บทที่ 8: เข้าสู่แสงสว่าง

“ฉันรู้สึกแย่ แต่ไม่รู้จะทำยังไง” เทย์เลอร์พูดพร้อมกับจ้องมองไปที่กาแฟของเธอ 

“ฉันรู้ว่ามันยากที่จะพูดถึง” จัสมินตอบ “แต่อาจจะเริ่มด้วยการบอกฉันว่าเกิดอะไรขึ้น”

เทย์เลอร์มองดูโทรศัพท์ของเธอและอธิบายว่า เธอยังคงพูดคุยกับคนแปลกหน้าทางออนไลน์อยู่เสมอ หลังจากถามคำถาม 2-3 ข้อแล้ว เธอก็ยอมรับว่าบทสนทนานั้นเป็นเรื่องทางเพศ เธอช่วยตัวเองและเกือบส่งรูปของตัวเองไปแล้ว

จัสมินรับรู้ได้เลยว่าเรื่องนี้ทำให้เทย์เลอร์หนักใจมาก แต่เธอรู้ว่าพระเจ้าทรงเป็นที่ให้เราเริ่มต้น “คุณได้คุยกับพระเจ้าเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือยัง?” เทย์เลอร์ดูสับสน “ก็ไม่เชิง ฉันหมายถึงพระองค์ทรงรู้อยู่แล้ว ใช่ไหมล่ะ?”

“แน่นอนว่าพระเจ้ารู้ แต่เธอยังต้องขอความช่วยเหลือจากพระองค์อยู่ดี” จัสมินอธิบาย “พระองค์ยังรักเธอ และพระองค์ต้องการให้เธอพูดคุยกับพระองค์เกี่ยวกับบาปของเธอ”

เทย์เลอร์ยอมรับว่าเธอแทบไม่ได้สารภาพบาปต่อพระเจ้าเลย ปกติแล้วเธอจะรู้สึกผิดอยู่พักหนึ่ง แต่ก็พยายามรอจนกว่าเธอจะรู้สึกเป็นปกติอีกครั้ง ในชั่วโมงต่อจากนั้น จัสมินช่วยเทย์เลอร์พิจารณาถึงสิ่งที่เธอทำลงไปในแบบที่เธอไม่เคยนึกถึงมาก่อน จัสมินช่วยเทย์เลอร์ให้เข้าใจว่าการรับรู้ ความโศกเศร้า และสารภาพบาปของเธอต่อพระเจ้าหมายถึงอะไร

เห็นว่าตนกระทำบาปต่อพระเจ้า

ทันทีที่อาดัมและเอวาได้ลิ้มรสผลไม้ต้องห้าม ความหวานนั้นก็หมดสิ้นไป รสชาติของความเสียใจที่ค้างอยู่ในคอนั้นขมขื่นเกินกว่าที่พวกเขาได้จินตนาการไว้ ความอับอายและความกลัวผลักดันพวกเขาให้ปกปิดตัวเองและซ่อนตัวจากพระเจ้าใต้ร่มเงาของต้นไม้ในสวนเอเดน

พระเจ้าร้องตะโกนไปในความมืดว่า “เจ้าอยู่ที่ไหน?” คำถามแรกที่พระเจ้ามีต่อมนุญชาติไม่ใช่เพื่อขอข้อมูล พระองค์รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน คำถามของพระองค์เป็นการกระทำของความเมตตาเพื่อดึงพวกเขาออกจากที่ซ่อนและเข้าสู่ความสว่างของพระองค์ พระเจ้าทรงประสงค์การคืนดี แต่มันไม่อาจเกิดขึ้นได้จนกว่าพวกเขาจะยอมรับผิดในสิ่งที่พวกเขาได้ทำไป

การตระหนักถึงบาปของเราไม่ได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ เราอาจรู้สึกถึงผลกระทบของการทำบาป แต่การจะมองเห็นบาปตามความเป็นจริงนั่นคือการละเมิดต่อพระเจ้า ถือเป็นของประทานที่เหนือธรรมชาติ โดยผ่านทางการกลับใจเชื่อ พระวิญญาณบริสุทธิ์ทำให้เรามองเห็นว่าพระเยซูทรงล้ำค่า และให้เราเชื่อในพระสัญญาแห่งการให้อภัย พระองค์ทรงแสดงให้เราเห็นถึงความอัปลักษณ์ของบาป ความงดงามแห่งความชอบธรรมของพระเจ้า และความน่ากลัวของการพิพากษาที่กำลังจะมาถึง (ยอห์น 16:8) พระองค์ทรงรวมเราเข้าเป็นหนึ่งเดียวกันกับพระคริสต์ และเริ่มเปลี่ยนแปลงเราไปตามพระฉายของพระองค์ในทันที พระวิญญาณคือพระผู้ช่วยของเราผู้ทำให้เราสามารถเชื่อฟังและเตือนเราถึงการไม่เชื่อฟัง (ยอห์น 14:26)

การสำนึกผิดบาปเป็นกิจอย่างหนึ่งของพระเมตตาที่ปลุกเราให้สำนึกผิดต่อหน้าพระพักตร์พระเจ้าผู้บริสุทธิ์ พระวิญญาณของพระองค์ทรงเรียกด้วยพระกรุณายิ่งว่า “เจ้าอยู่ที่ไหน? เจ้ามาทำอะไรที่นี่? เจ้าทำอะไรลงไป?” การสำนึกผิดบาปช่วยให้เราตระหนักว่า “พระเยซูจะไม่มองภาพเหล่านี้ หรือใคร่ครวญถึงความคิดเหล่านี้ หรือใช้พระกายของพระองค์เพื่อทำบาปต่อบุคคลนี้ พระองค์ทรงสละพระกายของพระองค์เพื่อบาปที่ฉันกำลังพยายามสนุกอยู่ด้วย!”

