้ ผู้หญิงที่สุภาพเรียบร้อยไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบตลบตะแลง เธอไม่ได้โปรยเสน่ห์ด้วยความไม่สุภาพเรียบร้อย หรือกำลังทดสอบขีดจำกัดของการรู้จักบังคับตนของตัวเอง ตามคำจำกัดความแล้ว ความสุภาพเรียบร้อย คือ การสงวนท่าทีและรู้สึกลังเลใจเมื่อต้องเข้าใกล้มากเกินไปเพื่อไม่ให้เผลอสวมใส่เสื้อผ้าที่ไม่สุภาพเรียบร้อย ความสุภาพเรียบร้อยจะหลีกเลี่ยงไม่ทำอะไรก็ตามที่จะล่อใจผู้อื่น

“การพูดคุยทุกครั้งเกี่ยวกับเสื้อผ้าที่ดูเหมาะสมสุภาพเรียบร้อยและไม่สุภาพเรียบร้อย มักจะมีการหยิบยกคำถามเรื่องเส้นแบ่งระหว่างสิ่งที่เหมาะสมและสิ่งที่ไม่เหมาะขึ้นมาด้วยเสมอ” โรเบิร์ต จี สปินนียสังเกตว่า 

เส้นแบ่งระหว่างเสื้อผ้าที่เหมาะสมยอมรับได้กับเสื้อผ้าที่ไม่เหมาะสมและยอมรับไม่ได้อยู่ตรงไหนกันแน่ ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าเส้นแบ่งอยู่ตรงไหน ฉันจะไม่ข้ามเส้นแบ่งนั้น แต่คุณช่วยอธิบายให้ชัดเจนได้ไหมว่าเส้นแบ่งนั้นอยู่ตรงไหน คำว่า “สุภาพเรียบร้อย” นี้พูดถึงคำถามเรื่องเส้นแบ่งระหว่างสิ่งที่เหมาะสมและสิ่งที่ไม่เหมาะ เพราะคริสเตียนที่สุภาพเรียบร้อยมักจะพูดว่า “ฉันไม่อยากเข้าใกล้เส้นแบ่งนั้น! เพราะฉันไม่รู้ว่าเส้นแบ่งระหว่างเสื้อผ้าที่เหมาะสมยอมรับได้กับเสื้อผ้าที่ไม่เหมาะสมและยอมรับไม่ได้อยู่ตรงไหน แต่ฉันรู้แค่คร่าว ๆ ว่ามันอยู่ตรงไหน…และฉันจะไม่เข้าใกล้มัน” 12

ผู้หญิงที่สุภาพเรียบร้อยคือผู้หญิงที่ตั้งใจถอยห่างจาก “เส้นแบ่ง” ระหว่างความสุภาพเรียบร้อยและความไม่สุภาพเรียบร้อย ซึ่งไม่ได้หมายความว่าเธอสวมเสื้อผ้าที่ดูไม่สวยและไม่ทันสมัย แต่หมายความว่าเธอจดจ่อและสนใจอยู่แต่กับการรักพระเจ้าและรับใช้ผู้อื่นมากกว่าที่จะก้าวข้ามขอบเขตของความไม่สุภาพเรียบร้อย

แนว “เส้นแบ่ง” ในแต่ละวัฒนธรรมและในช่วงเวลาต่าง ๆ นั้นอาจจะแตกต่างกัน ตัวอย่างเช่น การโชว์ข้อเท้าถือเป็นความไม่สุภาพเรียบร้อยในสมัยวิกตอเรีย แต่ปัจจุบันแทบจะไม่เป็นปัญหาอีกต่อไปแล้ว “บริบททางวัฒนธรรมนั้นกำหนดมาตรฐานของความสุภาพเรียบร้อย (แต่ไม่ใช่ทั้งหมด)” สปินนี่ย์เขียน 13 ประเด็นก็คือ ไม่ว่าเธอจะอาศัยอยู่ในวัฒนธรรมใด ผู้หญิงที่สุภาพเรียบร้อยก็พยายามที่จะรับใช้ผู้คนรอบข้างมากกว่าที่จะคอยดูว่าเส้นแบ่งระหว่างเสื้อผ้าที่สุภาพเรียบร้อยและไม่สุภาพเรียบร้อยอยู่ตรงที่ใด

