บทที่ 7: ความงามที่แท้จริงและสิ่งที่เราทำ

ผู้หญิงมักเสี่ยงอันตรายกับกิจวัตรความงามในแต่ละวันมานานนับพันปี ตัวอย่างเช่น สาวชาวอียิปต์โบราณ เปอร์เซีย และโรมันจะใช้แอนติโมนีซัลไฟด์ทาที่เปลือกตาเพื่อให้เกิดประกายแวววาว ซึ่งแอนติโมนีซัลไฟด์จะทำให้ท่อน้ำตาแห้งและอาจจะถึงขั้นทำลายการมองเห็น หรือที่อาจจะฟังดูดีขึ้นมาอีกหน่อย คือ ยาหยอดตาของคนในศตวรรษที่ 16 และ 17 ซึ่งทำจากสมุนไพรพิษเบลลาดอนนาที่คนเชื่อกันว่าทำให้ดวงตาดูสดชื่น แต่ในที่สุดมันทำให้เกิดโรคต้อหิน 1

ในศตวรรษที่ 19 หลายคนพยายามทำให้ตนเองมีผิวเหมือนเครื่องเคลือบดินเผาโดยการดื่มน้ำส้มสายชูที่ผสมกับชอล์กและสารหนูซึ่งเป็นพิษแม้จะในปริมาณเล็กน้อยก็ตาม นอกจากนี้ยังมีการทาใบหน้าด้วยสารตะกั่วและน้ำส้มสายชูโดยสตรีชาวเอลิซาเบธเพื่อให้ได้ผลลัพธ์เดียวกันนั้น ไม่จำเป็นต้องพูดถึงความปลอดภัย มันปลอดภัยกว่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น 2

เมื่อไม่นานมานี้ ผู้หญิงใช้มาสคาร่าที่เรียกว่า Lash Lure ซึ่งไม่เพียงแต่เป็นสีย้อมถาวรเท่านั้น แต่ยังพิสูจน์แล้วว่าเป็นพิษ ทำให้ตาบอดได้ หรืออาจจะถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ เป็นเครื่องสำอางที่เป็นอันตรายอย่างยิ่ง สิ่งนี้ทำให้สภาคองเกรสผ่านพระราชบัญญัติอาหาร ยา และเครื่องสำอาง ปี 1938 ซึ่งอนุญาตให้องค์การอาหารและยาแห่งสหรัฐอเมริกามีอำนาจควบคุมเครื่องสำอางได้ 3

แม้ว่าจะไม่เป็นอันตราย แต่การดูแลความงามในแต่ละวันในอดีตก็อาจสร้างความเจ็บปวดได้ ลองนึกภาพการถอนไรผมเพื่อให้ได้หน้าผากที่สูงเหมือนสาวในอุดมคติของคนในยุคเรอเนซองส์ หรือการสวมเครื่องรัดตัวซึ่งมักต้องใช้คนใช้คนหนึ่งจับเท้าคุณไว้ ขณะที่อีกคนหนึ่งดึงเอวของคุณให้เหลือเพียงแค่ 18 นิ้ว 4 โชคดีสำหรับผู้หญิงทั่วไปในปัจจุบัน ที่กิจวัตรความงามในแต่ละวันของเราไม่เป็นอันตรายหรือเจ็บปวดเท่ากับในสมัยก่อน แต่จากการเปลี่ยนแปลงมากมายในด้านแฟชั่นและความปลอดภัย สิ่งหนึ่งที่ยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนไม่ว่าในยุคใดสมัยใด คือ เราทุกคนล้วนมีกิจวัตรการรักษาความงามของตน เมื่อเราตื่นนอนทุกเช้า เราทุกคนต่างทำบางอย่างเพื่อทำให้รูปร่างหน้าตาของเราดีขึ้น หรืออย่างน้อยก็ลดความเสียหายจากการนอนทั้งคืน (หรือจากการอดนอน) เราอาบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟันและหวีผม ทาครีม ทาคอนซีลเลอร์บนถุงใต้ตา รวมถึงอาจจะทาลิปกลอสหรือทามาสคาร่า พวกเราบางคนอาจจะทำมากกว่านี้มาก และก็อาจจะมีบางคนที่ทำน้อยกว่านี้ แต่เราทุกคนต่างก็ต้องทำอะไรบางอย่าง

ตามที่เราได้อ่านไปในบทที่แล้ว มีขั้นตอนรักษาความงามประจำวันที่ดีกว่าวิธีอื่น ๆ ในการทำให้เราสวยอย่างแท้จริง มันคือวิธีรักษาความงามของผู้หญิงที่ดำเนินชีวิตในแบบที่พระเจ้าทรงพอพระทัย เป็นวิธีที่ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าได้ผล 100 เปอร์เซ็นต์ และถึงแม้จะต้องจ่ายราคาสูง แต่ก็มีค่าในสายพระเนตรของพระเจ้า

วิธีรักษาความงามที่แท้จริงของเราเริ่มต้นด้วยความไว้วางใจในพระเจ้า ขั้นตอนที่สองอยู่ใน 1 ทิโมธี 2:9-10:

ส่วนพวกผู้หญิงก็เหมือนกัน ควรแต่งกายให้สุภาพด้วยความเหมาะสม และพอเหมาะพอควร ไม่ต้องถักผมหรือประดับกายด้วยทองคำ ไข่มุก หรือเสื้อผ้าราคาแพง แต่ประดับด้วยการทำดี สมกับเป็นหญิงที่ประกาศตนว่านมัสการพระเจ้า

นี่คือส่วนที่ 2 ของวิธีการรักษาความงามที่มีเอกลักษณ์และมีประสิทธิภาพมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา เมื่อเราวางใจในพระเจ้าด้วยการทำดี แล้วคุณก็จะไม่พลาดที่จะงดงามอย่างแท้จริง

ประกาศต่อสาธารณชน

จริง ๆ แล้วการทำดีคืออะไรกันแน่ เจอร์รี่ บริดเจสเรียกสิ่งเหล่านั้นว่า “การกระทำโดยเจตนาที่เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น” 5 สิ่งเหล่านั้นคือการกระทำอันมีเมตตาที่จับต้องได้ซึ่งรับใช้และเป็นพร และการทำดีก็คือวิธีที่ผู้หญิงอย่างเราจะต้อง “ประดับตัวเราเอง” เพื่อทำให้ตัวเราสวยงาม