พระเจ้าทรงต้องการให้เรารู้ว่าเราเป็นคนบาป แต่ยิ่งไปกว่านั้น พระองค์ทรงต้องการให้เราพูดคุยกับพระองค์เกี่ยวกับบาปของเราด้วย หากการสำนึกผิดคือการตระหนักถึงความบาป การสารภาพก็คือการยอมรับถึงความบาปนั้น การสารภาพมีความหมายว่า “การเห็นด้วย” ดังนั้นการสารภาพหมายถึงการเห็นด้วยกับพระเจ้าว่า เราได้ทำบาปและทำชั่วในสายพระเนตรของพระองค์ 1 ความบริสุทธิ์ของใจขึ้นอยู่กับการสารภาพบาปนี้

ในพระคริสต์ เราเปรมปรีดิ์ในความสัมพันธ์อันมั่นคงกับพระเจ้า ที่ยังคงความสัมพันธ์ที่ดีไว้ผ่านการสารภาพบาป พระองค์ไม่ได้ต้องการเพียงให้เรารู้สึกไม่ดีกับบาปของเราเท่านั้น การสำนึกผิดที่ไม่ได้กลับใจก็เหมือนกับการได้ยินการวินิจฉัยโรค แต่ไม่ยอมรับการรักษา

การต่อต้านการทรงเรียกให้สารภาพบาปของพระวิญญาณนั้น เป็นเครื่องหมายเส้นทางของผู้ที่ไม่ได้รับความรอดเป็นมรดก การเติมผงปูนซีเมนต์หนึ่งช้อนเต็มลงไปในถังน้ำดูเหมือนจะไม่สำคัญอะไร แต่ถ้าเติมช้อนที่เต็มทีละช้อนลงไปและไม่ได้เอาออก ถังนั้นจะกลายเป็นก้อนปูนแข็งที่เจาะเข้าไม่ได้เลย การเก็บสะสมบาปเป็นวิธีอันแสนแน่นอนทำให้จิตใจของคุณแข็งกระด้างต่อพระเจ้า

การไม่สารภาพบาปคือการบอกกับพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ว่า “หยุดเถอะพระเจ้า ข้าพระองค์รักบาปของตัวเอง ข้าพระองค์สนใจที่จะเพลิดเพลินกับบาปมากกว่าทำให้พระองค์พอพระทัย ข้าพระองค์ไม่อาจเดินตามทางของพระองค์ได้” การสำนึกผิดจะได้รับพระเมตตา แต่ใจที่แข็งกระด้างจะพบกับการพิพากษาของพระองค์ ขอให้เราจริงจังกับคำเตือนซ้ำๆ ที่ว่า “ถ้าท่านทั้งหลายได้ยินเสียงของพระองค์ อย่าให้จิตใจของท่าน[แข็งกระด้าง]” (ฮีบรู 3:7-8, 15; 4:7; ดู สดุดี 95:7-11)

พวกเราบางคนมีจิตสำนึกที่ไวมากและอาจเป๋ไปได้ด้วยคำเตือนเช่นนั้น คำอธิษฐานของเราอาจฟังดูเหมือน “องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์ทำให้พระองค์เสียพระทัยมากแล้วในเช้าวันนี้ ซึ่งหากข้าพระองค์สารภาพทุกอย่าง ข้าพระองค์ไม่รู้ว่าวันนี้จะมีเวลาทำอะไรอย่างอื่นอีกไหม!” เราควรพึ่งพระเจ้าที่เราไวต่อบาป แต่เราจะต้องขอความช่วยเหลือด้วยเพื่อไม่ให้เป๋ไปจากการครุ่นคิดมากเกินไป

บางครั้งเราสับสนระหว่างความใจแข็งกับการครุ่นคิดมากเกินไป การสำนึกผิดโดยพระวิญญาณไม่ได้มีไว้เพื่อประณามหรือเพียงเสนอแนะให้เปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย การสำนึกผิดเป็นการเรียกร้องด้วยความเมตตาให้คุณมองเห็นบาปของคุณที่ได้ทำต่อพระเยซูและคุณต้องกลับใจ การสำนึกผิดเป็นการร้องเรียกคุณให้ก้าวเข้าสู่แสงสว่างแห่งพระเมตตาของพระองค์และประกาศอย่างเปิดเผยถึงสิ่งที่คุณได้ทำไป สุภาษิต 28:13 ยืนยันแก่เราว่า:

ผู้ที่ปกปิดบาปของตนจะไม่เจริญ 

แต่ผู้ที่สารภาพผิดและละทิ้งบาปจะพบความเมตตากรุณา

แม้ว่าพระเจ้าจะทรงสัญญาถึงความเมตตา แต่ความกลัวก็ยังล่อลวงคุณให้ซ่อนความอะลุ้มอล่วยไว้เพื่อต่อต้านการถูกเปิดโปง แม้ว่าเราจะรักษาท่าทีภายนอกไว้ได้ระยะหนึ่ง แต่การสูญเสียนั้นก็ยิ่งใหญ่มาก เราตีตัวออกห่างจากพระเจ้า เราชะลอการชำระให้บริสุทธิ์ของเรา 2 แม้ว่าบางครั้งอาจจะเจ็บปวด แต่พระเจ้าทรงทำให้เราสำนึก “เพื่อประโยชน์ของเรา เพื่อเราจะมีส่วนในความบริสุทธิ์ของพระองค์” (สดุดี 32:3-4; ฮีบรู 12:10-11)

แต่พระวิญญาณไม่เพียงต้องการให้เราสำนึกผิดและสารภาพออกมาเท่านั้น พระองค์ทรงต้องการให้เรารู้สึกถึงความหนักหน่วงของสิ่งที่เราได้ทำไป

เศร้าโศกกับบาปที่กระทำต่อพระเจ้า

ประเพณีหนึ่งของชนพื้นเมืองอเมริกันสอนว่า ภายในหัวใจของแต่ละคนนั้นเป็นรูปทรงสามเหลี่ยม เมื่อบางคนทำสิ่งชั่วร้าย เทพเจ้าจะหมุนรูปสามเหลี่ยมนั้นและขอบแหลมของสามเหลี่ยมจะทิ่มหัวใจเพื่อเตือนให้พวกเขาหยุด แต่หากละเลยการทิ่มแทง ขอบนั้นก็จะสึกกร่อนไปในที่สุด ทิ้งไว้เพียงวงกลมที่หมุนวนไม่รู้จบไว้ในใจที่แข็งกระด้างและไร้ความรู้สึก แม้ว่าจิตสำนึกอันแห้งเหี่ยวของผู้ไม่เชื่อจะน่าเศร้า แต่พระคัมภีร์ให้ภาพที่รุนแรงกว่ากับบาปของผู้เชื่อ

คริสเตียนทำบาปขณะที่ตาฝ่ายจิตวิญญาณเปิดกว้างและหัวใจเปี่ยมไปด้วยความรู้ถึงพระคุณและพระสิริของพระเจ้า ในแง่หนึ่ง สิ่งนี้ทำให้บาปของเราสร้างความเจ็บปวดต่อพระเจ้ามากกว่าบาปของผู้ไม่เชื่อ เราไม่เพียงแค่ปฏิเสธที่จะไม่รู้จักพระเจ้าเท่านั้น แต่เราละทิ้งพระเจ้าผู้ทรงรวมเราไว้ให้เป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ด้วยความรักแห่งพันธสัญญา ด้วยเหตุนี้ ยากอบจึงเปรียบเทียบความบาปของเรากับการล่วงประเวณีว่า “ท่านทั้งหลายผู้ล่วงประเวณี…ท่านไม่รู้หรือว่า การเป็นมิตรกับโลกนั้นคือการเป็นศัตรูกับพระเจ้า” (ยากอบ 4:4 THKJV) คุณจะโศกเศร้าไหม ถ้าคู่สมรสของคุณแห่ชู้รักของเขาหรือเธอรอบบ้านคุณ? พระวิญญาณของพระเจ้าจะโศกเศร้ายิ่งกว่านั้นสักเท่าใด เมื่อเราเพลิดเพลินกับชู้รักด้วยราคะตัณหากับร่างกายที่พระองค์สถิตอยู่ บาปลับๆ ในโลกนี้คือการล่วงประเวณีอย่างเปิดเผยต่อหน้าสวรรค์

บาปของเราทำให้พระเจ้าเสียพระทัย และบาปนั้นก็ควรจะทำให้เราเสียใจเช่นกัน (เอเฟซัส 4:30) ดังนั้นยากอบจึงนำหลักประกันในพระคุณมาพร้อมการเรียกร้องให้โศกเศร้า:

พระองค์ก็ประทานพระคุณมากยิ่งขึ้น เพราะฉะนั้นพระคัมภีร์จึงกล่าวว่า “พระเจ้าทรงต่อสู้คนที่หยิ่งจองหอง แต่ประทานพระคุณแก่คนที่ถ่อมใจ” เพราะฉะนั้น พวกท่านจงนอบน้อมต่อพระเจ้า จงต่อสู้กับมาร แล้วมันจะหนีท่านไป พวกท่านจงเข้าใกล้พระเจ้า แล้วพระองค์จะเสด็จเข้ามาใกล้ท่าน พวกคนบาปเอ๋ย จงชำระมือให้สะอาด คนสองใจ จงชำระใจให้บริสุทธิ์ จงเป็นทุกข์ โศกเศร้า และร้องไห้ ให้เสียงหัวเราะของพวกท่านกลายเป็นความโศกเศร้า และความชื่นชมยินดีกลายเป็นความเศร้าสลด พวกท่านจงถ่อมใจลงต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วพระองค์จะทรงยกชูท่าน (ยากอบ 4:6-10)