การรักษาความบริสุทธิ์

ความสุภาพเรียบร้อยและการรู้จักบังคับตนเป็นสิ่งสำคัญ เพราะความรักที่แท้จริงที่มีต่อพระเจ้ามาพร้อมกับความเกลียดชังบาป ซึ่งรวมถึงบาปแห่งความใคร่ด้วย การแต่งกายที่ไม่สุภาพเรียบร้อยและยั่วยวนสามารถล่อลวงผู้ชายให้คิดในเชิงกามารมณ์ได้ และ “ผู้หญิงที่ดำเนินชีวิตตามที่พระเจ้าพอพระทัยจะเกลียดชังบาปมากจนจะหลีกเลี่ยงสิ่งใดก็ตามที่จะก่อให้เกิดบาปในตัวคนอื่น” 14

ผู้หญิงบางคนอาจจะรู้สึกแย้งว่า “แต่ถ้าผู้ชายเกิดความใคร่ นั่นไม่ใช่ความผิดของฉัน!” ถึงแม้ว่าจะเป็นความจริงที่เราแต่ละคนต้องรับผิดชอบต่อพระเจ้าในสิ่งที่เราคิดและในสิ่งที่เรากระทำ แต่ในฐานะที่เราเป็นผู้ที่เชื่อในพระเจ้า เราควรรู้สึกถึงภาระหน้าที่ที่ถูกต้องในการช่วยปกป้องและช่วยให้ผู้อื่นดำเนินชีวิตในความบริสุทธิ์และเป็นเหมือนพระเจ้ามากยิ่งขึ้น (ลูกา 17:1-2) นี่ไม่ใช่เรื่องของการชี้นิ้วโทษคนอื่นและโยนความผิดให้คนอื่น แต่เป็นเรื่องของการถวายเกียรติแด่พระเจ้าและให้คุณค่ากับความบริสุทธิ์ของพี่น้องในพระคริสต์ให้อยู่เหนือ “สิทธิ” ที่เราคิดว่าเราจะใส่สิ่งใดก็ได้ตามที่เราต้องการ

ในขณะที่ผู้ชายแทบทุกคนต่างล้วนถูกล่อลวงด้วยความใคร่ ผู้ชายที่ดำเนินชีวิตในทางของพระเจ้าจะถูกดึงดูดด้วยสิ่งที่อยู่ในทางของพระเจ้า ให้เรามาฟังสิ่งที่เซธชายหนุ่มวัย 20 ปีพูดเกี่ยวกับการแต่งกายด้วยความสุภาพเรียบร้อยกัน

ผมเติบโตมากับพี่สาวสองคน พี่ ๆ สอนผมหลายอย่างเกี่ยวกับผู้หญิง สิ่งหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้คือ ความสงบและบุคลิกที่สวยงามของผู้หญิงที่แต่งตัวเรียบร้อย ผู้ชายคนใดก็ตามที่ได้พี่สาวของผมเป็นภรรยานับว่าโชคดี แต่สิ่งที่ทำให้พี่สาวของผมพิเศษจริงๆ ก็คือ พวกเธอมีความเคารพตัวเองและมีความมั่นใจในตัวเองมากเกินกว่าจะใส่เสื้อผ้าที่เผยเนื้อหนังมากเกินไป ผมใช้คำว่ามั่นใจเพราะว่าผมรู้สึกว่าผู้หญิงที่ปกปิดร่างกายในจุดที่ควรปกปิดคือผู้หญิงที่ใช้ชีวิตอย่างอิสระโดยไม่ต้องพึ่งพาความสนใจจากคนอื่นเพื่อให้ตัวเองรู้สึกมีค่าในตัวเอง ผู้หญิงที่มีความมั่นใจน่าดึงดูดใจสำหรับผมมากกว่าผู้หญิงที่รู้สึกว่าต้องเอาร่างกายของตัวเองมาใช้เพื่อดึงดูดความสนใจหรือแย่กว่านั้นคือใช้ร่างกายของตัวเองเพื่อให้ได้มาซึ่งความรัก