แต่พูดถึงการทำดีแล้วบางคนรู้สึกกังวล ถ้าเรามุ่งแต่ทำดี เราจะเสี่ยงที่จะพรากบางสิ่งไปจากพระสิริแห่งข่าวประเสริฐหรือไม่

พระคัมภีร์กล่าวไว้ในทางตรงกันข้าม การทำดีนำพระสิริมาสู่พระเจ้า และประดับข่าวประเสริฐ

“ทำนองเดียวกันพวกท่านจงส่องสว่างแก่คนทั้งปวง เพื่อว่าเมื่อเขาทั้งหลายได้เห็นความดีที่ท่านทำ พวกเขาจะได้สรรเสริญพระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์” พระผู้ช่วยให้รอดทรงสั่งสอนในคำเทศนาบนภูเขา (มัทธิว 5:16) มาร์ติน ลอยด์ โจนส์ แสดงความคิดเห็นว่าเมื่อผู้คนเห็นการทำดีของเรา “พวกเขาจะถามว่า “มันคืออะไร เหตุใดคนเหล่านี้จึงแตกต่างจากคนอื่นในทุก ๆ ด้าน…และพวกเขาจะถูกนำไปสู่คำอธิบายที่แท้จริงเพียงอย่างเดียวซึ่งก็คือเราเป็นคนของพระเจ้า เป็นลูกของพระเจ้า เราได้กลายเป็นผู้สะท้อนถึงพระคริสต์” ⁶

พระคัมภีร์เน้นถึงความสำคัญของการทำดีสำหรับคริสเตียนทุกคน และโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้หญิงใน 1 เปโตร 3:6, ทิตัส 2:3-5, 1 ทิโมธี 5:9-10 และสุภาษิต 31:31 ข้อความสุดท้ายนี้ลงท้ายด้วยเครื่องหมายตกใจ “และให้การงานของเธอสรรเสริญเธอที่ประตูเมือง”

อันที่จริง ใน 1 ทิโมธี 2:10 พระเจ้าบอกเราว่าการทำดี “เหมาะสมกับผู้หญิงที่ดำเนินชีวิตในแบบที่พระเจ้าทรงพอพระทัย” โรเบิร์ต สปินนี่ย์อธิบายว่าวลีนี้หมายถึง

เป็นการประกาศต่อหน้าสาธารณชนหรือเป็นการส่งข้อความออกไปด้วยเสียงอันดัง ชีวิตของเราเป็นเหมือนการประกาศต่อหน้าสาธารณชน การประกาศต่อสาธารณะของผู้หญิงที่ดำเนินชีวิตในแบบที่พระเจ้าทรงพอพระทัยจะต้องประกอบด้วยการทำที่ดีไม่ใช่ด้วยการแต่งกายที่น่าสงสัย กล่าวได้อีกนัยหนึ่ง คือ การทำดีและการแต่งกายที่ไม่เหมาะสมมีผลในการประกาศถึงพระเจ้า การทำดีกระตุ้นให้มนุษย์สรรเสริญพระเจ้า ในขณะที่การแต่งกายที่ไม่เหมาะสมส่งเสริมให้มนุษย์ดูหมิ่นพระเจ้า เรามีพระสิริของพระเจ้าเป็นเดิมพันเมื่อเราอยู่ต่อหน้าสาธารณชน พระสิริของพระเจ้าจะมองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น เมื่อเราทำดีมากมาย แต่พระสิริของพระองค์จะดูคลุมเครือและถูกเข้าใจผิดเมื่อเราประกาศต่อหน้าสาธารณชนด้วยเสื้อผ้าที่ไม่เหมาะสม 7

การทำดี ที่ทำเพื่อถวายเกียรติแด่พระเจ้าจะไม่หันเหไปจากข่าวประเสริฐ หรือทำให้ข่าวประเสริฐเสื่อมสง่าราศี นั่นคือสิ่งที่เสื้อผ้าที่ไม่เหมาะสมทำให้ การทำดีจำเป็นต่อการประกาศข่าวประเสริฐของเรา การทำดีเป็นการประกาศพระคริสต์ในทางที่ดี มันนำพระสิริมาสู่พระเจ้า และทำให้เราสวยงามเพื่อเห็นแก่ข่าวประเสริฐ

การให้ข่าวประเสริฐเป็นศูนย์กลางในการทำดีของเราหมายความว่า เราไม่พึ่งพาการทำดีเหล่านั้นว่าจะช่วยให้เราชอบธรรมมากขึ้นต่อพระพักตร์พระเจ้า หรือเชื่อว่าเหตุผลที่เราต้องทำดีก็เพื่อเราจะได้รับการอภัยจากพระองค์ มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เราได้รับการยอมรับต่อจำเพาะพระพักตร์พระเจ้านั่นก็คือชีวิตของพระคริสต์ รวมถึงการสิ้นพระชนม์และการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์เท่านั้น สิ่งที่พระคริสต์ทรงทำเท่านั้นที่ทำให้เราสามารถยืนต่อหน้าจำเพาะพระพักตร์พระเจ้าได้เพียงเพราะความชอบธรรมของพระเยซูคริสต์ เราจึงทำดี เราทำดีเพราะเราได้รับการอภัยแล้ว ไม่ใช่ทำดีเพื่อให้ได้รับการอภัย

ชื่อเสียงในการทำดี

หากต้องการเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการทำดีเหล่านี้ที่ทำให้เราสวยงาม จาก 1 ทิโมธี 2 เราเพียงแค่ต้องเปิดต่อไปที่ 1 ทิโมธี 5:9-10 ในพระคัมภีร์ตอนนี้เปาโลให้คำแนะนำแก่ทิโมธีเกี่ยวกับหญิงม่าย โดยได้กำหนดมาตรฐานสำหรับผู้หญิงที่ดำเนินชีวิตในแบบที่พระเจ้าทรงพอพระทัยโดยบรรยายถึงวิถีชีวิตที่ต้องเสียสละตนเอง