ความหยิ่งผยองลดบาปให้เล็กลง แต่ความถ่อมใจคร่ำครวญโศกเศร้าถึงบาป ความหนักหน่วงของบาปและอันตรายที่เกิดขึ้นกับจิตวิญญาณ ครอบครัว คริสตจักร และพระนามและอาณาจักรของพระเจ้าเรียกร้องให้เกิดการคร่ำครวญเศร้าโศก ดังที่ศิษยาภิบาลเอ็ด มัวร์ (Ed Moore) เคยกล่าวกับผมว่า “ถ้าบาปของคุณไม่ได้บดขยี้จิตวิญญาณของคุณ ก็มีโอกาสที่การกลับใจของคุณจะตื้นเขิน และจะใช้เวลาไม่นานเลย ก่อนที่คุณจะกลับไปทำบาปอีกครั้ง” ตอนแรก คำพูดนี้อาจฟังดูต่อต้านข่าวประเสริฐ แต่บ่อยครั้งที่เราวิ่งไปหาการปลอบโยนจากบาป ก่อนที่จะใช้เวลาโศกเศร้าถึงบาปนั้น

ผมไม่ได้ขอให้คุณทุบตีตัวเองด้วยการล้างบาปที่ขัดแย้งกับข่าวประเสริฐ น้ำตาของเราไม่อาจชำระล้างบาปของเราได้ มีเพียงพระโลหิตของพระเยซูเท่านั้นที่ล้างบาปนั้นได้ แต่น้ำตาแห่งการกลับใจอย่างแท้จริงเป็นข้อพิสูจน์ถึงหัวใจที่แตกสลายอย่างเหมาะสมเนื่องจากใจทรยศที่ล่วงประเวณี

เราต้องการพระคุณของพระเจ้าเพื่อช่วยให้เราโศกเศร้าเสียใจอย่างถูกต้อง จงนำพระบัญญัติข้อที่คุณได้ฝ่าฝืนไปหาพระเจ้า วิงวอนพระองค์ที่จะทำให้หัวใจคุณแตกสลายจากสิ่งที่คุณทำให้พระทัยพระองค์แตกสลาย อธิษฐานในลักษณะที่ว่า ข้าแต่พระบิดา นี่เป็นถ้อยคำของพระองค์ที่ข้าพระองค์ละเลย นี่เป็นคำสั่งของพระองค์ที่ข้าพระองค์ละเมิด ข้าพระองค์ต้องการให้ตัวเองพอใจด้วยบาปมากกว่าต้องการให้พระองค์พอพระทัย ขอทรงช่วยให้ข้าพระองค์โศกเศร้าอย่างชอบธรรมด้วยเถิด นี่ไม่ใช่การใคร่ครวญที่ผิดปกติ แต่เป็นตอบสนองที่ชำระใจให้บริสุทธิ์ซึ่งช่วยให้เราเห็นพระเจ้า จงเข้ามาใกล้พระองค์ด้วยความโศกเศร้าเสียใจ และวางใจว่าพระองค์จะทรงปลอบประโลมคุณด้วยการทรงสถิตของพระองค์ (มัทธิว 5:4; ยากอบ 4:8) เพชรอันงดงามแห่งพระคุณของพระองค์จะเปล่งประกายเจิดจ้าที่สุด เมื่อวางบนฉากหลังกำมะหยี่สีดำแห่งความผิดของเรา

อธิษฐานขอพระเจ้าทรงช่วยให้คุณโศกเศร้ากับบาปที่คุณได้ทำต่อพระองค์ ไม่ใช่แค่ผลจากบาปเท่านั้น ความแตกต่างนี้เป็นสิ่งจำเป็น “เพราะว่าความเสียใจตามพระประสงค์ของพระเจ้า ทำให้เกิดการกลับใจ ซึ่งจะนำไปสู่ความรอดและจะไม่ทำให้เสียใจ แต่ความเสียใจอย่างโลกนั้นย่อมนำไปสู่ความตาย” (2 โครินธ์ 7:10) ความโศกเศร้าทางพระเจ้าเตรียมใจของเราให้พร้อมสำหรับการกลับใจ แต่ความโศกเศร้าทางโลกมุ่งความสนใจไปที่ตัวเราเอง ความโศกเศร้าทางพระเจ้าเปลี่ยนความใส่ใจของเราในแนวตั้ง เพื่อให้เห็นว่าบาปของเราแทงพระคริสต์บนไม้กางเขน แต่ความโศกเศร้าทางโลกใส่ใจแต่การควบคุมความเสียหาย โดยพยายามดับไฟแห่งความวิบัติที่บาปของเราได้ก่อไว้ 3