พี่สาวของผมไม่รู้สึกอายกับรูปร่างของตัวเอง และพวกเขาก็สวมเสื้อผ้าที่ทันสมัยและมีสไตล์ และพวกเธอก็เข้าใจว่าผู้ชายที่ดีย่อมชื่นชมความสุภาพเรียบร้อย ไม่ว่าผู้ชายคนนั้นจะเคยมีแฟนมาแล้วกี่คนในอดีตก็ตาม เมื่อเขาตัดสินใจที่จะลงหลักปักฐาน ภรรยาในอุดมคติของเขาจะต้องเป็นคนที่ใช้ชีวิตอย่างสุภาพเรียบร้อย ผู้ชายที่บอกว่าเขาไม่สนใจความสุภาพเรียบร้อยหรือไม่สนใจว่าแฟนสาวจะแต่งตัวอย่างไรนั้นเป็นเรื่องโกหก

เมื่อผมจะแต่งงาน ผมอยากหาผู้หญิงที่ผมคนเดียวเท่านั้นจะสามารถชื่นชมเธอได้ ผมเชื่อว่าผู้หญิงควรเรียนรู้ที่จะเห็นคุณค่าของความน่าค้นหา ยิ่งผู้หญิงทำให้ความน่าค้นหาในตัวเองน้อยลงเท่าไร ผู้ชายก็จะยิ่งสนใจผู้หญิงคนนั้นเพียงแค่ในสิ่งที่อยู่ต่ำกว่าคอลงไปเท่านั้น ผู้ชายทุกคนล้วนรู้สึกผิดกับสิ่งนี้ รวมถึงตัวผมด้วย เป็นเรื่องที่น่าเสียดาย…

หญิงสาวที่มีความสุภาพเรียบร้อย คือ หญิิงสาวที่ “ใช้ชีวิตอย่างอิสระโดยไม่ต้องพึ่งพาความสนใจเพื่อให้ตนเองรู้สึกมีค่า” หญิิงสาวที่หลงใหลในความงดงามของพระเจ้าและไม่แสวงหาการยกย่องสรรเสริญจากคนอื่น คือคนที่มีความสุภาพเรียบร้อยอย่างมั่นใจ

แน่นอนว่าเป็นไปได้ที่ผู้หญิงอาจจะแต่งตัวไม่สุภาพโดยไม่รู้ตัว และโดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้เชื่อใหม่ที่อาจจะยังไม่รู้ว่าพระคัมภีร์สอนสิ่งใดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดังนั้น เราจึงไม่ควรเข้มงวดหรือตัดสินคนอื่นเกี่ยวกับเสื้อผ้าของเขา เราต้องให้ความสุภาพเรียบร้อยเกิดขึ้นในใจของเราก่อน แต่ในเวลาเดียวกันเราต้องอดทนกับคนอื่นด้วย

การแต่งกายที่สุภาพเรียบร้อยคือการแต่งกายอย่างไร แม้ว่าคำแนะนำในทางปฏิบัติอาจจะดูเหมือนว่าล้าสมัยหรืออาจจะถูกมองว่าเป็นกฎเกณฑ์ที่อยู่นอกพระคัมภีร์ แต่เมื่อต้องแสดงท่าที่เกี่ยวกับความสุภาพเรียบร้อยและการรู้จักบังคับตนด้วยการเลือกชุดที่สวมใส่ การมีจุดเริ่มต้นที่ชัดเจนก็เป็นประโยชน์เสมอ

เพื่อจุดประสงค์นี้ แนนซี่ เดอมอสส์ เสนอแนวทางที่เป็นประโยชน์ 2 ประการ ได้แก่ ผู้หญิงที่สุภาพเรียบร้อยควรหลีกเลี่ยงการ “เปิดเผยส่วนลับของร่างกาย” หรือ “เน้นส่วนที่เป็นส่วนตัวหรือน่าดึงดูดใจของร่างกาย” 16

การนำแนวคิด 2 ประการที่เรียบง่ายและนำไปปฏิบัติใช้ได้จริงนี้มาปรับใช้กับการเลือกเสื้อผ้าของคุณ ซึ่งจะช่วยให้คุณแต่งกายได้อย่างสุภาพเรียบร้อยและแสดงออกถึงการรู้จักบังคับตนเอง