จงให้แม่ม่ายที่มีอายุไม่ต่ำกว่าหกสิบปี และเคยแต่งงานเพียงครั้งเดียวลงชื่อในทะเบียน นางต้องมีชื่อเสียงในการทำความดี เช่นเอาใจใส่เลี้ยงดูลูก มีน้ำใจรับรองแขก ล้างเท้าของธรรมิกชนทั้งหลาย สงเคราะห์คนทุกข์ยากและอุทิศตัวในการทำดีทุกอย่าง

การทำดีเหล่านี้ไม่ได้ถือว่าเป็นรายการที่ต้องทำให้เสร็จ แต่พระธรรมตอนนี้บรรยายลักษณะของผู้หญิงที่ดำเนินชีวิตในแบบที่พระเจ้าทรงพอพระทัย เธอมีชื่อเสียงในการทำที่ดี และชื่อเสียงของเธอสำคัญสำหรับเธอเพราะมันบ่งบอกถึงชื่อเสียงของพระเจ้าของเธอ เธอเข้าใจข้อเท็จจริงอันน่าหนักใจที่ว่า “มีพระสิริของพระเจ้าเป็นเดิมพันเมื่อ [เธอ] แสดงออกต่อหน้าสาธารณชน” 8 ผู้หญิงที่งดงามจะปรารถนาที่จะเป็นที่รู้จักจากการทำที่ดีเพราะเธอปรารถนาให้พระราชกิจที่ดีงามของพระเจ้าเป็นที่รู้จัก

ผู้หญิงทุกคนที่เชื่อในพระเจ้าควรมุ่งมั่นที่จะมีชื่อเสียงในด้านการทำดี ไม่มีใครที่เป็นผู้เชี่ยวชาญในการทำดี การทำดีที่กล่าวถึงนี้ไม่ใช่เพื่อคนที่มีพรสวรรค์หรือคนที่มีความกระตือรือร้นเพียงไม่กี่คนเท่านั้น เราทุกคนต้องยกมือขึ้นเพื่ออาสาทำสิ่งนี้ เราทุกคนสามารถทำดีได้ เพราะว่าพระเจ้าทรงเรียกเราทุกคนให้ทำดี และดังที่เจอร์รี่ บริดเจสกล่าวไว้ การทำที่ดีนั้นต้อง “ตั้งใจ” เราจะไม่ติดกับหรือรู้สึกไม่ดี แต่เราต้องเลือกปฏิบัติความดี

ใน 1 ทิโมธี อัครทูตเปาโลได้กล่าวถึงการทำดี 5 ประการให้เราทราบ ทั้ง 5 ประการนี้ไม่ได้ครอบคลุมการทำดีทั้งหมด และไม่ได้ถูกใช้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์ แต่หากเราปรารถนาที่จะงดงามอย่างแท้จริง เราจะให้สิ่งที่เปาโลกล่าวถึงนี้กลายเป็นส่วนที่สำคัญของวิธีรักษาความงามในแต่ละวันของเรา เพื่อให้ได้ภาพของผู้หญิงที่ทำดี เราจะกล่าวถึงแต่ละตัวอย่างโดยย่อ

การทำดี 5 ประการ (บวกหนึ่ง)

“เอาใจใส่เลี้ยงดูลูก” ความปรารถนาของผู้หญิงที่ดำเนินชีวิตในแบบที่พระเจ้าทรงพอพระทัย คือ การเอาใจใส่เลี้ยงดูลูก ๆ ของเธอเพื่อถวายเกียรติและเพื่อรับใช้พระผู้ช่วยให้รอด เพื่อจุดประสงค์นั้น ผู้เป็นแม่ควรอุทิศตนเพื่อเอาใจใส่เลี้ยงดูลูก ๆ “ด้วยการสั่งสอนและการเตือนสติตามหลักขององค์พระผู้เป็นเจ้า” (อฟ. 6:4) สำหรับผู้หญิงที่ไม่มีลูกสามารถมีอิทธิพลกับเด็ก ๆ ได้โดยช่วยให้เด็ก ๆ ในคริสตจักรและชุมชนของเธอดำเนินชีวิตในแบบที่พระเจ้าพอพระทัย อีกทั้งยังช่วยดูแลเด็ก ๆ ที่ไม่มีพ่อแม่ได้อีกด้วย

การทำดีในเรื่องนี้เป็นสิ่งที่ทำได้ยาก คลุมเครือ และยุ่งเหยิงวุ่นวาย ไม่ว่าคุณจะเลี้ยงลูกของตัวเองหรือดูแลลูกของคนอื่นก็ตาม คุณอาจจะรู้สึกว่าตนเองไม่ค่อยสวยสักเท่าใดนักเมื่อต้องเปลี่ยนผ้าอ้อมสกปรก เช็ดน้ำมูก และซักผ้าที่มีกลิ่นเหม็นแต่สำหรับเด็ก ๆ แล้วใครจะดูเป็นผู้หญิงสวยมากกว่ากันระหว่างผู้หญิงที่ดูแลพวกเขากับผู้หญิงที่ดูแลแต่ตัวเอง อีกทั้งการดูแลเอาใจใส่เลี้ยงดูเด็ก ๆ เพื่อรับใช้พระเจ้านั้นเป็นสิ่งล้ำค่าในสายพระเนตรของพระผู้ช่วยให้รอดของเรา ผู้ทรงตรัสว่า “ให้เด็กเล็ก ๆ มาหาเรา” (มธ. 19:14)

“มีน้ำใจรับรองแขก” นี่เป็นการทำที่ดีที่สามารถทำได้ที่บ้าน การมีน้ำใจรับรองแขก หมายถึง “การตอบสนองความต้องการของผู้อื่นด้วยการใช้ทรัพยากรของตัวเอง โดยเฉพาะภายในบ้านและผ่านบริบทของครอบครัว” 9 ผู้หญิงที่ดำเนินชีวิตในแบบที่พระเจ้าทรงพอพระทัยแสดงความมีน้ำใจในการรับรองแขกโดยให้ผู้อื่นมาบ้านของตน ให้ความสบายใจและความชื่นใจ และโดยการนำอาหารและสิ่งที่เธอมีในบ้านของเธอไปแบ่งปันให้ผู้อื่น