กระนั้นเมื่อคุณเศร้าโศก จงอย่าโศกเศร้าอย่างคนที่ถูกกล่าวโทษ แต่จงโศกเศร้าด้วยพระสัญญาที่ทำลายล้างความสิ้นหวังอันปกป้องจิตใจของคุณ “เพราะฉะนั้นไม่มีการลงโทษคนที่อยู่ในพระเยซูคริสต์” (โรม 8:1) เราเศร้าโศกในฐานะบรรดาผู้ที่ถูกรักโดยพระเจ้าที่เราได้ทำบาปต่อพระองค์ ฉะนั้นแล้วความโศกเศร้าทางพระเจ้าจึงเห็นคุณค่าต่อพระสัญญานี้: “ถ้าเรากล่าวว่าเราไม่มีบาป เราก็หลอกตัวเอง และสัจจะไม่ได้อยู่ในตัวเราเลย ถ้าเราสารภาพบาปของเรา พระองค์ทรงซื่อสัตย์และเที่ยงธรรม ก็จะทรงโปรดยกบาปของเรา และจะทรงชำระเราให้พ้นจากการอธรรมทั้งสิ้น” (1 ยอห์น 1:8-9) พระเจ้าผู้เดียวเท่านั้นที่สามารถให้อภัยบาปได้ และพระองค์ทรงปีติยินดีในการทำเช่นนั้นกับทุกคนที่หนีมาหาพระผู้ช่วยให้รอดที่ทรงเป็นขึ้นจากตาย

สารภาพบาปของคุณต่อพระเจ้า

เนื่องจากการสารภาพบาปไม่ใช่เรื่องธรรมชาติสำหรับเรา พระวิญญาณบริสุทธิ์จึงช่วยเราประยุกต์ใช้พระคัมภีร์ให้กับตัวเราเอง พระองค์ทรงช่วยให้เราอธิษฐานในเวลาที่ต้องการ และสอนให้เราขัดเกลาถ้อยคำของเราต่อพระเจ้า ตามพระวจนะที่พระเจ้าประทานแก่เรา 4 หลายปีที่ผ่านมา ผมได้จดบันทึกรายการข้อพระคัมภีร์ที่เป็นแบบอย่างของการสารภาพบาป และผมมักจะใช้ข้อเหล่านี้เพื่อนำบาปของผมไปถึงพระเจ้า 5 สดุดี 51 เป็นพระคัมภีร์บทหนึ่งที่ผมกลับไปทบทวนอยู่เป็นประจำ

ดาวิดเขียนบทสดุดีนี้หลังจากที่ผู้เผยพระวจนะนาธันเผชิญหน้ากับเขาถึงบาปที่ตนปิดบังจากการเอาเปรียบและการฆาตกรรม เบื้องหลังของบทสดุดีนี้มักจะช่วยผมในการอธิษฐานเพราะผมรู้ว่าคำพูดของดาวิดไม่เพียงแต่เกิดจากการดลใจของพระวิญญาณเท่านั้น แต่ยังมาจากความโศกเศร้าส่วนตัวด้วย ต่อไปนี้คือส่วนหนึ่งของคำสารภาพส่วนตัวหลังจากปล่อยใจไปกับสื่อลามกเมื่อหลายปีก่อน

ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์

ตามความรักมั่นคงของพระองค์

ตามพระกรุณาอันอุดมของพระองค์

ขอทรงลบบรรดาการละเมิดของข้าพระองค์

ขอทรงล้างข้าพระองค์ให้หมดจดจากความชั่วของข้าพระองค์

และขอทรงชำระข้าพระองค์จากบาปของข้าพระองค์ (สดุดี 51:1-2)

ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงเมตตาข้าพระองค์ด้วย โปรดอย่าได้ประทานสิ่งที่ข้าพระองค์สมควรได้รับ ความรักของพระองค์นั้นมั่นคง แต่ความรักของข้าพระองค์นั้นหาเป็นเช่นนั้นไม่ หัวใจและความคิดของข้าพระองค์เต็มไปด้วยการทำบาปซ้ำๆ ขอโปรดลบล้าง… ขัดออก… ขจัดคราบแห่งการละเมิดของข้าพระองค์ตามพระเมตตาอันอุดมของพระองค์ โปรดชำระบาปของข้าพระองค์ มันหยั่งลึกในตัวข้าพระองค์เหลือเกิน

เพราะข้าพระองค์ทราบถึงการละเมิดของข้าพระองค์แล้ว

และบาปของข้าพระองค์อยู่ต่อหน้าข้าพระองค์เสมอ

ข้าพระองค์ได้ทำบาปต่อพระองค์ ต่อพระองค์เท่านั้น

และได้ทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรพระองค์

ดังนั้น พระองค์ทรงชอบธรรมในการพิพากษา

และไร้ตำหนิในการตัดสินนั้น (สดุดี 51:3-4)