ตู้เสื้อผ้าของผู้หญิงที่งดงาม

ความสุภาพเรียบร้อยและการรู้จักบังคับตนสะท้อนถึงความงดงามแห่งความบริสุทธิ์ของพระเจ้า สิ่งเหล่านี้ชี้ให้เห็นถึงความล้ำค่าของความบริสุทธิ์ของพระองค์โดยให้ความสำคัญกับความบริสุทธิ์ในชีวิตของเราเองและในชีวิตของพี่น้องคนอื่นในพระคริสต์ และเมื่อเราปฏิเสธที่จะดำเนินชีวิตให้สอดคล้องกับความบาปของโลกนี้ เราก็แสดงให้เห็นว่าเราถูกแยกไว้เพื่อรับใช้พระคริสต์ เราถูกเรียกให้เป็นผู้บริสุทธิ์เช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงบริสุทธิ์ (1 ปต. 1:15-16)

ในทำนองเดียวกัน เพื่อแสดงให้เห็นความงดงามแห่งพระปัญญาของพระเจ้า เราต้องแต่งตัวในลักษณะที่เป็นผู้หญิงอย่างชัดเจน เสื้อผ้าและรูปลักษณ์ของเราจะต้องไม่ทำให้ใครสงสัยว่าเราเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง หรือเรารักที่จะเป็นผู้หญิงหรือไม่ รูปลักษณ์ของเราควรเป็นสัญลักษณ์และเฉลิมฉลองพระปัญญาแห่งความงามของพระเจ้าในการสร้างชายและหญิง พระเจ้าทรงสร้างชายและหญิงให้มีคุณค่าและศักดิ์ศรีเท่าเทียมกัน แต่มีหน้าที่และรูปกายภายนอก ที่แตกต่างกัน

สิ่งที่อยากจะกล่าวย้ำอีกครั้ง คือ สิ่งนี้จะดูแตกต่างกันไปตามวัฒนธรรมและช่วงอายุ ตัวอย่างเช่น พ่อของฉันเติบโตในชุมชนเมนโนไนท์ที่อนุรักษ์นิยมในช่วงต้นทศวรรษปี 1900 แม้ว่าในที่สุดเขาจะออกจากคริสตจักรเมนโนไนท์ด้วยเหตุผลทางหลักคำสอน แต่พ่อก็ยังคงแนวคิดทางวัฒนธรรมหลายอย่างของเมนโนไนท์ไว้ เป็นผลให้พ่อห้ามไม่ให้ฉันและพี่สาวใส่กางเกงโดยเด็ดขาด เพราะในวัฒนธรรมของชาวเมนโนไนท์ มีแต่ผู้ชายเท่านั้นที่สวมกางเกง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าลูกสาวของเขาไม่ได้ชอบข้อจำกัดนี้เสมอไป แต่เมื่อมองย้อนกลับไป แม้ว่าฉันจะไม่เห็นด้วยกับมุมมองของพ่อ แต่ฉันก็ยังรู้สึกขอบคุณที่พ่ออยากให้ลูกสาวของเขาแต่งตัวตัวอย่างผู้หญิง

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การสวมกระโปรงหรือสวมกางเกง (ในวัฒนธรรมปัจจุบันกางเกงถือเป็นสิ่งที่ดูเป็นผู้หญิงมาก และ ผู้ชายในสกอตแลนด์ก็ยังสวมใส่กระโปรงลายสก๊อตอยู่) หรือความแตกต่างอื่น ๆ ในลักษณะเดียวกัน คำถามคือ ในบริบททางวัฒนธรรมของฉัน เสื้อผ้าของฉันแสดงออกถึงความชื่นชมยินดีที่ฉันได้เกิดมาเป็นผู้หญิงและการเฉลิมฉลองความงดงามของพระเจ้าหรือไม่