จอห์น ไพเพอร์ เขียนไว้ว่า “การแสดงน้ำใจไมตรีจิตขั้นสูงสุดคือเมื่อพระเยซูคริสต์สิ้นพระชนม์เพื่อคนบาปเพื่อให้ทุกคนที่เชื่อได้กลับมาเป็นสมาชิกในครอบครัวของพระเจ้า” 10 หญิงที่มีน้ำใจรับรองแขกปรารถนาที่จะสะท้อนถึงความงดงามแห่งพระทัยที่กว้างขวางของพระคริสต์ ไม่ว่าบ้านของเธอจะมีขนาดเท่าใดหรือเธอจะมีฐานะอย่างไรก็ตาม เธอต้องการมอบความรักและพระคุณอันไม่สมควรแก่ผู้อื่นซึ่งเป็นความรักและพระคุณเธอได้รับมาก่อนจากพระผู้ช่วยให้รอด

“ล้างเท้าของธรรมิกชนทั้งหลาย” ในสมัยโบราณการล้างเท้าเป็นงานสำคัญแต่เป็นงานที่ต่ำต้อย เนื่องจากเท้าของทุกคนเต็มไปด้วยฝุ่นหรือโคลนจากถนน เป็นงานที่ปกติแล้วจะเป็นคนรับใช้ในบ้านเท่านั้นที่ทำหน้าที่นี้ ดังนั้นการล้างเท้าของธรรมิกชนจึงหมายความว่าการเป็นผู้รับใช้ที่ถ่อมใจ ถ่อมใจลงทำหน้าที่ที่ไม่มีใครอยากทำ กล่าวอีกนัยหนึ่ง ผู้หญิงที่ปรารถนาที่จะงดงามจะเต็มใจทำงานที่สกปรก งานที่ต่ำต้อย และงานที่ไม่มีใครอยากทำ

เมื่อเรารับใช้ผู้อื่น เราทำตามแบบอย่างของผู้หญิงที่ชะโลมน้ำมันลงบนพระบาทพระเยซู “นางได้ทำความดีต่อเรา” พระเยซูตรัสในมัทธิว 26:10 และเป็นสิ่งเดียวที่พระเยซูจะตรัสกับเราด้วยเมื่อเรารับใช้ธรรมมิกชนด้วยความถ่อมใจ

“สงเคราะห์คนทุกข์ยาก” ผู้หญิงที่งดงามก็เหมือนพยาบาลในโรงพยาบาล ที่พร้อมจะช่วยเหลือผู้ทุกข์ยาก ไม่ว่าจะทุกข์ทางกาย ทางจิต หรือทางอารมณ์ เพื่อจะทำดีได้เช่นนี้ เราต้องเข้าใกล้สิ่งที่หยาบกระด้าง น่าเกลียด ยากลำบาก และเจ็บปวด ในการทำเช่นนั้น เราสะท้อนถึงชื่อเสียงของพระผู้ช่วยให้รอดอย่างเหมาะสมในฐานะผู้ที่ “คุ้นเคยกับความทุกข์ยาก” (อสย. 53:3) “ทรงอยู่ใกล้ผู้ที่ใจแตกสลาย” (สดด.34:18) “เป็นความช่วยเหลือที่พร้อมอยู่ในยามยากลำบาก” (สดด. 46:1) และ “ทรงหนุนใจเราในความยากลำบากทั้งหมดของเรา” (2 คร. 1:4) 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเราสามารถนึกออกได้ทันทีว่ามีผู้หญิงคนไหนบ้างที่เคยแบ่งปันพระคัมภีร์ เคยนำอาหารมาให้เรา หรือเคยอยู่เคียงข้างเราในความทุกข์ยาก ท่ามกลางความโศกเศร้าหรือความเจ็บปวด ใครเล่าจะน่ารักไปกว่าผู้หญิงที่ใส่ใจ เมื่อเราดูแลผู้ทุกข์ยาก เราก็ให้ความเอาใจใส่และการปลอบโยนจากพระเจ้า และนี่ก็เป็นเรื่องสวยงาม

“อุทิศตัวในการทำดีทุกอย่าง” หากคุณต้องอธิบายผู้หญิงที่ดำเนินชีวิตในแบบที่พระเจ้าทรงพอพระทัยด้วยประโยคเพียงประโยคเดียว คุณจะบอกว่าเธอ “ได้ทุ่มเทหัวใจทั้งหมดของเธอไปกับการทำดีตลอดเวลา” ¹¹ ดังที่มีคนเคยกล่าวไว้ว่า คุณจะต้องทำดีทั้งหมดเท่าที่คุณสามารถทำได้ หมายความว่า คุณจะทำดีมากเท่าที่คุณจะทำได้ในทุกวิถีทาง ในทุกสถานที่ ตลอดเวลาและกับทุกคน

“นำข่าวประเสริฐมาให้ผู้คน” มีการทำดีอีกประการหนึ่งที่ไม่ได้กล่าวไว้เฉพาะใน 1 ทิโมธี 5 แต่เป็นพระบัญชาของพระเจ้าที่มีต่อคริสเตียนทุกคน เราทุกคนต้องซื่อสัตย์ในการแบ่งปันข่าวประเสริฐคือ ข่าวประเสริฐของพระเยซูคริสต์ให้กับโลกที่ตกลงในความบาปและความตาย ในแง่หนึ่ง การประกาศข่าวประเสริฐเป็นข้อความเกี่ยวกับความงดงาม เป็นข้อความเกี่ยวกับความงดงามที่ได้รับการสร้างขึ้นและความงดงามที่ถูกทำลายไป รวมถึงความงดงามที่ได้รับฟื้นคืนกลับมาใหม่