ข้าพระองค์ไม่อาจหยุดคิดถึงบาปของตัวเองได้ ภาพต่าง ๆ หลอกหลอนข้าพระองค์ ข้าพระองค์ทำบาปต่อผู้อื่นแต่ทำบาปต่อพระองค์ยิ่งกว่าผู้ใด พระเนตรอันบริสุทธิ์ของพระองค์ทอดพระเนตรความปรารถนาและการหลอกลวงของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ได้ทำทั้งหมดนี้ต่อหน้าพระองค์อย่างครบถ้วนในสิ่งที่ข้าพระองค์ไม่เคยทำต่อหน้าผู้อื่น ข้าพระองค์ทำให้พระองค์เสียพระทัยด้วยการมอบตนเองให้กับคนรักอื่น พระองค์มีสิทธิ์ทุกประการที่จะบดขยี้และกล่าวโทษข้าพระองค์ ข้าพระองค์ขอความเมตตา ข้าพระองค์เชื่อว่าพระเยซูถูกบดขยี้และถูกลงโทษเพื่อข้าพระองค์ พระโลหิตของพระองค์คือสิ่งเดียวที่ข้าพระองค์โอ้อวด โปรดปกปิดบาปของข้าพระองค์ โปรดอย่านับบาปเหล่านั้นเพื่อต่อต้านข้าพระองค์

ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงเนรมิตสร้างใจสะอาดในข้าพระองค์

และขอทรงสร้างจิตใจหนักแน่นขึ้นใหม่ภายในข้าพระองค์

ขออย่าทรงเหวี่ยงข้าพระองค์ไปจากพระพักตร์พระองค์

และขออย่าทรงนำพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระองค์ไปจากข้าพระองค์ 6

ขอทรงคืนความชื่นบานในความรอดของพระองค์แก่ข้าพระองค์

และทำให้ข้าพระองค์เชื่อฟังด้วยความเต็มใจ (สดุดี 51:10-12)

บางครั้งข้าพระองค์รักสิ่งที่พระองค์ทรงเกลียดชัง และไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่พระองค์ทรงรัก ข้าพระองค์เป็นคนเอาแน่เอานอนไม่ได้ องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดเปลี่ยนใจข้าพระองค์ด้วย ขอทรงเติมเต็มข้าพระองค์ด้วยพระวิญญาณของพระองค์ โปรดอย่าระงับความเมตตาของพระองค์จากข้าพระองค์ ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงโปรดประทานความชื่นชมยินดีแก่ข้าพระองค์ และหัวใจที่ปรารถนาจะเชื่อฟังพระองค์ตลอดเวลา ขอทรงให้ข้าพระองค์มีสติ และอย่าปล่อยให้ข้าพระองค์ลืมความเศร้าโศกนี้ในครั้งต่อไปที่ข้าพระองค์ถูกล่อลวง โปรดทำให้ข้าพระองค์เป็นเหมือนพระเยซู

เมื่อคุณได้โศกเศร้าเสียใจและสารภาพบาปของคุณต่อพระเจ้าแล้ว อย่าจมอยู่กับมัน แต่จงเข้าใกล้พระที่นั่งแห่งพระคุณของพระองค์เพื่อรับพระเมตตาแห่งการเยียวยา 7

ผลของการสารภาพ

การสารภาพฟื้นฟูสามัคคีธรรม

ผู้เชื่อคนหนึ่งอาจสงสัยว่า ถ้าบาปทั้งสิ้นของฉันได้รับการอภัยในพระคริสต์แล้ว ทำไมฉันต้องสารภาพบาปต่อพระเจ้าด้วย? 

ความสัมพันธ์ของเรากับพระเจ้าในฐานะลูกของพระองค์ได้รับการสถาปนาเมื่อเราบังเกิดใหม่ แต่ การสามัคคีธรรม กับพระเจ้าสามารถขึ้นลงตามการเชื่อฟังของเรา ผ่านทางการเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์โดยความเชื่อ เราคงไว้ซึ่งการถูกนับเป็นผู้ชอบธรรมในความชอบธรรมของพระองค์ และไม่มีสิ่งใดที่เราหรือผู้ใดจะสามารถทำเพื่อขจัดสิ่งนั้นไปจากเราได้ 8 อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์สนิทของเรากับพระคริสต์จะเป็นที่พอพระทัยพระองค์มากหรือน้อยขึ้นอยู่กับว่าเราเชื่อฟังหรือไม่

ความสัมพันธ์ของมนุษย์ก็คล้ายคลึงกัน ลูกๆ ของผมจะเป็นลูกของผมตลอดไป ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรก็ตาม แต่คุณภาพของการสามัคคีธรรมของเรานั้นขึ้นอยู่กับว่าเรามีความสัมพันธ์กันอย่างไร ลูกๆ จะทำบาปต่อผม และผมจะทำบาปต่อลูกๆ แต่เราจะเป็นครอบครัวตลอดไป ขอบคุณอย่างยิ่งที่เรามีพระบิดาในสวรรค์ผู้ไม่เคยทำบาปต่อเรา

การตอบสนองเดียวที่ถูกต้องต่อความรักมั่นคงของพระเจ้าคือการวางใจและเชื่อฟังพระองค์เพื่อทำให้พระองค์พอพระทัย 9 การพยายามเชื่อฟังพระองค์เกิดจากความชื่นชมยินดีเปี่ยมด้วยความเชื่อในความรักของพระองค์ แม้ว่าบาปไม่สามารถทำลายความสัมพันธ์ของเรากับพระเจ้า แต่บาปมีผลกระทบต่อการสามัคคีธรรมของเรากับพระองค์ บาปผลักพระองค์ออกไป บาปทำให้พระองค์เสียพระทัย บาปสร้างอุปสรรคชั่วคราวต่อความสัมพันธ์สนิทของเรา ดังนั้น การตอบสนองต่อบาปอย่างสัตย์ซื่อเกี่ยวข้องกับการเข้าใกล้พระเจ้าด้วยความเชื่อผ่านการสารภาพ การกลับใจ และการวางใจการให้อภัยของพระเยซูคริสต์