ต้องกล่าวด้วยว่าในฐานะผู้หญิง เราสะท้อนความงดงามของพระคริสต์เมื่อเราทำให้ตัวเองดูน่าดึงดูดและสวยงาม เพื่อนของโมนิกามีเจตนาดีแต่เข้าใจผิดเมื่อพวกเขายืนกรานว่าเสื้อผ้าที่ดูเก๋ไก๋มีสไตล์นั้นไม่สุภาพ ความงดงามของพระเจ้าไม่ได้ขัดขวางความคิดสร้างสรรค์ในการทำให้ตัวเองสวยงาม แต่ทรงจัดเตรียมขอบเขตที่เอื้ออำนวยให้มีรสนิยมและสไตล์ที่หลากหลายแก่เรา

เมื่อเราแต่งตัวอย่างสุภาพเรียบร้อยภายใต้การรู้จักบังคับตน และหลีกเลี่ยงความมากเกินไปและหลีกเลี่ยงการก่อให้เกิดความรู้สึกทางเพศ เราได้สะท้อนความงดงามของพระเจ้า ความคิดเห็นของจอห์น สต็อตต์ เกี่ยวกับ 1 ทิโมธี 2:9 ได้เน้นย้ำประเด็นนี้ โดยเขากล่าวไว้ว่า

เมื่อผู้หญิงประดับประดาร่างกายของเธอ เธอกำลังแสวงหาวิธีเสริมความงามที่เธอมีดังนั้น เปาโลจึงตระหนักดีว่าผู้หญิงมีความงาม และพวกเธอควรเพิ่มพูนและแสดงความงามของตนออกมา ไม่มีข้อพระคัมภีร์ใดที่รับรองว่าให้ผู้หญิงละเลยรูปลักษณ์ของตนเอง หรือปกปิดความงามของตน หรือกลายเป็นคนเชย ๆ ที่แต่งตัวแบบเชย ๆ แต่คำถามคือพวกเธอควรแต่งตัวอย่างไร 17

ผู้หญิงควรแต่งตัวอย่างไร พระวจนะของพระเจ้าไม่ได้ทำให้เราสับสนและขัดแย้ง พระวจนะนั้นตอบคำถามทั้งหมดที่เรามี และบอกเราว่าเราจะประดับด้วยรูปลักษณ์ด้วยข่าวประเสริฐได้อย่างไร นอกจากนี้ พระเจ้ายังทรงเปิดเผยต่อไปใน 1 ทิโมธีด้วยอีกว่าเราจะสวยงามอย่างแท้จริงได้อย่างไร ขอให้เราใคร่ครวญกฎเกณฑ์ความงามที่แท้จริงของพระเจ้า

ท่านทุกคนจงสวมความถ่อมตัวในการปฏิบัติต่อกันและกัน (1 ปต. 5:5)

คำถามที่ช่วยในการศึกษา

บทที่ 5: ความงามที่แท้จริงและเสื้อผ้าของเรา

1. ทำไมเราจึงมักจะไม่ชัดเจน หรือไม่ก็เฉยเมย หรือไม่ก็เข้มงวดเคร่งครัดในกฎเกณฑ์เกี่ยวกับการแต่งตัวของเรา ทำไมเราจึงไม่ควรละเลยหัวข้อนี้
2. คำจำกัดความของความสุภาพเรียบร้อยในพระคัมภีร์ช่วยไขข้อสงสัยเกี่ยวกับ “คำถามเรื่องเส้นแบ่งระหว่างสิ่งที่เหมาะสมและสิ่งที่ไม่เหมาะ” ได้อย่างไร
3. วัฒนธรรมมีอิทธิพลอย่างไรต่อความเข้าใจของเราเกี่ยวกับความสุภาพเรียบร้อย
4. เราจะรู้ได้อย่างไรว่าเราใช้เงินหรือใช้เวลามากเกินไปในการแต่งตัวหรือไม่ก็แต่งกายแบบเย้ายวนมากเกินไป อะไรคือหนึ่งในหลาย ๆ ทางที่คุณมักจะถูกล่อลวงให้ใช้เวลา เงิน หรือความพยายามมากเกินไปกับรูปกายภายนอกของคุณ
5. อะไรคือ “รูปลักษณ์ที่น่าเคารพ” และอะไรคือไม่ใช่
6. เราจะเลียนแบบความงดงามของพระคริสต์ได้อย่างไรโดยไม่พยายามใส่เสื้อผ้าเพื่อดึงดูดให้คนอื่นหันมาสนใจแต่ตัวเรา