จะมีการทำดีอะไรที่จะยิ่งใหญ่ไปกว่าการแบ่งปันข่าวประเสริฐอันงดงามแก่ผู้ที่มองไม่เห็นความงามของพระเจ้าในพระเยซูคริสต์ “เท้าของผู้นำข่าวซึ่งอยู่บนภูเขานั้นช่างงดงามจริง คือผู้นำข่าวที่ประกาศสันติภาพ และผู้ที่นำข่าวอันน่ายินดี ทั้งเท้าของผู้ประกาศความรอด” (อสย. 52:7)

นี่เป็นขั้นตอนที่ 2 ของวิธีรักษาความงามที่แท้จริงของเรา คือ เราต้องตั้งใจมุ่งมั่นทุ่มเทตนเองไปสู่การทำดี เมื่อเราวางใจพระเจ้าและทำดี เราจะสวยงามในสายตาของผู้ที่เรารับใช้ และที่สำคัญที่สุดคือมีค่าในสายพระเนตรของพระเจ้า

เราทุกคนต่างมุ่งมั่นเพื่อให้ได้รางวัล แต่มันไม่ใช่การแข่งขัน

หลังจากได้ใคร่ครวญทั้ง 6 ประการนี้แล้ว วิธีรักษาความงามที่แท้จริงอาจจะดูยากกว่าที่คุณคิดในตอนแรก ในสังคมที่บ้าคลั่งของเรา การที่เรายุ่งอยู่กับการบ้าน หน้าที่การงาน และครอบครัวนั้นมันมากพออยู่แล้ว ถ้าต้องทำสิ่งสำคัญอีก 6 ประการนี้ดูเหมือนว่ามันจะมากเกินไปและไม่สามารถทำให้เป็นจริงได้เลย

แต่เราต้องจำไว้ว่าเปาโลกำลังพูดถึงสิ่งที่หญิงม่ายเหล่านี้ได้ทำมาตลอดทั้งชีวิตของพวกเธอ แต่ไม่ใช่ทำทั้งหมดในคราวเดียว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการอุทิศตนให้กับการทำดีนั้นดูแตกต่างออกไปในแต่ละช่วงเวลาในชีวิต

คุณแม่ที่มีลูกเล็กใช้วิธีรักษาความงามนี้ตลอดทั้งวันทุกวัน ดังที่สามีของฉันได้เคยพูดบ่อย ๆ ว่า ไม่มีงานไหนที่ยากไปกว่างานที่แม่ต้องดูแลลูก ๆ ที่ยังเล็กอยู่อีกแล้ว ข้อความนี้เป็นจริงสำหรับฉันมากเมื่อตอนที่ลูก ๆ ของฉันยังเล็กอยู่ และยิ่งตอนนี้เมื่อฉันได้เห็นลูกสาวเป็นแม่แล้ว มันก็ยิ่งเป็นจริงมากขึ้นกว่าเดิม

คุณแม่ที่มีลูกเล็กอาจจะไม่ใช่คนแรกที่ปรากฏตัวในช่วงวิกฤตเมื่อคนอื่นมีปัญหาหรือให้การต้อนรับได้อย่างดีที่สุด แต่ในขณะที่คุณกำลังล้างเท้าเล็ก ๆ ตลอดทั้งวัน หรือในขณะที่คุณรับใช้ครอบครัวด้วยความถ่อมใจ ฉันอธิษฐานให้คุณรู้ว่าพระเจ้าพอพระทัยในการรับใช้อย่างซื่อสัตย์ของคุณ เป็นสิ่งสวยงามสำหรับพระองค์ และถึงแม้ไม่มีใครเห็น “และพระบิดาของท่านผู้ทอดพระเนตรเห็นในที่ลี้ลับ จะประทานบำเหน็จแก่ท่าน” (มธ. 6:4)

นอกจากนี้ฉันยังรู้จักผู้หญิงที่กระตือรือร้นที่จะทำดี แต่สิ้นหวังเพราะข้อจำกัดต่าง ๆ เช่น ความเจ็บป่วย ความชรา ความพิการ หรือวิกฤติในชีวิต หากคุณรู้สึกว่า “ไร้ค่า” ดังที่ชาร์ลส สเปอร์เจียน บรรยายไว้อย่างชัดเจน จงรับคำแนะนำของเขาและอธิษฐานเผื่อผู้อื่น 12 เพราะ “ไม่มีความเมตตาใดที่ยิ่งใหญ่กว่านี้” ที่คุณสามารถทำเพื่อใครสักคนได้ 13 คุณอาจจะไม่สามารถรับใช้ผู้อื่นทางกายได้ แต่คุณยังสามารถเติบโตอย่างสวยงามได้ด้วยการทำดี

เราทุกคนมีความสามารถและของประทานต่างกัน ดังนั้นเราต้องต่อต้านการทดลองที่ล่อลวงเราให้เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น นี่ไม่ใช่การประกวดนางงาม เราไม่ควรเปรียบเทียบความงามทางกายฉันใด เราก็ไม่ควรเปรียบเทียบการทำดีด้วยฉันนั้น ผู้หญิงทุกคนที่รับใช้พระผู้ช่วยให้รอดอย่างจริงใจจะเติบโตและงดงามอย่างแท้จริง

เราสามารถสรุปทั้งหมดนี้ออกมาเป็นคำถามข้อเดียว คือ ฉันมุ่งมั่นให้ได้มาซึ่งชื่อเสียงในการทำความดีเพื่อสะท้อนความดีงามของพระผู้ช่วยให้รอดหรือไม่ เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้ว หลังจากที่เราใช้ทั้งเงินและเวลาไปกับการทำดีแล้ว ให้เรารวบรวมสิ่งดีที่เราทำแล้วนำทั้งหมดนั้นมาวางไว้ที่เชิงไม้กางเขน

ได้รับความรอด รับใช้ เหนื่อย แต่วางใจ

ความงามที่แท้จริงเป็นสิ่งหนึ่งที่คุณต้องเห็นกับตัวเองจึงจะซาบซึ้ง ให้ฉันแนะนำให้คุณรู้จักเคธีเพื่อนรักของฉัน เธอเพิ่งเป็นม่ายเมื่อไม่นานมานี้และเธอคือผู้หญิงที่มีชื่อเสียงในด้านการทำดีและวางใจในพระเจ้า