เนื่องจากการสามัคคีธรรมกับพระเจ้าเป็นสิ่งล้ำค่า จงอย่ารอช้าที่จะสารภาพบาป จงเรียนรู้ที่จะรายงานสั้นๆ ต่อพระเจ้า การสามัคคีธรรมที่ดีจะยั่งยืนได้ด้วยคำสารภาพอย่างสม่ำเสมอ บางครั้งอาจเป็นการอธิษฐานสั้นๆ แต่เราก็ยังสามารถได้รับประโยชน์จากการอธิษฐานอย่างตั้งใจเป็นเวลานาน ในขณะที่คุณสารภาพ จงรักษาความปีติยินดีในการสามัคคีธรรมกับพระองค์เป็นศูนย์กลาง การสารภาพด้วยวิธีนี้จะชำระใจของเราให้บริสุทธิ์ ทำให้ถ่อมใจมากขึ้น รักษาสามัคคีธรรมของเรา และช่วยให้เรามองเห็นพระสิริของพระเยซูได้ชัดเจนยิ่งขึ้น การกลับใจไม่เพียงทำให้เรามีจิตสำนึกที่ชัดเจนต่อพระพักตร์พระเจ้าเท่านั้น การกลับใจยังทำให้การสามัคคีธรรมของเราลึกซึ้งยิ่งขึ้นและทำให้เราเติบโตในความบริสุทธิ์อีกด้วย

การสารภาพส่งเสริมความยำเกรง

ในเนื้อหนังของเรา เรามักจะกลัวผลที่ตามมาของบาปแทนที่จะกลัวพระเจ้าผู้ที่เราทำให้พระองค์โกรธเคืองอย่างแท้จริง พระคัมภีร์แก้ไขความคิดนี้ให้ถูกต้อง ดังนี้

ข้าแต่พระยาห์เวห์ ถ้าพระองค์จะทรงบันทึกความชั่วไว้

ข้าแต่องค์เจ้านาย ผู้ใดจะยืนอยู่ได้?

แต่พระองค์มีการอภัย

เพื่อคนจะยำเกรงพระองค์ (สดุดี 130:3-4)

การได้รับการให้อภัยจะปลูกฝังความเกรงกลัวอันเหมาะสม หากมีแคกพวกเราเอง เราคงไม่อาจทนได้ หากพระเจ้าเพียงแค่ทรงยุติธรรมเท่านั้น พระองค์ก็คงลงโทษเรา แต่ด้วยพระเมตตากรุณา พระองค์ได้ทรงลงโทษพระคริสต์แทนและได้ทรงให้เราเป็นขึ้นจากตายพร้อมกับพระองค์ การเห็นคุณค่าของการให้อภัยเรานั้นจะกระตุ้นให้เราอยากต่อต้านบาป

มารร้ายรู้ถึงบาปของมันและตัวสั่นต่อพระพักตร์พระเจ้า แต่ไม่ใช่ด้วยความเกรงกลัวที่นำไปสู่การกลับใจ อย่างไรก็ตาม ผู้ที่ได้รับการอภัยแล้วมีอิสระที่จะเกรงกลัวพระเจ้าอย่างถูกต้อง เพราะความเกรงกลัวที่นมัสการสักการะนั้นไม่ได้ทำให้เรากลัวจนไม่กล้าทำอะไร แต่ทำให้เราอ่อนโยน จิตใจที่เพิกเฉยต่อการให้อภัยเผยให้เห็นถึงความไม่เคารพจริงจัง ไม่ใช่ความเกรงกลัวที่ช่วยให้รอด แต่สำหรับคนเหล่านั้นที่บาปเป็นสิ่งที่ขมขื่น พระคริสต์ก็ทรงเป็นความหอมหวานอย่างมหัศจรรย์ การให้อภัยยับยั้งเราจากบาปโดยการปลูกฝังความเคารพยำเกรงต่อพระองค์ผู้ทรงประทานการให้อภัย

การสารภาพกระตุ้นให้เกิดการขอบพระคุณ

การสารภาพต่อพระเจ้านำเรามาอยู่หน้าต่อหน้ากับผู้ที่รู้จักเราอย่างถ่องแท้ แต่ก็ยังทรงให้อภัยแก่เราอย่างสมบูรณ์ การให้อภัยก่อให้เกิดการขอบพระคุณ ตามที่พระเยซูทรงสอนไว้ว่า ผู้ที่ได้รับการอภัยมาก ก็รักมาก (ลูกา 7:47)