หลังจากเรียนจบได้ไม่นาน เคธีได้รับความรอดและมาเป็นสมาชิกที่คริสตจักรของเรา เคธีเสนอตัวช่วยเราดูแลลูกสาวให้เราฟรี ๆ และเธอกลายเป็นเหมือนสมาชิกคนหนึ่งในครอบครัวของเราอย่างรวดเร็ว ลูกสาวที่โตแล้วและแต่งงานแล้วของฉันยังเรียกเธอด้วยความสนิทสนมว่า “น้าเคธี”

เธอทำงานเป็นล่ามภาษามือให้กับผู้บกพร่องทางการได้ยิน นอกเวลางาน เธอจะใช้เวลาว่างทั้งหมดรับใช้ผู้อื่น เคธีดูแลเด็ก ๆ ร้องเพลงในทีมนมัสการ เป็นผู้แปลระหว่างการเทศน์วันอาทิตย์ จัดกิจกรรมในคริสตจักร ทำอาหารให้ผู้คน พาแม่เลี้ยงเดี่ยวและลูกสาวเข้าไปที่บ้านของเธอ แม้กระทั่งเดินทางไปในตัวเมืองวอชิงตัน ดี.ซี. หลายครั้งเพื่อไปประกาศกับหญิงที่ขายบริการทางเพศ นี่คือตัวอย่างส่วนน้อยที่เราได้เห็นว่าเคธีได้ทุ่มเทตัวเองให้กับการทำดี

ฉันจำได้ว่า เมื่อใดก็ตามที่เคธีกลับมาจากงานรับใช้หรืองานประกาศ เธอจะเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ทั้งเรื่องตลกที่เกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ หรือไม่ก็ช่วงเวลาที่น่าอึดอัด หรือแม้แต่สถานการณ์ที่น่ากลัวอย่างยิ่ง แต่ด้วยความที่เธอเป็นคนที่มีอารมณ์ขัน เรื่องต่าง ๆ ที่เล่าจึงทำให้พวกเราต้องหัวเราะจนน้ำตาไหลทุกที

แต่ก็มีน้ำตาแห่งความเศร้าอยู่บ้างเช่นกัน ขณะที่เคธียุ่งอยู่กับการทำดี เพื่อน ๆ ของเธอคนแล้วคนเล่าได้แต่งงานไป เวลาผ่านไปเนิ่นนานพระเจ้ายังไม่ได้นำสามีมาให้เคธีสัก แต่เธอก็เติมเต็มช่วงหลายปีที่ผ่านมาด้วยการรับใช้ และพระเจ้าได้ทรงประทานความชื่นชมยินดีแก่เธอมากเพราะเธอยังคงไว้วางใจในพระเจ้าต่อไป

เมื่อเคธีอายุ 34 ปี พระเจ้าทรงนำจอห์นเข้ามาในชีวิตของเธอ เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นผู้ชายที่เหมาะสมกับเคธีมาก จอห์นเป็นคนที่มีอารมณ์ขันและเป็นนักดนตรีที่ยอดเยี่ยมมาก ของประทานและบุคลิกของพวกเขาทั้งสองคนทำให้พวกเขาเข้ากันได้อย่างลงตัว

หลังจากที่พวกเขาแต่งงานกัน จอห์นกับเคธีก็อยากจะมีลูกทันที แต่เดือนแล้วเดือนเล่าผ่านไป เคธีไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ สิ่งนี้ทำเกิดความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า การรักษาภาวะมีบุตรยากที่พวกเขาพยายามก็ไม่ประสบผลสำเร็จ

นี่เป็นอีกครั้งที่เคธีจำเป็นต้องวางใจพระเจ้า หลังจากรอมานานหลายปีกว่าจะได้แต่งงาน ตอนนี้เธอไม่สามารถมีลูกได้ แต่ความวางใจของเธอในพระเจ้าไม่เคยหวั่นไหว และพระเจ้าทรงพาเธอข้ามมหาสมุทรไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในโรมาเนีย ที่ซึ่งเธอกับจอห์นรับเลี้ยงเด็กชายตัวน้อยสองคน กาเบรียลและโจเซฟ มาเป็นบุตรบุญธรรม ไม่กี่ปีต่อมา พวกเขาก็รับเลี้ยงเด็กหญิงตัวน้อยอีกหนึ่ง

เมื่อลูก ๆ ของเธอเติบโตขึ้น ชีวิตและบ้านของเคธีเป็นศูนย์กลางของการทำดี เธอเลี้ยงแขกที่มาทานอาหารเย็น เธอให้แขกที่อยู่นอกเมืองและแขกที่ต้องพักระยะยาวมาพักที่บ้านของเธอ เธอรับใช้ในพันธกิจสตรีของคริสตจักร เธอกับสามีร่วมกันรับใช้ในหลาย ๆ พันธกิจไม่ว่าจะเป็น พันธกิจเด็ก พันธกิจการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรม พันธกิจด้านดนตรี พันธกิจของคู่สมรส พันธกิจกลุ่มเล็ก และพันธกิจการประกาศข่าวประเสริฐ

เมื่อมีคนสักคนที่ต้องเผชิญวิกฤติ เช่น เด็กชายที่กำลังจะตายด้วยโรคมะเร็งสมอง สามีและพ่อที่เป็นโรคลมบ้าหมูขั้นรุนแรงเคธีมักจะช่วยดูแลและคอยอยู่ใกล้ ๆ เพื่อช่วยเหลือและให้กำลังใจผู้ที่กำลังทุกข์ทรมานเสมอ 

และเมื่อจอห์นและเคธีไม่จำเป็นต้องอยู่ในทีมนมัสการในเช้าวันอาทิตย์อีกต่อไป พวกเขาก็พาลูก ๆ พวกเขาซึ่งกำลังเป็นวัยรุ่นมาตั้งวงดนตรีครอบครัวและเริ่มสอนเด็ก ๆ ในเช้าวันอาทิตย์ ดังเช่นเคย ทั้งชีวิตของเคธีอุทิศให้กับการทำดีเพื่อครอบครัวของเธอ คริสตจักรของเธอ และผู้ที่ต้องการได้ยินข่าวประเสริฐ

แต่ไม่กี่ปีที่หลังจากนั้น จอห์นเริ่มมีอาการกล้ามเนื้ออ่อนแรงบริเวณแขนและขา และเขาเริ่มมีปัญหาในการเดินและในการเล่นกีตาร์ ในที่สุดจอห์นก็ไปพบแพทย์และได้รับการวินิจฉัยที่ร้ายแรงว่า เขาเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงหรือที่รู้จักกันในชื่อโรค Lou Gehrig ความเจ็บป่วยร้ายแรงนี้จะทำให้เขาสูญเสียความสามารถในการทำงาน ความสามารถในการเดิน และในที่สุดเขาก็สูญเสียความสามารถในการดูแลตัวเอง

ด้วยการเจ็บป่วยอันยาวนานของจอห์น ทำให้เคธีต้องดูแลจอห์นไปพร้อม ๆ กับต้องทำงานเต็มเวลาเพื่อเลี้ยงดูครอบครัว เธดูแลคนมากมายในคริสตจักรที่เคยเผชิญความทุกข์ บัดนี้ถึงคราวที่เธอต้องดูแลสามีของเธอ จอห์นเริ่มอ่อนแอลงเรื่อย ๆ ในร่างกาย แต่ฝ่ายวิญญาณกลับเข้มแข็งขึ้นทุกวัน ความเชื่ออันน่าทึ่งของเขาเป็นกำลังใจอย่างลึกซึ้งให้แก่ทุกคนที่รู้จักเขา

ในเดือนมกราคม ปี 2011 จอห์นได้กลับไปอยู่กับองค์พระผู้เป็นเจ้า เคธีเพื่อนของฉันแต่งงานตอนอายุ 34 ปี ปัจจุบันเป็นม่ายเมื่อตอนอายุ 58 ปี คือเมื่อสามีผู้ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเธอด้วยได้จากไปแล้ว

มันคงเป็นเรื่องง่ายมากที่เคธีจะสูญเสียความไว้วางใจในพระเจ้าและกล่าวตำหนิพระองค์ว่า ข้าพระองค์ไว้วางใจพระองค์อย่างสัตย์ชื่อตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่ใช่หรือ ข้าพระองค์ได้สละชีวิตทั้งชีวิตเพื่อทำดีเพื่อถวายเกียรติแด่พระองค์ไม่ใช่หรือ นี่ไม่ใช่สิ่งที่มันควรจะเกิดขึ้นนะ!

แต่แคธีไม่ได้กล่าวหาพระเจ้า เธอไม่ได้ขมขื่นหรือโกรธเลย แน่นอนว่าเธอเสียใจเป็นอย่างยิ่ง และมีคำถามที่ดูเหมือนว่าจะไม่มีคำตอบจากสวรรค์ แต่แม้จะอยู่ท่ามกลางความโศกเศร้า เคธีก็ยังเลือกที่จะวางใจพระเจ้าและรับใช้ผู้อื่น อันที่จริงในปีที่ผ่านมา เคธีได้ละทิ้งทุกสิ่งที่คุ้นเคย รวมถึงเพื่อนที่รู้จักกันมานานและหน้าที่การงานที่ดี และได้ย้ายไปอยู่กับลูกชายและลูกสาวของเธอเพื่อช่วยเราตั้งคริสตจักรที่สามีของฉันเป็นผู้ก่อตั้งขึ้น

เธอคอยทักทายคนที่มาในวันอาทิตย์ ทำความรู้จักคนใหม่ ๆ รับใช้ในพันธกิจสำหรับเด็ก จัดการสามัคคีธรรมที่บ้านของเธอ และอาสาร่วมงานพันธกิจท้องถิ่นเพื่อช่วยผู้หญิงที่อยู่ในอุตสาหกรรมทางเพศให้สามารถปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตใหม่ได้และออกมาจากสิ่งที่พวกเธอเคยทำ เคธีได้ทำสิ่งที่เธอทำมาตลอดทั้งชีวิต คือ วางใจพระเจ้าและทำดี

ชีวิตไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเคธีเสมอไป เธอคิดถึงจอห์น เธอคิดถึงเพื่อนสนิทหลายคนของเธอ เพราะฉะนั้นบางครั้งเธอดีร้องไห้เมื่อฉันเห็นเธอที่คริสตจักรหรือเมื่อเรานัดคุยกัน แต่ด้วยความที่เคธีคือเคธี เธอก็ยังหัวเราะทั้งน้ำตาได้ ล่าสุดฉันมีโอกาสได้คุยกับเคธีที่คริสตจักร เธอเล่าให้ฉันฟังว่าเธอเป็นอย่างไรบ้างและเราทั้งคู่ต่างก็ร้องไห้เล็กน้อย แต่แล้วเธอก็หายใจเข้าลึก ๆ ปาดน้ำตาแล้วก็พูดต่อไปว่าเธอจะต้องทำอะไรบ้าง

เธอจะใช้เวลาอยู่กับผู้หญิงหลายคนออกจากอุตสาหกรรมทางเพศ พวกเขาทำเค้กและดูหนังด้วยกัน นั่นคือสิ่งที่เธอทำ เธอจะไม่นั่งเก็บตัวอยู่แต่กับบ้านและรู้สึกเสียใจกับตัวเอง อย่างน้อยก็ไม่ใช่เมื่อมีผู้หญิงที่ต้องการเพื่อนหรือมีคนที่จำเป็นต้องได้ยินข่าวประเสริฐ

นั่นคือสิ่งที่เคธีทำ เธอร้องไห้ เธอไว้วางใจ เธอหัวเราะ เธอทำดี และเธองดงามขึ้นทุกวัน

ในแง่หนึ่งเคธีก็เป็นผู้หญิงธรรมดา ๆ เหมือนคุณกับฉัน แต่มองเห็นในอีกมุมหนึ่งผ่านสายพระเนตรของพระเจ้า เธอเป็นเหมือนวีรสตรีผู้งดงามในอดีต เธอไม่กลัวสิ่งที่น่ากลัว เธอฝากความหวังไว้ในพระเจ้า เธอไว้วางใจพระเจ้าและเธอก็ทำดี กำลังและความสง่าผ่าเผยเป็นอาภรณ์ของเธอ เธอหัวเราะให้แก่เหตุการณ์ที่จะมาถึง (สภษ. 31:25) 