ความบริสุทธิ์ทางเพศและความสำนึกในพระคุณนั้นเชื่อมโยงกันอย่างเห็นได้ชัด: “แต่การล่วงประเวณี การโสโครกทุกอย่างและการละโมบนั้น แม้แต่จะเอ่ยถึงในท่ามกลางพวกท่านก็อย่าเลย จะได้สมกับที่เป็นพวกธรรมิกชน และการพูดลามก การพูดเล่นไม่เป็นเรื่อง หรือการพูดหยาบโลน ก็เป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสม แต่จงขอบพระคุณดีกว่า” (เอเฟซัส 5:3-4)

เราหวั่นไหวต่อการทำผิดศีลธรรมเมื่อไม่พอใจกับสิ่งที่พระเจ้าประทาน แต่เมื่อพอใจกับของประทานจากพระเจ้า เราจะมีแนวโน้มที่จะปล่อยตัวปล่อยใจน้อยลงเมื่อเผชิญความเพลิดเพลินของบาปที่ผ่านเข้ามา ใจที่พร่ำบ่นจะทำให้รู้สึกว่าการหลบหนีในบาปนั้นชอบธรรม แต่คนที่ขอบพระคุณจะพึงพอใจในสิ่งที่พระเจ้าทรงจัดเตรียมไว้ให้ แม้ว่าพลังใจเพียงอย่างเดียวไม่สามารถก่อให้เกิดการสำนึกขอบพระคุณได้ แต่การใคร่ครวญถึงกลโกธาสามารถทำได้ อาร์โนลด์ ดาลิมอร์ (Arnold Dalimore) ตั้งข้อสังเกตว่า:

เมื่อเราให้ความสำคัญกับบาปไม่มากพอ เราก็ให้ความสำคัญไม่มากพอกับพระผู้ช่วยให้รอดเช่นเดียวกัน ผู้ที่ยืนอยู่ต่อหน้าพระพักตร์พระเจ้าของตน ถูกตัดสินลงโทษและถูกกล่าวโทษโดยมีเชือกคล้องที่คอนั้น คือคนที่ร้องไหด้วยความชื่นชมยินดีเมื่อได้รับการอภัยโทษ เกลียดความชั่วร้ายที่ตนได้รับการอภัยแล้ว และมีชีวิตอยู่เพื่อพระเกียรติของพระผู้ไถ่ผ่านการชำระให้สะอาดโดยพระโลหิตของพระองค์ 10

จงใคร่ครวญถึงความปลอดภัยในความรักของพระเจ้าที่มีต่อคุณ ทั้งวิญญาณชั่วและภัยพิบัติมิอาจดึงคุณออกจากเงื้อมมือของพระคริสต์ได้ ความรักของพระองค์เป็นความรักนิรันดร์ที่ไม่ต้องทำเพื่อให้ได้มา ดังนั้นจึงไม่มีวันสูญหาย พระคริสต์ทรงเรียกคุณแล้วและพระองค์จะทรงปกป้องคุณ (ยอห์น 10:28-30; โรม 8:28-39)

การขอบพระคุณทำให้เราละสายตาจากความผิดหวังในการเป็นโส ความยากลำบากในการแต่งงาน ความกดดันในการทำงาน หรือความสิ้นหวังจากความฝันที่พังทลาย และวางทุกสิ่งทุกอย่างไว้กับพระคริสต์ผู้ทรงประทานทุกสิ่งแก่เราเมื่อพระองค์ประทานพระองค์เองให้กับเรา

ดังนั้น จงใช้เวลาอย่างช้าๆ ในการสารภาพอย่างซื่อตรง ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าบาปเล็กๆ ซึ่งไม่อันตราย แต่มีพระเจ้าที่ประเสริฐและทรงพระคุณ จงอธิษฐานถ้อยคำของดาวิด ดังนี้

ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงตรวจค้นข้าพระองค์และทรงรู้จักจิตใจของข้าพระองค์

ขอทรงทดสอบข้าพระองค์และทรงรู้จักความคิดของข้าพระองค์

และขอทอดพระเนตรว่ามีทางชั่วใดๆ ในข้าพระองค์หรือไม่

และขอทรงนำข้าพระองค์ไปในทางนิรันดร์ (สดุดี 139:23-24)

คำถามเพื่อการเรียนรู้

1. คุณเห็นว่าบาปของคุณเป็นสิ่งที่ต่อต้านพระเจ้ามากที่สุดหรือไม่?
2. คุณมักจะคิดถึงผลที่ตามมาต่อชีวิตส่วนตัวจากบาปของคุณเป็นอันดับแรก แทนที่จะคำนึงถึงความบาปของคุณที่มีต่อพระเจ้าหรือไม่? ถ้าเป็นเช่นนั้น สิ่งนี้อาจเปิดเผยอะไรเกี่ยวกับใจของคุณ?
3. มีข้อพระคัมภีร์ตอนใดบ้างที่หนุนใจให้คุณสารภาพบาปและช่วยเหลือคุณในการสารภาพบาป?
4. คุณฟื้นฟูตนเองด้วยข่าวประเสริฐอย่างไรหลังจากที่คุณสารภาพและกลับใจจากบาปแล้ว? คุณจะช่วยผู้อื่นให้ทำเช่นเดียวกันได้อย่างไร?