เธอคือความงดงามที่แท้จริง

แต่ละวันที่ผ่านไปทำให้เราเข้าใกล้ความงามที่แท้จริงมากขึ้นอีกก้าวหนึ่ง

ในขณะที่ผู้หญิงในวัฒนธรรมของเรากระหายการยกย่องสรรเสริญจากคนอื่นและความดีผ่านทางความงามทางกาย ยิ่งเมื่อพวกเธออายุมากขึ้นเท่าไร พวกเธอก็พยายามทำตัวให้ดูอ่อนเยาว์มากขึ้นเท่านั้น และยิ่งพวกเธอทำสิ่งเหล่านี้มากเท่าไร พวกเธอก็ยิ่งว่างเปล่าและแข็งกระด้างมากยิ่งขึ้นเท่านั้นเช่นกัน เพราะพวกเธอกำลังไล่ตามความสุขที่ยากจะเกิดขึ้นได้จริง

ในทางตรงกันข้าม ผู้หญิงที่ใช้วิธีรักษาความงามที่แท้จริงของผู้หญิงที่ดำเนินชีวิตในแบบที่พระเจ้าทรงพอพระทัยใช้กัน พวกเธอจะดูเปล่งประกายมากขึ้นเมื่อเธอมองไปที่พระเจ้าในความทุกข์ยาก (สดุดี 34:5) เธอทำให้ใบหน้าคนที่เธอรับใช้สดใสขึ้น และที่สำคัญที่สุด เธอทำให้พระผู้ช่วยให้รอดของเราพอพระทัย

พระคริสต์ทรงเป็นผู้ที่งดงาม พระสิริและความยิ่งใหญ่ของพระองค์ ความเสียสละและความรอดของพระองค์ เป็นตัวกำหนดความงามที่แท้จริง ไม่ใช่โลกนี้ ไม่ใช่แฟชั่นล่าสุด ไม่ใช่รูปภาพที่แต่งด้วยโฟโต้ช็อป หรือไม่ใช่รูปร่างในอุดมคติ ความงามที่แท้จริงเป็นสิ่งที่โลกนี้ไม่อาจจะเข้าใจได้แต่ก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้เช่นกัน

“เราคือคนที่รู้ว่าความงดงามคืออะไร” อัลเบิร์ต โมห์เลอร์ได้เขียนไว้ ¹⁴ 

เรายังไม่ได้เห็นกับตา แต่เราได้เห็นด้วยการลองชิมล่วงหน้า และเราได้รับการสัญญาด้วยพระสัญญาอันแน่นอน ในชีวิตนี้ เราอยู่ท่ามกลางคนสวย คนทุจริต และคนจอมปลอม เราอยู่ท่ามกลางผู้ที่ไม่เชื่อว่าความงดงามที่แท้จริงนั้นมีอยู่จริง และเรายังอยู่ท่ามกลางบรรดาผู้ที่คิดว่าความงามสามารถผลิตขึ้นได้อีกด้วย ในบริบทเช่นนั้น เราคือคนที่ต้องบอกว่า เรารู้จักความงดงาม และความงดงามนี้ไม่ใช่ใครอื่น คือ พระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรานั่นเอง ¹⁵

สำหรับผู้หญิงที่เชื่อในพระเจ้า แต่ละวันที่ผ่านไปทำให้เราเข้าใกล้ความงามที่แท้จริงมากขึ้นอีกก้าวหนึ่ง เมื่อความงามทางโลกจางหายไป ความงามที่ไม่เสื่อมสลายก็แข็งแกร่งขึ้นและน่ารักยิ่งขึ้น และนิมิตที่สวยงามที่สุดที่เราจะได้เห็นก็เข้ามาใกล้มากขึ้น นั่นคือวันที่เราจะได้ “เห็นพระราชาผู้ทรงสง่างาม” (อสย. 33:17) เป็นวันที่เราจะได้เห็นพระผู้ช่วยให้รอดผู้ทรงงดงามด้วยตาของเราเอง

จนกว่าจะถึงวันที่สวยงามนั้น ให้เราจับจ้องมองดูความงดงามของพระเจ้าตลอดชีวิตของเรา และติดตามความงดงามที่ในสายพระเนตรขององค์นั้นล้ำค่ายิ่งนัก

ความงามที่แท้จริงคือการได้เห็นและสะท้อนถึงความงดงามของพระเจ้า 

“ขอความโปรดปรานขององค์เจ้านายพระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลายอยู่เหนือเหล่าข้าพระองค์” (สดด. 90:17)

คำถามที่ช่วยในการศึกษา

บทที่ 7: ความงามที่แท้จริงและสิ่งที่เราทำ

1. การทำดีทำให้เราเป็น “ผู้สะท้อนถึงพระคริสต์” ได้อย่างสวยงามได้อย่างไร
2. ให้อธิบายถึงผู้หญิงที่คุณรู้จักและมีชื่อเสียงในด้านการทำดี การทำดีของเธอทำให้เธอสวยได้อย่างไร
3. หากเราทุกคนต่างปรารถนาที่จะมีชื่อเสียงของการทำดีเพื่อสะท้อนความงดงามแห่งพระราชกิจอันงดงามของพระเจ้า ดังนั้น อะไรคือหนึ่งการทำดีทั้ง 6 ประการที่ได้ระบุไว้ในบทที่ 7 ที่คุณอยากจะนำมาใช้ในชีวิตประจำวันตอนนี้
4. ใครคือผู้หญิงที่งดงามอย่างแท้จริงมากที่สุดที่คุณเคยรู้จัก เพราะเหตุใด
5. ความมุ่งหวังที่จะได้เห็นความงดงามของพระคริสต์ได้เปลี่ยนวิธีที่คุณอยากทำให้ตัวเองดูสวยขึ้นอย่างไร
6. อะไรคือวิธีหนึ่งที่คุณต้องการจะเติบโตในความงามที่แท้จริง คือ เพื่อเห็นและสะท้อนความงามของพระเจ้า